Σάββατο 17 Απρίλη 2021 - Κυριακή 18 Απρίλη 2021
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σκέψεις και συμπεράσματα με βάση τη δουλειά μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην Αρκαδία

Συμφωνώ με το τρίτο κείμενο των Θέσεων και σε συνδυασμό με το πρώτο και το δεύτερο βοηθούν να μπορέσουμε πιο αποτελεσματικά να σχεδιάσουμε τη δουλειά μας με βάση τη στρατηγική μας. Θα επικεντρωθώ στην προσπάθεια που κάνουμε για να αποδείξουμε τον χαρακτήρα της καπιταλιστικής οικονομίας, θετικά και αρνητικά συμπεράσματα της δράσης μας και της συμβολής μας στην ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Στον κλάδο της Ενέργειας, μετά την απολιγνιτοποίηση η Μεγαλόπολη μετατρέπεται από ενεργειακό κέντρο παραγωγής σε ενεργειακό κέντρο διανομής. Πλέον παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας υπάρχει μόνο στη μονάδα του φυσικού αερίου (γύρω στους 100 εργαζόμενους). Υπολειτουργούν τα ορυχεία και οι λιγνιτικές μονάδες 3 και 4 (περίπου 800 - 850 εργαζόμενοι συνολικά, μαζί με εργολαβικούς και 8μηνίτες).

Το Σωματείο Ενέργειας, παρότι προσπαθεί, ουσιαστικά έχει παρέμβαση μόνο στους 8μηνίτες και δεν έχουμε καταφέρει να δουλέψουν με βάση τη γραμμή μας για τις αιτίες και τις συνέπειες της απολιγνιτοποίησης και της «πράσινης» ανάπτυξης με το σύνολο των εργαζομένων στις λιγνιτικές μονάδες (μονίμων, εργολαβικών και 8μηνιτών) για τους οποίους θα υπάρχουν επιπτώσεις.

Τα σωματεία του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, που έχουν επιρροή στους μόνιμους εργαζόμενους, αποπροσανατολίζουν από την ταξική πάλη, ενσωματώνοντάς τους στους αστικούς σχεδιασμούς. Για παράδειγμα, ενώ δεν έχουν κάνει ούτε μία Γενική Συνέλευση στον χώρο τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο της «μεταλιγνιτικής εποχής» και του σχεδίου «δίκαιης μετάβασης» δεν έχουν πλαίσιο πάλης ενάντια στην απολιγνιτοποίηση, αλλά διεκδίκησης «καλών» επενδύσεων με θέσεις εργασίας καλοπληρωμένες, ή λειτουργίας λιγνιτικών μονάδων παράλληλα με επενδυτικά σχέδια από το Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης!

Πρέπει να γίνουμε πιο αποδεικτικοί στη συζήτηση με τους εργαζόμενους ότι κριτήριο για το ποιες επενδύσεις γίνονται δεν είναι ούτε η προστασία του περιβάλλοντος, που επικαλούνται κυβέρνηση και Τοπική Διοίκηση, ούτε το συμφέρον των εργαζομένων, αλλά το ποιες θεωρεί κερδοφόρες το κεφάλαιο. Με αυτό το δεδομένο, να απορρίπτουν διλήμματα και καλέσματα να τοποθετηθούν και να στηρίξουν την Α ή Β επένδυση.

Εχουμε επεξεργασίες για τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης, η Τομεακή Επιτροπή και η «Λαϊκή Συσπείρωση» και σε επίπεδο Περιφέρειας και σε επίπεδο δήμου έχουν τοποθετηθεί ενάντια σε αυτά τα σχέδια «δίκαιης μετάβασης», αλλά είναι φανερή η αδυναμία της καθοδηγητικής μας δουλειάς για την αξιοποίηση των δεσμών μας με τον περίγυρό μας, την αξιοποίηση των φορέων όπου έχουμε δυνάμεις, αλλά και αυτών όπου δεν έχουμε, ώστε να αναπτυχθούν αγώνες ενάντια σε αυτούς τους σχεδιασμούς, συνολικά να γίνει υπόθεση της καθημερινής μας δουλειάς και να μπορέσουμε να φτάσουμε σε ισχυροποίηση του Κόμματος. Το επόμενο διάστημα πρέπει με σχέδιο να αξιοποιήσουμε την οποιαδήποτε δυνατότητα για να προχωρήσει η δουλειά μας στην περιοχή με βάση τη στρατηγική μας.

Αντίθετα, φαίνονται οι δυνατότητες που υπάρχουν με τη δουλειά με βάση τη στρατηγική μας. Στην Αρκαδία, πριν από ενάμιση χρόνο, σύντροφοι γιατροί που τοποθετήθηκαν στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο κατάφεραν με συστηματική δουλειά να παρεμβαίνουν καθημερινά στα ζητήματα που προέκυπταν στον χώρο εργασίας.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της δουλειάς ήταν η αναγνώριση των κομμουνιστών στον χώρο, να καταφέρουμε να βγούμε πρώτη δύναμη στις αρχαιρεσίες της Ενωσης Γιατρών Νομού Αρκαδίας εν μέσω πανδημίας, και το σημαντικότερο, να ανοίξει η διαπάλη με την κυβερνητική πολιτική και τη διοίκηση του νοσοκομείου γύρω από τα προβλήματα στον χώρο. Μέσα από την Ενωση Γιατρών καταφέραμε να ανοίξουμε τα ζητήματα της Υγείας, και στην κοινωνία της Αρκαδίας και ειδικότερα στην Τρίπολη. Καταφέραμε να συντονιστούν μαζί με την Ενωση Γιατρών τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, τα συνταξιουχικά σωματεία του νομού (που δεν ανήκουν όλα στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ), με δουλεμένο πλαίσιο πάλης σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, και να γίνει στην Τρίπολη μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις λαϊκών στρωμάτων και ειδικά σε περίοδο πανδημίας.

Τις δυνατότητες της οργανωμένης ταξικής πάλης των εργατών, καθώς και της δουλειάς κομματικής οικοδόμησης στον χώρο, δείχνουν τα συμπεράσματα από τη συνεχή, επίμονη και συνδυασμένη κομματική και συνδικαλιστική δουλειά στο ΚΔΑΥ Τρίπολης και στη συνέχεια και του Αστρους. Η δουλειά στο ΚΔΑΥ Τρίπολης μετράει μια δεκαετία πλέον. Τα πρώτα χρόνια ήταν κυρίως δουλειά με μετανάστες εργάτες, αρχικά με μετανάστες από Βουλγαρία και Ρουμανία και στη συνέχεια με μετανάστες από Μπαγκλαντές, Ινδία, Πακιστάν. Μπήκαμε στα σπίτια τους, μάθαμε τις συνήθειές τους, τα ήθη και τα έθιμά τους. Κάναμε γιορτές για τα παιδιά τους, μαθήματα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας, συμμετείχαν στις συνεστιάσεις του Κόμματος τα τελευταία χρόνια. Μια συνεχής δουλειά μαζί τους, που τελικά έχουμε κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Χάσαμε την επαφή μας με τους μετανάστες από Βουλγαρία και Ρουμανία μετά από παρέμβαση του οπορτουνισμού, επειδή εμείς δεν επαγρυπνήσαμε και τον αφήσαμε να δρα στους μετανάστες εργάτες χωρίς έλεγχο. Ετσι, κατάφεραν να πείσουν τους εργάτες να δεχτούν να πάρουν την αποζημίωσή τους και να παραιτηθούν. Το θετικό είναι ότι μετά από αυτό δεν απογοητευτήκαμε, δεν το βάλαμε κάτω και συνεχίσαμε τη δουλειά μας στη νέα φουρνιά μεταναστών στο ΚΔΑΥ Τρίπολης. Ηταν προσωρινή κατάκτηση τα 751 ευρώ κατώτατο μισθό μετά από 15 μέρες επαναλαμβανόμενων 24ωρων απεργιών, που στηρίχθηκαν συνολικά από την ΚΟ της Τρίπολης. Από όλη αυτήν τη δουλειά υπήρξαν αποτελέσματα στην κομματική οικοδόμηση στον χώρο. Καταφέραμε να ανοίξουμε αντίστοιχη δουλειά στο ΚΔΑΥ Αστρους. Πλέον η δουλειά μας έχει καταφέρει να μπορούν να συνεννοούνται μαζί Ελληνες και ξένοι εργάτες, να κάνουν ΓΣ και να αποφασίζουν συλλογικά. Εχει κατακτηθεί η ταξική κατεύθυνση της πάλης, καθώς και η συμμετοχή στις πανελλαδικές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ.

Το τελευταίο διάστημα στην Αρκαδία παρατηρείται να γίνεται προσπάθεια από την εργοδοσία να σπάσει την οργανωμένη δράση των εργατών στα σωματεία τους. Εργοδότες και διευθυντές απειλούν νέους εργαζόμενους ότι αν συνεχίσουν να δρουν μέσα από σωματεία που στηρίζει το ΠΑΜΕ, να απεργούν, θα χάσουν τη δουλειά τους. Βέβαια όπου παρεμβαίνουμε αποτελεσματικά, ο αντίπαλος γίνεται πιο προσεκτικός. Γι' αυτό είναι ανάγκη να στηριχθούν οι συνδικαλιστές μας και να εκπαιδεύσουμε νέες δυνάμεις στα σωματεία μας για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την επίθεση της εργοδοσίας και τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό.


Παναγιώτα Πανούση
Μέλος της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ

Για την καθοδήγηση και τη βοήθεια προς τα στελέχη που είναι νεότερα σε ηλικία

Μελετώντας το πρώτο κείμενο των Θέσεων θα ήθελα να σταθώ σε δύο ζητήματα. Το πρώτο αφορά πλευρές καθοδήγησης και βοήθειας προς τα στελέχη που είναι νεότερα σε ηλικία, ιδιαίτερα σε περιόδους μετάβασης.

Παίρνοντας υπόψη και την πείρα από την Τομεακή Οργάνωση, θεωρώ ότι η μεγαλύτερη δυσκολία βρίσκεται στο σημείο μετάβασης όχι από την ΚΝΕ στο Κόμμα γενικά, αλλά στην περίοδο δημιουργίας οικογένειας, με όλες τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται.

Δηλαδή τη μετάβαση από μία περίοδο που υπάρχει σχετικά η άνεση να αφιερώνεις όλο τον υπόλοιπο χρόνο εκτός δουλειάς στις κομματικές ευθύνες, σε μία κατάσταση όπου ακόμα και το πιο απλό ζήτημα γίνεται δύσκολο, λόγω υποχρεώσεων, χρόνου, πίεσης που ασκείται από πολλές πλευρές πλέον, όπως για παράδειγμα από τις συνθήκες και τις απαιτήσεις της δουλειάς.

Στις Θέσεις γίνεται αναφορά στη διαρροή νεαρών συντροφισσών, στην ηλικία που συνήθως γίνεται η μετάβαση από την ΚΝΕ στο Κόμμα. Κατά τη γνώμη μου, η κάθε συντρόφισσα είναι «αναγκασμένη» να διεκδικεί και να συγκρούεται καθημερινά για την επιλογή της να είναι πρώτα απ' όλα μέλος του ΚΚΕ, τόσο στο πλαίσιο της οικογένειάς της όσο και στον ευρύτερο κοινωνικό της περίγυρο. Αλλά ακόμα κι αν απαντάς στον εαυτό σου με σιγουριά για το ποια είναι η προτεραιότητα στη ζωή σου, δεν μπορείς να ξεφύγεις από το άγχος και την πίεση του αν είσαι καλή μητέρα, της φροντίδας του σπιτιού, της εξέλιξης στην εργασία, της διατήρησης της ισορροπίας με τον σύντροφο και την ευρύτερη οικογένεια.

Ολα αυτά πιέζουν τις συντρόφισσες, κατά τη γνώμη μου, και ο μόνος δρόμος για να μπορέσουν να εξελιχθούν ως μέλη και ιδιαίτερα ως στελέχη του Κόμματος, χωρίς να κάνουν εκπτώσεις, είναι η εδραίωση της συνείδησης του τι σημαίνει να είμαι μέλος του ΚΚΕ, ότι αυτή είναι η βασική επιλογή της ζωής που καθορίζει και όλες τις υπόλοιπες πτυχές.

Ωστόσο αυτό δεν κατακτιέται αυτόματα, χρειάζεται φροντίδα και στήριξη από το Κόμμα, λαμβάνοντας υπόψη τις συγκεκριμένες δυσκολίες ή αδυναμίες που μπορεί να έχει μία συντρόφισσα, τόσο σε επίπεδο συγκρότησης όσο και σε επίπεδο προσαρμογής και εξέλιξης σε πρακτικά ζητήματα, στο πώς γίνονται βήματα να αναπτυχθεί ένας τρόπος δουλειάς που να αντιστοιχίζεται στις νέες απαιτήσεις. Φυσικά αυτά τα ζητήματα σε μεγάλο βαθμό πλέον αφορούν και τους άντρες συντρόφους, στο βαθμό που η εμπλοκή τους στις υποχρεώσεις της ανατροφής του παιδιού ή του σπιτιού αυξάνεται.

Θεωρώ πως είναι κρίσιμος ο ρόλος των γυναικείων στελεχών ώστε να γίνουν βήματα στην Οργάνωση για την καλύτερη κατανόηση αυτών των ζητημάτων και στην προσπάθεια να βοηθηθούν πρακτικά συντρόφισσες, μέλη των ΚΟΒ, καθώς δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις που θα μεταφερθούν αυτόματα ως στοιχείο καθοδηγητικής βοήθειας.

Αυτές οι πλευρές, σε συνδυασμό με τη γνώση και κατανόηση των σημερινών απαιτήσεων και δυσκολιών που προκύπτουν από τις σχέσεις εργασίας, πρέπει κατά τη γνώμη μου να παίζουν κεντρικό ρόλο στην καθοδηγητική βοήθεια προς τα γυναικεία κομματικά μέλη και τις συντρόφισσες από την ΚΝΕ.

Χρειάζεται να παρθούν άμεσα πρακτικά μέτρα από την πλευρά της Οργάνωσης, βοήθειας στο κράτημα ή στο διάβασμα των παιδιών, για να διευκολύνονται οι συντρόφισσες να συμμετέχουν όπως πρέπει στις συνεδριάσεις και στη δράση των Οργάνων τους, αλλά και να παρακολουθούν κύκλους εσωκομματικής μόρφωσης. Το τελευταίο φυσικά δεν απαιτεί μόνο πρακτικά μέτρα διευκόλυνσης, αλλά συνολικά στήριξη στις συντρόφισσες, ιδεολογική και πολιτική, ώστε να κατανοήσουν την αναγκαιότητα αυτού του καθήκοντος, να μη βλέπουν τον εαυτό τους ως κομματικά μέλη «δεύτερης κατηγορίας» λόγω των εργασιακών και οικογενειακών υποχρεώσεων.

Παράλληλα, χρειάζεται ένταση της προσπάθειας να αναπτυχθεί συζήτηση με τους συντρόφους γονείς γύρω από ζητήματα διαπαιδαγώγησης των παιδιών, τον ρόλο μας ως κομμουνιστών γονιών, να δώσουμε εφόδια στους συντρόφους αξιοποιώντας επεξεργασίες του Κόμματος, ώστε να αντιλαμβάνονται και να υπηρετούν καλύτερα τον ρόλο τους.

Το δεύτερο ζήτημα στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι η ενίσχυση της ιδεολογικής δουλειάς στο πλαίσιο της λειτουργίας της ΚΟΒ, ως στοιχείο ενδυνάμωσης και ανάπτυξης της ποιότητας της δουλειάς της.

Κρίσιμος κρίκος γι' αυτό το ζήτημα είναι η λειτουργία του Γραφείου της ΚΟΒ, η οργάνωση της συζήτησης εκεί, με φροντίδα να βοηθιούνται τα μέλη του να εμβαθύνουν σε βασικές πλευρές της ιδεολογικής διαπάλης και της αντίληψης του Κόμματος για τον κλάδο ή για τα ζητήματα στα οποία είναι χρεωμένη η ΚΟΒ να παρεμβαίνει.

Αυτό απαιτεί τη σταθερή συνεδρίαση του Γραφείου, με σχεδιασμένη θεματολογία, πέρα από τα τρέχοντα, λαμβάνοντας υπόψη βέβαια τις πλευρές της τρέχουσας διαπάλης που χρειάζεται να ενισχυθούν θεωρητικά και ιδεολογικά.

Για παράδειγμα, οι ΚΟΒ Εκπαιδευτικών αναφέρονται στις Θέσεις ως ένας από τους κρίκους ανάπτυξης της αντιπαράθεσης με την αστική ιδεολογία, λόγω της σύνδεσης της Εκπαίδευσης με την καπιταλιστική οικονομία. Είναι κρίσιμο τα μέλη της ΚΟΒ να αποκτούν στέρεες βάσεις στη σε βάθος κατανόηση ζητημάτων όπως η σχέση οικονομίας - Εκπαίδευσης, ο χαρακτήρας του αστικού κράτους και η εξέλιξη του τρόπου εκδήλωσης των λειτουργιών του, ζητήματα που αφορούν τη θέση του Κόμματος για το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο, την Προσχολική Εκπαίδευση, την Ειδική Αγωγή, την Επαγγελματική Εκπαίδευση, την ανωτερότητα του σοσιαλισμού στην κάλυψη των σύγχρονων μορφωτικών αναγκών, αλλά και σε πλευρές όπως η παραχάραξη της Ιστορίας, ο αντικομμουνισμός, ζητήματα μεθόδων διδασκαλίας και η διαπάλη με αντιδραστικές αντιλήψεις.

Μέσα στα χρόνια έχει γίνει προσπάθεια να ανοίξουν τέτοιες πλευρές, χαρακτηρίζεται όμως από αποσπασματικότητα, χωρίς να εντάσσεται σε ένα σταθερό σχέδιο ιδεολογικής συγκρότησης της ΚΟΒ.

Θεωρώ λοιπόν πως θα είναι βήμα για το Γραφείο της ΚΟΒ να επεξεργαστεί ένα τέτοιο σχέδιο ανάπτυξης της ιδεολογικής δουλειάς, τόσο στο πλαίσιο των συνεδριάσεων της ΚΟΒ όσο και με ανθρώπους που είναι κοντά στην ΚΟΒ, που δρουν μαζί με τους κομμουνιστές μέσα στα σχολεία.

Μία τέτοια δουλειά μπορεί να αποτελέσει κρίκο ισχυροποίησης της ΚΟΒ, στο περιεχόμενο και στην ανάπτυξη της δράσης της, καθώς αυτές είναι πλευρές που συναντάμε στην καθημερινή διαπάλη και η βαθύτερη συζήτηση γύρω από τέτοια ζητήματα μπορεί να βοηθήσει ώστε να στηρίζουμε με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα την παρέμβασή μας στο κίνημα, που δεν μπορεί ν' αναπτυχθεί μόνο με την καλή γνώση του πλαισίου πάλης, αλλά και να δουλεύουμε πιο αποτελεσματικά στο κέρδισμα νέων δυνάμεων.


Κωνσταντίνα Ρηγάκη
Μέλος του Γραφείου της Τομεακής Επιτροπής Μαγνησίας του ΚΚΕ

Κάποια συμπεράσματα για την ιδεολογική δουλειά τα τελευταία χρόνια

Μέσα στην τριετία 2012 - 2015, κατά την οποία εκδηλωνόταν η βαθιά καπιταλιστική κρίση που ξεκίνησε το 2008, πολλοί από εμάς κληθήκαμε να αφομοιώσουμε άμεσα τις Θέσεις αλλά και τις Αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος. Να κατανοήσουμε βασικές πλευρές του Προγράμματός μας, οι οποίες έχουν να κάνουν με τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις και τις συνεργασίες με άλλα κόμματα, τη θέση μας για τον πόλεμο, για την επανάσταση, για τις διεθνείς συμμαχίες. Η μάχη που έδωσε κάθε μέλος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, απέναντι στην πίεση που άσκησε ο ΣΥΡΙΖΑ στο λαό για να μας ενσωματώσει, εκτιμήσαμε ότι ήταν παρακαταθήκη για τη συνέχεια και για τις επόμενες γενιές.

Περίπου 6 χρόνια μετά και έπειτα από δύο ακόμα Συνέδρια, εξελίσσεται η δουλειά μας με τις Θέσεις για το 21ο Συνέδριο.

Πιστεύω πως ειδικά για τη δουλειά μας στην ΚΝΕ, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τα εξής: Και για εμάς τους μεγαλύτερους συντρόφους πέρασαν χρόνια για να αφομοιώσουμε πώς τελικά θα γίνει η επανάσταση, τι κάνουμε σε περίπτωση πολέμου, ζητήματα για τις συνεργασίες του Κόμματος και άλλα πολλά. Για τα περισσότερα είχαμε άγνοια. Και θυμίζω ότι ήταν μια περίοδος που είχαμε έντονη κινηματική δραστηριότητα λόγω μνημονίων, απεργίες, υπήρχε κόσμος στους δρόμους, υπήρχε συνολικά στη νεολαία μία μεγαλύτερη «ευκολία» να συζητηθούν κάποια συμπεράσματα.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι σε έναν σημαντικό βαθμό και παρά τις αδυναμίες μας στην ιδεολογική - μορφωτική δουλειά, τις οποίες εντοπίζουν και οι Θέσεις, οι νέες γενιές ΚΝιτών τέτοια ζητήματα τα κουβεντιάζουν πιο σταθερά, τα έχουν έστω σε έναν αρχικό βαθμό κατανοήσει από τον πρώτο καιρό της οργανωμένης τους ζωής.

Με βάση τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, από τις πρώτες συζητήσεις που κάνουμε με μερικούς νέους που βρίσκονται στον περίγυρό μας, που αγωνίζονται, που σκέφτονται να οργανωθούν στην ΚΝΕ, είναι οι εξής:

1) Για την κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλισμού, για τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και γιατί δεν μπορεί το ΚΚΕ να συμμετέχει σε «αριστερή» κυβέρνηση.

2) Πώς θα γίνει η επανάσταση, ποιοι παράγοντες την καθορίζουν.

3) Οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, ποια θα είναι η στάση των κομμουνιστών σε περίπτωση πολέμου. Αν θα μας αφήσουν οι μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να οικοδομήσουμε σοσιαλισμό.

Τα παραπάνω τα κουβεντιάζουμε επειδή προκύπτουν ως ανάγκη από την ίδια τη συζήτηση. Δεν αρκούν τα συνθήματα και ο συναισθηματισμός για να πειστεί κανείς για τη στρατηγική μας, πρέπει να απαντηθούν πολλά ερωτήματα, γιατί και η αντιΚΚΕ προπαγάνδα που δέχεται από το σύστημα, οι επιπτώσεις της αντεπανάστασης, ριζώνουν και μεγαλώνουν.

Ακόμα και στους μαθητές υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, καθώς βλέπουν τη στάση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και από την αστική σκοπιά, ειδικά όπως την παρουσιάζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συνυπάρχουν ο φόβος για την περίπτωση πολέμου και η υποτίμηση της κατάστασης, ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα κ.λπ.

Αντίστοιχα, οι μαθητές δυσκολεύονται να δουν «φως στο τούνελ» των αντιεκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων, απογοητεύονται και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αφού όλες οι κυβερνήσεις έφεραν νομοσχέδια για την Παιδεία, άρα δεν αλλάζει τίποτα. Οπότε εμείς πρέπει να τους σπάσουμε τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, να τους εξηγήσουμε γιατί όλες οι κυβερνήσεις συνεχίζουν στην ίδια κατεύθυνση, και στην Παιδεία αλλά και σε όλα τα βασικά θέματα. Για να πείσουμε, έτσι, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς αστικές εκλογές, αλλά με τον τρόπο που προτείνει το ΚΚΕ, άρα να μπει στη συζήτηση το θέμα της επανάστασης.

Αναμετρηθήκαμε και με πιο σύνθετα ζητήματα ιδεολογικής δουλειάς, όπως η συζήτηση για το Μακεδονικό. Για να πείσουμε έπρεπε σε πολλές περιπτώσεις να κουβεντιάσουμε ζητήματα για το έθνος, τη διαφορά του με το κράτος, πώς συγκροτείται, πώς συνδέεται σήμερα το Μακεδονικό με τις επιδιώξεις του ΝΑΤΟ κ.λπ.

Στο πρώτο κείμενο των Θέσεων πολύ σωστά τονίζεται η ανάγκη της αυτομόρφωσης των μελών και στελεχών. Δεν πρέπει, όμως, να ταυτίζουμε την αυτομόρφωση με την ιδεολογική δουλειά, το δεύτερο γίνεται με πολλούς τρόπους, και όσα έγραψα και παραπάνω δείχνουν ότι συνολικά η Οργάνωση έχει ανεβάσει την προσπάθειά της στην ιδεολογική διαπάλη, γιατί το απαιτούν οι ίδιοι οι καιροί και οι συνθήκες. Οταν σε έναν σημαντικό βαθμό ένας νέος επαναστάτης έχει γνώση όλων αυτών των κρίσιμων ζητημάτων, αποκτά άλλες βάσεις για τη συνέχεια.

Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κυριαρχήσει η λογική «τα ξέρουμε πια αυτά», γιατί έχουμε πολλά βήματα ακόμα να μετρήσουμε. Ενώ δηλαδή είμαστε ικανοί στο να αναλύουμε τον καπιταλισμό και τα προβλήματά του, στεκόμαστε αδύναμα σε συζητήσεις που αφορούν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση με βάση και την πείρα από την ΕΣΣΔ. Πολλές φορές απαντάμε με τσιτάτα και αστοχίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δουλειά με την μπροσούρα της Μαθητικής Επιτροπής για το σχολείο που έχουμε ανάγκη σήμερα. Ενώ οι περισσότεροι εύκολα κατηγορούμε το αστικό σχολείο, όταν φτάνουμε να περιγράψουμε πώς θα είναι το σοσιαλιστικό σχολείο, λέμε γενικόλογα πράγματα, π.χ. ότι τα ΕΠΑΛ στον σοσιαλισμό θα είναι πολύ καλύτερα. Ομως τα ΕΠΑΛ σήμερα είναι υποβαθμισμένα ως αποτέλεσμα των ταξικών επιλογών του κεφαλαίου, που θέλει όσο πιο γρήγορα γίνεται φθηνή εργατική δύναμη, η οποία θα ανταποκρίνεται εν μέρει στην ανάπτυξη των μέσων παραγωγής.

Από αυτήν την άποψη, η Επαγγελματική Εκπαίδευση στον σοσιαλισμό δεν θα ικανοποιείται από ιδρύματα τύπου ΕΠΑΛ, γιατί ο σοσιαλισμός θα έχει ανάγκη από τεχνικούς, από επαγγελματίες με πλήρη γνώση του αντικειμένου τους, άρα και πιο πλατιά μορφωμένους. Χρειάζεται λοιπόν ολοκληρωμένη συζήτηση για τη θέση του Κόμματος, ειδικά σε συνθήκες που η πρόωρη εξειδίκευση και κατάρτιση εμφανίζεται ελκυστική από το σύστημα προς τα παιδιά των ΕΠΑΛ.

Συμπερασματικά, πέρα από τις συζητήσεις με τα μέλη, τις σχολές, τις συνεδριάσεις, το διάβασμα βιβλίων, η πιο ισχυρή ιδεολογική βάση αποκτιέται όταν κάθε μέλος της ΚΝΕ ανοίγεται στις μάζες και κάνει προσπάθεια να πείσει με τη στρατηγική και το Πρόγραμμα του Κόμματος. Γιατί έτσι θα μάθει στη διαπάλη, θα ζοριστεί να απαντήσει, καμιά φορά «θα φάει και τα μούτρα του».

Η θεωρία πρέπει να συνδέεται με την πράξη και να εμπλουτίζεται με παραδείγματα, να σπάει τα ιδεολογήματα που κυριαρχούν στην επικαιρότητα με ζωντανά αιτήματα πάλης και διεκδικήσεις. Και αυτό βάζει ως προϋπόθεση, για όλους μας, τη σταθερή και ουσιαστική μελέτη του «Οδηγητή» και του «Ριζοσπάστη».


Στάθης Κεντρής
Μέλος του Γραφείου του Συμβουλίου ΠεριοχήςΔυτικής Ελλάδας της ΚΝΕ

Ορισμένες σκέψεις επί των Θέσεων

ΠΡΩΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Εισαγωγή-42

Πιστεύω ότι είναι πρωταρχικής σημασίας η ιδεολογική αντιμετώπιση της εξίσωσης του φασισμού και του κομμουνισμού. Θεωρώ ότι αυτή η προσπάθεια του διεθνούς καπιταλισμού αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανάπτυξη του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Για την αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου δεν αρκούν στην παρούσα φάση οι δυνάμεις μας. Και έξω από το ΚΚΕ, στον λεγόμενο «οπορτουνιστικό» χώρο αλλά και σε μέρος της σοσιαλδημοκρατίας υπάρχουν δυνάμεις που δεν συμφωνούν με αυτήν την ταύτιση. Την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές και δεδομένου ότι η παροιμία «δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» επιβεβαιώνεται, απαιτείται μια ευρύτερη συστράτευση δημοκρατικών δυνάμεων απέναντι σε αυτό το μέτωπο ψεύδους και διαστρέβλωσης. Για να είμαστε όμως πιο αξιόπιστοι, θα πρέπει η ανάλυση των αιτιών της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και των άλλων λαϊκών δημοκρατιών να εξηγηθεί και να εκλαϊκευτεί βαθύτερα. Θα πρέπει να εξηγηθεί πώς οι Βιετναμέζοι σύντροφοι, ενώ κατάφεραν να νικήσουν τις πάνοπλες ΗΠΑ, δεν τα κατάφεραν στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, με αποτέλεσμα το Βιετνάμ να έχει γίνει μια χώρα χαμηλού κόστους για την παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων. Θα πρέπει να εξηγηθεί πώς ήταν δυνατόν να μην υπάρχουν δυνάμεις στην ΕΣΣΔ και στις άλλες λαϊκές δημοκρατίες που έβλεπαν την πορεία προς τον χαμό. 'Η μήπως υπήρχαν και δεν μπορούσαν να αντιδράσουν λόγω της δομής των κυβερνώντων Κομμουνιστικών Κομμάτων; Θα πρέπει να εξηγηθεί γιατί οι προλετάριοι της ΕΣΣΔ δεν έκαναν ό,τι οι Κομμουνάροι του Παρισιού, με τα όπλα να υπερασπιστούν τη δικτατορία του προλεταριάτου.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Κεφάλαιο Β-15

Οι Θέσεις μιλάνε για επιθετικότητα της ελληνικής αστικής τάξης (σελίδα 17). Θεωρώ ότι η υπακοή στα κελεύσματα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ δεν είναι αποτέλεσμα εγγενούς επιθετικότητας, αλλά στρατηγικής υποτέλειας και εξάρτησης από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Από τη μεταπολίτευση και μετά η ελληνική αστική τάξη δεν έχει χρησιμοποιήσει ούτε τον στρατιωτικό αλλά ούτε και τον διπλωματικό παράγοντα για να διεκδικήσει οτιδήποτε. Ισα ίσα που έχει δεχτεί προκλήσεις από πιο αδύναμες αστικές τάξεις (Β. Μακεδονία και Αλβανία) χωρίς να αντιδράσει δυναμικά ούτε στο στρατιωτικό ούτε στο διπλωματικό πεδίο. Οι όποιες αντιδράσεις καθορίζονταν από την επιλογή να μη δυσαρεστηθεί ο ΝΑΤΟικός παράγοντας.

Αναφέρονται σωστά οι Θέσεις στον άξονα με Ισραήλ κ.λπ. Αυτό που κατά τη γνώμη μου λείπει από τις Θέσεις είναι ο βαθύτερος λόγος αυτών των ενεργειών της αστικής τάξης. Αποτελούν αυτόβουλη πρωτοβουλία της αστικής τάξης (να μη συγχέουμε την αυτόβουλη πρωτοβουλία με την επιλογή), ως αντίβαρο προς τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, ή εντάσσονται στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ; Η πραγματικότητα δείχνει προς το δεύτερο.

Σωστά συμπεραίνει το Κεφάλαιο Β15, αλλά δεν βλέπω βραχυπρόθεσμα εφαρμόσιμη αντιπρόταση άμεσης διεξόδου από αυτήν την επικίνδυνη κατάσταση. Θεωρώ δεδομένο ότι μέγα μέρος των μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων δεν συμφωνούν με αυτές τις εξελίξεις. Θεωρώ ότι και μια μερίδα της αστικής τάξης θα προτιμούσε μία πιο ευέλικτη εξωτερική πολιτική ενεργής ουδετερότητας (που δεν θα την απέκλειε από τις αγορές Ρωσίας και Κίνας) από το YES MEN της κυρίαρχης ελίτ της αστικής τάξης και την αποκλειστική πρόσδεση στην ΕΕ και τις ΗΠΑ. Το ΚΚΕ θα όφειλε με μια κατάλληλη πολιτική συμμαχιών να ανατρέψει βραχυπρόθεσμα αυτήν την πολιτική, η οποία, όπως πολύ σωστά έχει αναλύσει το ΚΚΕ, μετατρέπει την εργατική τάξη σε όμηρο των ιμπεριαλιστικών πολέμων και εγκυμονεί κινδύνους για την ειρήνη. Θεωρώ ότι η διασφάλιση της ειρήνης δεν θα πρέπει να εναποτίθεται μόνο στην επίτευξη του στρατηγικού στόχου του ΚΚΕ, του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Κεφάλαιο Β-16

Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω ή να διαστρεβλώσω το νόημα αυτού του κεφαλαίου, το κείμενο μου δίνει την εντύπωση ότι η διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας ταυτίζεται με την επίτευξη του στρατηγικού στόχου του Κόμματος.

Δεδομένης της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και του ΚΚΕ, όπως παρουσιάζεται στα λοιπά κείμενα των Θέσεων, αν τα πράγματα εξελιχθούν όπως εξελίσσονται, και δεδομένης της λειψής εθνικής συνείδησης της ηγετικής ομάδας της ελληνικής αστικής τάξης (όπως πολύ σωστά γράφει ο καθηγητής Γιώργος Μαργαρίτης στο βιβλίο του «Ενάντια σε Φρούρια και Τείχη», εκδόσεις «Διόπτρα», σελ. 70), υπάρχει ο κίνδυνος τα σύνορα της μελλοντικής σοσιαλιστικής Ελλάδας να είναι εκεί που ήταν και το 1897.

Στην αρχή του Β-16 (αλλά και στη γενικότερη αρθρογραφία του ΚΚΕ) γίνεται αναφορά στον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Διαβάζοντας παρακάτω, διαπιστώνει κανείς παραβατική - επιθετική συμπεριφορά και διεκδικήσεις μόνο από την Τουρκία. Ο ανταγωνισμός προϋποθέτει προκλήσεις και διεκδικήσεις και από τα δύο μέρη. Η Ελλάδα και η Τουρκία δεν μπορούν να παραλληλιστούν με την Αγγλία και Γερμανία, που ανταγωνίζονταν να προσαρτήσουν στα αποικιακά τους βασίλεια χώρες της Αφρικής. Τα θέματα των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ δεν αφορούν κάποια τρίτη αδύναμη φτωχή χώρα που οι αστικές τάξεις της Τουρκίας και Ελλάδας διεκδικούν και ανταγωνίζονται ποιος θα τα εκμεταλλευτεί για λογαριασμό του. Δεν έχουμε δυο γαϊδάρους που μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα.

Στην παρούσα φάση και συγκυρία υπάρχουν και άλλες κοινωνικές δυνάμεις (μικροαστικά - μεσοαστικά στρώματα και μέρος της αστικής τάξης) που δεν συμφωνούν με τους χειρισμούς της κυρίαρχης ελίτ της αστικής τάξης της Ελλάδας. Είναι ουτοπικό να θεωρεί το ΚΚΕ ότι η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας θα επιτευχθεί μόνο από τη συστράτευση δυνάμεων που θα έχουν αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό.

Το παράδειγμα του ΕΑΜ μιλάει από μόνο του. Το ΚΚΕ τότε πύκνωσε τις γραμμές του και αύξησε την επιρροή του, αφήνοντας μια ιστορική ανάμνηση που μας εμπνέει ακόμα και σήμερα, διότι πέρα από μία αντικαπιταλιστική δύναμη, πρόβαλε στην πολιτική σκηνή και ως μία πατριωτική δύναμη.

Το ΚΚΕ θα πρέπει στην παρούσα φάση να προπαγανδίσει ένα πατριωτικό - αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, να το οργανώσει (χωρίς να εγκλωβιστεί σε αυτό), ώστε διά του πατριωτισμού να διαμορφώσει αντιιμπεριαλιστικές και εν συνεχεία αντικαπιταλιστικές συνειδήσεις.

Δεν πρέπει το ΚΚΕ να επιτρέψει στην ακροδεξιά να μονοπωλεί τον πατριωτισμό. Σε χώρες σαν την Ελλάδα, που με εξαίρεση τη Μικρασιατική Εκστρατεία δεν έχει προβάλει εδαφικές διεκδικήσεις, ο πατριωτισμός προσφέρεται για την ανάπτυξη αντικαπιταλιστικής - αντιιμπεριαλιστικής συνείδησης. Θα έπρεπε να εμπνευστούμε από το κείμενο του Δ. Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», καθώς και από τον λόγο του Αρη Βελουχιώτη στη Λαμία, και να πρωτοστατήσει το ΚΚΕ στη δημιουργία ενός αντιιμπεριαλιστικού - πατριωτικού μετώπου.

Με αγάπη και εκτίμηση


Γιώργος Διλιντάς
Δρ. αεροναυπηγός μηχανικός,Μελίσσια

Για τη συνδικαλιστική δουλειά στους εργαζόμενους στα πανεπιστήμια

Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ.

Μέσα σε αυτές τις εξελίξεις και σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος, μεγαλώνει για εμάς τους κομμουνιστές η ευθύνη για το σοβαρό καθήκον της ανασυγκρότησης του κινήματος. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να δώσουμε τη μάχη της μαζικοποίησης, της οργάνωσης, να πρωτοστατήσουμε για να μπαίνουν στην άκρη όλα εκείνα τα εμπόδια που κρατούν τους εργαζόμενους μακριά από τη συλλογική πάλη, να συγκρουόμαστε με αντιλήψεις που θολώνουν ποια είναι η αιτία που οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ζήσουν σήμερα σύμφωνα με τις δυνατότητες που υπάρχουν, ποια είναι η αιτία που δεν ικανοποιούνται οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να γίνει αυτό.

Σε πολλές πλευρές από αυτές που αναπτύσσονται στις Θέσεις, βρίσκουμε στοιχεία για τη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση των εργαζομένων και στα πανεπιστήμια, αλλά και για τα καθήκοντα που απορρέουν για εμάς, προκειμένου αυτή η κατάσταση να αναστραφεί και να συμβάλουμε από το δικό μας μετερίζι στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα, στην προσέλκυση των πρωτοπόρων και τη συσπείρωση με το ΚΚΕ.

Τόσο οι μεταρρυθμίσεις στον κρατικό μηχανισμό που προχωρούν με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς (π.χ. το νομοσχέδιο για την τηλεργασία που ετοιμάζεται και στοχεύει στην αύξηση του εργάσιμου χρόνου, στη μείωση του μισθολογικού κόστους και των λειτουργικών δαπανών, αλλά και στη διατήρηση της υποστελέχωσης), όσο και οι αναδιαρθρώσεις στην Ανώτατη Εκπαίδευση θα διαμορφώσουν ένα νέο πλαίσιο στις εργασιακές σχέσεις και στους όρους εργασίας και των εργαζομένων στα πανεπιστήμια. Συμπληρωματικά στην αντεργατική επίθεση που αποτυπώνεται στην Εκθεση Πισσαρίδη, χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων υποκρύπτεται και στην εξειδίκευση του σχεδίου για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Η όλο και πιο βαθιά ιδιωτικοοικονομική λειτουργία των πανεπιστημίων θα διαμορφώσει άλλη εργασιακή καθημερινότητα για τους εργαζόμενους σε αυτά. Ακόμα και η αξιολόγηση των εργαζομένων θα πραγματοποιείται στη βάση της προώθησης και υλοποίησης της πολιτικής που μετατρέπει την Παιδεία σε εμπόρευμα.

Επιπρόσθετα εμπόδια θα φέρει η ένταση της καταστολής στα ιδρύματα, η οποία ταυτόχρονα θα οδηγήσει και στη μεγαλύτερη ενσωμάτωση ενός μέρους των εργαζομένων, αφού θα κληθούν να στελεχώσουν οργανικές δομές που θα έχουν σχέση με την ασφάλεια και την προστασία. Παράλληλα, προχωρούν νέοι εσωτερικοί κανονισμοί σε μια σειρά ιδρυμάτων, οι οποίοι περιλαμβάνουν διάφορες ρυθμίσεις και στα εργασιακά θέματα, όπως η συγκρότηση επιτροπών δεοντολογίας, όπου θα γίνεται κριτήριο η συμπεριφορά εντός και εκτός υπηρεσίας - με όποιες προεκτάσεις μπορεί να έχει αυτό και η θέσπιση σχετικών κωδίκων, με προβλέψεις όπως «να μη γίνονται εμπόδιο οι προσωπικές αντιλήψεις στη λειτουργία του ιδρύματος». Υπάρχουν και άλλες πλευρές, τις οποίες αντιμετωπίσαμε και φαίνεται ότι θα γενικευτούν, όπως η επιβολή υπογραφής συμβάσεων εμπιστευτικότητας, με τις οποίες οι εργαζόμενοι δεσμεύονται επί ποινή απόλυσης να μη γνωστοποιούν ακόμα και ζητήματα που έχουν να κάνουν με τους όρους εργασίας τους. Ταυτόχρονα, οι εργασιακές σχέσεις παίρνουν όλο και χειρότερες μορφές (π.χ. γενικεύονται τα λεγόμενα ιδιωτικά συμφωνητικά, τα οποία δεν διασφαλίζουν κανένα δικαίωμα στους εργαζόμενους - ούτε καν το δικαίωμα να γραφτούν στον ΟΑΕΔ μετά τη λήξη τους, επεκτείνονται οι εργολαβίες, παραδίδονται και άλλες υπηρεσίες σε ιδιώτες).

Στους «ελαστικά» εργαζόμενους (συμβασιούχους και εργολαβικούς), ο βαθμός οργάνωσης είναι πολύ χαμηλός, ενώ τείνουν να γίνουν ήδη σε κάποια ιδρύματα περισσότεροι από τους μόνιμους και τους αορίστου χρόνου. Οσον αφορά τους συμβασιούχους, με την πρωτοβουλία των δικών μας δυνάμεων, γίνεται μια προσπάθεια να ενταχθούν στη ζωή και τη δράση των σωματείων κι έχουμε και αρκετά θετικά παραδείγματα (έχουμε γράψει συμβασιούχους στα σωματεία, έχουμε δημιουργήσει επιτροπές, έχουμε εκλεγμένους συμβασιούχους στα ΔΣ των σωματείων, παίρνουμε πρωτοβουλίες για τα ζητήματά τους). Αντίστοιχα και στους εργολαβικούς γίνεται μια καλύτερη παρέμβαση σε συνεργασία με τα σωματεία των καθαριστριών. Ωστόσο, παραμένουμε πίσω από τις ανάγκες, δεδομένης της έκτασης των «ελαστικών» εργασιακών σχέσεων στους χώρους μας. Οπως αποτυπώνεται και στο κείμενο, τα ζητήματα των «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων απαιτούν ολοκληρωμένη πολιτική και συνδικαλιστική παρέμβαση και χρειάζεται κι εμείς να δώσουμε παραπάνω βάρος σε μια τέτοια δουλειά.

Διαφορετικές δυσκολίες εντοπίζονται στο κομμάτι των μονίμων και αορίστου χρόνου. Είναι πιο έντονα τα στοιχεία του συντεχνιασμού, του κοινωνικού εταιρισμού, της ανάθεσης, της δράσης και λειτουργίας στο πλαίσιο της «συνταγματικότητας» και της «νομιμότητας». Επιπλέον, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι οι διοικήσεις των ιδρυμάτων αξιοποιούν επιμίσθια και διάφορα οικονομικά οφέλη ή το μοίρασμα επιτελικών θέσεων για να κρατούν δεμένους τους εργαζόμενους, δημιουργώντας αυταπάτες για την κοινωνική τους θέση, θολώνοντας το κριτήριο γι' αυτά που αφορούν στο σύνολο της ζωής της δικής τους και της οικογένειάς τους.

Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία αυτών των εργαζομένων είναι εγγεγραμμένη στα σωματεία, στις συλλογικές διαδικασίες συμμετέχει ένα μικρό κομμάτι, στις κινητοποιήσεις ακόμα λιγότεροι, παρά τη σφοδρότητα των εξελίξεων. Φαίνεται να κερδίζει έδαφος η λογική της ανάθεσης, για την εξεύρεση των καλύτερων δυνατών λύσεων, εντός αυτού του πλαισίου. Γι' αυτό τρέχουν στα δικαστήρια για να διεκδικήσουν αυτά που με νόμους τους στερούνται. Εχει παίξει, και στους χώρους μας, σημαντικό ρόλο η διάψευση των προσδοκιών από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, μπορούμε να πούμε ότι σήμερα δίνουμε τη μάχη με ευνοϊκότερους όρους. Χρειάζεται να ιεραρχήσουμε τα καθήκοντά μας πιο σχεδιασμένα, να εξειδικεύσουμε το περιεχόμενο και τη διαπάλη, να επεξεργαστούμε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο αιτημάτων και παρεμβάσεων ανά χώρο. Τυχαίνει ζητήματα που απασχολούν να τα υποτιμάμε, αντί να τα αξιοποιούμε και με πρωτοβουλίες για να βάζουμε τη δική μας οπτική ή δυσκολευόμαστε, π.χ. να γράψουμε μια ανακοίνωση που να πατάει στο χώρο και καταφεύγουμε στην αντιγραφή κεντρικών ανακοινώσεων. Πρέπει να αναβαθμιστεί η δουλειά των κομματικών ομάδων των σωματείων. Αντίστοιχου επιπέδου δουλειά να γίνεται με τα ψηφοδέλτιά μας. Να συζητιούνται σε βάθος ζητήματα, να λένε τη γνώμη τους όσοι συμμετέχουν, να αναλαμβάνουν ευθύνες στη δράση στο σωματείο. Να μην καταλήγει ο κόσμος που συσπειρώνεται στα ψηφοδέλτιά μας να είναι ονόματα που πλαισιώνουν τα κομματικά μέλη στις αρχαιρεσίες. Αντίθετα, να τον εμπιστευτούμε, να μπει ενεργά στη δράση, να δημιουργούμε προϋποθέσεις να έρχεται ακόμα πιο κοντά στην πολιτική του Κόμματος, να βαθαίνει η συμφωνία του.

Οπως αποτυπώνεται και στη θέση 27, ένας αναβαθμισμένος τρόπος δουλειάς στο κίνημα, συνδυασμένος με την αυτοτελή πολιτική παρέμβαση, μπορεί να δώσει και δυναμική στη δράση μας και να διαμορφώνει προϋποθέσεις για την κομματική οικοδόμηση.


Νίκη Χρονοπούλου
Μέλος του Γραφείου της ΤΕ Πανεπιστημίων - Ερευνας Αττικής του ΚΚΕ. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Οι διανοούμενοι με το ΚΚΕ...

«Από το καπνισμένο κατώφλι παρακολουθώ τις κινήσεις τους/, τη λιγνή λάμψη της μέσης που παίζει με τα στιβαρά μπράτσα,/ που υψώνουν το σφυρί, αργά τόσο αργά/ σίγουρα τόσο γρήγορα,/ δεν βιάζονται - άνθρωπος σφυρηλατεί τον τόπο του στον τόπο του».

(Αμερικανός ποιητής, Γουόλτ Γουίτμαν, 1819 - 1892,

Το τραγούδι του εαυτού μου)

Στην τσαρική Ρωσία του Νικολάου A', η ανάγνωση ενός κειμένου του συγγραφέα Γκόγκολ απ' τον Ντοστογιέφσκι, ήταν «αιτία» για να στείλουν τον Ντοστογιέφσκι στα κάτεργα. Ο «φάκελος της κατηγορίας!», ήταν ότι είχε πάρει μέρος σε διαδηλώσεις!!! Είχε γράψει άρθρα, και τα μοίραζε από μυστικά λιθογραφεία, και είχε σκοπό την πτώση της εξουσίας του τσάρου...

Ο Γάλλος μυθιστοριογράφος Ζολά με το «Κατηγορώ» (άρθρο καταρχάς, έργο συνέχεια), υποστήριξε τον Ντρέιφους - την αθώωσή του. Γι' αυτό φυλακίστηκε. Ο Μαρξ περιγράφει τους διανοούμενους και τη μοναχική τους πορεία, στην έρημο...

Ο «άγιος των γραμμάτων», Παπαδιαμάντης, αθόρυβος «γραφιάς» μοίραζε τη νηστεία του στους αχθοφόρους, στο Μοναστηράκι. Αλλά, όσο η διανόηση στηρίζεται στη «Βία» εξασκείται για το «κέρδος», τότε «φυλακίζεται» το έργο της. Σ' αυτή την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ομοιομορφία: Πολιτιστική, ολιγαρχική, κοινωνική, καλούνται οι διανοούμενοι να είναι αντιστασιακοί «αναγνώστες» των γεγονότων, όχι «θεατές». Η «συναλλαγή» εκφυλίζει! Η διανόηση στοχεύει να δώσει στο σημερινό χάος, στην αμηχανία μας, ένα νέο όραμα με ένα περιεχόμενο. Η «κληρωτή» διανόηση αφού «γυαλίζει» τα «παπούτσια» της εξουσίας στο τέλος «γυαλίζεται...». Ο «εθελοντής» διανοούμενος είναι «αγυάλιστος», αλλά είναι ελεύθερος. Ο αστικός διανοουμενισμός «ψωνίζεται» απ' τους εργοδότες του και ακολουθεί τους «κανόνες» του «Life style». Ο Μπρεχτ προς τη διανόηση αναφέρει: «Χρειάζεται πολλά τον κόσμο, για να αλλάξεις: οργή, επιμονή, γνώση, αγανάκτηση, ψυχρή επιμονή, ατέλειωτη καρτερία. Η πραγματικότητα, μας μαθαίνει πώς την πραγματικότητα να αλλάξουμε» («Η απόφαση»).

Για την ανοιξιάτικη διεύρυνση τού «Αντισταθείτε» παλεύει ο διανοούμενος: Για να είναι ουδενός ανώτερος και ουδενός κατώτερος! Με θάρρος προσδιορίζει τα βάσανά μας. Διαλεκτική είναι αυτή που δίδει ονόματα στα βάσανά μας. Ο διανοούμενος ο Νίκος Μπελογιάννης πάλευε μέσα απ' τις ιδέες του: «Για να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων» (απ' την απολογία του). Η αλήθεια αποτελεί πρόκριμα εκδήλωσης, λόγου, έργου, αντίσταση «ακοστολόγητη». Διαφορετικά τότε «σύρουν, εμένα δύο άλογα/, τ' αράπικο το πάθος/ και τ' αφρογάλανο όνειρο/. Μπορεί και στο γκρεμό!» (Κ. Παλαμάς). Σκοπός της διανόησης είναι να φτιάχνει «Ιστορίες» και δρώμενα, τοποθετώντας τον «αρουραίο λίθο» σαν θεμέλιο στο πολιτικό, κοινωνικό οικοδόμημα υπέρ των αδυνάτων. Σε μία Ελλάδα που μοιάζει σαν τους «Βάτραχους» γύρω από ένα καπιταλιστικό τέλμα, να γίνεται δύναμη ανατροπής. «Ας μη το κρύβουμε/ Διψάμε για ουρανό!» (Μίλτος Σαχτούρης). Τώρα, που «η δυστυχία απ' έξω γδέρνει τις πόρτες μας», όπως έλεγε ο αείμνηστος ποιητής Μίλτος Σαχτούρης, οι διανοούμενοι ας έχουν υπόψιν τους το ποίημα του Τσε Τσιγκ, απ' το βιβλίο του Λάο Τσε (Κινέζος δάσκαλος, 6ος π.Χ.) για το τι δεν πρέπει να κάνουν. Για να μην απομακρύνονται απ' τη σοφία, για να είναι αρκούντως χρήσιμοι.

Σήμερα τα μείζονα κείμενα του αιώνα προετοιμάζονται για την εξόντωση της αυτονομίας τους, προϊόν της μοιχείας τους με την ιδιωτική οικονομία, η παγκόσμια διανόηση βρίσκεται σε σκληρή δοκιμασία, γιατί κυριαρχεί η εικόνα και η εικονική πραγματικότητα. Η θεωρία των δημοσίων σχέσεων καλλιεργεί τη νωθρότητα και τον ωχαδερφισμό. Καθήκον της διανόησης είναι να κρατάει άσβεστη τη συνείδηση και το κριτικό πνεύμα.

Τώρα όπου ο καπιταλισμός με τους πολέμους μιλάει με φρικιαστικούς όρους και ο μεσσιανισμός καλπάζει εξοντώνοντας κάθε ηθική και τον άνθρωπο, οι διανοούμενοι ας κοιτάξουν να βρουν το νούμερο του ποδηλάτου «σαν τον κλέφτη των ποδηλάτων», τη ματιά και το συναίσθημα. Το «Αντισταθείτε» του αείμνηστου ποιητή και φίλου μου Μιχάλη Κατσαρού ακούγεται ως παρακαταθήκη. Είναι η διαρκής προτροπή για τη μη απώλεια της εν εγρηγόρσει καταστάσεως του ανθρώπου. Στην ιδιοτροπία των γεγονότων και την πονηρία της καθημερινότητας η γλώσσα του διανοούμενου πρέπει να έχει ρεφλέξ και καλά αμορτισέρ, παλμό και ήρεμη επαναστατικότητα. Μέσα από τον μύθο, έρχεται αυτούσια από το λόγο του λαού, η δόνηση της καθημερινότητας, η Ιστορία:

«...Χιλιάδες χέρια ξεπετάνε τους καρπούς στα πέλαγα / χέρια ψαράδων /και μούτσοι/ και χτίστες - αδερφοί - / και να φωνάζουν "δεν πεθάναμε" / και να φωνάζουν "προχωρείται" Το Μεσολόγγι να σωθεί... (Μεσολόγγι)» (Μιχάλης Κατσαρός).

Η χειρότερη μορφή της διανόησης είναι όταν αυτή έχει το σύνδρομο της διαρκούς παρουσίας άνευ όρων. Και ακόμη πιο βέβηλο είναι όταν αυτή δημιουργεί κατεστημένη μικρή ολιγαρχία. Αγνοώντας για τους άλλους που τρέχουν κι αυτοί για κάτι καλύτερο, αρνούνται τότε να δώσουν ένα ποτήρι «νερό» στους συνοδοιπόρους τους. «Ο καθείς και τα όπλα του», έλεγε ο Ποιητής Ελύτης... Το πιο χυδαίο των ανθρώπων της διανόησης είναι να χρησιμοποιούν τη λειτουργία τους για ανέλιξη και μεταγραφή στο σύστημα εξουσίας. Εχοντας προπονηθεί αρκετά εκτός αυτής μπορούν να είναι απαραίτητοι, ως μπαλαντέρ... και τζόκερ στην τράπουλα της εξουσίας. Ετσι ταυτίζονται με τους μηχανισμούς εξουσίας και είναι αγνώριστοι για το παρελθόν τους. Ετσι εξαργυρώνουν με «επιταγές όψεως» τις θέσεις. Μισούν το παρελθόν τους όχι από κριτική σκέψη, αλλά γιατί έχασαν τη ζωή τους έξω απ' το σύστημα... τόσα χρόνια - δίχως αμοιβή! Αλλοι πάλι για να μπουν σ' ένα σύστημα αναγνώρισης δίνουν τα διαπιστευτήρια με δουλικότητα. Ακόμη μπορούν και να φιλήσουν και τα πόδια των δυνατών... όπως έλεγε ο αείμνηστος ποιητής και στιχουργός Μάνος Ελευθερίου σε κάποιο τελευταίο ποίημά του... τραγούδι.

Είναι καλύτερη μια καταστρεπτική αλήθεια (λυτρωτική), παρά από ένα χρήσιμο και κατασκευασμένο ψέμα. Αλλά πάντοτε ένα σύστημα εξουσίας καταδιώκει τους εκλεκτούς... «Είθισται να δολοφονούν τους ποιητάς...» έλεγε ο Ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος.

Ο Μαρξ έγραψε κάποτε για την «Αθλιότητα της Φιλοσοφίας». Με λίγα λόγια πως η σιωπή είναι συνενοχή. Η αποστασιοποίηση από τα δρώμενα είναι ίδια με τη συγκατάνευση ή με παρότρυνση. Αυτή μας πηγαίνει στο βυθό. Οδηγεί τους διανοούμενους στο περιθώριο. Κυριαρχούν: Το «Αντισταθείτε ως και σε μένα που σας ιστορώ...», του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού, και η ρήση του Εvγκελς ότι το να «ομολογεί κανείς τα λάθη του είναι ηρωισμός...» (απ' την αλληλογραφία του με τον Μαρξ). Αλλά, τι είναι ο ένας διανοούμενος για τον άλλον; «Τι είσαι για μένα; Ισόβιος φίλος; Δεν μου είναι αρκετό. Συνοδοιπόρος; Αυτό είναι λίγο. Αγαπητός; Είναι ελάχιστο. Μια μόνο λέξη μπορώ να βρω για σένα. Σ' αυτή περικλείεται ό,τι ωραίο, ό,τι ευγενές, ό,τι ανθρώπινο. Εννοώ τη λέξη «σύντροφος»».


Παναγιώτης Καραβασίλης
Συγγραφέας και αναλυτής συστημάτων Πληροφορικής




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org