Σάββατο 13 Ιούλη 2019 - Κυριακή 14 Ιούλη 2019
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Προς τι η πρεμούρα για το άσυλο;

Αλήθειες και προσχήματα

Eurokinissi

Η κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου αποτελεί εδώ και καιρό διακηρυγμένη πρόθεση της ΝΔ. Προτού σταθούμε στο τι σηματοδοτεί η πρόθεση αυτή, ας δούμε λίγο τι ισχύει μέχρι στιγμής, γιατί γίνεται συστηματική προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας από διάφορες μεριές.

Η ισχύουσα σήμερα διάταξη για το άσυλο, αυτή δηλαδή που παρέλαβε η ΝΔ από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και θέλει να καταργήσει, είναι ουσιαστικά η διατύπωση που υπήρχε και στον νόμο Γιαννάκου. Δηλαδή, για να το κάνουμε λιανά, η ΝΔ θέλει να καταργήσει τη διάταξη που εισήγαγε η κυβέρνησή της με υπουργό Παιδείας τότε την νυν βουλευτή Επικρατείας της, και την οποία επανέφερε σε ισχύ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αντικαθιστώντας τη σχετική διάταξη του νόμου Διαμαντοπούλου, που είχαν από κοινού ψηφίσει ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΛΑ.Ο.Σ. (ο ν. Διαμαντοπούλου ανέφερε σχετικά με τις ακαδημαϊκές ελευθερίες: «1. Στα ΑΕΙ κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και στη διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών. 2. Σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των χώρων των ΑΕΙ εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία»). Ετσι, ο ισχύων σήμερα νόμος 4485/2017 ορίζει στο άρθρο 3 περί «ακαδημαϊκών ελευθεριών»:

«1. Στα ΑΕΙ κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και στη διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών. Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των δημοκρατικών αξιών, των ακαδημαϊκών ελευθεριών στην έρευνα και στη διδασκαλία, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, την προστασία του δικαιώματος στη γνώση και στη μάθηση έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει.

2. Επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των ΑΕΙ επιτρέπεται αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων, καθώς και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Οι ανωτέρω περιορισμοί δεν ισχύουν για επεμβάσεις του Πυροσβεστικού Σώματος και επεμβάσεις σε περιπτώσεις τροχαίων ατυχημάτων».

Πρακτικά, δηλαδή, το ισχύον σήμερα πλαίσιο επιτρέπει στην αστυνομία να επέμβει αυτεπάγγελτα σε περιπτώσεις κακουργημάτων και εγκλημάτων κατά της ζωής, χωρίς να απαιτείται η άδεια από κάποιο όργανο του πανεπιστημίου. Εφόσον δε το Πρυτανικό Συμβούλιο κρίνει ότι απαιτείται, η αστυνομία μπορεί να παρέμβει και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.

Με προσχηματικά επιχειρήματα...

Πολλά λοιπόν από τα επιχειρήματα που προβάλλουν όσοι προπαγανδίζουν την κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου, επιδιώκοντας να αποσπάσουν τη συναίνεση της λαϊκής πλειοψηφίας, αποδεικνύονται εντελώς προσχηματικά, αφού για τις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρονται δεν τίθεται ζήτημα ακαδημαϊκού ασύλου.

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά τέτοια επιχειρήματα:

-- «Το άσυλο προστατεύει τους εμπόρους ναρκωτικών».

Ολοι ξέρουν ότι οι πιάτσες και το εμπόριο ναρκωτικών «ανθίζουν» σε πολλά μέρη στις διάφορες γειτονιές αλλά και σε κεντρικά σημεία των πόλεων όπου δεν ισχύει κανένα άσυλο. Πέραν αυτού, όμως, είναι προκλητικό να χρησιμοποιείται από τους εκπροσώπους των αστικών κομμάτων το ζήτημα των ναρκωτικών, από τη στιγμή που ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ είναι συνένοχοι για την προώθηση της ναρκω-κουλτούρας, την καλλιέργεια ανοχής απέναντι στα ναρκωτικά, άρα και τη διείσδυσή τους στα πανεπιστήμια. Είναι χαρακτηριστικό ότι μαζί ψήφισαν για τους Χώρους Εποπτευόμενης Χρήσης, που εγκλωβίζουν τον χρήστη, αποτρέπουν την προσπάθεια απεξάρτησης και έχει αποδειχθεί ότι δίπλα τους ξεφυτρώνουν νέες πιάτσες. Μάλιστα, το πόρισμα της Επιτροπής Παρασκευόπουλου, που συνέστησε ο ΣΥΡΙΖΑ για να εξετάσει το ζήτημα του ασύλου, έθετε ζήτημα ίδρυσης τέτοιων χώρων ακόμα και μέσα στα ιδρύματα!

-- «Το άσυλο έχει μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε κέντρα λαθρεμπορίου».

Λαθρεμπόριο, όμως, δεν γίνεται μόνο στους χώρους των πανεπιστημίων. Πέραν αυτού, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν βλέπει ότι τα κυκλώματα των ναρκωτικών και του λαθρεμπορίου είναι γνωστά στην αστυνομία και σε άλλους μηχανισμούς του κράτους (ή, τέλος πάντως, θα μπορούσαν να τα βρουν) και, αν πράγματι ήθελαν, θα μπορούσαν να τα χτυπήσουν στη ρίζα τους. Ας το σκεφτούμε: Τα προϊόντα που διακινούνται στο λαθρεμπόριο έρχονται με μεγάλα φορτία από το εξωτερικό, από διαδρομές που εντοπίζονται. Αποθηκεύονται σε μεγάλες αποθήκες που είναι γνωστές και από εκεί φεύγουν για να φτάσουν π.χ. στην Πατησίων έξω από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο (πρώην ΑΣΟΕΕ). Στην άκρη αυτής της αλυσίδας θα βρει κανείς «μεγάλα ψάρια», που συνήθως κυκλοφορούν και ως «ευυπόληπτοι» μεγαλοεπιχειρηματίες, με ισχυρές προσβάσεις σε στελέχη του κρατικού μηχανισμού, των αστικών πολιτικών κομμάτων και των κυβερνήσεών τους. Αν λοιπόν ήθελαν να τσακίσουν το λαθρεμπόριο, θα έπρεπε να «χτυπήσουν» τις αποθήκες, να τις κλείσουν και να πιάσουν όσους τζιράρουν πολλά εκατομμύρια (όπως ενίοτε συμβαίνει, όταν αλλάζουν τα κόζα ή όταν οι υπόλοιποι θέλουν να βγάλουν κάποιον ανταγωνιστή από το παιχνίδι).

-- «Με το άσυλο τα πανεπιστήμια έχουν μετατραπεί σε άντρα των "μπαχαλάκηδων"».

Χιλιοειπωμένο ψευτοεπιχείρημα, που το ακούσαμε κατά κόρον και την περίοδο των δημοτικών εκλογών στην Αθήνα, ως εξής: «Η κατάσταση στο Πολυτεχνείο στην Πατησίων ενισχύει το "άβατο" των Εξαρχείων». Είναι πράγματι αλήθεια ότι στα Εξάρχεια γινόμαστε κάθε τόσο θεατές ενός πολυπαιγμένου έργου, που μόνο στόχο έχει, τελικά, την ένταση της καταστολής απέναντι στο κίνημα και την υπόθαλψη μηχανισμών που αξιοποιούνται για το σκοπό αυτό. Είναι οι ίδιοι μηχανισμοί, εξάλλου, που πολλές φορές και ενώ εξελίσσονται εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις, εμφανίζονται να δρουν σε χώρους που δεν καλύπτονται από το άσυλο, με τον ίδιο στόχο. Δεν είναι λοιπόν το άσυλο που ενθαρρύνει τέτοιους μηχανισμούς, αντίθετα η δράση τους αξιοποιείται για να χτυπηθεί και το άσυλο και το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, να αποπροσανατολιστεί η λαϊκή διεκδίκηση.

Ο πραγματικός στόχος της συζήτησης περί κατάργησης του ακαδημαϊκού ασύλου

Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος για τον οποίο η ΝΔ έχει βάλει τόσο ψηλά στην ατζέντα της την κατάργηση του ασύλου; Εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και ξεφεύγουν από τους στενούς τοίχους των πανεπιστημίων.

Ζητούμενο για την αστική τάξη είναι να εμπεδωθεί στη λαϊκή συνείδηση ότι τα κεκτημένα των εργατικών - λαϊκών αγώνων τις προηγούμενες δεκαετίες τίθενται όλα υπό αμφισβήτηση σήμερα, που - όπως λένε - «έκλεισε οριστικά ο κύκλος της μεταπολίτευσης». Από την άποψη αυτή, το ακαδημαϊκό άσυλο έχει και μια ιδιαίτερη συμβολική σημασία.

Από τη στιγμή λοιπόν που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έφερε τα προηγούμενα χρόνια σε πέρας την αποστολή που της είχε ανατεθεί από το κεφάλαιο, δηλαδή να οδηγήσει την ελληνική καπιταλιστική οικονομία στη «μεταμνημονιακή κανονικότητα» με όσο μπορούσε πιο καθημαγμένο και απονευρωμένο το εργατικό - λαϊκό κίνημα, η ΝΔ παρέλαβε τη σκυτάλη για να διαμορφώσει τους όρους του «παιχνιδιού» που το κεφάλαιο ελπίζει να ισχύσουν για τα επόμενα χρόνια.

Θέτοντας ζήτημα κατάργησης του ακαδημαϊκού ασύλου, επιδιώκουν να στείλουν μήνυμα ότι το κεφάλαιο είναι αποφασισμένο να επιβάλει με σιδερένια πυγμή την πολιτική του, να διασφαλίσει σταθερότητα και αποτελεσματικότητα στην προώθηση των συμφερόντων του μπροστά σε πιθανούς κινδύνους που εγκυμονούν η αναιμική καπιταλιστική ανάκαμψη και οι οξυμένοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην περιοχή μας. Θέλουν να σηματοδοτήσουν ότι η νέα διάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος θα λειτουργήσει αποτελεσματικά για το σκοπό αυτό σήμερα, που σε συνθήκες έστω και αναιμικής και ασταθούς ανάκαμψης της οικονομίας υπάρχει το αντικειμενικό έδαφος να ανέβει η απαιτητικότητα των εργαζομένων, το επίπεδο των διεκδικήσεων του εργατικού - λαϊκού κινήματος.

Παράλληλα, με όλα τα αστικά κόμματα να δίνουν έμφαση στη σχέση Εκπαίδευσης - Ερευνας - καπιταλιστικής ανάπτυξης, επιδιώκουν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου και μέσα στα πανεπιστήμια, για να μπορούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι να κάνουν ανενόχλητοι τις μπίζνες για τα κέρδη τους στις πλάτες των φοιτητών, των εργαζομένων, των νέων επιστημόνων και των πανεπιστημιακών δασκάλων. Για να εφαρμόζεται χωρίς εμπόδια η πολιτική που προωθεί την επιχειρηματική δραστηριότητα στα ιδρύματα, ενισχύει την κατηγοριοποίηση πτυχίων, ιδρυμάτων και αποφοίτων, τσακίζει τις προοπτικές της νεολαίας που σήμερα πασχίζει να ολοκληρώσει τις σπουδές της για να βρει μια ικανοποιητική δουλειά.

Να μπλοκάρουμε κάθε απόπειρα κατάργησης του ασύλου, οργανώνοντας την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, για τις σύγχρονες ανάγκες μας

Το άσυλο κατακτήθηκε με σκληρούς και αιματηρούς αγώνες από φοιτητές και εργαζόμενους, δεν ήταν ποτέ δεδομένο. Δεν είναι «κούφιο γράμμα», όπως χρόνια τώρα πασχίζουν να το καταντήσουν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, γι' αυτό και αποτελεί εδώ και χρόνια στόχο όλων των αντιλαϊκών κυβερνήσεων - που ποτέ δεν δίστασαν να αξιοποιήσουν την καταστολή στην προσπάθειά τους να επιβάλουν την πολιτική τους - να καταπνίξουν τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση.

Εξάλλου, η - πρόσφατη και παλαιότερη - πείρα του φοιτητικού κινήματος επιβεβαιώνει ότι η καταστολή απέναντι στους αγώνες των φοιτητών «δεν καταλαβαίνει» ούτε από διαφορετικές διατάξεις για το άσυλο, ούτε από διαφορετικές συνθέσεις αστικών κυβερνήσεων. Το φοιτητικό κίνημα είχε απέναντί του την κρατική καταστολή και τους διάφορους μηχανισμούς και επί κυβέρνησης ΝΔ, όταν αγωνιζόταν ενάντια στον νόμο Γιαννάκου, και επί συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΛΑ.Ο.Σ., όταν αγωνιζόταν ενάντια στον νόμο Διαμαντοπούλου, αλλά και την προηγούμενη τετραετία, όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έστελνε τα ΜΑΤ να επιτίθενται σε εστιακούς φοιτητές αλλά και με τη δίωξη των δύο φοιτητών που ακόμα δικάζονται με ανυπόστατες κατηγορίες επειδή τόλμησαν να αντισταθούν στη συμμετοχή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία.

Φυσικά, ούτε η καταστολή ούτε η οποιαδήποτε ρύθμιση για το άσυλο μπορεί να σκιάσει το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, όταν αυτό κατακτά προσανατολισμό που του επιτρέπει να συγκεντρώνει δυνάμεις και μαζικοποιεί τη συλλογική αγωνιστική διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών των φοιτητών.

Από αυτήν τη σκοπιά τοποθετούνται οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στα πανεπιστήμια πάνω στο ζήτημα του ασύλου. Το πραγματικό περιεχόμενο του ασύλου μπορούν να το υπερασπιστούν οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι συνδικαλιστικοί φορείς των εργαζομένων στα πανεπιστήμια και των πανεπιστημιακών δασκάλων, το εργατικό - λαϊκό κίνημα συνολικά, μέσα από τον συλλογικό και οργανωμένο αγώνα που βάζει στο στόχαστρο την πολιτική η οποία διαμορφώνει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στα ιδρύματα (και αξιοποιείται και ως πρόσχημα για το χτύπημα του ασύλου) και ο οποίος αγώνας διεκδικεί την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του λαού και της νεολαίας στη μόρφωση, στη δουλειά, στη ζωή.

Μπλοκάρισμα της απόπειρας της κυβέρνησης ΝΔ να καταργήσει το ακαδημαϊκό άσυλο και υπεράσπιση του πραγματικού του περιεχομένου σημαίνει να γίνουν οι σύλλογοι των φοιτητών, των εργαζομένων και των πανεπιστημιακών δασκάλων κάστρα αντίστασης στην αντιλαϊκή επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, που διαδέχονται η μία την άλλη.

Σημαίνει να πληθύνουν οι εστίες αντίστασης και μέσα στα πανεπιστήμια, ισχυροποιώντας τη συλλογική και οργανωμένη διεκδίκηση της νεολαίας, με τον αγώνα των φοιτητών να συναντιέται με τα επιμέρους διάφορα κινήματα και δράσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος και να συνενώνεται μαζί τους σε πανελλαδικό επίπεδο, με ενιαία αιτήματα και κατεύθυνση αμφισβήτησης του συστήματος.


Του
Δημήτρη ΚΟΙΛΑΚΟΥ*
*Ο Δημήτρης Κοιλάκος είναι μέλος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ

Ενοχοι, αιτίες και συμπεράσματα...

MotionTeam

Αλλη μία «φυσική καταστροφή»; Αυτό θα μπορούσε να πει κανείς άραγε για τις μεγάλες καταστροφές στη Χαλκιδική με τους 7 νεκρούς και τους εκατοντάδες τραυματίες; Το έργο το ξαναζήσαμε, και μάλιστα πρόσφατα, πέρυσι στη Μάνδρα, στην Κινέτα και το Μάτι. Και επαναλαμβάνουμε αυτό που λέγαμε και τότε: Ακραία δεν είναι τα φυσικά φαινόμενα, ακραίες είναι οι αιτίες που αφήνουν απροστάτευτη, στο περιθώριο την προστασία της ζωής των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Και οι αιτίες αυτές είναι κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές. Ολη η πορεία ανάπτυξης του ανθρώπινου πολιτισμού περνά μέσα από τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Ο άνθρωπος με την εργασία του επιδρά πάνω στη φύση και την μετασχηματίζει και ταυτόχρονα, ως βασικό ουσιαστικό βήμα στην ανάπτυξή του, σταματάει να είναι έρμαιο των φυσικών φαινομένων (ακραίων ή μη), πολύ περισσότερο αξιοποιεί φυσικά φαινόμενα για την ανάπτυξη του πολιτισμού. Γιατί λοιπόν φαίνεται μια τέτοια βασική αρχή του ανθρώπινου πολιτισμού, της ανάπτυξης των ανθρώπινων κοινωνιών, σήμερα να τίθεται σε αμφισβήτηση;

Για το ζήτημα της «κλιματικής αλλαγής» υπάρχει άρθρο στη σελίδα 24 της εφημερίδας, που στέκεται σε μοντέλα και μηχανισμούς διαμόρφωσης φαινομένων, ποιες είναι οι επιπτώσεις της, ποια τα αποτελέσματα κ.λπ. Το κύριο ζήτημα είναι η αναγνώριση των κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών αιτιών της, που μπορεί να μην είναι μοναδικές, αφού η φύση έχει τις δικές της νομοτέλειες, αλλά φαίνεται ότι έχουν καθοριστικό ρόλο. Η παραγωγή με κίνητρο το καπιταλιστικό κέρδος, που οργανώνεται από διάφορους επιχειρηματικούς ομίλους, μονοπώλια, με τη στήριξη του αστικού κράτους, είναι από τη φύση της άναρχη, δεν μπορεί να τεθεί υπό ένα σχεδιασμό που να παίρνει υπόψη της τις ευρύτερες λαϊκές, εργατικές και κοινωνικές ανάγκες, δεν ενδιαφέρεται τι, πώς και για ποιον παράγει, αρκεί αυτό που παράγει να φέρνει το μέγιστο κέρδος, σε σχέση μάλιστα με τους ανταγωνιστές κάθε επιχειρηματικού ομίλου ή μονοπωλίου... Μια τέτοια οικονομία και μια τέτοια παραγωγή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει σχεδιασμένα τις επιπτώσεις από την παραγωγική διαδικασία στην ίδια τη φύση, δεν μπορεί να επιλέξει μορφές Ενέργειας και παραγωγής με συνδυαστικά κριτήρια, επιστημονικά, τεχνολογικά, που να εξασφαλίζουν τη μείωση του κόστους σε ανθρώπινη εργασία, σε κατανάλωση φυσικών πόρων και στην προστασία του περιβάλλοντος. Δεν μπορεί να εκπονήσει σχέδια μεγάλης κλίμακας για την προστασία των εργαζομένων αλλά και των κατοίκων σε ευρύτερες βιομηχανικές, εμπορικές ή άλλες οικονομικές ζώνες. Κάθε βήμα προς τη μια ή την άλλη τέτοια κατεύθυνση προσκρούει στο βασικό κίνητρο της ίδιας της παραγωγής, το μέγιστο κέρδος. Το φαινόμενο που ονομάζουμε λοιπόν «κλιματική αλλαγή» συνδέεται άμεσα με τη συσσώρευση στο περιβάλλον επιπτώσεων μιας οικονομικής ανάπτυξης που έχει ως κριτήριο τους ξέφρενους ρυθμούς κερδοφορίας. Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται στη ρίζα του καπιταλιστικού συστήματος, στην ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη, στο κίνητρο της παραγωγής. Ταυτόχρονα, η ίδια η κλιματική αλλαγή αξιοποιείται στον ανταγωνισμό ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους. Για παράδειγμα, η παραγωγή «εναλλακτικών μορφών Ενέργειας» αποτελεί μια αναπτυσσόμενη καπιταλιστική δραστηριότητα - αν και όχι τόσο κερδοφόρα όσο περίμεναν τα προηγούμενα χρόνια οι εμπνευστές της που μίλαγαν για «πράσινη οικονομία» - δηλαδή ακόμα και τα υποτιθέμενα μέσα για την άμβλυνση της επίδρασης στο περιβάλλον αναπτύσσονται πάλι με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος. Ετσι, λοιπόν, δεν είναι λίγες οι φορές που της εγκατάστασης ανεμογεννητριών σε μια περιοχή στο όνομα της «πράσινης οικονομίας» προηγείται η καταστροφή του δασικού πλούτου σε ορεινούς όγκους - όχι τυχαία οι εγκαταστάσεις αυτές ακολουθούν τις «γραμμές» των πύρινων μετώπων μεγάλων δασικών πυρκαγιών! Αλλο παράδειγμα είναι ότι ο εκσυγχρονισμός με λιγότερες ρυπογόνες τεχνολογίες αξιοποιείται στον ανταγωνισμό ανάμεσα σε επιχειρήσεις του ίδιου κλάδου ή παρόμοιου και μάλιστα με κρατική παρέμβαση. Στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης» μεγάλα μονοπώλια λαμβάνουν επιδοτήσεις, παροχές από το κράτος, στήριξη, στραγγαλίζοντας του ρυπογόνους ανταγωνιστές τους, που δεν μπορούν γρήγορα να περάσουν σε τέτοιους εκσυγχρονισμούς.

Ακόμα όμως και αν θεωρήσουμε ότι το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής είναι αποκλειστικά φυσικό φαινόμενο και πολύ λιγότερο αφορά την επίπτωση της ανθρώπινης δραστηριότητας, και πάλι στην αντιμετώπιση του φαινομένου ερχόμαστε αντιμέτωποι με το κίνητρο του καπιταλιστικού κέρδους. Καταγράφουμε ενδεικτικά:

  • Προκύπτουν ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια εγκαταστάσεων, σπιτιών, επιχειρήσεων, με δεδομένο ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με «ακραία» όπως λένε φυσικά φαινόμενα. Τι υποδομές προστασίας της ζωής των εργαζομένων και όλων όσοι κινούνται σε τέτοιες εγκαταστάσεις ή χώρους διαμορφώνονται; Ελάχιστες, υποτυπώδεις, πεπαλαιωμένες και ανεπαρκείς. Και εδώ τέτοιες υποδομές θεωρούνται κόστος που αφαιρεί πόντους από τους ρυθμούς κέρδους. Αυτή είναι η αιτία των νεκρών της «Ρικομέξ» στο σεισμό της Αθήνας το 1999, οι αιτίες νεκρών σε διάφορα ναυάγια της χώρας, για τους νεκρούς «πελάτες» ξενοδοχείων και εστιατορίων στη Χαλκιδική, που τους σκότωσαν οι σκεπές και οι τζαμαρίες των εγκαταστάσεων όπου έμεναν ή έτρωγαν κ.λπ.
  • Προκύπτουν ζητήματα που αφορούν τις κρατικές υποδομές αντιπυρικής, αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας. Δηλαδή τις υποδομές που διαμορφώνει το κράτος σε ζώνες οικιστικές, βιομηχανικής και οικονομικής δραστηριότητας, προκειμένου να προστατευτεί η ανθρώπινη ζωή. Τέτοιες υποδομές όμως θεωρούνται κόστος για το αστικό κράτος, έργα τέτοιου είδους θεωρούνται μη επιλέξιμα γιατί τα επιχειρηματικά συμφέροντα δεν βρίσκουν το προσδοκώμενο κέρδος. Αλλά και όταν θεωρούνται επιλέξιμα, πάλι με κριτήριο το κέρδος, γίνονται με προβληματικό τρόπο, χωρίς να αντιμετωπίζονται στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδιασμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι αντιπλημμυρικά έργα σε μια περιοχή μπορεί να γίνονται η αιτία για να πνιγεί μια άλλη. Γιατί το αστικό κράτος, όταν έχει να διαλέξει αν θα διαμορφώσει μια πιο κοστοβόρα υποδομή με κριτήριο την προστασία της ζωής του λαού ή μια λιγότερο κοστοβόρα υποδομή που θα μπορεί πιο άμεσα να προσφέρει ή να αξιοποιηθεί στο πλαίσιο των επιχειρηματικών σχεδιασμών, θα επιλέγει πάντα το δεύτερο. Το έχουν πει εξάλλου, προτιμούν στην πρώτη περίπτωση να δίνουν ή να υπόσχονται αποζημιώσεις από τις καταστροφές παρά να φτιάχνουν τέτοιες υποδομές.
  • Προκύπτουν ζητήματα που αφορούν τη στελέχωση των οργανισμών και υπηρεσιών που σχετίζονται με τις ανάγκες προστασίας της ζωής του λαού. Πυροσβεστική, Δασοπροστασία, μονάδες διάσωσης, ΕΚΑΒ, δομές Υγείας φυτοζωούν γιατί το κράτος δεν επιλέγει τη στήριξη και την ενίσχυσή τους, δεν τα έχει ως προτεραιότητα, προσπαθεί να καλύψει τις αρμοδιότητές τους με το λιγότερο δυνατό κόστος προκειμένου κρατικοί πόροι - μαζεμένοι ευρώ το ευρώ από τις τσέπες του λαού, που συνδράμει στο 95% της κρατικής φορολογίας - να διοχετεύονται σε τομείς που είναι πιο αναγκαίοι για το κεφάλαιο. Πολύ περισσότερο που ορισμένες τέτοιου είδους υπηρεσίες ειδικά στον τομέα της Υγείας θεωρούνται πεδία επιχειρηματικής δράσης, η Υγεία είναι εμπόρευμα στη σημερινή κοινωνία και όχι «κοινωνικό αγαθό» όπως λένε.

Ετσι λοιπόν βρισκόμαστε απέναντι σε μια επιλεκτική αποτελεσματικότητα του κράτους και την δράση των διάφορων αστικών κυβερνήσεων. Το κράτος και οι κυβερνήσεις εμφανίζονται πολύ αποτελεσματικές όταν είναι να τσακίσουν το εργατικό - λαϊκό κίνημα, να βγάλουν παράνομες απεργίες, να εμποδίσουν διαδηλώσεις, να προστατέψουν π.χ. το άγαλμα του Τρούμαν, να μαζέψουν χαράτσια και φόρους, να δώσουν επιδοτήσεις και «ζεστό» χρήμα στο κεφάλαιο, εμφανίζονται ισχυροί όταν παίρνουν μέρος στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή, όταν δίνουν δαπάνες της τάξης του 2% του ΑΕΠ για το ΝΑΤΟ και την ίδια στιγμή αναποτελεσματικοί, ανίκανοι, ανύπαρκτοι, για να προστατέψουν τη ζωή του λαού, των εργαζομένων από «ακραία» ή μη φυσικά φαινόμενα.

Συμπέρασμα: Μαζί με την αναγκαία πάλη για διεκδίκηση της αντιμετώπισης των επιπτώσεων από φυσικές καταστροφές, διεκδίκηση αποκαταστάσεων, αποζημιώσεων κ.λπ., η οργή, ο θυμός και η αγανάκτηση πρέπει να στραφούν προς την πραγματική αιτία, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις που τον υπερασπίζονται. Αυτός ο αγώνας είναι ο πιο ολοκληρωμένος και πιο αποτελεσματικός για το μέλλον.


Κ.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org