2024 The Associated Press. All

Κατά συνέπεια, συνέχισε ο καγκελάριος, οι ευρωπαϊκές προσπάθειες οφείλουν να έχουν στόχο «το ρωσικό κράτος να μην είναι σε θέση να συνεχίσει τον πόλεμο από στρατιωτική σκοπιά και να μην μπορεί πλέον να τον χρηματοδοτήσει από οικονομική σκοπιά».

Από την πλευρά της ωστόσο και η Ρωσία - παρά τις μεγάλες απώλειες στο πεδίο και τις πιέσεις που έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στην οικονομία της - δεν δείχνει να βιάζεται να καταλήξει σε συμφωνία. «Ροκανίζει» τον χρόνο και εντείνει τις προσπάθειες στο πεδίο της μάχης έχοντας μικρά εδαφικά κέρδη, βομβαρδίζοντας παράλληλα καθημερινά το ουκρανικό ενεργειακό δίκτυο, ενώ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων επιμένει λίγο - πολύ στους αρχικούς της όρους. Η Μόσχα αποβλέπει η Ουκρανία να εξαντληθεί πρώτη, «ποντάροντας» και στο ρήγμα μέσα στον ευρωατλαντικό άξονα και στις αντιθέσεις μέσα στην Ευρώπη, ενώ διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ για έναν συμβιβασμό στην Ουκρανία και συνολικότερα για τις μεταξύ τους οικονομικές σχέσεις.

Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, στις 24 Φλεβάρη 2022.

Ο τελευταίος χρόνος της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης συμπίπτει με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Ντ. Τραμπ και την έναρξη διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία για τη μοιρασιά της «λείας».

Οσα έχουν συμβεί σε αυτό το διάστημα ωστόσο, επιβεβαιώνουν ότι ανεξάρτητα από αυτά τα παζάρια που συνεχίζονται, ανεξάρτητα από το αν αυτά οδηγήσουν κάποια στιγμή σε μια προσωρινή «διευθέτηση» της σύγκρουσης, η συνολικότερη πορεία των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών δείχνει σταθερά στην κατεύθυνση της κλιμάκωσης.

Επιβεβαιώνεται αφενός το πόσα πολλά διακυβεύονται, πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένας συμβιβασμός μεταξύ των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, και αφετέρου ότι όλες οι «μηχανές» δουλεύουν στο «φουλ» για την προετοιμασία μιας ενδεχόμενης γενικευμένης σύγκρουσης στην Ευρώπη.

Ας μην ξεχνάμε τα λόγια του γγ του ΝΑΤΟ Μ. Ρούτε φέτος και ενώ εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις για ...«τερματισμό» του πολέμου: Οι Ευρωπαίοι πρέπει «να είμαστε προετοιμασμένοι για μια κλίμακα πολέμου ανάλογη εκείνης που υπέμειναν οι παππούδες μας και οι προπαππούδες μας»...

Η Ουκρανία θεωρείται από την ΕΕ και τη Βρετανία ως ένα ήδη ενεργό πολεμικό μέτωπο στην αναμέτρηση με τη Ρωσία και το ουκρανικό μέτωπο χρησιμοποιείται ως «ασπίδα» ώστε τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ να κερδίσουν χρόνο και να αυξήσουν τους εξοπλισμούς τους. Η στήριξη στο Κίεβο χαρακτηρίζεται «στρατηγική αναγκαιότητα».

Στόχος της ΕΕ είναι να αποδυναμωθεί η Ρωσία, αλλά επίσης χρησιμοποιεί αυτό το διάστημα για να αυξήσει μαζικά τις στρατιωτικές της δαπάνες, οι οποίες το 2025 αυξήθηκαν κατά σχεδόν 80% σε σύγκριση με πριν τον πόλεμο.

Η ΕΕ κινητοποιεί έως και 800 δισ. ευρώ για στρατιωτικούς σκοπούς, με την πρωτοβουλία «ReArm Europe» που αποφασίστηκε μέσα στο 2025, μέρος του οποίου είναι και το πρόγραμμα δανεισμού SAFE¹.

Με το δάνειο ύψους 90 δισ. ευρώ για την περίοδο 2026-27 η ΕΕ κατάφερε να κρατήσει στη «ζωή» την Ουκρανία, η οποία κινδύνευε να ξεμείνει εντελώς από χρήματα τους πρώτους μήνες του 2026.

Παρόλο που οι ΗΠΑ έχουν σταματήσει την υποστήριξη προς το Κίεβο τον τελευταίο χρόνο, από την έναρξη της νέας προεδρίας Τραμπ τον Γενάρη 2025, ο συνολικός όγκος της βοήθειας παρέμεινε σχετικά σταθερός το 2025, χάρη στις ευρωπαϊκές χώρες, και κυρίως τη Γερμανία.

Τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ κάλυψαν το κενό, καθιστώντας την ευρωπαϊκή στρατιωτική βοήθεια την κύρια πηγή υποστήριξης (29 δισ. ευρώ το 2025), όπως δείχνει η έκθεση «Υποστήριξη της Ουκρανίας» του Ινστιτούτου Κιέλου για την Παγκόσμια Οικονομία².

Η στρατιωτική βοήθεια προέρχεται πλέον μόνο από λίγες χώρες, κυρίως από τη βόρεια Ευρώπη, ενώ η οικονομική βοήθεια παρέχεται πλέον από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Σύμφωνα με την έκθεση, το Βερολίνο παρείχε πέρυσι 9 δισ. ευρώ, δηλαδή αύξηση περίπου 130% σε σύγκριση με τους μέσους όρους της περιόδου 2022-2024.

Τη χρονιά που πέρασε, ήρθαν απροκάλυπτα στην επιφάνεια οι βαθιές αντιθέσεις μέσα στον ευρωατλαντικό άξονα, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ - ΕΕ, κάτι που φαίνεται και στην Ουκρανία.

Η Ουάσιγκτον προτρέπει τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ και τον Καναδά «να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για την άμυνά τους», και ταυτόχρονα επιμένει ότι σημαντικό μερίδιο των στρατιωτικών δαπανών πρέπει να διοχετεύεται σε αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες.

Ετσι, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη τον Ιούνη δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία των ΗΠΑ ο μηχανισμός της Λίστας Προτεραιοτήτων Απαιτήσεων για την Ουκρανία (PURL), βάσει του οποίου τα ευρωπαϊκά μέλη και ο Καναδάς χρηματοδοτούν την αγορά αμερικανικών οπλικών συστημάτων για την Ουκρανία. Μόνο υπό αυτούς τους όρους η Ουάσιγκτον δέχτηκε να διοχετεύει εξοπλισμούς στο Κίεβο.

Κι ενώ ΕΕ και Βρετανία σηκώνουν τον τελευταίο χρόνο όλο το βάρος του πολέμου, οι ΗΠΑ τους αποκλείουν ουσιαστικά από τις διαπραγματεύσεις για τη μοιρασιά της «λείας» και μάλιστα το πρώτο προσχέδιο της Ουάσιγκτον για μια «διευθέτηση», όπως είχε διαρρεύσει, προωθούσε μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα, αγνοώντας ή και κοντράροντας τα ευρωπαϊκά.

Τώρα η ΕΕ εξετάζει να ορίσει έναν ειδικό απεσταλμένο για συνομιλίες με τη Ρωσία, σχέδιο που «σκοντάφτει» στα αντικρουόμενα συμφέροντα, τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό και μεταξύ των κρατών - μελών της.

Στις εξελισσόμενες διαπραγματεύσεις οι Ευρωπαίοι του ΝΑΤΟ - συγκροτώντας τον «Συνασπισμό των Προθύμων» υπό την ηγεσία Γαλλίας και Βρετανίας - επιχειρούν να προωθήσουν τα συμφέροντά τους, ορίζοντας «εγγυήσεις ασφαλείας» για την Ουκρανία που σχετίζονται με τον γεωπολιτικό συσχετισμό δυνάμεων σε Ευρώπη, Βαλτική και Μαύρη Θάλασσα.

Πρόκειται για «εγγυήσεις» που αποτελούν το φιτίλι για μια ακόμα πιο σοβαρή ανάφλεξη της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ - στον ρόλο του «καλού» μπάτσου - δεν δείχνουν να ενοχλούνται, αρκεί αυτές να λάβουν τη «μερίδα του λέοντος» από τη «λεία» και οι Ευρωπαίοι την ευθύνη και το βάρος μιας μελλοντικής σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Γαλλία, Βρετανία και Ουκρανία υπέγραψαν «δήλωση προθέσεων» - τη Διακήρυξη του Παρισιού - για ανάπτυξη στρατιωτικής δύναμης και τη δημιουργία «στρατιωτικών κόμβων» μετά την επίτευξη εκεχειρίας στην Ουκρανία. Η συμφωνία ανοίγει τον δρόμο στις γαλλικές και βρετανικές δυνάμεις να επιχειρούν στο έδαφος, στον αέρα και τη θάλασσα της Ουκρανίας, να εκπαιδεύουν τις ουκρανικές Ενοπλες Δυνάμεις, ενώ ιδιαίτερο ρόλο προβλέπεται να διαδραματίσει η Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα.

Να σημειωθεί ότι αυτές οι «εγγυήσεις» θα παρέχονται στο Κίεβο με διμερείς συμφωνίες με τα κράτη - μέλη και όχι από το ΝΑΤΟ, δηλαδή το κάθε κράτος ορίζει τον βαθμό και τον τρόπο που θα συμβάλει, ανάλογα με τα ιδιαίτερα γεωπολιτικά συμφέροντα.

Ετσι, Ουκρανία και ΗΠΑ φέρεται να έχουν ολοκληρώσει το έγγραφο των «εγγυήσεων ασφαλείας», με την Ουάσιγκτον να αρνείται να το υπογράψει προτού το Κίεβο προχωρήσει σε εδαφικές και άλλες παραχωρήσεις και σημειωθεί πρόοδος στα παζάρια με τη Ρωσία.

Πάντως οι ΗΠΑ φέρεται να αρνούνται δική τους στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία, παρά την επιμονή των Ευρωπαίων και της Ουκρανίας ότι κάτι τέτοιο είναι «απαραίτητο» για την «αποτροπή» της Ρωσίας. Ο ρόλος τους θα περιορίζεται στην παρακολούθηση της εκεχειρίας με τα μέσα που διαθέτουν και σε επενδύσεις στην παραγωγή όπλων.

Στο μεταξύ, δεν μπαίνει κανένα όριο στο είδος των εξοπλισμών που μπορεί να προμηθεύεται ή να παράγει η Ουκρανία. Για παράδειγμα η Βρετανία ανακοίνωσε πρόσφατα ότι θα αναπτύξει έναν νέο βαλλιστικό πύραυλο βαθιάς κρούσης με βεληνεκές άνω των 500 χλμ. για την Ουκρανία με την ονομασία Nightfall.

Από την πλευρά της η Ρωσία επιδιώκει μια «αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη» σε ουκρανικό έδαφος, σημαντικό περιορισμό των ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και απορρίπτει κάθε σκέψη για ανάπτυξη «δυτικών» στρατευμάτων.

Τον τελευταίο χρόνο ο ενεργειακός πόλεμος - που βρίσκεται έτσι κι αλλιώς στην «καρδιά» της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στην Ουκρανία - έχει μεταφερθεί στο πεδίο.

Η θάλασσα μετατρέπεται σε «πεδίο μάχης», με τα κράτη της ΕΕ να επιθεωρούν και να πραγματοποιούν ρεσάλτα σε «ύποπτα» πλοία του λεγόμενου «σκιώδους στόλου» που αξιοποιεί η Ρωσία για να παρακάμπτει τις «δυτικές» κυρώσεις.

Ηδη η Γαλλία έχει πραγματοποιήσει τέτοια ρεσάλτα, έχει συλλάβει και ερευνήσει πλοία του ρωσικού «σκιώδους στόλου», η Βρετανία παρακολουθεί και καταδιώκει αντίστοιχα πλοία, ενώ κράτη της Σκανδιναβίας και της Βαλτικής έχουν πραγματοποιήσει συλλήψεις πλοίων που θεωρούνταν ύποπτα για σαμποτάζ στη Βαλτική Θάλασσα.

Η Ρωσία απείλησε ότι το Πολεμικό Ναυτικό της θα «αποτρέπει» δυτικά πλοία που επιχειρούν να κατασχέσουν ρωσικά πλοία και ενδέχεται να προβεί σε αντίποινα κατά της ευρωπαϊκής ναυσιπλοΐας.

«Αν δεν τους δώσουμε μια σκληρή απάντηση, τότε σύντομα οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, ακόμη και οι Βαλτικές χώρες θα αποθρασυνθούν σε τέτοιο βαθμό που θα προσπαθήσουν να αποκλείσουν την πρόσβαση της χώρας μας στις θάλασσες, τουλάχιστον στη λεκάνη του Ατλαντικού», διεμήνυσε πρόσφατα ο πρόεδρος του Ναυτικού Συμβουλίου της Ρωσίας. Υπενθύμισε ότι «η προστασία από τη δυτική πειρατεία αποτελεί το κύριο επίκεντρο των κοινών ναυτικών ασκήσεων των BRICS», π.χ. στα Στενά Ορμούζ και τον Νότιο Ατλαντικό.

Στο μεταξύ η Ουκρανία έχει αναπτύξει drones με βεληνεκές ακόμη και 1.000 χλμ. και πλέον καθημερινές είναι οι επιθέσεις σε διυλιστήρια και άλλες ενεργειακές εγκαταστάσεις στη Ρωσία, πλήττοντας την παραγωγική ικανότητα και τα έσοδα του ρωσικού κράτους από το πετρέλαιο.

Αντίστοιχα οι ΗΠΑ επέβαλαν σκληρές κυρώσεις στις ρωσικές πετρελαϊκές «Rosneft» και «Lukoil» - και σε δεκάδες θυγατρικές τους - ενώ δασμοί και τιμωρίες επιβάλλονται και σε «εταίρους» της Μόσχας, όπως Ινδία, Κίνα και Τουρκία.

Αλλα σενάρια που επεξεργάζονται τα επιτελεία της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας για το πώς θα μπορούσε να ξεκινήσει μια γενικευμένη σύγκρουση, περιλαμβάνουν τον λεγόμενο «υβριδικό πόλεμο», όπου «τα πρώτα σημάδια αυτής της επέκτασης του πεδίου μάχης είναι ήδη ορατά», με αυξανόμενο αριθμό ύποπτων περιστατικών, σαμποτάζ, βανδαλισμών, κυβερνοεπιθέσεων και εμπρησμών.

Επίσης πιθανό θεωρείται να ξεκινήσει ένας πόλεμος στην περιοχή της Βαλτικής, με επίκεντρο τον ρωσικό θύλακα Καλίνινγκραντ ή κάποια χώρα του ΝΑΤΟ.

Παραπομπές:

1. https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/es/speech_26_414

2. https://www.euronews.com/2026/02/11/aid-to-ukraine-largely-stable-as-europe-steps-up-after-us-withdrawal-study-shows

Σε σχετική ανακοίνωση της ΕΚΔ επισημαίνονται τα εξής:

«Τα κόμματα της ΕΚΔ, λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν τα 4 χρόνια από την τυπική έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, λίγες βδομάδες μετά την απροκάλυπτη ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, τις απειλές κατά της Κούβας, άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Γροιλανδίας, και ενώ αυτές τις μέρες κλιμακώνεται η κατάσταση γύρω από το Ιράν, συζήτησαν τις θέσεις τους σχετικά με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι οποίοι έχουν σοβαρές συνέπειες για τους λαούς της ηπείρου μας και όλου του κόσμου.

Ο ιμπεριαλισμός, είτε σε "ειρηνικές" συνθήκες είτε σε συνθήκες πολέμου, είναι ένα σύστημα που εντείνει την εκμετάλλευση των εργατών σε όλο τον κόσμο, εμποδίζει την κοινωνική πρόοδο και καταστρέφει ενεργά τα μέσα διαβίωσης και τα κοινωνικά δικαιώματα του λαού, ακόμη και την ίδια τη ζωή του, προς όφελος των μονοπωλίων, τα οποία εκπροσωπούνται από τις αστικές τάξεις, που διαμορφώνουν διάφορες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και μπλοκ όπως είναι το ευρωατλαντικό (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ), και συγκρούονται σε πολλά μέτωπα με τους ανταγωνιστές τους, όπως είναι άλλες ισχυρές δυνάμεις του σύγχρονου παγκόσμιου καπιταλιστικού κόσμου (Κίνα, Ρωσία κ.ά.), που κι αυτές επιδιώκουν τις δικές τους συμμαχίες.

Οι διάφορες προφάσεις που χρησιμοποιούν οι αστικές τάξεις, όπως ο αγώνας για μια "τάξη πραγμάτων που διέπεται από κανόνες", η "δημοκρατία", η "ελευθερία" ή η "πολυπολικότητα" κ.λπ., χρησιμεύουν μόνο για να υποτάξουν τους εργαζόμενους στα δικά τους συμφέροντα και να τους σύρουν στους άδικους πολέμους τους για την Ενέργεια, τον ορυκτό πλούτο, τους δρόμους μεταφοράς των εμπορευμάτων, τα μερίδια των αγορών κ.ο.κ., που διεξάγονται για τα συμφέροντα των λίγων και σφαγιάζοντας τους λαούς.

Ο χαρακτήρας αυτού του αντιδραστικού και σάπιου συστήματος δεν μπορεί να αλλάξει από κανένα αστικό κόμμα, συμμαχία ή μπλοκ, αλλά πρέπει να αντιμετωπιστεί και να ανατραπεί από τους εργάτες και τους λαούς, με τα Κομμουνιστικά Κόμματα στην πρωτοπορία τους.

Τα κόμματα της ΕΚΔ παλεύουν συγκεκριμένα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες στις οποίες είναι δεμένες οι αντίστοιχες χώρες τους, ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, και στις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την ασφάλεια των λαών των χωρών μας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την ανάγκη ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας. Προειδοποιούμε τους λαούς και αντιτιθέμεθα στη συμμετοχή των χωρών μας στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια που λαμβάνουν χώρα με διάφορες προφάσεις.

Η ΕΚΔ καταδικάζει αποφασιστικά τις νέες απειλές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού κατά της Κούβας και εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη της προς τον κουβανικό λαό και το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας.

Οι λαοί έχουν τη δύναμη να παλέψουν για τα δικά τους αυτοτελή συμφέροντα ενάντια στην αστική τάξη και στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που ανταγωνίζονται για το ξαναμοίρασμα του κόσμου προς όφελος των μονοπωλίων τους. Οι εργαζόμενοι, με πρωτοπορία τους κομμουνιστές, μπορούν και πρέπει να οργανώσουν την πάλη τους ενάντια σε αντιλαϊκές πολιτικές, να συσπειρώσουν και άλλες λαϊκές δυνάμεις ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Μόνο με την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού και της οικοδόμησης μιας νέας, σοσιαλιστικής κοινωνίας μπορούμε να βάλουμε τέλος στα μακελειά που προκαλεί καθημερινά ο ιμπεριαλισμός».

Το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια αναδεικνύει τις πραγματικές αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου και ηγείται των κινητοποιήσεων ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας

Το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια:

• Αναδεικνύει τις πραγματικές αιτίες του, απορρίπτοντας προσχήματα των δύο πλευρών της σύγκρουσης.
• Ηγείται των λαϊκών κινητοποιήσεων ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.
• Σε διεθνές επίπεδο συντονίζει τη δράση του με δεκάδες ΚΚ και δυναμώνει τις σχέσεις του με εκείνα τα ΚΚ που χαράζουν επαναστατική γραμμή, ανατροπής του καπιταλισμού, ο οποίος τρέφεται από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο.

Σε γενικές γραμμές όλοι γνωρίζουμε πως στα 4 αυτά χρόνια η Ρωσία, αφού νωρίτερα προσάρτησε την Κριμαία, κατάφερε να καταλάβει το 20% των εδαφών της Ουκρανίας (στις περιοχές Λουγκάνσκ, Ντονιέτσκ, Ζαπορίζια, Χερσόνα). Στην αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη» έχει αναδειχθεί η σημασία αυτών των αλλαγών για Αζοφική, Μαύρη Θάλασσα, όπως και οι σχεδιασμοί της ρωσικής αστικής τάξης, που ντύνονται με τον κάλπικο μανδύα του «αντιφασισμού».

Γνωρίζουμε επίσης πως μετά την εκλογή Τραμπ κατά διαστήματα πραγματοποιούνται με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία.

Copyright 2024 The Associated

Πίσω από τις τυμπανοκρουσίες για τις στρατιωτικές επιτυχίες στο ουκρανικό μέτωπο, την αντοχή της ρωσικής οικονομίας σε συνθήκες «δυτικών» κυρώσεων, κρύβονται πολλές και σημαντικές ήττες που γνώρισε η αστική τάξη της Ρωσίας σε διάφορα επίπεδα.

Ας μην ξεχνάμε πως μόνο μια πλευρά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι η απόκτηση νέων εδαφών. Υπάρχουν κι άλλες, που καθορίζουν την κερδοφορία των μονοπωλίων της μιας ή άλλης πλευράς, όπως ο έλεγχος των δρόμων μεταφοράς των εμπορευμάτων, τα γεωπολιτικά στηρίγματα, η πρόσβαση σε σπάνιες γαίες, ορυκτό πλούτο κ.ο.κ.

Βλέπουμε πως στα 4 χρόνια του πολέμου η ρωσική αστική τάξη έχασε σημαντικό έδαφος με τις εξελίξεις σε Συρία και Βενεζουέλα.

Ακόμη και στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ, που η αστική τάξη της Ρωσίας τα αντιμετωπίζει ως τη δική της «πίσω αυλή», γνώρισε τον περιορισμό της πολιτικο-στρατιωτικής επιρροής της.

Η άρνησή της να στηρίξει την Αρμενία στον πόλεμο για το Ναγκόρνο Καραμπάχ με το Αζερμπαϊτζάν, που φανερά στήριξαν Τουρκία και Ισραήλ, οδήγησε όχι μόνο σε μια ανθρωπιστική τραγωδία, με την εκδίωξη 100 χιλιάδων Αρμενίων από τις εστίες τους, αλλά και στη σημαντική αποδυνάμωση της επιρροής της ρωσικής αστικής τάξης στον Καύκασο.

Κερδισμένες βγήκαν η αστική τάξη της Τουρκίας, καθώς και οι ΗΠΑ, που απέκτησαν τον «διάδρομο Τραμπ», όπως ονομάστηκε το στενό πέρασμα από το οποίο περνά μια από τις διαδρομές του κινεζικού δρόμου εμπορίου προς την Ευρώπη μέσω της Αρμενίας. Με το ταξίδι που έκανε σε Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν πριν λίγες μέρες ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Βανς, «μάρκαρε» ακόμη βαθύτερα την επιρροή των ΗΠΑ στον Καύκασο.

Στην Κεντρική Ασία (Καζακστάν, Κιργιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν) τόσο η Κίνα, αλλά κυρίως η Τουρκία και μέσω αυτής ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλιστικός άξονας συρρίκνωσαν τη ρωσική επιρροή, προωθώντας την πολιτικο-στρατιωτική συμμαχία των τουρκογενών χωρών.

Τέτοιες ενώσεις, που η Ρωσία ως «ατμομηχανή» είχε συγκροτήσει στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ, όπως Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα, Οργανισμός του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας, έχουν μείνει κενό γράμμα.

Αυτοτελή διείσδυση, μετά τη Βρετανία, επιχειρούν οι ΗΠΑ, έχοντας «βάλει στο μάτι» τις σπάνιες γαίες (Καζακστάν), τον χρυσό (Ουζμπεκιστάν) και τα αποθέματα φυσικού αερίου (Τουρκμενιστάν), καθώς και την γρήγορα αυξανόμενη σημασία του «Μεσαίου Διαδρόμου», ως στρατηγική αρτηρία εμπορίου και Ενέργειας από και προς την Κίνα. Στα τέλη του 2025 ο Τραμπ δέχτηκε στον Λευκό Οίκο ταυτόχρονα τους Προέδρους των 5 χωρών της Κεντρικής Ασίας...

Η πρόσφατη εμπλοκή της Ινδίας στην κατάσχεση πετρελαιοφόρων του λεγόμενου σκιώδους ρωσικού στόλου είναι ίσως ένα σημάδι πως και η «μάχη για την Ινδία», ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία - Κίνα, μπορεί να χαθεί, παρά την τεράστια εξάρτηση της Ινδίας από ρωσικό στρατιωτικό εξοπλισμό και τη φθηνότερη Ενέργεια.

Στο φόντο αυτών των εξελίξεων παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται διαμάχη ανάμεσα στους «πύργους του Κρεμλίνου»: Αυτούς που ενδιαφέρονται να κλείσει άμεσα το μέτωπο στην Ουκρανία και η Ρωσία να αποκαταστήσει σχέσεις με τις ΗΠΑ κι εκείνους που στηρίζουν τη βαθύτερη σύνδεση με την Κίνα. Ετσι, π.χ. ο υπουργός Εξωτερικών Σ. Λαβρόφ εκτίμησε πρόσφατα πως οι ΗΠΑ δεν σέβονται καμία συμφωνία και δεν τις τηρούν, για να διορθωθεί στη συνέχεια από τον Ντμ. Πεσκόφ, γραμματέα Τύπου του Βλ. Πούτιν, που μεταξύ άλλων επιβεβαίωσε πως η Ρωσία έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις διευθέτησης των σχέσεών της με τις ΗΠΑ, όπως π.χ. τη συμφωνία της για την επανασύνδεσή της με το δολάριο. Σε ρόλο άτυπου υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας φιγουράρει ο μεγαλοεπενδυτής Κ. Ντμίτριεφ, αμερικανο-σπουδαγμένος και με θητεία, μεταξύ άλλων, στην αμαρτωλή Goldman Sachs...

Οι διεργασίες τρέχουν κι είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του εθνικιστή ακροδεξιού φιλοσόφου Αλ. Ντούγκιν, επικεφαλής σχολής σε δημόσιο πανεπιστήμιο, που φέρει το όνομα του φασίστα φιλοσόφου Ιβάν Ιλίν. Δηλώσεις που έγιναν μέσα σε 10 μέρες και μοιάζουν με «εκκρεμές».

Ετσι, ο Ντούγκιν αρχές Φλεβάρη 2026 έγραφε: «Οι παγκοσμιοποιητικές ελίτ της Ευρώπης είναι πολιτικοί αντίπαλοι του Ντόναλντ Τραμπ και ενδιαφέρονται για την παράταση του πολέμου. Στόχος τους είναι να σύρουν τις ΗΠΑ σε μια παρατεταμένη σύγκρουση και να αποτρέψουν τον τερματισμό της. Eάν ο Τραμπ ενεργήσει ορθολογικά και οικοδομήσει μια νέα παγκόσμια τάξη μεγάλων δυνάμεων, έχει λίγους συμμάχους. Και σύμφωνα με αυτή τη λογική, η Ρωσία θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος σύμμαχος - υπό την προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν από τη σύγκρουση και θα απέχουν από περαιτέρω κλιμάκωση»¹.

Ο ίδιος στα μέσα Φλεβάρη 2026 σημείωνε: «Μπορεί να δηλωθεί με κάποια βεβαιότητα ότι η πολιτική των ΗΠΑ τον τελευταίο χρόνο έχει απομακρυνθεί πολύ από τα επαναστατικά σχέδια MAGA και πλησιάζει περισσότερο το ριζοσπαστικό όραμα των νεοσυντηρητικών και των ατλαντικών ρεαλιστών. Με τις θέσεις με τις οποίες ο Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη προεδρική του θητεία, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τη δυνατότητα να συμφωνήσουν σε νέα θεμέλια για την παγκόσμια τάξη. Επιπλέον, εμείς, ο Βανς, ο ίδιος ο Τραμπ και ο Ρούμπιο συμφωνούμε ότι η παλιά φιλελεύθερη, παγκοσμιοποιημένη, βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη δεν υπάρχει πλέον. (...) Ταυτόχρονα, ο ρόλος του Μάρκο Ρούμπιο στο πολιτικό σύστημα αυξήθηκε (...) Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό δεν έχει επηρεάσει μόνο τις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει επίσης στραφεί σε νεοσυντηρητικές στρατηγικές (ουσιαστικά σε μια προσπάθεια να σώσει τη δυτική ηγεμονία και τον μονοπολικό κόσμο) σε όλους τους άλλους τομείς: Πίεση στις BRICS, επιθέσεις στο Ιράν, απαγωγή του Μαδούρο και αυξημένη πίεση για κυρώσεις στη Ρωσία. Και τώρα, στη Διάσκεψη του Μονάχου, ο Μάρκο Ρούμπιο εκφράζει ένα πρόγραμμα ενός νέου Ατλαντισμού - λιγότερο φιλελεύθερου και πιο ρεαλιστικού, αλλά παρ' όλα αυτά... Είναι ακόμα ο ίδιος παλιός μονοπολικός κόσμος - και σίγουρα όχι μια νέα παγκόσμια τάξη μεγάλων δυνάμεων»².

Αυτές οι δηλώσεις ενός από τους ιδεολόγους της ρωσικής αστικής τάξης περιγράφουν γλαφυρά τον κυκεώνα διλημμάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα οι κυρίαρχοι κύκλοι στη Ρωσία.

Ανάλογη διαπάλη με αυτή στους κόλπους της αστικής τάξης της Ρωσίας εμφανίζεται τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ και της ΕΕ, καθώς και στις μεταξύ τους σχέσεις.

Σε πρόσφατο άρθρο³ αναδείχθηκαν πλευρές της σύγκρουσης των ΗΠΑ με την ΕΕ, η διαπάλη ανάμεσα στα μονοπώλια των δύο πλευρών για μερίδια των αγορών, καθώς και για διαφορετικές στρατηγικές που είχαν την προηγούμενη περίοδο στην αντιμετώπιση της Ρωσίας, στον πόλεμο στην Ουκρανία κ.ά., που έφτασαν σε «σημείο βρασμού» με την απροκάλυπτη επιδίωξη των ΗΠΑ να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικών μέσων, όπως και με τις διάφορες «υποθέσεις εργασίας» σχετικά με «ένα ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ».

Η ομιλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μ. Ρούμπιο, στη Σύνοδο για την Ασφάλεια στο Μόναχο, χαρακτηρίστηκε από κάποιους ως «βετζετέριαν», σε σχέση με την περσινή «ανθρωποφαγική» του αντιπροέδρου Τζ. Ντ. Βανς, που είχε ανοίξει μεγάλο μέρος της ιδεολογικοπολιτικής και γεωπολιτικής αντιπαράθεσης των ΗΠΑ με την ΕΕ.

Αντίθετα, φέτος ο Ρούμπιο έθεσε μόλις μέρος της ιδεολογικοπολιτικής ατζέντας του Τραμπ, που έρχεται σε αντίθεση με πλευρές της πολιτικής των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ, όπως π.χ. την αντίθεση με τις λεγόμενες «πράσινες πολιτικές για την κλιματική αλλαγή», ή το Μεταναστευτικό, αλλά την ίδια ώρα διαβεβαίωσε τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές πως «το πεπρωμένο μας θα είναι πάντα συνυφασμένο με το δικό σας (...) Το τέλος της διατλαντικής εποχής δεν είναι ούτε στόχος μας ούτε επιθυμία μας».

Μπορεί οι ηγέτες της ΕΕ μετά τη συγκεκριμένη ομιλία του Ρούμπιο, που έγινε λίγο πριν τη νέα επικείμενη επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, να δήλωσαν «ανακουφισμένοι», αλλά οι αντιθέσεις τους δεν έχουν πάει καθόλου περίπατο. Είναι εδώ!

Οποιαδήποτε στιγμή, μπορεί και να αναταράξουν τις σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ.

Το θύμισε λίγες μέρες μετά ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ε. Μακρόν, που προέβλεψε άμεση σύγκρουση με ΗΠΑ στα ζητήματα της τεχνολογίας, ενώ κι ο Ρούμπιο έστειλε αμέσως μετά την ομιλία του διπλό μήνυμα προς ΕΕ και Ρωσία, επισκεπτόμενος την Ουγγαρία, από τη μια για να στηρίξει την προεκλογική εκστρατεία του εθνικιστή πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν, που θεωρείται «μαύρο πρόβατο» στους ηγετικούς κύκλους της ΕΕ, κι από την άλλη υπογράφοντας συμφωνίες ώστε οι ΗΠΑ να κερδίσουν μέρος της αγοράς πυρηνικής ενέργειας της χώρας, όπου έως τώρα κυριαρχεί η ρωσική Rosatom...

Βαθιές διεργασίες, όμως, φαίνεται πως διαγράφονται και στους κυρίαρχους κύκλους της αστικής τάξης της Κίνας, που μπορεί να αξιοποιεί τα τελευταία χρόνια τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως «αερόσακο» προφύλαξης για την ίδια και παράτασης της έναρξης μιας μετωπικής σύγκρουσής της με τις ΗΠΑ, αλλά κι αυτή μετρά απώλειες από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Δεν είναι μόνο οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα, αλλά και οι εξελίξεις στον Παναμά, όπου οι ΗΠΑ ανέκτησαν τον έλεγχο κρίσιμων υποδομών της διώρυγας, που απέσπασαν από κινεζικό μονοπώλιο. Τα σύννεφα του πολέμου συσσωρεύονται πάνω από έναν άλλο σύμμαχο της Κίνας, το Ιράν, ενώ η εξαΰλωση του διεθνούς δικαίου από τις ΗΠΑ προτάσσει το ζήτημα εάν οι ένοπλες δυνάμεις της Κίνας είναι σε θέση να προστατέψουν τις επενδύσεις των κινεζικών μονοπωλίων εκτός συνόρων, αν μπορούν να στηρίξουν στρατιωτικά συμμάχους τους, κι αν μπορούν με πολεμικά μέσα να προσαρτήσουν την Ταϊβάν, το νησί «Μέκκα» των σύγχρονων ημιαγωγών, όπου παράγεται το 90% των πιο προηγμένων ημιαγωγών παγκοσμίως και είναι ναυτικός δίαυλος.

Η πολιτικο-στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ στην Ταϊβάν, που η Κίνα θεωρεί αναπόσπαστο έδαφός της, καθώς και οι δηλώσεις της Σανάε Τακαΐτσι, πρωθυπουργού της Ιαπωνίας, πως η χώρα της θα ενεργοποιούσε τις ένοπλες δυνάμεις της σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης κατά της Ταϊβάν, όπως και ευρύτερα η σχεδιαζόμενη πορεία στρατιωτικοποίησης της Ιαπωνίας, τα «θερμά επεισόδια» στις θάλασσες με Ιαπωνία και Φιλιππίνες, είναι γεγονότα που επιταχύνουν διεργασίες στους κόλπους της αστικής τάξης της Κίνας.

Σε αυτές τις συνθήκες και λίγο πριν τις πρόσφατες εκκαθαρίσεις στα υψηλότερα κλιμάκια της στρατιωτικής ηγεσίας, σε άρθρο του ο Σι Τζινπίνγκ, Πρόεδρος της Κίνας, πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής και ΓΓ του ΚΚΚ, πρόβαλε το σύνθημα της «αυτοεπανάστασης», δίνοντας έμφαση στην κάθαρση από τη διαφθορά στις ένοπλες δυνάμεις, που διαπλέκονται με τις εταιρείες της πολεμικής βιομηχανίας.

Ακολούθησε η σύλληψη του αντιπροέδρου της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, Ζανγκ Γιουσιά, δεύτερου υψηλότερου αξιωματικού του κινεζικού στρατού, που βρίσκεται υπό έρευνα για «σοβαρές πειθαρχικές και παράνομες πράξεις», ενώ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, Λιου Ζενλί, βρίσκεται επίσης υπό έρευνα για «σοβαρές παραβιάσεις της πειθαρχίας».

Πλέον, από τα 7 μέλη της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, μόλις ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ και ο Ζανγκ Σενμίν, υπεύθυνος για τη διερεύνηση της διαφθοράς, έχουν απομείνει στις θέσεις τους.

Να σημειωθεί ακόμη πως κατά την περίοδο που ακολούθησε το 20ό Συνέδριο του ΚΚΚ, από το 2023 έως το 2025, περισσότεροι από 50 υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι «ξηλώθηκαν», μεταξύ αυτών οι επικεφαλής των χερσαίων δυνάμεων, της Πολεμικής Αεροπορίας, του Ναυτικού, των Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων, της στρατιωτικής αστυνομίας και αρκετών επιχειρήσεων της αμυντικής βιομηχανίας.

Ακόμη και ο υπουργός Αμυνας Λι Σανγκφού συνελήφθη.

Σε «δυτικά» ΜΜΕ γράφτηκε πως ο Ζανγκ Γιουσιά συνελήφθη γιατί έδωσε στοιχεία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Κίνας στις ΗΠΑ, ενώ υποστηρίχθηκε πως υπήρξαν και κινήσεις σημαντικών στρατιωτικών σωμάτων, κάτι που παρέπεμπε σε πραξικόπημα κατά της κινεζικής πολιτικής ηγεσίας.

Οι περισσότεροι αναλυτές, ωστόσο, συνδέουν τις εξελίξεις στους κόλπους της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας της Κίνας με την ανάγκη ανάδειξης νέων στρατιωτικών στελεχών, που έχουν ενσωματώσει την εμπειρία των σύγχρονων μεθόδων διεξαγωγής του 4χρονου πολέμου στην Ουκρανία, ικανών μέσα στο 2026 να οργανώσουν και υλοποιήσουν με επιτυχία στρατιωτικές επιχειρήσεις των κινεζικών ενόπλων δυνάμεων.

Διάφοροι, μάλιστα, υπαινίσσονται πως μια κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν θα μπορούσε να συμβεί ήδη τον Νοέμβριο, μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, μιας και υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο πολιτικής κρίσης στις ΗΠΑ, σε περίπτωση μη αναγνώρισης των αποτελεσμάτων από τους Ρεπουμπλικάνους ή τους Δημοκρατικούς, και ο Τραμπ δεν θα είχε χρόνο για την Ταϊβάν^4,5.

Οι εξελίξεις στα ισχυρότερα κέντρα του σημερινού ιμπεριαλιστικού κόσμου είναι ραγδαίες, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις.

Ο 4χρονος πόλεμος στην Ουκρανία ρίχνει τη σκιά του στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς σε Μέση Ανατολή, Αφρική, Λατινική Αμερική, Αρκτική, αναδεικνύοντας την παγκόσμια κλίμακα της διαπάλης για πρώτες ύλες, Ενέργεια, σπάνιες γαίες, δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων, μερίδια αγορών, γεωπολιτικά στηρίγματα.

Ολες οι καπιταλιστικές οικονομίες, παρά την ωραιοποίηση μεμονωμένων πλευρών, έρχονται αντιμέτωπες με μεγάλα προβλήματα, προμηνύοντας νέα βαθύτερη οικονομική κρίση, καθώς και γενίκευση των πολεμικών εστιών, με τη χρήση προηγμένων όπλων, ακόμη και πυρηνικών, παρά τις «ειρηνευτικές συνομιλίες» και τις πιθανές προσωρινές συμφωνίες τους.

Η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, όπως και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών μπλοκ, τόσο του ευρωατλαντικού (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ), όσο και του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού, όπου ηγούνται Κίνα και Ρωσία, έχει βάσεις στα διαφορετικά συμφέροντα ισχυρών μονοπωλίων, που σπρώχνουν στη μια ή άλλη διάταξη ή αναδιάταξη των συμμαχιών.

Σ' αυτές τις συνθήκες είναι παραπλανητική η προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ και των προσκείμενων ΜΜΕ να παρουσιάσουν μια ωραιοποιημένη κατάσταση «απάνεμου λιμανιού» για τη χώρα μας, εξαιτίας της συμφωνίας με την αμερικανική «Chevron», που δήθεν εξασφαλίζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ειρήνη.

Αγνοείται το πρόσφατο παζάρι για τις σπάνιες γαίες της Ουκρανίας, ανάμεσα σε Τραμπ, Πούτιν και Ζελένσκι, με τον Αμερικανό Πρόεδρο να διευκρινίζει πως άσχετα από το πού θα κατακάτσει η συνοριακή γραμμή στον πόλεμο, οι ΗΠΑ και τα μονοπώλιά τους «μεζέ θα πάρουν».

Καμιά σιγουριά και ασφάλεια δεν παρέχουν στον ελληνικό λαό τέτοιες συμφωνίες, αντίθετα κρύβουν τεράστιους κινδύνους, ενώ τα μονοπώλια θα κερδοφορούν και ο πλούτος, που παράγουν οι εργαζόμενοι κι ο οποίος κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τις λαϊκές ανάγκες, τώρα θα αυγατίζει τον πλούτο των λίγων.

Οπως επικίνδυνη είναι και η πολυδιαφημισμένη μετατροπή της χώρας σε εμπορικό και ενεργειακό «κόμβο», που στηρίζουν όλα τα αστικά κόμματα και το ΚΚΕ απορρίπτει και αποκαλύπτει τις επικίνδυνες διαστάσεις του.

Τέτοια ήταν η Ουκρανία με οδυνηρά αποτελέσματα για τον λαό της. Τώρα μπλέκεται και η χώρα μας βαθύτερα στους ανταγωνισμούς, όπως φάνηκε και με την αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας και την ανταλλαγή ανακοινώσεων των πρεσβειών τους για τον Πειραιά, που προφανώς και δεν θα μείνουν εκεί.

Πολύ περισσότερο δεν εξασφαλίζει καμία ασφάλεια στον λαό η συμμετοχή σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ, η εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, όπως στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ και η αποστολή ελληνικών στρατευμάτων σε Γάζα, Σαουδική Αραβία, Ερυθρά Θάλασσα, Βαλκάνια κ.ο.κ. για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των συμμάχων της. Αντίθετα, αυτή η εμπλοκή όπως και οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις στη χώρα στοχοποιούν τον λαό μας, κλιμακώνουν τους κινδύνους.

Με την πείρα των 4 χρόνων του πολέμου στην Ουκρανία, βλέποντας και τα σημάδια της νέας καταιγίδας των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων που έρχεται, πρέπει να δυναμώσουμε την πάλη ενάντια στη συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις, για να διαμορφωθούν συνθήκες ώστε ο λαός μας να ξεμπερδέψει με το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Παραπομπές:

1. «Γιατί ο σύμμαχος του Ντόναλντ Τραμπ δεν βρίσκεται στην Ευρώπη, αλλά στη Μόσχα;», https://www.geopolitika.ru, 6/2/2026

2. «Ντούγκιν: Οι ΗΠΑ επιστρέφουν στο δόγμα ενός μονοπολικού κόσμου», https://eadaily.com/ru, 16/2/2026

3. «Επώδυνες αναταράξεις στις σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ: Μαχαιρώματα για τα κέρδη των εκμεταλλευτών», «Ριζοσπάστης», 12/1/2026

4. «Ενα καθεστώς "αυτοεπανάστασης": Γιατί ο Xi Jinping αλλάζει την ηγεσία του κινεζικού στρατού», άρθρο στο https://www.forbes.ru, 28/1/2026

5. «Ο καθηγητής Ζντάνοφ παρουσιάζει τις διάφορες εκδοχές των αλλαγών στην κορυφή του κινεζικού στρατού». Δημοσίευση στην ιστοσελίδα του Συντονιστικού Συμβουλίου Γενικών Εισαγγελέων των Κρατών Μελών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών, https://ksgp.org/, 6/2/26

Αγαπητοί σύντροφοι,

Καταρχάς θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Νέο ΚΚ Ολλανδίας για τη διοργάνωση αυτού του σημαντικού και επίκαιρου σεμιναρίου της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης, που δίνει την ευκαιρία στα Κόμματά μας να ανταλλάξουν απόψεις. Η προσπάθεια που κάνουμε συμβάλλει στην ανάπτυξη της πάλης και στον συντονισμό της σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Ζούμε σε μια εποχή που επιβεβαιώνει ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπηρετήσει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, έχει ξεπεράσει τα ιστορικά του όρια, γεννάει συνεχώς φτώχεια, ανεργία, κρίσεις και προσφυγιά και είναι ταυτισμένος με τους ανταγωνισμούς και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για το κυνήγι του κέρδους των μονοπωλίων. Η ανθρώπινη ζωή, η εργασία, η ειρήνη, η ασφάλεια υποτάσσονται στην κερδοφορία και στην αντιπαράθεση των κυρίαρχων τάξεων για αγορές, δρόμους μεταφοράς, πλουτοπαραγωγικές πηγές, ενεργειακά κοιτάσματα.

Ενώ οι δυνατότητες της εποχής μας είναι τεράστιες, οι νέες τεχνολογίες αξιοποιούνται ως μέσο αύξησης της εκμετάλλευσης, του ελέγχου, της χειραγώγησης και της καταστολής. Ο πλούτος που παράγεται κοινωνικά, η πρόοδος που είναι αποτέλεσμα της συλλογικής ανθρώπινης γνώσης, μετατρέπονται σε όπλο στα χέρια του κεφαλαίου.

Σήμερα, οι αντιφάσεις του συστήματος οξύνονται. Η διεθνής επιβράδυνση αναδεικνύει το βάρος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, που δεν μπορεί να επενδυθεί με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Η στροφή στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία αποτελεί στρατηγική επιλογή των καπιταλιστικών κρατών: Για να μεταθέσουν κρίσεις, να δημιουργήσουν νέες αγορές, να προχωρήσουν σε απαξίωση κεφαλαίου, να φορτώσουν τον λογαριασμό στον λαό με αύξηση της εκμετάλλευσης και περικοπές.

Εχουμε σημαντικές αλλαγές στις διεθνείς συμμαχίες και στους συσχετισμούς. Βασικός παράγοντας είναι η υποχώρηση της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ σε σχέση με την ισχυροποίηση της Κίνας, μαζί με την όξυνση αντιθέσεων μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Απέναντι στην ευρωατλαντική συμμαχία προβάλλει η υπό διαμόρφωση ευρασιατική, με βασικές δυνάμεις την Κίνα και τη Ρωσία, ενώ κράτη όπως η Ινδία ή η Τουρκία κινούνται ανάμεσα σε αυτά τα κέντρα, επιδιώκοντας την εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων γεωπολιτικών συμφερόντων τους, την ενίσχυση της αστικής τους τάξης.

Οι συμμαχίες μπορεί να αναδιατάσσονται, αλλά αυτό που καθορίζει τον χαρακτήρα τους είναι η οικονομική τους βάση: Η κυριαρχία των μονοπωλίων και τα συμφέροντά τους.

Γι' αυτό το δίλημμα «ευρωατλαντικό ή ευρασιατικό στρατόπεδο» είναι «κάλπικο», στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και υπονομεύει την αυτοτελή πάλη της για την ανατροπή του καπιταλισμού. Δεν υπάρχει «φιλολαϊκός» ιμπεριαλισμός. Υπάρχουν ανταγωνιστικά κέντρα που μοιράζουν τον κόσμο με βάση το κέρδος.

Γι' αυτό και η όξυνση των ανταγωνισμών οδηγεί σε όλο και πιο επικίνδυνες εξελίξεις.

Στα ντοκουμέντα του πρόσφατου 22ου Συνεδρίου μας εκτιμούμε ότι η σημερινή κατάσταση προσιδιάζει στην περίοδο του μεσοπολέμου, «για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, βρισκόμαστε τόσο κοντά σε έναν Γ' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο». Και η εκτίμηση αυτή στηρίζεται στην «εντατική προετοιμασία» των ανταγωνιζόμενων πόλων, ενώ η αναμέτρηση εκδηλώνεται παντού: Από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τις πολιτικές συμμαχίες μέχρι τις σπάνιες γαίες, την τεχνολογική υπεροχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από την πρόσφατη καταδικαστέα στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, που είχε ως στόχο να υφαρπάξουν οι ΗΠΑ τον ενεργειακό πλούτο της χώρας και να ευθυγραμμίσουν την περιοχή με τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους συμφέροντα, στο πλαίσιο του λυσσαλέου ανταγωνισμού για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο ΚΚ Βενεζουέλας, στον λαό της χώρας που είναι ο μόνος αρμόδιος να καθορίσει τις εξελίξεις στη χώρα του, χωρίς ξένες παρεμβάσεις.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήριά του για τους 32 Κουβανούς μαχητές που σκοτώθηκαν από την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα.

Ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός αποθρασυμένος μετά την επέμβασή του στη Βενεζουέλα απειλεί ανοιχτά την Κούβα, η οποία για πάνω από 65 χρόνια βιώνει τις εγκληματικές συνέπειες του αποκλεισμού που στερεί βασικά προϊόντα και υπηρεσίες από τον λαό της, εξετάζοντας ακόμη και πλήρη ναυτικό αποκλεισμό.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα δουλεύουμε για να δυναμώσει η διεθνιστική αλληλεγγύη, στο πλευρό του ΚΚ Κούβας και του λαού που έχει επαναστατικές παρακαταθήκες, για την υπεράσπιση των κατακτήσεων της σοσιαλιστικής επανάστασης, αντιπαλεύοντας υπονομευτικές ενέργειες και δυσκολίες που δημιουργεί η κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Κάτω τα χέρια από την Κούβα και τον λαό της!

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία, μετά την απαράδεκτη εισβολή της καπιταλιστικής Ρωσίας, συνεχίζεται για 4 χρόνια, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, παιδιά του ρωσικού και ουκρανικού λαού, και παρά τα παζάρια κλιμακώνεται.

Το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για γενικευμένο πόλεμο, ενισχύει βάσεις, εκσυγχρονίζει συμβατικά και πυρηνικά οπλοστάσια, τροφοδοτεί με σύγχρονα όπλα το καθεστώς Ζελένσκι.

Η ΕΕ «δυναμώνει την πολεμική οικονομία» και προετοιμασία, διαθέτει πάνω από 800 δισ. ευρώ για τον «επανεξοπλισμό της Ευρώπης», κλιμακώνει την επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Στη Μέση Ανατολή, ο λαός της Παλαιστίνης πληρώνει το τίμημα των ανταγωνιστικών σχεδίων για τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας - εμπορευμάτων, με τη γενοκτονία του από το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, με τη στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, προωθώντας το εγκληματικό σχέδιο για τη μετατροπή της Λωρίδας της Γάζας σε προτεκτοράτο και νέες προσαρτήσεις παλαιστινιακών εδαφών στη Δυτική όχθη, όπως αποφάσισε το ισραηλινό Υπουργικό Συμβούλιο, ενώ ΗΠΑ και Ισραήλ με τη στήριξη των συμμάχων τους ετοιμάζονται για άλλη μια φορά να «φουντώσουν τη φωτιά» στην περιοχή, με νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν.

Η ελληνική κυβέρνηση, με τη στήριξη και των άλλων αστικών κομμάτων, βαθαίνει την εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και πολέμους για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και την αναβάθμιση της θέσης της. Η χώρα έχει μετατραπεί σε πολεμικό ΝΑΤΟικό ορμητήριο, με αμερικανικές βάσεις, αποστολές οπλισμού και στρατηγικές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ, βάζοντας τη χώρα και τον λαό μας στο στόχαστρο αντιποίνων.

Τι πρέπει να κάνει ο λαός σε αυτήν τη σύνθετη κατάσταση;

Πρώτο, να μη διαλέξει ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, να μην ακολουθήσει τα προσχήματα των ιμπεριαλιστών της μίας ή της άλλης πλευράς. Να οργανώσει και να ενισχύσει τη δική του αυτοτελή πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την εμπλοκή της χώρας. Να επεξεργαστεί συγκεκριμένα αιτήματα, όπως αυτά που τέθηκαν στη μεγάλη απεργία των λιμενεργατών, των ναυτεργατών και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων στην περιοχή της Αττικής την προηγούμενη εβδομάδα, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στη μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού, στο πλαίσιο του συντονισμού της πάλης σε 6 χώρες και 20 λιμάνια. Να δυναμώσει τον αγώνα για το ξήλωμα των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων, απαιτώντας να κλείσουν τα ορμητήρια του πολέμου. Για να μην σταλούν τα παιδιά του λαού στα πολεμικά σφαγεία.

Δεύτερο, να δυναμώσει η οργάνωση και πάλη στους χώρους δουλειάς, να μπουν στο επίκεντρο οι σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες, να αντιστοιχηθούν με τις σημερινές τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες. Να ενισχυθούν οι δυνάμεις με ταξικό προσανατολισμό. Να δένει η καθημερινή διεκδίκηση με τον στόχο, την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Να ζυμώσουμε μέσα στο κίνημα της εργατικής τάξης την αναγκαιότητα της συγκέντρωσης δυνάμεων για την ανατροπή.

Τρίτο, να μην παγιδευτεί ο λαός στα ψεύτικα διλήμματα και στις αναμορφώσεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Καταγράφονται προσπάθειες «φτιασιδώματος» με παλιά και νέα υλικά, για να διοχετευτεί η αγανάκτηση σε ακίνδυνες λύσεις. Ειδικά σε περιόδους πολεμικής προετοιμασίας, διαχρονικό στοιχείο είναι η καταστολή του «εσωτερικού ταξικού εχθρού». Σε τέτοιες περιόδους, ακροδεξιές ή φασιστικές δυνάμεις γίνονται «χρήσιμα εργαλεία», «αγκαλιάζονται» από την αστική δημοκρατία, ως «ακόμη ένα κόμμα», ξεπλένοντας τα εγκλήματα του ναζισμού - φασισμού, και στο όνομα της ανιστόρητης εξίσωσής τους με τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Τα αστικά επιτελεία θεωρούν ότι στις σημερινές αβέβαιες συνθήκες είναι βασικός όρος σταθεροποίησης του συστήματος να μη συναντηθεί η λαϊκή οργή και αγανάκτηση με την επαναστατική ανατρεπτική ιδεολογία.

Ολη μας η καθημερινή δράση πρέπει να καταλήγει στη συγκεκριμένη διέξοδο που προτείνουν οι κομμουνιστές. Στα ντοκουμέντα του Συνεδρίου μας υπογραμμίζουμε «το μεγαλύτερο καθήκον για κάθε κομμουνιστή είναι η επαναστατική ανατροπή της βαρβαρότητας της καπιταλιστικής εξουσίας, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».

Ιδιαίτερα σε συνθήκες όπως οι σημερινές, χρειάζεται με θάρρος να απαντούμε στην ερώτηση: «Ποια είναι τα καθήκοντα των κομμουνιστών σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής;».

Στο Πρόγραμμα του Κόμματος σημειώνουμε ότι το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό - λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης, με σύνθημα: Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο.

Να γίνουμε πιο ικανοί να πείθουμε για την προοπτική, τον σκοπό της πάλης μας, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, μια κοινωνία όπου η εργασία παύει να είναι μισθωτή σκλαβιά, όπου ο εργάσιμος χρόνος μειώνεται, η ανεργία γίνεται παρελθόν, η υγεία και η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς είναι πραγματικότητα και αναπτύσσονται ολόπλευρα οι ανθρώπινες ικανότητες, χωρίς τον διαμεσολαβητικό ρόλο του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης. Μια κοινωνία που συνοψίζεται στη φράση: «Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».

Αυτό είναι που προτείνουμε ως δρόμο προς τον λαό: Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ, να δυναμώσει ο οργανωμένος αγώνας, να γίνει η λαϊκή αμφισβήτηση συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής και της εξουσίας του κεφαλαίου. Να μη χαθεί άλλος χρόνος σε εναλλαγές διαχείρισης, αλλά να ανοίξει ένας άλλος δρόμος, υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, για να σταματήσει η βαρβαρότητα που γεννάει κρίσεις και πολέμους και να ζήσει ο άνθρωπος με βάση τις πραγματικές δυνατότητες του 21ου αιώνα.