Τετάρτη 12 Σεπτέμβρη 2001
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Η «τύχη» των μέτρων - απάτη

Παπαγεωργίου Βασίλης

Εξαιρετικά αποκαλυπτικό για την «τύχη» των κοινωνικών μέτρων -κοροϊδία που εξαγγέλλει κάθε τόσο η κυβέρνηση Σημίτη. Θα θυμάστε βέβαια το περιβόητο δεκαχίλιαρο που είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο Κ. Σημίτης στους χαμηλόμισθους. Ε, λοιπόν, αυτό το 10χίλιαρο που η κυβέρνηση υπολόγιζε ότι το δικαιούνταν 400.000 εργαζόμενοι, τελικά θα το πάρουν μόλις... 50.000 άτομα και μάλιστα το Νοέμβρη! Το υπουργείο Οικονομικών, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει το χτεσινό «Βήμα», αποδίδει τον παραπάνω «εκφυλισμό» του μέτρου - απάτη «στο γεγονός ότι οι επιχειρήσεις δεν ανταποκρίθηκαν πλήρως στο μέτρο και δεν προχώρησαν στην καταγραφή των εργαζομένων που δικαιούνται την εν λόγω επιδότηση». Δεν μπορεί όμως οι κυβερνώντες να παριστάνουν τους έκπληκτους, γιατί γνώριζαν πολύ καλά ποια θα ήταν η κατάληξη από τη στιγμή που ανέθεσαν την υλοποίηση τού μέτρου στις επιχειρήσεις και το κεφάλαιο.

Ληστεία στις λαϊκές αποταμιεύσεις

Σε νομότυπους τοκογλύφους εξελίσσονται οι τράπεζες, βάζοντας ολοένα και βαθύτερα το χέρι στις λαϊκές καταθέσεις. Ο νέος γύρος μείωσης των επιτοκίων που ξεκίνησε προχτές είχε ως αποτέλεσμα το επιτόκιο ταμιευτηρίου να διαμορφώνεται στα επίπεδα του 2% που σημαίνει καθαρή απόδοση 1,7%(!). Περιττό να σημειωθεί ότι το τραπεζικό κεφάλαιο καθόλου δεν ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι ο επίσημος πληθωρισμός «τρέχει» τουλάχιστον στο 3,8%-4%, δηλαδή δύο φορές πάνω από το επιτόκιο που δίνουν. Αξίζει να θυμίσει κανείς ότι οι τράπεζες θησαύριζαν και όταν ο πληθωρισμός έπεφτε, καθώς έσπευδαν να ρίχνουν τα επιτόκια για να ροκανίζουν τις λαϊκές αποταμιεύσεις. Τώρα όμως προσποιούνται πως δε «βλέπουν» πού έχει φτάσει ο πληθωρισμός, ακριβώς για να μπορούν να συνεχίζουν την κερδοσκοπία. Μην πει κανείς η κυβέρνηση τι κάνει, γιατί, απλώς, φανερώνει πως δεν έχει καταλάβει ποιοι είναι στην κυβέρνηση...

Θυσιάζουν τα πάντα... .

Πρόσφατα είναι τα 52 θανατηφόρα κρούσματα παγκοσμίως και άλλα δύο στη χώρα μας, ως συνέπεια των παρενεργειών ορισμένων φαρμάκων. Στην εύλογη συζήτηση, που ακολούθησε, αρκετοί επιχείρησαν να υποβαθμίσουν το όλο ζήτημα και, ιδιαίτερα, να εξοβελίσουν τις τεράστιες και εγκληματικές ευθύνες των μεγάλων πολυεθνικών παραγωγής φαρμάκων. Ηρθε, όμως, η προχτεσινή, ταυτόχρονη καταγγελία δεκατριών από τα πλέον έγκυρα ιατρικά περιοδικά της υφηλίου και κανένας πλέον δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα.

Τα 13 ιατρικά περιοδικά κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις ολέθριες επιπτώσεις που εγκυμονεί ο ασφυκτικός έλεγχος της επιστημονικής έρευνας από τις πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες. Εκμεταλλευόμενες την έλλειψη κρατικών πιστώσεων, καταγγέλλουν τα περιοδικά, οι φαρμακοβιομηχανίες δεσμεύουν τους επιστήμονες με συμβόλαια, που δεν τους επιτρέπουν να ανακοινώνουν ελεύθερα τα πορίσματα των ερευνών τους. Τα όσα δημοσιεύονται αποτελούν συνήθως μια εξωραϊσμένη ή και πλήρως - στον ένα ή άλλο βαθμό - διαστρεβλωμένη εικόνα των πραγματικών παρενεργειών των νέων φαρμάκων και σκευασμάτων, με ό,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται για την παγκόσμια δημόσια υγεία.

... στο βωμό της αύξησης των υπερκερδών τους

Οι επιστήμονες - ερευνητές, σημειώνουν ακόμη τα ιατρικά περιοδικά, ανήκουν συχνά σε πανεπιστημιακά τμήματα με τεράστιες ανάγκες οικονομικών πόρων. Τις ανάγκες αυτές προσφέρονται να καλύψουν οι φαρμακοβιομηχανίες και δεσμεύουν τους ερευνητές με ανάλογα συμβόλαια. Εάν συναντήσουν αντιδράσεις απειλούν να αποσύρουν τις χρηματοδοτήσεις. Εάν οι επιστήμονες αποδεχτούν τους όρους, τότε δεν έχουν συνήθως πρόσβαση σε όλα τα δεδομένα, που συγκεντρώνονται στη διάρκεια των κλινικών ερευνών και που θα μπορούσαν να τους αποκαλύψουν κατά πόσον λειτουργούν αποτελεσματικά τα παραγόμενα σκευάσματα, καθώς και αν υπάρχουν και ποιες παρενέργειες. Επίσης, συχνά δεν έχουν κανένα λόγο στον τρόπο διεξαγωγής των κλινικών δοκιμών, ενώ μπορεί να συμμετάσχουν ελάχιστα στην ερμηνεία των αποτελεσμάτων.

Οι όροι αυτοί, σημειώνουν τα ιατρικά περιοδικά, είναι απαγορευτικοί για όποιον επιστήμονα σέβεται τον εαυτό του. Πολλοί, όμως, αναγκάζονται αν τους αποδεχτούν, επειδή γνωρίζουν ότι, αν δεν το πράξουν, η φαρμακοβιομηχανία - χορηγός θα βρει κάποιον άλλον λιγότερο διστακτικό. Δυστυχώς, ακόμη και στην περίπτωση που ο ερευνητής συμμετάσχει στο σχεδιασμό της κλινικής έρευνας και της συγγραφής των σχετικών αποτελεσμάτων, η μελέτη μπορεί να «θαφτεί» και να μη δει ποτέ το φως της δημοσιότητας, εάν τα συμπεράσματά της δεν ευνοούν τον «χορηγό» και την αύξηση των υπερκερδών του.

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Και να σκεφτεί κανείς ότι χτες υπήρξαν 12 νούμερα - ίσως οι μοναδικοί στον κόσμο - που δεν έμαθαν τίποτα για ό,τι συνέβη στις ΗΠΑ. Είναι οι 12 έγκλειστοι στο κλουβί του «Μεγάλου Αδερφού». Αλλά αυτοί, θα πει κανείς, είναι... εθελοντές. Πράγματι, το πλέον σοβαρό ζήτημα βρίσκεται στο γεγονός πως θέλουν να μας κάνουν κι όλους τους υπόλοιπους σαν κι αυτούς.

Ενα νέο Ράιχσταγκ;

Γρηγοριάδης Κώστας

ΠΟΛΥ δύσκολο - αν όχι ακατόρθωτο - να γράψεις σχόλια, με το συνηθισμένο ύφος της στήλης, μετά τα όσα έγιναν χτες στις ΗΠΑ. Οταν χιλιάδες αθώοι άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, πολύ περισσότεροι έχουν τραυματιστεί. Κι ακόμη περισσότερο, όταν συλλογιζόμαστε τι μέλλει γενέσθαι από αύριο...

Και το θέτουμε έτσι το ζήτημα, γιατί, όσο και να σπάσαμε το κεφάλι μας, δεν μπορέσαμε να βρούμε ούτε ένα (αριθμός: 1) επιχείρημα, που να συνηγορεί στην κατεύθυνση, ότι οι χτεσινές αλλεπάλληλες και φονικές επιθέσεις στις ΗΠΑ ωφελούν, έστω και στο ελάχιστο, τους Αμερικανούς εργαζόμενους, τους λαούς των υπόλοιπων χωρών, τα εργατικά και όποια άλλα κινήματα σε όλο τον κόσμο.

Αντίθετα, σκεφτήκαμε και βρήκαμε πολλά και εύκολα, που συνηγορούν στην κατεύθυνση, ότι τα χτεσινά συγκλονιστικά γεγονότα έρχονται κουτί στην αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική και στις επιδιώξεις της ηγεσίας των ΗΠΑ.

Δεν είναι μόνο - αν και, ίσως, είναι το κύριο - ότι αποκτούν πλέον χεροπιαστή υπόσταση και, μάλιστα, με ιδιαίτερα τραγικό τρόπο, μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, τα όσα έχουν πει μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ για τον τεράστιο και σοβαρότατο κίνδυνο της διεθνούς τρομοκρατίας.

Είναι, επίσης, το γεγονός, πως η μέχρι σήμερα - ούτως ή άλλως - επιθετική και τρομοκρατική πολιτική των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη αποκτά ένα ακόμη «επιχείρημα». Ενα ακόμη «άλλοθι», για να ξεδιπλώνει τις αντιλαϊκές της επιθέσεις και επιδρομές, όπου αυτές κρίνουν σκόπιμο και τα συμφέροντά τους το επιβάλλουν. Για να επιβάλουν τις αντιδημοκρατικές τους επιδιώξεις και μέτρα, για... για... για...

Δεν ξέρουμε γιατί, αγαπητοί σύντροφοι, αλλά βλέποντας τις χτεσινές εικόνες στις τηλεοπτικές οθόνες, που έδειχναν τον ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης να σωριάζεται σαν χάρτινος πύργος, μας ήρθε αυτόματα στο νου ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, το Φλεβάρη του 1933, στο Βερολίνο...


Παπαγεωργίου Βασίλης

Ας δράσουμε πριν «περάσουν τα χρόνια»

«

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα/ απ' τες εννιά που άναψα τη λάμπα,/ και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,/ και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω/ κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό»... Συλλαβίζοντας τις λέξεις αυτές του ποιητή, προσπαθείς να εξακριβώσεις μια εποχή με άφθονους αυτοεπαίνους, με λαμπρές κολακείες, με ένδοξες ψευτιές και με κραταιά λάθη των «σοφοτάτων», που ρυθμίζουν τις ζωές όλων μας. Οταν κατορθώσεις να κλείσεις τα αυτιά σου, καίγονται τα μάτια σου από τις φλογισμένες αυταπάτες ανέφελων λόγων, που μετατρέπονται σε εικόνες. Αν κλείσεις και τα μάτια, θα σταματήσουν, άραγε, οι δείκτες του ρολογιού; Θα περιμένουν τα χρόνια μέχρι το επόμενο τυχαίο άνοιγμα των ματιών; Οχι, ο χρόνος δεν περιμένει. «Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα./ Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια».

Μπορεί η προχτεσινή αγωνιστική διαμαρτυρία της ΚΝΕ και της ΟΓΕ ενάντια στη νέα εκπομπή του ΑΝΤ-1 «Μεγάλος Αδελφός» να μην είχε ποιητική χροιά. Η «κίνηση», όμως, η πράξη, φέρει από τη φύση της μια ποιητική διάσταση, που αντιπαρατίθεται με τα «σκουπίδια» και την πεζότητα που προσπαθούν να επιβάλουν με χίλιους τρόπους. Το να παλεύεις ενάντια στην ασχήμια, να αγωνίζεσαι για το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, το να εναντιώνεσαι στη χυδαιότητα, είναι το φως της ελπίδας και επιπλέον αισθάνεσαι πως ποτέ δε θα είσαι «κατάμονος». Οταν είσαι ενεργός πολίτης, ποτέ δεν είσαι μόνος. Και δεν είμαι μόνος στη σημερινή εποχή, σημαίνει έχω συμμάχους στο όνειρο. Εχω συμμάχους στον αγώνα για την επίτευξη των στόχων και των ιδανικών μου.

Γιατί η εικόνα της καπιταλιστικής κοινωνίας σήμερα μπορεί να μην είναι το γνωστό απολυταρχικό καθεστώς, που συλλαμβάνει, βασανίζει και σκοτώνει όσους σηκώνουν κεφάλι και εξολοθρεύει τους διανοούμενους και καλλιτέχνες. Είναι αυτή, που συλλαμβάνει ή επιχειρεί να αποτρέπει με τη βία όσους σηκώνουν κεφάλι και με τους εντολοδόχους της να εξολοθρεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό, το «δικαίωμα», την έννοια της ελευθερίας.

Αυτός ο τόπος, όμως, είτε το θέλουν είτε όχι, γεννάει τον πολίτη που θα αντισταθεί σε οποιεσδήποτε επιβουλές, τόσο του παγκόσμιου κεφαλαίου, όσο και των φερεφώνων του, που δυναστεύουν τη ζωή μας με καταιγισμό φιλτραρισμένων πληροφοριών, με το βομβαρδισμό κάθε λογής μηνυμάτων που πολτοποιούν συνειδήσεις, με την πολιτιστική τυποποίηση και ισοπέδωση, με την «παγκοσμιοποιημένη» οικονομική ανάπτυξη, που έχει σαν θεμέλιο τη φτώχεια και την αθλιότητα, με τη χυδαιότητα του καταναλωτικού μοντέλου.

Εκπομπές σαν το «Μεγάλο Αδελφό» είναι ένα βρώμικο φροντιστήριο, σαν τη Σχολή των σοφιστών στις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη. Είναι συνεργός για την ηθική και πνευματική έκπτωση, είναι αυτουργός μιας εκπαιδευτικής λογικής που αποβλέπει μακροπρόθεσμα σε «πτυχιούχους» της φτήνιας, του εξευτελισμού, της επαιτείας. Θα είναι το χρήμα; Θα είναι η φιλοδοξία για μια μέρα «διάσημος»; Ο,τι κι αν είναι, θα είναι η παγίδα για αφελείς και ματαιόδοξους, για να πλουτίζουν τα κανάλια σε βάρος τους, αλλά και σε βάρος της γενικής κουλτούρας του λαού μας.

Ο Στρεψιάδης στις «Νεφέλες» για να εκδικηθεί τους σοφιστές βάζει φωτιά στη Σχολή. Μπορεί να είναι μια πράξη ιδεατή όμως αυτή είναι η αλήθεια. Πρέπει να χτυπήσουμε τη ρίζα του κακού, που είναι η στρεβλή παιδεία. Το επόμενο ραντεβού είναι στο «σπίτι» του «Μεγάλου Αδελφού». Η «φωτιά» υπάρχει στη δυναμική κινητοποίηση των ανθρώπων κάθε ηλικίας, που αντιδρούν με την «κατασκευή» πολλών «Τρούμαν Σόου» (ταινία που καταγράφει τη ζωή ενός ανθρώπου, που τον έχουν παγιδεύσει με κρυφές κάμερες). Ποιος αποκλείει μετά τον «Αδελφό» να γίνουμε υποψήφια θύματα σαν τον «Τρούμαν Σόου»; Ας μην αφήσουμε να περάσουν «τα χρόνια». Θα είναι αργά για όλα.


Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ

Απερίφραστη καταδίκη...

Γρηγοριάδης Κώστας

Κατηγορηματική και απερίφραστη είναι η καταδίκη των αλλεπάλληλων χτεσινών χτυπημάτων στις ΗΠΑ, που στοίχισαν - εκτός των άλλων - και τη ζωή χιλιάδων, ίσως και δεκάδων χιλιάδων, αθώων εργαζομένων. Η αυτονόητη αυτή καταδίκη, όμως, δεν μπορεί να επισκιάσει ορισμένα κρίσιμα και εύλογα ερωτήματα:

Είναι, πράγματι, τυφλές οι «τρομοκρατικές» αυτές επιθέσεις και βρίσκονται, πράγματι, από πίσω τους οργανώσεις, που οι κυρίαρχοι κύκλοι των ΗΠΑ ονομάζουν συνήθως τρομοκρατικές; Εχουν οι όποιες αυτές οργανώσεις το απαιτούμενο επίπεδο οργάνωσης, μέσων, κλπ., για να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν μια τόσο μεγάλη και σύνθετη επιχείρηση, ξεπερνώντας ή πιάνοντας στον ύπνο τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες ασφαλείας αεροδρομίων, συνόρων, κτιρίων (όπως του αμερικανικού Πενταγώνου), κλπ., κλπ.; Και, τέλος πάντων, ακόμη κι αν κάποιος απαντά ναι στα ερωτήματα αυτά, πώς τις απέκτησαν; Μήπως, με την ανάλογη «βοήθεια» των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, μια και οι πάντες γνωρίζουν τις «ιδιαίτερες» σχέσεις των υπηρεσιών αυτών, με πολλούς απ' όσους οι ίδιοι καταγγέλλουν ως «τρομοκράτες»;

... και εύλογα ερωτήματα

Και πέρα από τα ερωτήματα αυτά, υπάρχουν κι άλλα. Οπως, ποιοι πραγματικά ωφελούνται από τα όσα φρικτά και απάνθρωπα συνέβησαν χτες στις ΗΠΑ; Χρειάζονταν ή όχι τα χτεσινά γεγονότα για να αποκτήσουν υπόσταση τα όσα μέχρι σήμερα έλεγε η ηγεσία των ΗΠΑ, περί διεθνούς τρομοκρατίας, ως τον υπ' αριθμόν ένα κίνδυνο του πλανήτη; Γιατί να μην ισχύει και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο αστυνομικός, αλλά και λογικός, κανόνας, που θέλει τον ένοχο ανάμεσα σ' αυτούς που κερδίζουν από το όποιο έγκλημα; Και, τέλος πάντων, ανεξάρτητα τι απαντήσεις δίνει ο καθένας στα προαναφερόμενα ερωτήματα, υπάρχει και ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην τρομοκρατική και εγκληματική πολιτική των ΗΠΑ, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης και όσων έγιναν χτες; Μήπως το ένα χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο μαζί το αποκρουστικό και απάνθρωπο πρόσωπο της «νέας τάξης» και του σύγχρονου ιμπεριαλισμού;

Δεν έχουμε απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Τα θεωρούμε, όμως, απολύτως εύλογα και ελπίζουμε ότι η παραπέρα πορεία των εξελίξεων θα δώσει απαντήσεις. Ετσι ή αλλιώς, πάντως, οι λαοί πρέπει να εντείνουν στο έπακρο την επαγρύπνησή τους, τη συσπείρωση και την ενότητά τους και να αποτρέψουν την υλοποίηση των όποιων αντιλαϊκών σχεδίων θα εκδηλωθούν με αφορμή τα χτεσινά συγκλονιστικά γεγονότα στις ΗΠΑ.

Τα... κατορθώματα του Τ. Μπλερ

Μπορεί η κυβέρνηση Μπλερ να παρουσίασε πρόσφατα τη δική της «Λευκή Βίβλο» για την εκπαίδευση, θέλοντας να προβάλει στη βρετανική κοινή γνώμη την... ευαισθησία και... φροντίδα της για τον νευραλγικό αυτό τομέα, αλλά η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Σύμφωνα, λοιπόν, με μελέτη του «London School of Economics», η κυβέρνηση των Εργατικών περιόρισε τις εκπαιδευτικές δαπάνες στο 4,5% του ΑΕΠ, για τα έτη 1998 και 1999, παρά τις τότε υποσχέσεις της και τις σχετικές δηλώσεις του Τ. Μπλερ ότι θα «συγκεντρώσει την προσοχή του στην εκπαίδευση, την εκπαίδευση και πάλι την εκπαίδευση». Ακόμη κι αν δοθούν τα επιπλέον κεφάλαια, τα οποία υπόσχεται τώρα η κυβέρνηση Μπλερ για τα έτη 2003-2004, θα επαναφέρουν τις εκπαιδευτικές δαπάνες στο επίπεδο των αρχών της δεκαετίας του 1990, σημειώνει ο καθηγητής και υπεύθυνος για τη μελέτη Χάουαρντ Γκλένερστερ.

Φανταστείτε, δηλαδή και... να μη συγκέντρωνε την προσοχή του ο Μπλερ, πού θα έφτανε το ποσοστό δαπανών για την εκπαίδευση...

Απορίες για μια ιστοσελίδα

Πολλά είναι τα ερωτηματικά που εγείρονται από τον τρόπο που το υπουργείο Οικονομικών επέλεξε να οικοδομήσει την ιστοσελίδα του στο INTERNET. Μια σελίδα την οποία οι κυβερνώντες προπαγανδίζουν για τον πρωτοποριακό της χαρακτήρα, χάρη στη διαφήμισή της παραχωρούν στη Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου ειδικό περίπτερο στη ΔΕΘ κ.ο.κ.

Κι όμως! Μόλις μπαίνεις στη σελίδα της Γραμματείας, υπάρχει διαφήμιση - παραπομπή σε ιστοσελίδα ιδιωτικής εταιρίας, η οποία μάλιστα αξιοποιεί τα δεδομένα του υπουργείου και των εφοριών για να δίνει... πληροφορίες στους ενδιαφερόμενους. Για παράδειγμα, οι φορολογούμενοι μπορούν να δουν αν εκκαθαρίστηκε η φορολογική τους δήλωση, πέρα από τη σελίδα του υπουργείου και από την αντίστοιχη παραπομπή στην ιστοσελίδα της ιδιωτικής εταιρίας.

Τι ακριβώς συμβαίνει στο υπουργείο και την κυβέρνηση; Παραδίνουν από τώρα το έργο των εφοριών σε ιδιώτες; `Η μήπως στα πλαίσια κάποιων άγνωστων διασυνδέσεων αποφάσισαν την προκλητική προβολή - διαφήμιση της, συγκεκριμένης στην προκειμένη περίπτωση, ιδιωτικής εταιρίας, στην οποία στέλνουν πελάτες, με το αζημίωτο φυσικά;

Τι φαντάζονται ο Γ. Παπαντωνίου και ο ΓΓ Π. Γεωργιάδης; Θα ήταν επιτρεπτό η ιστοσελίδα του υπουργείου Γεωργίας, ας πούμε, να διαφημίζει με τέτοιο προκλητικό τρόπο κάποια εταιρία που πουλάει σπόρους και λιπάσματα;

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Λαϊκή υπόθεση η Παιδεία

Μέρα έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς η χτεσινή και περίσσεψαν και πάλι οι υποσχέσεις και τα «θα» από την πλευρά της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να αποκρύψει τη βαθιά ταξική πολιτική της που βιώνουν τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Ο κεντρικός πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας και η αποστολή της εκπαίδευσης που προσδίδεται από την κυβέρνηση, που τη θέτει στην υπηρεσία της αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος. Από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο αυτό που τη συνδέει ως «κόκκινη κλωστή» δεν είναι οι πραγματικές λαϊκές ανάγκες, αλλά αυτό που χρειάζεται η κυρίαρχη τάξη, το κεφάλαιο.

Ετσι το «μενού» από την πλευρά των κυβερνητικών στελεχών περιείχε εξαγγελίες για την προώθηση της νέας τεχνολογίας στα σχολεία - λες και στον 21ο αιώνα αυτό είναι κάτι παράξενο - εξάλειψη της διπλοβάρδιας, «ποιοτική αναβάθμιση». Την ίδια στιγμή υπολογίζεται ότι η χρονιά ξεκινάει με έλλειμμα 13.000 εκπαιδευτικών και χιλιάδων σχολικών αιθουσών και με ελλείψεις σε βιβλία και υλικό, με χαράτσι δισεκατομμυρίων που πληρώνουν οι λαϊκές οικογένειες για τη δήθεν δωρεάν παιδεία, με εκκαθάριση των λυκείων και στροφή προς την ψευτοκατάρτιση των υποβαθμισμένων ΤΕΕ. Το κύριο όμως είναι ότι τα προγράμματα σπουδών, η δομή του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες προετοιμάζουν τους νέους, μαθητές και φοιτητές, για μια υποτακτική στάση ζωής. Η πολιτική που εφαρμόζεται, πάγια από όλες τις κυβερνήσεις που στηρίζει η κυρίαρχη τάξη, έρχεται να συμπληρώσει την κεντρική αυτή λογική.

Και πράγματι, ιδιαίτερα στα χρόνια της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, η κυβέρνηση παίρνει άριστα στην απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, στην απλόχερη στήριξη της παραπαιδείας και των κάθε είδους «εμπόρων της γνώσης». Η επίθεση μετά τη δευτεροβάθμια και στην ανώτατη εκπαίδευση που είναι στα σκαριά, η προώθηση σχεδίων που, με πρόσχημα την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και του εκπαιδευτικού έργου, σκοπεύουν πρώτα και κύρια στη δημιουργία ακόμα πιο υποταγμένων λειτουργών της παιδείας. Η απάντηση στην επίθεση που εντείνεται διευρύνοντας τους ταξικούς φραγμούς, πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι δεν αφορά μόνο την εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων.

Οι εξελίξεις στην παιδεία είναι η απόρροια των εξελίξεων στην οικονομία, των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, του χτυπήματος κοινωνικών, δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων στην κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια. Το ιδεολόγημα που μεταχειρίστηκε και χτες ο υπουργός Παιδείας ότι η «Ελλάδα δε βλέπει πια τον κόσμο από κάτω, ούτε από μακριά», κάνοντας τη σύγκριση με τις άλλες χώρες της ΕΕ, είναι έωλο. Γιατί στις άλλες καπιταλιστικές χώρες έχουν ήδη πραγματοποιηθεί αντιδραστικές αλλαγές, ταξικό ξεκαθάρισμα από τις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης και πλήρης προσαρμογή της στις ανάγκες του κεφαλαίου. Οι ανάγκες όμως των εργαζόμενων δεν είναι σε αυτή την κατεύθυνση.

Απαιτούν σχολείο που θα διαμορφώνει ολοκληρωμένες προσωπικότητες, καθιέρωση ενιαίου δημόσιου δωρεάν 12χρονου σχολείου, αναβάθμιση δηλαδή της βασικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης, σύστημα δημόσιας επαγγελματικής εκπαίδευσης μετά τη βασική και ενιαία ανώτατη εκπαίδευση, που θα δίνει πραγματικούς επιστήμονες που θα προσφέρουν στην κοινωνία. Αυτές οι αναγκαίες ριζικές αλλαγές που αναδεικνύονται και φέτος, προϋποθέτουν ότι οι λαϊκές δυνάμεις πιο ενεργητικά θα βγουν στο προσκήνιο της λαϊκής πάλης, στην προοπτική της διεκδίκησης της δικής τους λαϊκής εξουσίας. Και αυτή τη χρονιά οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες καλούνται να πρωτοστατήσουν στο άνοιγμα μιας τέτοιας προοπτικής.

Ντροπή!

Στον εργάτη

ούτε μία,

λέει πως άδεια

έχει ταμεία

κι αν ποτέ

το χέρι ανοίξει,

έτσι στάχτη,

για να ρίξει,

δυο δεκάρες

δίνει μόνο

και τις κλαίει

ένα χρόνο...

*

Μα, σαν είναι

για τους άλλους,

τους αφέντες

τους μεγάλους

το σφιχτό του

ανοίγει χέρι

και τα πάντα

τους προσφέρει,

δίνει ακόμη

- άι στην ευκή του -

όπως λεν

και το βρακί του,

να, η αισχρή

πολιτική του!


Ο οίστρος




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org