Ολόκληρη η κεντρική παρέμβαση των συνδικαλιστών της ΔΑΣ για την άθλια συμφωνία κυβέρνησης - εργοδοσίας - ΓΣΕΕ θα δημοσιευτεί στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου».

Σύσκεψη με θέμα τις εξελίξεις σχετικά με τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας οργανώνουν τα εργατικά σωματεία της Θεσσαλονίκης αύριο Παρασκευή, στις 7 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο.

Στη σύσκεψη καλούν η Ενωση Εμποροϋπαλλήλων ν. Θεσσαλονίκης, το Συνδικάτο Οικοδόμων ν. Θεσσαλονίκης, το ΣΕΤΗΠ, το Συνδικάτο Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Κεντρικής Μακεδονίας, το Συνδικάτο Μετάλλου Κ. Μακεδονίας, το Συνδικάτο Φαρμάκου Κ. Μακεδονίας, το Συνδικάτο Χημικής Βιομηχανίας και η Ενωση Λογιστών Θεσσαλονίκης.

Eurokinissi

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ παρουσιάζει την επαίσχυντη συμφωνία

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ανακοίνωνε (βλ. παρακάτω) τον «οδικό χάρτη» του συμβολαίου καθήλωσης μισθών και «νεκρανάστασης» της ανυπόληπτης ηγεσίας της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ), επιβεβαιώθηκαν με τον πιο εμφατικό τρόπο οι δύο κόσμοι που συγκρούονται στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Από τη μια η θλιβερή αυτή ηγεσία της ΓΣΕΕ, με «πρώτο βιολί» τον πρόεδρό της και κεντρικό συνδικαλιστικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και από κοντά τα στελέχη της ΝΔ (ΔΑΚΕ) και άλλους συνοδοιπόρους, όπως του ΣΥΡΙΖΑ, που τελικά υπερψήφισαν τη συμφωνία.

Πρόκειται για εκείνους τους συνδικαλιστές που κάνουν καριέρα στον εργατοπατερισμό και, όπως φάνηκε και χθες, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την εργατική τάξη και τα βάσανά της.

Δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα στους χώρους δουλειάς, με αγώνες και διεκδικήσεις, δεν ξέρουν κατά πού πέφτουν τα συνδικάτα, τη στιγμή μάλιστα που ετοιμάζονται να τα «καπελώσουν» με τη συμφωνία που υπέγραψαν, συγκροτώντας την άθλια «τρόικα» μαζί με τον ΣΕΒ και την κυβέρνηση, που θα βάζει «κόφτες» στην εφαρμογή των ΣΣΕ.

Ανθρωποι που αρκετοί απ' αυτούς, ως συνταξιούχοι πλέον, «σταδιοδρομούν» σε υπουργικούς διαδρόμους και εξασκούνται σε συμφωνίες πίσω από την πλάτη των εργαζομένων, όπως έκαναν και με τη συγκεκριμένη που παρουσιάστηκε χθες, ύστερα από 7 μήνες διαβουλεύσεων με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ. Ακόμα και χθες, μάλιστα, ενώ εκατομμύρια εργαζόμενοι παλεύουν για τους μισθούς και τα δικαιώματά τους, η θλιβερή ηγεσία εξασκούνταν στην «καμαρίλα» και στα «κομπρεμί» μπροστά στο συνέδριο της ΓΣΕΕ που θα γίνει την ερχόμενη άνοιξη, κάτι που φάνηκε από τις φιλοφρονήσεις μεταξύ ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ. Οι μισθωτοί δηλαδή αγωνιούν για τη ζωή τους και οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές - φαντομάδες από τους χώρους δουλειάς απέδειξαν ότι αγωνιούν για το πώς θα κρατηθούν στις καρέκλες τους, αφού οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και τα πραγματικά τους σωματεία τούς έχουν γυρίσει την πλάτη.

Από την άλλη ήταν οι εκλεγμένοι με τη ΔΑΣ, οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, που πρωταγωνιστούν στον αγώνα για σύγχρονα δικαιώματα και κατακτήσεις.

Εκλεγμένοι από υπαρκτά σωματεία και Ομοσπονδίες, που δίνουν κάθε μέρα τη μάχη με την εργοδοσία και το κράτος της. Που με πίστη στο δίκιο της εργατικής τάξης και στη δύναμή της να το επιβάλει παλεύουν να ζωντανέψουν τα σωματεία, να συγκροτηθούν και νέα, σε κάθε χώρο δουλειάς.

Εκεί ήταν συνδικαλιστές που στον αντίποδα της «καριέρας ξεπουλήματος» των θλιβερών εργατοπατέρων έχουν πρωτοστατήσει σε μεγαλειώδεις αγώνες, που στρίμωξαν κυβερνήσεις και εργοδοσία, κόντρα στην πολιτική του κέρδους που υπηρετούν και οι εργατοπατέρες: Από τη ΛΑΡΚΟ μέχρι την COSCO και τη Ζώνη, από τα εργοτάξια μέχρι τα κάτεργα του Τουρισμού. Γι' αυτό και αν κάτι μεταφέρθηκε ως ζωντανή πείρα από υπαρκτές αγωνιστικές διεργασίες για τους μισθούς σε χώρους δουλειάς, αυτό έγινε μόνο από τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που είχαν να πουν π.χ. για τις μεγάλες απεργιακές μάχες που δόθηκαν, παρά την υπονόμευση από την ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ υπερασπίστηκαν «μονομπλόκ» και μέχρι κεραίας τη συμφωνία της «τρόικας», δηλαδή την υπογραφή Συμβάσεων κομμένων και ραμμένων στα μέτρα των κυβερνήσεων και των εργοδοτών.

Ολοι μαζί χαιρέτισαν τον νέο αναβαθμισμένο ρόλο της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, ως τοποτηρητή και θεματοφύλακα της «σταθερότητας» των ομίλων σε συνθήκες μεγάλης ρευστότητας για το αστικό πολιτικό σύστημα και προσαρμογής της οικονομίας σε πολεμική κατεύθυνση.

Γι' αυτό και ο Γ. Παναγόπουλος, πρόεδρος της ΓΣΕΕ εκλεγμένος με την ΠΑΣΚΕ, φούσκωνε σαν το παγόνι, παρουσιάζοντας τη συμφωνία ως «πολύ θετικό βήμα για τους εργαζόμενους».

Τη χαρά του μετέφερε και ο επικεφαλής της ΔΑΚΕ (ΝΔ), κάνοντας μάλιστα λόγο για «επαναφορά στην κανονικότητα».

Από δίπλα και οι δυνάμεις του όλου ΣΥΡΙΖΑ, που παρά τις επιφυλάξεις τις οποίες διατύπωναν, εν τέλει ψήφισαν μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ όλο το κατάπτυστο αυτό κείμενο, αφού δεν παρέλειψαν να τονίσουν με όλους τους τρόπους ότι ...η συμφωνία έχει και θετικά της.

Στο μεταξύ, χθες το υπουργείο Εργασίας ενημέρωσε για τον «οδικό χάρτη» υλοποίησης όσων έχει συμφωνήσει με την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Συγκεκριμένα, εντός του α' τριμήνου του 2026 αναμένεται η κυβέρνηση να προχωρήσει στη νομοθέτηση της επαίσχυντης «Κοινωνικής Συμφωνίας» για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, προχωρώντας την εφαρμογή της σχετικής ευρωενωσιακής Οδηγίας.

Υπενθυμίζεται ότι η συμφωνία παγιώνει όλα τα μνημονιακά μέτρα που διέλυσαν τις ΣΣΕ, όπως η απαγόρευση συλλογικών διαπραγματεύσεων για την Εθνική Γενική ΣΣΕ, η κατάργηση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης και η μονομερής προσφυγή των συνδικάτων στον ΟΜΕΔ. Με πρόσχημα δε τη δυνατότητα να επεκτείνονται οι ΣΣΕ, αναβαθμίζεται ο ρόλος της ΓΣΕΕ, παραγκωνίζοντας τις κλαδικές Ομοσπονδίες, δηλαδή τους άμεσα ενδιαφερόμενους για την υπογραφή ΣΣΕ.

Κατά τ' άλλα, το πολυδιαφημισμένο «σχέδιο δράσης» για τις ΣΣΕ απλώνεται χρονικά μέχρι και το ...2030, χωρίς κανένα πραγματικό μέτρο για την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Ετσι, εκτός από τα παραπάνω, ο δεύτερος άξονας (από το β' τρίμηνο του 2026 μέχρι το β' τρίμηνο του 2027) προβλέπει τη συγκρότηση αρμόδιας «Ομάδας Εργασίας» στο υπουργείο Εργασίας η οποία θα παρακολουθεί την εφαρμογή του «σχεδίου δράσης.. Ο τρίτος άξονας (β' τρίμηνο 2026 - β' τρίμηνο 2027) προβλέπει την ψηφιοποίηση, συλλογή και διαθεσιμότητα δεδομένων σχετικά με την κάλυψη των εργαζομένων από Συλλογικές Συμβάσεις. Ο τέταρτος άξονας (β' τρίμηνο 2026 - δ' τρίμηνο 2030) προβλέπει μελέτες, έρευνες και «εκπαιδευτικές δράσεις» (!) για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, προφανώς για το πώς θα προσαρμόζονται στις ανάγκες της κερδοφορίας. Και ο πέμπτος άξονας (2028 έως 2030) περιλαμβάνει την παρακολούθηση εφαρμογής του «σχεδίου δράσης», καθώς και ...στοχευμένους ελέγχους εφαρμογής των όρων των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι το μόνο που ...κατοχυρώνεται με πρακτικά μέτρα είναι η αγωνία κράτους και κυβέρνησης να «νεκραναστήσουν» την ηγεσία της ΓΣΕΕ, με το βλέμμα στραμμένο στη «σταθερότητα» των κερδών, δηλαδή στη θωράκιση της εργοδοσίας από τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.

Eurokinissi

Από τη χτεσινή συνεδρίαση της ΓΣΕΕ

Για αυτό και οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ δεν συναίνεσαν και καταψήφισαν συνολικά τη συμφωνία - «ταφόπλακα» που φιλοδοξεί να αφοπλίσει τα συνδικάτα και τις Ομοσπονδίες, να τα βάλει υπό την επιτροπεία της νέας «τρόικας ΓΣΕΕ - κράτους - ΣΕΒ», ώστε να εξασφαλίζεται η «σταθερότητα» της πολιτικής της κερδοφορίας των ομίλων.

Την κεντρική παρέμβαση έκανε εκ μέρους της ΔΑΣ ο Γιώργος Πέρρος, που ξεκίνησε αναφερόμενος στις κυβερνητικές διαρροές που αναπαρήγαγαν χθεσινά δημοσιεύματα - την ίδια ακριβώς μέρα με τη συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ - ότι αναμένεται η υπογραφή της σχετικής υπουργικής απόφασης, η οποία, μεταξύ άλλων, θα θέτει όρους για το περιεχόμενο και το χρονικό όριο των διαπραγματεύσεων... Πριν περάσουν λίγες ώρες, το υπουργείο εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση που επιβεβαίωσε ότι «ένα το κρατούμενο» είναι να αναθέσουν στη ΓΣΕΕ τον ρόλο του πορτιέρη στις κλαδικές ΣΣΕ και δεύτερον να δημιουργήσουν έναν μηχανισμό που θα συζητά επί μακρόν το ζήτημα γενικά των ΣΣΕ!

Πιο κάτω ο Γιώργος Πέρρος χαρακτήρισε εύστοχη την επιλογή να προβάλλουν τη συνεδρίαση με live streaming στα social media, γιατί έτσι δίνεται η ευκαιρία στους εργαζόμενους να δουν «το μεγαλύτερο give away (δώρο) που κάνατε σε κυβέρνηση και εργοδοσία. Αφού παραδώσατε την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, τώρα έρχεστε να ολοκληρώσετε το έγκλημα, δίνοντας δωράκι και τις κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις στους επιχειρηματικούς ομίλους και στο κράτος».

Κατήγγειλε ως επαίσχυντο μνημόνιο τη συμφωνία της νέας τρόικας και εξήγησε ότι στόχος του είναι να υπηρετήσει και αυτό, στις παρούσες συνθήκες, τις ανάγκες της πολεμικής οικονομίας για φθηνούς, αναλώσιμους εργάτες, χωρίς συλλογική δύναμη. Και «έχετε επιλέξει ακριβώς αυτόν τον ρόλο για τη ΓΣΕΕ: Να μην ενοχλεί, να μην συγκρούεται, να μην οργανώνει. Είναι στάση υπέρ της κυβέρνησης και του κεφαλαίου», σημείωσε.

Αναλύοντας τα χαρακτηριστικά του μνημονίου είπε πως «αυτό δεν είναι επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων. Είναι η ταφόπλακά τους. Βάλατε την υπογραφή σας στη διατήρηση όλων των μνημονιακών μέτρων που υπονόμευσαν τις Συλλογικές Συμβάσεις». Σε άλλο σημείο ξεκαθάρισε ότι «για εμάς Συλλογική Σύμβαση δεν είναι το χαρτί με τις υπογραφές, αλλά το περιεχόμενό της. Σύμβαση χωρίς δικαιώματα, χωρίς αυξήσεις, χωρίς προστασία του εργάσιμου χρόνου, δεν είναι πρόοδος, είναι υποχώρηση».

Ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας, υπογράμμισε ότι το τι εννοούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού όταν μιλάνε για ΣΣΕ, το δείχνει η διαρκής αναφορά του προέδρου της ΓΣΕΕ στην κλαδική ΣΣΕ που έχει υπογράψει η Ομοσπονδία Εργαζομένων στο Μέταλλο ως μια ΣΣΕ που μπορεί να γίνει υποχρεωτική για το σύνολο του κλάδου αμέσως μετά τη νομοθέτηση της «συμφωνίας». Πρόκειται, σχολίασε, για ΣΣΕ που είναι πίσω και από τους μισθούς που παίρνει ο κλάδος, ενώ ενσωματώνει ό,τι προβλέπει ο νόμος Χατζηδάκη σε ό,τι αφορά τα θεσμικά ζητήματα. Με αυτή τη ΣΣΕ ο εξειδικευμένος εργαζόμενος δεν πρόκειται να πάρει ούτε ένα ευρώ αύξηση!

Από την άλλη, τόνισε, δεν είναι τυχαίο ότι η ΣΣΕ που υπογράφει το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής στη Ναυπηγοεπισκευή και που δεν γίνεται υποχρεωτική από την κυβέρνηση, προβλέπει κατώτερο μεροκάματο του ανειδίκευτου εργάτη 60 ευρώ, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, ως συνεχές και αργία το Σάββατο και την Κυριακή, υπολογισμό των διαλειμμάτων ως εργάσιμο χρόνο κ.ά.

Αυτό που επιδιώκεται, είπε, είναι όταν μια ΣΣΕ είναι καλή «να τρώει πόρτα από εσάς».

Την προσπάθεια και αγωνία να υπάρξει μια απολογία απέναντι στους εργαζόμενους, στα συνδικάτα, στις Ομοσπονδίες, για το γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ για τόσο καιρό διαπραγματευόταν μόνος του για το ζήτημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, να δείξει ότι αυτό είναι μια μεγάλη επιτυχία, στηλίτευσε ο Γιάννης Τασιούλας, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων.

Κατήγγειλε το μνημόνιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις που μάλιστα έγινε εν κρυπτώ από τους εργαζόμενους, σημειώνοντας ότι «αυτό το μνημόνιο της τρόικας που διαμορφώθηκε είναι ένα επιπρόσθετο εμπόδιο - κόφτης για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας».

Σημείωσε ότι κυβέρνηση - ΣΕΒ και Παναγόπουλος θέλουν να ελεγχθεί το περιεχόμενο των Συλλογικών Συμβάσεων, τόνισε και πρόσθεσε ότι η Ομοσπονδία έχει υπογράψει ΣΣΕ και η κυβέρνηση αρνείται να την κηρύξει υποχρεωτική. Κατήγγειλε το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ θα παρεμβαίνει στο περιεχόμενο των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας σημειώνοντας ότι «αυτό δεν μπορεί να είναι αποδεκτό από καμία Ομοσπονδία, γιατί είναι ευνουχισμός των Ομοσπονδιών».

«Το δίκιο δεν επιβάλλεται με φρουφρού και αρώματα. Επιβάλλεται με τη δύναμη του αγώνα», τόνισε ο Γ. Τασιούλας και αναφερόμενος στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, του είπε ότι «με τη δύναμη του αγώνα και το περιεχόμενο των αιτημάτων των εργαζομένων δεν έχεις καμία σχέση. Εμείς θα επενδύσουμε στον αγώνα των εργαζομένων».

Ο Γιώργος Στεφανάκης, πρόεδρος του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχοϋπαλλήλων Αττικής, επισήμανε ότι ήταν πράγματι καλή η ιδέα της ζωντανής μετάδοσης της χθεσινής συνεδρίασης, αλλά καλό θα ήταν ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ να έκανε το ίδιο και για τις συναντήσεις που έκανε κρυφά με τον ΣΕΒ και την υπουργό Εργασίας, όλους τους προηγούμενους μήνες, «την ώρα που εμείς δίναμε τη μάχη για την επιτυχία των απεργιακών κινητοποιήσεων για το 13ωρο».

Με αφορμή επίσης την αναφορά του προέδρου της ΓΣΕΕ στην κλαδική ΣΣΕ του Επισιτισμού, τόνισε πως η ουσία δεν βρίσκεται στο αν υπογράφονται ΣΣΕ, αλλά αν αν ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.

Κατήγγειλε ότι αυτή η ΣΣΕ είναι πίσω από τις ανάγκες των εργαζομένων, αλλά και ότι έχουν αποσιωπήσει πλήρως τη ΣΣΕ που υπέγραψαν στη Ρόδο συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, που προβλέπει ακόμα και την κατάργηση της 11ωρης ανάπαυσης με δύο βάρδιες το 24ωρο, ακόμα και με παρακράτηση μισθού 12% αν ο εργαζόμενος διαμένει σε δωμάτιο με air condition.

Καταλάβαμε, είπε, και από τις σημερινές τοποθετήσεις τον άτυπο αρραβώνα ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ που συμβαίνει σε επίπεδο ΓΣΕΕ και που σε άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις έχει γίνει και επίσημος, εκεί που κατεβαίνουν μαζί. «Θέλετε», είπε, «ένα κίνημα συνεταίρο των κυβερνήσεων και των εργοδοτών. Δεν θέλετε να είναι ζωντανά, να λειτουργούν και να οργανώνουν τους αγώνες των εργαζομένων».

Ο Παναγιώτης Πολίτης, πρόεδρος του σωματείου της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα, επισήμανε ότι οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που φορτώθηκαν τα βάρη της κρίσης και τώρα έρχεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ και τους λέει να πάρουν κάποια ψίχουλα από όσα αυτοί παράγουν. Είναι δυνατόν, αναρωτήθηκε, να ζήσουμε δουλεύοντας 13 ώρες και οι δύο στην οικογένεια μπας και τα βγάλουμε πέρα.

Πάει, σημείωσε, η Ομοσπονδία του Μετάλλου, πανηγυρίζει για τη ΣΣΕ που υπέγραψε και όταν έρχεται η ώρα να εφαρμοστεί και ρωτάνε στα σωματεία τι ισχύει για τις τριετίες, «βγάζει την ουρά της απέξω».

Με τη συμφωνία αυτοί και όλους τους αντεργατικούς νόμους, συνέχισε, οι επιχειρηματικοί όμιλοι νομίζουν πως «δέσανε το μουλάρι στο μαρούλι», για να πει ότι «το μουλάρι είμαστε εμείς η εργατική τάξη και το μαρούλι η ΓΣΕΕ». «Ομως θα το φάμε και θα προχωρήσουμε παρακάτω».

Ο Μάρκος Μπεκρής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ στις προβλήτες της COSCO, μεταφέροντας την πείρα από τους αγώνες των λιμενεργατών, είπε ότι αυτή η πείρα εκθέτει σοβαρά την ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία αρνήθηκε συστηματικά να προσφέρει τη συνδικαλιστική κάλυψη που όφειλε να δώσει και ενώ COSCO, ΕΕ, δικαστήρια, κυβερνήσεις τούς ασκούσαν διώξεις και έβγαζαν παράνομες τις απεργίες τους.

«Το μόνο που μας έσωσε», συνέχισε, «δεν ήταν ο διάλογος αλλά η αποφασιστικότητα και ο αγώνας των εργαζομένων. Αυτό πρέπει να δούνε όλοι οι εργαζόμενοι, ότι η ΓΣΕΕ επιλέγει να λειτουργεί ως μηχανισμός εκτόνωσης και οργάνωσης της πάλης. Δεν έχουμε ανάγκη από τον συνδικαλισμό του χαρτιού και της σφραγίδας, ούτε από συνδικαλιστές που μερικές φορές φοβούνται την απεργία περισσότερο και από τους εργοδότες. Μόνο ο δρόμος του αγώνα, τόνισε, μπορεί να φέρει αποτελέσματα, όχι εύκολα, όχι χωρίς θυσίες, αλλά με αξιοπρέπεια».

Ο Λεωνίδας Στολτίδης, απευθυνόμενος στις ηγεσίες των παρατάξεων που στηρίζουν τις πολιτικές των κυβερνήσεων, τους χαρακτήρισε ενιαίο μέτωπο δυνάμεων, πλήρως συντεταγμένο με τις αξιώσεις της εργοδοσίας. «Ξέρουμε», είπε, «ότι είστε ενάντια στις ανάγκες των εργαζομένων, όμως στις σημερινές συνθήκες γίνεστε όλο και πιο επικίνδυνοι και αδίστακτοι, γιατί κανείς πλέον δεν μπορεί "να κάνει την παλαβή" ενώ μιλάμε για στροφή στην πολεμική οικονομία».

«Βλέπετε», σημείωσε, «ότι η τάση που υπάρχει δεν σας ευνοεί. Ιδρύονται δεκάδες επιχειρησιακά σωματεία και ετοιμάζονται να ιδρυθούν πολλά ακόμα, στην κατεύθυνση οργάνωσης του αγώνα τους. Η αστική τάξη σας καλεί για να επιβραδύνετε την αντεπίθεση της εργατικής τάξης. Ομως να ξέρετε, όσα εμπόδια και να βάλετε, το μόνο που κάνετε τελικά είναι να εξελίσσετε την ικανότητα και τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να τα ξεπερνάει».

Η Ντίνα Γκογκάκη, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, επισήμανε ότι η συμφωνία δεν αναιρεί κανέναν αντεργατικό νόμο, «αντιθέτως συμφωνήσατε να γίνουν οι νόμοι αυτοί η βάση για τις ΣΣΕ, για να μη θιγούν τα κέρδη και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων. Εχετε πάρει προ πολλού διαζύγιο με τις ανησυχίες και τις αγωνίες των εργαζομένων».

Τι σας κάνει να πιστεύετε, αναρωτήθηκε, «ότι τα συνδικάτα που παλεύουμε θα δεχθούμε να μας κάτσετε στον σβέρκο, ότι θα κάνετε εσείς κουμάντο στις διεκδικήσεις μας;».

Ακολούθως μίλησε για τη δράση της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, αναφέροντας ότι βρίσκονται σε διαπραγμάτευση για ΣΣΕ, πως έχουν καταθέσει μια ολοκληρωμένη πρόταση που διαμορφώθηκε όχι ερήμην των εργαζομένων, αλλά μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Παράλληλα αναπτύσσουν αγωνιστικές παρεμβάσεις και στηρίζουν τους αγώνες που δίνονται σε χώρους δουλειάς.

«Εμείς», υπογράμμισε, «λέμε ότι ο συλλογικός αγώνας, η ζωντανή δράση των σωματείων είναι αυτά που μπορούν να οδηγήσουν στην κατάκτηση δικαιωμάτων και όχι τα παζάρια με τους εργοδότες για το πόσο θα μας ξεζουμίζουν».

Ξεμπροστιάζοντας τις ηγεσίες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού στον κλάδο και στη ΓΣΕΕ κατήγγειλε ότι δημιουργούν διασπαστικά σωματεία και προειδοποίησε ότι δεν πρόκειται να δεχθούν παραμάγαζα των εργοδοτών. Ούτε ΣΣΕ σαν αυτές που υπογράφανε πριν χρόνια οι ΠΑΣΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ στον κλάδο. Δείχνοντας ότι αυτές οι δυνάμεις δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων, θύμισε μια παλιότερη τοποθέτηση του προέδρου της ΓΣΕΕ, για να πει πως «εμείς δεν πιστεύουμε ότι οι απεργίες έφαγαν τα ψωμιά τους, ούτε πρόκειται να νομιμοποιήσουμε την εργασιακή ζούγκλα».

Ο Γιάννης Νιβορλής, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Εμφιαλωμένα Ποτά, επισήμανε ότι στον κλάδο του δραστηριοποιούνται τεράστιες εταιρείες με εκατοντάδες εργαζόμενος. Στις τελευταίες διαπραγματεύσεις οι εργοδότες προσπαθώντας να μην υπογράψουν ΣΣΕ στέλνουν δικηγόρους που ο καθένας από αυτούς δηλώνει ότι εκπροσωπεί τον ...τάδε τομέα και όχι τον άλλο. Οσο για το περιεχόμενο της ΣΣΕ «μη νομίζετε, είπε, ότι θέλουν να ξεκινήσουμε από εκεί που σταματήσαμε πριν από την κρίση. Θέλουν να μηδενίσουν το κοντέρ με τη σύμφωνη γνώμη και της ΓΣΕΕ».

Τέλος, εκ μέρους της ΔΑΣ, ο Νίκος Μαυροκέφαλος ευχήθηκε να έχουν παρακολουθήσει χιλιάδες εργαζόμενοι τη συνεδρίαση της Διοίκησης της ΓΣΕΕ γιατί από αυτή μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα. Εμφανίστηκαν, είπε, δύο αντίθετοι κόσμοι.

Από τη μια ο ένας κόσμος που βγαίνει μπροστά για την οργάνωση της πάλης, για ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, για ανθρώπινα ωράρια. Και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει καταφέρει την υπογραφή τέτοιων ΣΣΕ, που όμως η κυβέρνηση αρνείται να κηρύξει υποχρεωτικές.

Από την άλλη είναι ο κόσμος της καμαρίλας, των κρυφών συναντήσεων χωρίς τους εργαζόμενους, που με βάση τα παραδείγματα που ακούστηκαν κατέληξαν σε μείωση των μισθών και των δικαιωμάτων.

Εδώ και μήνες, υπενθύμισε, λένε ότι πρέπει να γίνει Γενικό Συμβούλιο στο οποίο συμμετέχουν όλοι οι πρόεδροι των Ομοσπονδιών. Ομως όχι μόνο δεν έγινε, αλλά ήρθε η ηγεσία της ΓΣΕΕ να κλέψει την αρμοδιότητα από τις Ομοσπονδίες, να σφίξει τη θηλιά στον λαιμό των συνδικάτων μαζί με οικονομικούς εκβιασμούς.

Σε ό,τι αφορά τις φωτογραφίες που έβγαλε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ στο πλαίσιο της δημοσιοποίησης της συμφωνίας με τους άλλους δύο εταίρους της τρόικας - κυβέρνηση και εργοδότες - ανέφερε ότι αυτός με τον οποίο συζητάει η ΓΣΕΕ όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ στον κλάδο των τροφίμων - ποτών, βγαίνει και ζητάει οι μισοί εργαζόμενοι να μην καλύπτονται από ΣΣΕ και να μην έχουν ειδικότητα.

«Οι τοποθετήσεις στη συνεδρίαση της Διοίκησης μπορούν να γίνουν κριτήριο για να συνειδητοποιηθεί ότι αυτό που προσπαθούν να κάνουν η ΓΣΕΕ με την κυβέρνηση και τους εργοδότες είναι να υψώσουν ένα τείχος που θα είναι απροσπέλαστο αν τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι δεν οργανώσουν τη δική τους ενιαία αγωνιστική απάντηση», σημείωσε.

«Στον πάγο οι μισθοί και οι κλαδικές ΣΣΕ και με τη σφραγίδα της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ», αναφέρει χαρακτηριστικά το ΠΑΜΕ και αναλυτικά σημειώνει:

«Η κατάπτυστη συμφωνία της ΓΣΕΕ με την κυβέρνηση και τους εκπροσώπους του κεφαλαίου συζητήθηκε σήμερα (σ.σ. χθες) στη συνεδρίαση της διοίκησης, εφόσον βέβαια είχαν μπει οι υπογραφές! Και την υπογραφή της ντροπής επικύρωσαν κατά πλειοψηφία τα συνδικαλιστικά στελέχη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει η συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ και να καθαρογραφεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, και το υπουργείο Εργασίας έδωσε στη δημοσιότητα Υπουργική Απόφαση με το χρονοδιάγραμμα και τα μέτρα που θα επιβάλουν τον νέο ενταφιασμό των δικαιωμάτων μας. Και ενώ η κυβέρνηση είναι "στα σκοινιά" από τις κινητοποιήσεις των αγροτών, από τις κινητοποιήσεις ενάντια στον προϋπολογισμό, από τις απεργιακές κινητοποιήσεις σε μια σειρά κλάδους, όπως στους ναυτεργάτες, στους οικοδόμους, στους ηθοποιούς και αλλού, οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ επιδιώκουν να της δώσουν νέο φιλολαϊκό άλλοθι. Είναι γελασμένοι!

Επτά μήνες πραγματοποιούσαν στα κρυφά συναντήσεις με τα αφεντικά και την υπουργό Εργασίας κα Κεραμέως, χωρίς να ενημερώσουν τις Ομοσπονδίες και τα Συνδικάτα, χωρίς να συνεδριάσει κανένα όργανο. Ηταν οι μήνες που τα Σωματεία και οι Ομοσπονδίες προετοίμαζαν με όποιο μέσο μπορούσαν τη μάχη για να μην περάσει το έκτρωμα του 13ωρου και της "ευελιξίας", που ψήφισε η ΝΔ. Το γιατί έγινε αυτό επιβεβαιώθηκε και σήμερα (σ.σ. χθες) από τις τοποθετήσεις των παρατάξεων που υπηρετούν την πολιτική του κεφαλαίου. Η στήριξη της κυβέρνησης της ΝΔ και της στρατηγικής του κεφαλαίου φέρει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή των στελεχών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ετσι υλοποιούν τον στόχο του κεφαλαίου να φρενάρουν και να υπονομεύσουν κάθε προσπάθεια από τους εργαζόμενους και τα σωματεία τους, τις κλαδικές Ομοσπονδίες, για πραγματικές αυξήσεις των μισθών, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, για δικαιώματα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και του κράτους που τους υπηρετεί, στο πλαίσιο της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας. Για να κρατάνε σε ομηρία το κίνημα και να παρεμβαίνουν στο περιεχόμενο των ΣΣΕ, έχοντας άθικτο όλο το προηγούμενο αντεργατικό και μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο, που έτσι κι αλλιώς στήριξαν αυτοί οι συνδικαλιστές όλα τα προηγούμενα χρόνια, και να συνεχίσουν να διαμορφώνονται οι μισθοί σύμφωνα με τα κριτήρια της κερδοφορίας του κεφαλαίου και του κράτους, όπως η ανταγωνιστικότητα, η δημοσιονομική "αντοχή" κ.λπ.

Καμία αυταπάτη δεν πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι της χώρας μας. Επιβεβαιώθηκε ότι οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι απόλυτα δεσμευμένες να υπηρετούν τα κέρδη των ομίλων, την πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ. Φάνηκε για άλλη μια φορά μέσα στη συνεδρίαση της διοίκησης, όπου, αφού έβγαλαν τους βαρύγδουπους λόγους, στο τέλος ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ σήκωσαν το χεράκι τους και ψήφισαν ό,τι απαίτησαν οι εργοδότες και η κυβέρνηση της ΝΔ.

Πρόκειται πραγματικά για δύο διαφορετικούς κόσμους, αυτό που εκφράστηκε μέσα στη διοίκηση της ΓΣΕΕ. Από τη μια συνδικαλιστές που δεν έχουν καμία σχέση με το κίνημα και τους αγώνες, με τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων, που η εργοδοσία και οι κυβερνήσεις τούς συντηρούν εδώ και δεκαετίες, μέχρι τα βαθιά γεράματα, μέσα στα όργανα του κινήματος για να κάνουν τη ζημιά τους.

Και από την άλλη εκφράστηκε μέσα από τις τοποθετήσεις των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, με ζωντάνια και μαχητικότητα, η διαρκής προσπάθεια για την οργάνωση και τους αγώνες των εργαζομένων, που βρίσκονται στην άλλη όχθη. Τα εκατοντάδες συνδικάτα που μπήκαν μπροστά μαζί με πολλούς άλλους εργαζόμενους αγωνιστές για να μην περάσουν οι νόμοι Βρούτση, Αχτσιόγλου, Χατζηδάκη, Γεωργιάδη, Κεραμέως. Που βρίσκονται καθημερινά στη μάχη για να αντιμετωπιστεί η εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία μέσα στους χώρους δουλειάς, στη μάχη για μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι, τα Σωματεία, οι Ομοσπονδίες, κάθε τίμιος συνδικαλιστής και συνδικαλίστρια, πρέπει να μπουν στον αγώνα. Να ενισχύσουν αυτό το ρεύμα αμφισβήτησης απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και των εργοδοτών, της πολιτικής των θυσιών για τα κέρδη και τους πολέμους. Εχουμε τη δύναμη να αφήσουμε στα χαρτιά και αυτήν τη συμφωνία και να παλέψουμε για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, για μείωση του εργάσιμου χρόνου με 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, για πλήρη επαναφορά των ΣΣΕ και της υποχρεωτικότητάς τους. Βασική προϋπόθεση για να μπουν οι πραγματικές μας ανάγκες στο προσκήνιο, για να ζωντανέψει το εργατικό κίνημα, είναι να αλλάξουν άμεσα οι συσχετισμοί μέσα στα όργανα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, να καταδικαστούν στα συνέδρια που θα πραγματοποιηθούν όσοι βάζουν την υπογραφή τους και μας καταδικάζουν σε δουλειά χωρίς δικαιώματα και με μισθούς πείνας.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από το να δημιουργηθεί ένα μεγάλο, ενιαίο, πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που θα βάλει ως στόχο την ανατροπή αυτής της πολιτικής, της φτώχειας, του πολέμου και της εκμετάλλευσης».

Επιπλέον, χθες προχώρησαν σε νέα απεργιακή συγκέντρωση μπροστά από πλοία που εδώ και μέρες δεν έχουν λύσει κάβους, δίνοντας το στίγμα της κλιμάκωσης του αγώνα με αιτήματα που έχουν στο επίκεντρο, εκτός από την αντίθεση στην εμπλοκή στον πόλεμο, και τις συνθέσεις των πληρωμάτων, ώστε αυτές να είναι με βάση τις πραγματικές ανάγκες. Συγκεκριμένα, παλεύουν για αύξηση της σύνθεσης στα μηχανοστάσια, να μην εφαρμόζεται η σύνθεση λόγω UMS στα δρομολογημένα Ro-Ro. Επίσης για ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας, για αξιοπρεπή ενδιαίτηση. Το επίδομα υδραυλικών εργασιών να επεκταθεί σε όλο το πλήρωμα του μηχανοστασίου. Καταβολή επιδόματος μεταφοράς επικίνδυνου φορτίου στα δρομολογημένα Ro-Ro, για όλες τις ειδικότητες των ναυτεργατών, και κατοχύρωσή του στη ΣΣΕ της Ακτοπλοΐας.

Στο πλάι τους οι ναυτεργάτες είχαν και χθες το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, σωματεία και μαζικούς φορείς, που με χαιρετισμούς στη συγκέντρωση εξέφρασαν τη στήριξή τους. Παρευρέθηκαν επίσης αντιπροσωπείες του Συλλόγου Σπουδαστών ΑΕΝ Ασπροπύργου και της Συντονιστικής Επιτροπής ΚΕΣΕΝ Μηχανικών.

Εκ μέρους του Εργατικού Κέντρου Πειραιά ο γενικός γραμματέας του, Γιώργος Καλαμαράς, τόνισε πως ο δίκαιος αγώνας των ναυτεργατών έχει αγκαλιαστεί από μια σειρά σωματεία. Συμπλήρωσε ότι το ΕΚΠ από την πρώτη στιγμή εξέφρασε τη στήριξή του στις απεργιακές κινητοποιήσεις για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα όλων των ειδικοτήτων, που «αφορούν τους εργαζόμενους στη θάλασσα αλλά και στη στεριά. Θα συνεχίσουμε, καλή δύναμη, ο λαός είναι μαζί με τους ναυτεργάτες».

Ο Αποστόλης Κυπραίος, πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ, χαιρέτισε τους ναυτεργάτες όλων των ειδικοτήτων στην κατηγορία Ro-Ro, που με την παλικαρίσια στάση τους έχουν φέρει στο τραπέζι την εργοδοσία για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. «Είμαστε εδώ να παλέψουμε για αιτήματα όλου του κλάδου», υπογράμμισε. Στάθηκε στη σημασία της αλληλεγγύης στον αγώνα των ναυτεργατών και συμπλήρωσε ότι «με τη σειρά μας την εκφράζουμε στους απεργούς στα ρυμουλκά και στους αγωνιζόμενους αγρότες».

Ο Αγγελος Γαλανόπουλος, πρόεδρος του «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», τόνισε ότι «σήμερα το πρωί στο πλοίο "Θαλασσίτης" καταφέραμε να σταματήσει η τρομοκρατία και αναγκάσαμε την εργοδοσία να έρθει διαπραγμάτευση. Το ίδιο γίνεται και σε άλλες περιπτώσεις. Συνεχίζουμε μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες των σωματείων μας».

Τη στήριξή του στις απεργιακές κινητοποιήσεις των ναυτεργατών στα φορτηγά - οχηματαγωγά πλοία (Ro-Ro) εκφράζει το ΠΑΜΕ, σημειώνοντας:

«Η καθολική συμμετοχή των ναυτεργατών στην απεργία αναδεικνύει την αποφασιστικότητά τους απέναντι στην αδιαλλαξία των εφοπλιστών και την άρνησή τους να δώσουν λύσεις στα οξυμένα προβλήματα που βιώνουν στα πλοία.

Οι ναυτεργάτες παλεύουν για την πλήρη εφαρμογή της Συλλογικής Σύμβασης της Ακτοπλοΐας και στα Ro-Ro, για ασφαλή και αξιοπρεπή εργασία και ζωή στα πλοία. Διεκδικούν να μη μεταφέρεται στρατιωτικό υλικό, που μετατρέπει τα πλοία σε πιθανούς στόχους και τους ίδιους σε αναλώσιμους των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Απαιτούν στελέχωση των πλοίων με βάση τις πραγματικές ανάγκες, αυξήσεις στα επιδόματα, εφαρμογή και αυστηρή τήρηση των μέτρων υγείας και ασφάλειας, καθώς και αξιοπρεπείς συνθήκες ενδιαίτησης.

Απέναντί τους έχουν όχι μόνο τους εφοπλιστές αλλά και την πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που τσακίζει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, μετατρέπει τις Συλλογικές Συμβάσεις σε κουρελόχαρτα, αφήνει τους εργαζόμενους εκτεθειμένους με ελλιπή μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και εντείνει την εκμετάλλευση, με νομοσχέδια για 13ωρη εργασία. Κόβει από τις κοινωνικές δαπάνες και μοιράζει δισεκατομμύρια ευρώ και φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές, τράπεζες και στους καπιταλιστές της πολεμικής βιομηχανίας για τους πολέμους των ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και ΕΕ.

Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι αγώνας όλων μας, γιατί αφορά το δικαίωμα σε ασφαλή δουλειά, ασφαλείς μεταφορές, σε Συλλογικές Συμβάσεις, στη ζωή με αξιοπρέπεια και όχι στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Κυβέρνηση και εφοπλιστές να δώσουν λύση εδώ και τώρα στα προβλήματα των ναυτεργατών, και να πάψουν να παίζουν με τις ανάγκες και την ασφάλειά τους στο όνομα της διασφάλισης και αύξησης των κερδών τους».

Από την πρόσφατη συνέντευξη Τύπου έξω από το υπουργείο Εργασίας

Για τα παραπάνω μιλάει στον «Ριζοσπάστη» ο Βασίλης Αρχιμανδρίτης, εργατολόγος και διαμεσολαβητής στον ΟΜΕΔ, φωτίζοντας το πραγματικό περιεχόμενο της συμφωνίας κυβέρνησης - εργοδοσίας - εργατοπατέρων αλλά και το τεράστιο νομικό οπλοστάσιο που έχει στα χέρια του το κεφάλαιο, με το οποίο έχουν να αναμετρηθούν η εργατική τάξη και το κίνημά της.

- Με αφορμή τη συμφωνία για τις ΣΣΕ, η κυβέρνηση και η ηγεσία της ΓΣΕΕ ισχυρίζονται ότι οι εργαζόμενοι ενισχύουν τη «διαπραγματευτική τους θέση» απέναντι στους εργοδότες. Κατά πόσο ευσταθεί αυτός ο ισχυρισμός;

- Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2022/2041, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου να καταρτίσει «σχέδιο δράσης» για την εφαρμογή μέτρων με σκοπό τη σταδιακή αύξηση του ποσοστού κάλυψης των εργαζομένων από κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ), ώστε αυτό να φτάσει το 80% του συνόλου των εργαζομένων. Χαρακτηριστικά, μόλις 1 στους 5 εργαζόμενους καλύπτεται από ΣΣΕ, ενώ με στοιχεία του ΟΜΕΔ, κατά το 2024 υπογράφηκαν μόλις 18 κλαδικές Συμβάσεις. Η συμφωνία για τις ΣΣΕ έρχεται προς εκπλήρωση αυτού του σκοπού κάλυψης των εργαζομένων από κλαδικές ΣΣΕ.

Η «ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων», όμως, απαιτεί την ενίσχυση τόσο της δυνατότητας υπογραφής ΣΣΕ όσο - κυρίως - του ίδιου του περιεχομένου των υπογραφεισών ΣΣΕ. Ολα όσα ανακοινώθηκαν από την κυβέρνηση δεν προσφέρουν κάτι νέο στο επίπεδο της διαπραγμάτευσης, εκτός της ενίσχυσης του ρόλου της ΓΣΕΕ έναντι των κλαδικών οργανώσεων, οι οποίες τίθενται υπό την ασφυκτική πίεση της τριτοβάθμιας οργάνωσης και των εργοδοτικών οργανώσεων.

Αν η κυβέρνηση ήθελε να στηρίξει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, θα έπρεπε να προωθήσει τους άξονες που χαρακτηρίζουν την ίδια την ύπαρξη των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας: α) την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, β) την επέκταση και κήρυξη των ΣΣΕ ως γενικά υποχρεωτικών, γ) τον βαθμό συνδικαλιστικής πυκνότητας των εργατικών και εργοδοτικών οργανώσεων, δ) την προώθηση και νομική κατοχύρωση της υποχρεωτικής μεσολάβησης - διαιτησίας, ε) την προστασία του δικαιώματος στην απεργία και γενικά της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων.

Οτιδήποτε λιγότερο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη φαλκίδευση της συλλογικής αυτονομίας, άρα και της υποβάθμισης της «διαπραγματευτικής θέσης» των εργαζομένων.

- Εξήγησέ μας τι είναι ο ΟΜΕΔ, που γίνεται και πολλή συζήτηση για τη μη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των συνδικάτων. Πώς ακριβώς λειτουργεί και τι περιθώρια υπάρχουν για μια συνδικαλιστική οργάνωση;

- Ο Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) ιδρύθηκε με τον ν. 1876/1990, ως ΝΠΙΔ, έχοντας ως σκοπό την υποστήριξη των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις οργανώσεις των εργαζομένων και των εργοδοτών ή μεμονωμένους εργοδότες, με την παροχή υπηρεσιών μεσολάβησης και διαιτησίας.

Αν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών αποτύχουν, τα ενδιαφερόμενα μέρη έχουν δικαίωμα να προσφύγουν στον ΟΜΕΔ και να ζητήσουν υπηρεσίες μεσολάβησης ή διαιτησίας.

Οι μεσολαβητές και διαιτητές είναι όντως άρτια καταρτισμένοι στο αντικείμενό τους και λειτουργούν βάσει των αρχών και του κανονισμού λειτουργίας του ΟΜΕΔ. Ομως η κατάρτιση, η αντικειμενικότητα και η ορθή κρίση δεν αποτελούν αόριστες έννοιες. Εδράζονται σε αυστηρές νομικές διατάξεις, οι οποίες θέτουν τη βάση επί της οποίας καλούνται να ενεργήσουν ο μεσολαβητής και ο διαιτητής. Δηλαδή το πλαίσιο του διαλόγου στον ΟΜΕΔ δεν το θέτουν ούτε τα μέρη, ούτε ο μεσολαβητής - διαιτητής, αλλά ο ίδιος ο νόμος. Μάλιστα, όσο πιο αυστηρά τυποποιημένο είναι το θεσμικό πλαίσιο τόσο λιγότερα περιθώρια ευελιξίας και ερμηνείας έχει ο μεσολαβητής - διαιτητής κατά την άσκηση των καθηκόντων του.

Η συζήτηση σχετικά με τη μη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ αναφέρεται στο επίπεδο της διαιτησίας όπου, σύμφωνα με το άρθρο 16 παρ. 2 του ν. 1876/1990, είναι δυνατή η προσφυγή στη διαιτησία μονομερώς από οποιοδήποτε μέρος μόνο στις εξής περιπτώσεις:

Πρώτον, αν η συλλογική διαφορά αφορά επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, η λειτουργία των οποίων έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου (κατά την έννοια της παραγράφου 2 του άρθρου 19 του ν. 1264/1982).

Δεύτερον, αν η συλλογική διαφορά αφορά στη σύναψη Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, αποτύχουν οριστικά οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών και η επίλυσή της επιβάλλεται από υπαρκτό λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος συνδεόμενο με τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Η έννοια του γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος συνδεόμενου με τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας είναι αόριστη και κρίνεται κατά το δοκούν σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση.

Πόσο μάλλον που στον σημερινό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό της κοινωνίας της ταξικής αντιπαράθεσης δεν μπορεί να υπάρξει κοινό δημόσιο συμφέρον. Κοινή συμφωνία, αλλά πάντα στο πλαίσιο αντιτιθέμενων συμφερόντων. Εύκολα μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος αν το αίτημα ενός σωματείου σε μια κοινωνική υπηρεσία, σε μια ΜΚΟ στο Προσφυγικό, στον ΟΚΑΝΑ, συνιστά τέτοιο λόγο, ή αν όλα πρέπει να αντιμετωπίζονται και σε αυτήν την περίπτωση με όρους κόστους - οφέλους, ώστε να εγκριθεί η αίτηση περί μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία. Μάλιστα, σύμφωνα με τη νέα συμφωνία των «κοινωνικών εταίρων», ο μηχανισμός ελέγχου του παραδεκτού των μονομερών αιτήσεων προσφυγής στον ΟΜΕΔ θα ανήκει πλέον στην ευθύνη ξεχωριστής επιτροπής στον ΟΜΕΔ, η οποία θα συσταθεί για τον σκοπό αυτό, προελέγχοντας ότι συντρέχουν οι τιθέμενες από τον νόμο προϋποθέσεις.

Να σημειωθεί ότι η ανωτέρω αναφερόμενη οριστική αποτυχία των διαπραγματεύσεων θεωρείται ότι υπάρχει εφόσον ισχύουν και οι δύο κατωτέρω προϋποθέσεις:

α. Εληξε η κανονιστική ισχύς τυχόν υπάρχουσας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου 2 της ΠΥΣ 6/2012, και

β. έχει εξαντληθεί κάθε άλλο μέσο συνεννόησης και συνδικαλιστικής δράσης, ενώ το μέρος που προσφεύγει μονομερώς στη διαιτησία συμμετείχε στη διαδικασία μεσολάβησης και αποδέχτηκε την πρόταση μεσολάβησης. Δηλαδή η αποδοχή μιας πρότασης μεσολάβησης, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι αρεστή στο σωματείο, αποτελεί απαραίτητο όρο, μεταξύ όσων περιοριστικών αναφέρθησαν, για τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία, ενώ το σωματείο πρέπει να βεβαιώνει ότι η συνδικαλιστική δράση (απεργίες, στάσεις εργασίας κ.λπ.) έχει ολοκληρωθεί.

- Επομένως οι «κόφτες» παραμένουν, όλες οι αντεργατικές διατάξεις είναι εδώ...

- Η παράθεση νομικών διατάξεων είναι ενδεχομένως κουραστική. Είναι όμως απολύτως αναγκαίο οι εργαζόμενοι να γνωρίζουν πώς υψώνεται η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά στο επίπεδο του νόμου, ώστε να αναδειχθεί στον μέγιστο βαθμό η υποκρισία όλων όσοι προπαγανδίζουν τη νέα συμφωνία και να κατανοηθεί το θεσμικό πλαίσιο του λεγόμενου «κράτους δικαίου», του συστήματος «ενίσχυσης» και «επανεκκίνησης» των συλλογικών διαπραγματεύσεων...

Είναι απόλυτα σωστή η διαπίστωση ότι «οι κόφτες παραμένουν». Μπορεί σύμφωνα με τη νέα συμφωνία να μειώνεται το ποσοστό κάλυψης από το 50%+1 στο 40% των εργαζομένων ώστε να μπορεί να κηρυχθεί μια ΣΣΕ υποχρεωτική (δηλαδή να γίνει δεσμευτική για όλους τους εργαζόμενους και εργοδότες ενός κλάδου ή επαγγέλματος, ανεξάρτητα από το αν είναι μέλη των συμβαλλόμενων οργανώσεων), αλλά την ίδια στιγμή φαίνεται ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως αλλαγή στις διατάξεις που κατευθύνουν την πορεία της συλλογικής διαπραγμάτευσης.

Χαρακτηριστικά, για να κηρυχθεί - με απόφαση του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, έπειτα από αιτιολογημένη γνωμοδότηση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας - γενικώς υποχρεωτική για όλους τους εργαζόμενους Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ή διαιτητική απόφαση, απαιτείται η υποβαλλόμενη αίτηση να περιλαμβάνει συγκεκριμένη «τεκμηρίωση των επιπτώσεων της επέκτασης στην ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση» (άρθρο 11, παρ. 2 ν. 1876/1990).

Σε μια διάταξη που έτσι κι αλλιώς σπάνια εφαρμόζεται (το έτος 2024 μόνο 7 ΣΣΕ κηρύχθηκαν υποχρεωτικά εκτελεστές), ο νομοθέτης προέβλεψε και εξαιρέσεις από την επέκταση και την εφαρμογή των όρων της ΣΣΕ, δηλαδή για επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωχευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή οικονομικής εξυγίανσης.

Το άρθρο 15 παρ. 4, που αναφέρεται στη διαδικασία της μεσολάβησης, ορίζει ότι ο μεσολαβητής «εξετάζει την οικονομική κατάσταση και εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας της παραγωγικής δραστηριότητας στην οποία αναφέρεται η συλλογική διαφορά».

Ομοίως, το άρθρο 16 παρ. 5 ορίζει ότι ο διαιτητής και η Επιτροπή Διαιτησίας μελετούν «...κυρίως τα οικονομικά και χρηματοοικονομικά στοιχεία, την εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας και την οικονομική κατάσταση των ασθενέστερων επιχειρήσεων της παραγωγικής δραστηριότητας, στην οποία αναφέρεται η συλλογική διαφορά, την πρόοδο στη μείωση του κενού ανταγωνιστικότητας και στη μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας κατά τη διάρκεια του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας, καθώς και την εξέλιξη της αγοραστικής δύναμης του μισθού».

Επομένως η συλλογική διαπραγμάτευση, πέρα και ξέχωρα από τη θέληση ή τις ικανότητες ενός μεσολαβητή - διαιτητή, έχει μετατοπιστεί σε τεχνικά - οικονομικά πεδία και στην παράθεση στοιχείων όπου δύσκολα μπορεί να έχει πρόσβαση ένα σωματείο εργαζομένων, στοιχεία που στηρίζουν πρώτα και κύρια όχι τις εργατικές απαιτήσεις και αξιώσεις, αλλά τις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

- Αρα, πού στοχεύει όλη αυτή η συζήτηση που γίνεται;

- Διαχείριση οργής. Συναίνεση. Αυταπάτες. Ποσότητα ΣΣΕ vs περιεχομένου ΣΣΕ. Η κυβέρνηση αναγκαία πρέπει να διαχειριστεί την ολοένα αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια. Προς αυτήν την κατεύθυνση αξιοποιεί τη ΓΣΕΕ ως αυθεντικό σύμμαχό της, δημιουργεί την επίπλαστη εικόνα ότι θα υπογραφούν πλήθος κλαδικές ΣΣΕ, αλλά αυτό που στο τέλος είναι σημαντικό για τον εργαζόμενο και για τους εργοδότες είναι ποιο θα είναι το περιεχόμενο, ποιοι οι μισθολογικοί όροι που θα καθορίζονται στις ΣΣΕ.

Το ταξικό εργατικό κίνημα έχει γνώση, εμπειρία και κυρίως προοπτική, τόσο στο να κάνει βήματα στην οργάνωση της δράσης του όσο και να μη διατηρεί αυταπάτες για τον χαρακτήρα και τα όρια των «κοινωνικών διαλόγων». Δεν αναφέρομαι φυσικά στην αναγκαία συζήτηση και στον διάλογο για την υπογραφή ΣΣΕ, αλλά στην αντιεπιστημονική και αντιδιαλεκτική αντίληψη της συμφιλίωσης δύο αντίθετων τάξεων.

Αυτό που εμείς ως νομικοί επιστήμονες πρέπει να κάνουμε είναι να υπερασπιζόμαστε ως κρίσιμη πλευρά τα δικαιώματα των εργαζομένων, δίχως να δημιουργούμε αυταπάτες για τον ίδιο το ρόλο του Δικαίου ως μέρος του εποικοδομήματος. Το Εργατικό Δίκαιο διαμορφώθηκε ως ξεχωριστός κλάδος Δικαίου έπειτα από αιματηρούς αγώνες της εργατικής τάξης, οι οποίοι και επέβαλαν ορισμένες προστατευτικές για τους εργαζόμενους διατάξεις. Βέβαια, το συλλογικό Εργατικό Δίκαιο, η συλλογική διαπραγμάτευση μόνο δογματικά - θεωρητικά έρχεται να «εξισορροπήσει» την εγγενή στο σύστημα ανισότητα μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη. Η θεώρηση των δύο κοινωνικών ανταγωνιστών, των εργαζομένων και των εργοδοτών, ως δύο «ίσων μερών», δεν υπηρετεί την ισότητα αλλά λειτουργεί ενάντια στον εργαζόμενο και κονιορτοποιεί τις πλέον θεμελιώδεις αρχές του Εργατικού Δικαίου.