Η έρευνα που διεξάγεται σε βάρος του επικεφαλής της ηγεσίας της ΓΣΕΕ για υπεξαίρεση πολλών εκατομμυρίων ευρώ, μέσα από τα αμαρτωλά προγράμματα κράτους και ΕΕ για την κατάρτιση, φέρνει ξανά στην επιφάνεια την μπόχα και τη δυσωδία του εργατοπατερισμού. Συνδικαλιστές - στελέχη των αστικών κομμάτων έχουν κατσικωθεί στο σβέρκο της εργατικής τάξης και παριστάνουν τους «εκπροσώπους» της, στηρίζοντας κυβερνήσεις και εργοδοσία στην κλιμάκωση της αντεργατικής επίθεσης και στην πολεμική προετοιμασία. Τους ξέρουν καλά όσοι παριστάνουν τώρα τους πεφτοσυννεφάκηδες ή τους όψιμους τιμωρούς. Ο Παναγόπουλος ήταν μέχρι προχτές στέλεχος του ΠΑΣΟΚ (ανέστειλαν την κομματική του ιδιότητα μόλις έγινε γνωστό ότι ελέγχεται) και κεντρικός συνδικαλιστής, χρισμένος από το κόμμα του «ισόβιος» πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Μαζί του χαριεντίζονταν η Κεραμέως και ο πρωθυπουργός για να διαφημίσουν την κατάπτυστη «Κοινωνική Συμφωνία», που στη συνέχεια πήρε τη μορφή νομοσχεδίου και τώρα συζητιέται στη Βουλή. Είναι χαρακτηριστικό ότι η είδηση για τον Παναγόπουλο «έσκασε» την ώρα που βρισκόταν στην Επιτροπή της Βουλής για να υπερασπιστεί αυτό ακριβώς το κατάπτυστο νομοσχέδιο!

Οι μόνοι που δεν πέφτουν από τα σύννεφα είναι οι εργαζόμενοι. Ειδικά όσοι συμμετέχουν ενεργά στους αγώνες και στα σωματεία τους, όσοι έχουν γνήσια ανησυχία για το συνδικαλιστικό κίνημα. Δηλαδή, όσοι έχουν δει με τα μάτια τους τη σαπίλα του εργατοπατερισμού, τις νοθείες, τους πλαστούς συσχετισμούς. Ποιος δεν θυμάται ότι το 2020 η κυβέρνηση έστελνε τα ΜΑΤ για να επιβάλει ξανά αυτήν τη σάπια συνδικαλιστική ηγεσία και τη νοθεία της στο συνέδριο της ΓΣΕΕ; Ακόμα και σήμερα, οι ίδιες δυνάμεις επιχειρούν να επιβάλουν ψηφιακές διαδικασίες στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, προσπαθώντας να «αναπαραχθούν» με τις γνωστές νοθείες και μαϊμουδιές. Αυτός είναι ο κόσμος του κεφαλαίου και των κομμάτων του: Ο κόσμος της εκμετάλλευσης για τα κέρδη, της συνδικαλιστικής σαπίλας, της ρεμούλας με νούμερα που ζαλίζουν, την ίδια στιγμή που «υπογράφουν» την καθήλωση μισθών και δικαιωμάτων. Δυστυχώς γι' αυτούς υπάρχει και ο άλλος κόσμος: Των πραγματικών συνδικάτων, των περήφανων αγώνων και των διεκδικήσεων, που δεν παίρνουν την άδεια κανενός εργατοπατέρα. Της χειραφέτησης από τη γραμμή εργοδοτών - κυβερνήσεων και των συνδικαλιστών τους. Εκεί βρίσκεται η πραγματική ελπίδα!

Ακούγοντας τον υπουργό Μετανάστευσης στη Βουλή να περιγράφει το μακελειό στη Χίο περίπου ως δικαίωση (!) της κυβερνητικής πολιτικής στο Μεταναστευτικό, δεν μπορεί να μη νιώθεις αηδία. Το ίδιο ισχύει και για τα διάφορα ρατσιστικά παπαγαλάκια, που περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι και δηλώνουν πως όποιος δεν υιοθετεί την εκδοχή του Λιμενικού είναι ...εχθρός της χώρας! Γιατί τέτοια πρεμούρα να κατοχυρωθούν ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια όσα ανακοίνωσε η ηγεσία του Λιμενικού, ενώ δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο; Πολύ περισσότερο που εσκεμμένα δεν χρησιμοποιήθηκαν οι κάμερες του σκάφους, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οπτικό υλικό. Η αγωνία τους είναι να βγάλουν λάδι την εγκληματική πολιτική της ΕΕ και όλων των κυβερνήσεων, που έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο και το Αιγαίο σε θάλασσες νεκρών προσφύγων και μεταναστών. Που στρώνει το έδαφος σε αδίστακτους διακινητές και κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος, με τζίρους εκατομμυρίων ευρώ πάνω στο δράμα των προσφύγων. Που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως φτηνό εργατικό δυναμικό και ανοιγοκλείνει τη στρόφιγγα των μεταναστευτικών ροών ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας. Που αξιοποιεί τους κατατρεγμένους σαν πιόνια στη σκακιέρα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Αυτή η απάνθρωπη πολιτική δίνει προτεραιότητα στην καταστολή και όχι στη διάσωση των ξεριζωμένων, με συνέπειες όπως αυτή στη Χίο, με τους 15 νεκρούς. Το ίδιο είχε γίνει και στην Πύλο, όπου το σκάφος με τους εκατοντάδες μετανάστες θαλασσοδερνόταν για ώρες αφότου εντοπίστηκε, μέχρι τελικά να βουλιάξει. Κανείς δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια σ' αυτήν την άθλια πολιτική. Η αλληλεγγύη στους ξεριζωμένους είναι κομμάτι του κοινού αγώνα για την ανατροπή της βαρβαρότητας.