Στο φυλλάδιο ακόμα σημειώνεται:

«"Τη μέρα του θανάτου τους αρχίζει ο κόσμος και μετρά τ' αποτελέσματα της δουλειάς τους..." - Μ. Αξιώτη

Οι 200 της Καισαριανής, στην πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, ήξεραν ότι θα εκτελεστούν. Τους είδαμε όλοι! Ηταν αλύγιστοι, βγήκανε νικητές. Ποιος ηττημένος περιφρονεί τον θάνατο;

Ακόμα και όταν πήγαιναν για εκτέλεση, οι 200 θέλανε όλοι να ξέρουν πως "όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ", όπως έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα ένας από τους εκτελεσμένους.

"Αν η ελευθερία δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα" - Γ. Ρίτσος

Οι 200 ήταν εργάτες, υπάλληλοι, αγρότες, είχανε οικογένειες, παιδιά, φίλους. Είχαν μάθει να μάχονται κόντρα στο ρεύμα, σε όλες τις συνθήκες, ως στελέχη και μέλη του ΚΚΕ. Στην πλειοψηφία τους ήταν πρόεδροι συνδικάτων και εργατικών οργανώσεων, που πρωτοστάτησαν σε μεγάλους αγώνες τη δεκαετία του 1930. Κανόνας των κρατούμενων κομμουνιστών ήταν: "Να βγούμε από τη φυλακή πιο μορφωμένοι". Παίρνανε δύναμη από την ιδεολογία του κομμουνισμού, από τον σκοπό της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, υπερασπίζονταν - με κόστος διώξεις και βασανιστήρια - το ΚΚΕ, τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ενωση.

Η πλειοψηφία των 200 ήταν κρατούμενοι πριν την τριπλή (γερμανική, ιταλική, βουλγαρική) κατοχή της χώρας, ορισμένοι ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας Μεταξά (1936). Ζήτησαν να πολεμήσουν. Το ελληνικό κράτος τούς το αρνήθηκε. Παραδόθηκαν από τις ελληνικές κρατικές αρχές στους κατακτητές. Αυτός είναι ο πατριωτισμός του κεφαλαίου! Η Ιστορία επιβεβαιώνει ότι σε μια ταξική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ "εθνική ομοψυχία".

"Ετούτ' η μάντρ' αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου" - K. Βάρναλης

Οι 200 κομμουνιστές θα απέφευγαν την εκτέλεση αν υπέγραφαν ένα χαρτί που έλεγε "αποκηρύσσω το ΚΚΕ". Δεν το έκαναν. Εβαλαν το "εμείς" πάνω από το "εγώ".

Οι 200, όπως και οι μαχητές του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, που έδωσαν έως και τη ζωή τους, αποτελούν πρότυπα αγωνιστών, που διαμορφώθηκαν στη σύγκρουση με τον καπιταλισμό και τις σάπιες αξίες του.

Πυροβολούν το παρελθόν για να χτυπήσουν το μέλλον

- Οργή για το σύστημα που γεννάει τον φασισμό, τον καπιταλισμό. Για την αισχρή προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ελληνικών κυβερνήσεων να ταυτίσουν τον κομμουνισμό με τον φασισμό, δηλαδή τους εκτελεσμένους κομμουνιστές με τους ναζί εκτελεστές τους. Ο,τι γράφτηκε με αίμα δεν σβήνει με βρώμικο μελάνι.

- Για την άθλια προσπάθεια να αλλοιωθεί η θυσία των 200. Κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν την πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα των εκτελεσμένων, ζητώντας, 82 χρόνια μετά και με το βλέμμα στραμμένο στο "τώρα", να "υπογράψουν" τη δήλωση μετανοίας που αρνήθηκαν τότε. Η διαταγή των ναζί ήταν σαφής. Θα εκτελεστούν 200 κομμουνιστές ανήμερα Πρωτομαγιάς. Σκοπός τους; Να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού μας, ο οποίος τσάκιζε τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους με το ΚΚΕ μπροστά, με το ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ, τον ΕΛΑΣ, εμπνεόμενος από την προέλαση του Κόκκινου Στρατού που είχε ξεκινήσει. Την ώρα που ο λαός πάλευε ενάντια στους κατακτητές, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας είτε συνεργαζόταν μαζί τους, είτε είχε φύγει για το Κάιρο, απουσιάζοντας από τον αγώνα, είτε συνεργαζόταν με τους Αγγλους, υπονομεύοντας την αντίσταση. Ολοι τους σχεδίαζαν την "επόμενη μέρα", μετά την κατοχή, πνίγοντας τον λαό στο αίμα, προκειμένου να προστατέψουν την καπιταλιστική εξουσία.

Το μέλλον μας είναι ο Σοσιαλισμός!

Η καλύτερη τιμή στους ηρωικούς αγώνες του λαού μας είναι ο αγώνας σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν. Η εποχή μας έχει ομοιότητες με την εποχή του Μεσοπολέμου, περίοδο όπου σφυρηλατήθηκαν οι 200. Εδρασαν και συνελήφθησαν σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, συνθήκες που προσομοιάζουν με τις σημερινές, που είναι πιο πιθανός, για πρώτη φορά μετά από 80 χρόνια, ένας Γ' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος. Γι' αυτό σήμερα οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους προετοιμάζουν τους λαούς ότι θα επιστρέφουν φέρετρα από τις πολεμικές επιχειρήσεις, εντείνουν την εκμετάλλευση και την καταστολή απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Η ιστορική συνέχεια, η ύπαρξη και η δράση του ΚΚΕ επιβεβαίωσε όσα ανέφερε στο τελευταίο σημείωμά του ένας εκτελεσμένος της Πρωτομαγιάς του 1944: "Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ".

Το ΚΚΕ έχει εμπιστοσύνη στη δύναμη της ταξικής πάλης, στο δίκιο του αγώνα για τη νέα, τη σοσιαλιστική κοινωνία.

Αυτός είναι ο κόσμος "στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων"!».

Τη βαθιά συγκίνησή της για τις φωτογραφίες με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή εκφράζει η ΚΕ του ΚΚ Τουρκίας (TKP), με επιστολή της προς την ΚΕ του ΚΚΕ, τονίζοντας ότι «σε μια εποχή που οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρές και συνεχείς επιθέσεις σε όλο τον κόσμο, η επανεμφάνιση αυτών των φωτογραφιών, που μαρτυρούν τις τελευταίες στιγμές αυτών των μαχητών με αρχές, ανανέωσε την εμπιστοσύνη στον αγώνα και σε όσους αρνούνται να υποκύψουν».

Υπογραμμίζει δε ότι οι φωτογραφίες «πρέπει να επιστρέψουν εκεί όπου ανήκουν: Στο Κόμμα τους, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, και στον ελληνικό λαό».

Αναλυτικά η επιστολή της ΚΕ του ΚΚ Τουρκίας έχει ως εξής:

«Προς την KE του ΚΚΕ

Αγαπητοί σύντροφοι,

Είμαστε βαθιά συγκινημένοι από τις φωτογραφίες που τεκμηριώνουν μια καθοριστική στιγμή στην ιστορία του Κόμματός σας και στην κοινή μας ιστορία ως κομμουνιστές.

Το πρώην Σκοπευτήριο στην Καισαριανή, το οποίο επισκέφτηκε στο πρόσφατο παρελθόν αντιπροσωπεία του Κόμματός μας με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚ Τουρκίας, Κεμάλ Οκουγιάν, έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη του Κόμματός μας μέσω αυτών των πρόσφατα αποκαλυφθέντων συγκλονιστικών εικόνων.

Οι 200 σύντροφοί μας, που αντίκρισαν τον θάνατο με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, μας κοιτάζουν από αυτό το ιστορικό καρέ με γαλήνια αποφασιστικότητα. Στις εκφράσεις τους βλέπουμε την αδιάλλακτη στάση των κομμουνιστών ενάντια στον φασισμό και την εκμετάλλευση. Η εικόνα είναι εντυπωσιακή όχι λόγω του δράματος, αλλά λόγω της σαφήνειας και της αξιοπρέπειάς της.

Αυτοί οι γενναίοι γιοι του εργαζόμενου λαού της Ελλάδας είναι πηγή υπερηφάνειας για τους κομμουνιστές παντού. Ηταν ηθικά ανώτεροι απέναντι στις φασιστικές δυνάμεις κατοχής. Εδειξαν, με τη στάση τους, τι σημαίνει πραγματικά να υπερασπίζεσαι τη χώρα σου με αποφασιστικότητα, τιμή και πίστη στους εργαζόμενους.

Σε μια εποχή που οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρές και συνεχείς επιθέσεις σε όλο τον κόσμο, η επανεμφάνιση αυτών των φωτογραφιών, που μαρτυρούν τις τελευταίες στιγμές αυτών των μαχητών με αρχές, ανανέωσε την εμπιστοσύνη στον αγώνα και σε όσους αρνούνται να υποκύψουν.

Οι φωτογραφίες που αποτυπώνουν τις τελευταίες στιγμές των κομμουνιστών αγωνιστών που έπεσαν στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944 αποτελούν ιστορική κληρονομιά. Πρέπει να επιστρέψουν εκεί όπου ανήκουν: Στο Κόμμα τους, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, και στον ελληνικό λαό.

Κάτω ο φασισμός! Κάτω ο καπιταλισμός!

Ζήτω ο κομμουνισμός! Ζήτω το ΚΚΕ!

Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας

Κεντρική Επιτροπή».

Αυτό το μήνυμα έστειλε και η συγκλονιστική εκδήλωση το απόγευμα της Παρασκευής 20 Φλεβάρη, στο Μπλοκ 15 του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, εκεί όπου ήταν φυλακισμένοι οι 200 κομμουνιστές που την Πρωτομαγιά του 1944 εκτελέστηκαν από τους ναζί Γερμανούς κατακτητές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Εκατοντάδες άνθρωποι αψήφισαν τη βροχή και το κρύο και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Τομεακής Οργάνωσης Νοτιοδυτικών Συνοικιών του ΚΚΕ και της Τομεακής Οργάνωσης Νοτιοδυτικών Συνοικιών της ΚΝΕ, με αφορμή τις φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και απεικονίζουν τους 200 κομμουνιστές πριν από την εκτέλεσή τους, οι οποίες συγκλόνισαν βαθιά τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε ο Θοδωρής Χιώνης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ πραγματοποιήθηκε και κατάθεση στεφάνων. Συγκεκριμένα, εκ μέρους του ΚΚΕ στεφάνι κατέθεσε η Βιβή Δάγκα, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ, εκ μέρους της ΚΝΕ ο Βαγγέλης Βασιλείου, μέλος του Γραφείου του Συμβουλίου Περιοχής της ΚΝΕ, και εκ μέρους του δήμου Χαϊδαρίου ο Μιχάλης Σελέκος, εκλεγμένος δήμαρχος με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» Χαϊδαρίου.

Στο άνοιγμα της εκδήλωσης μίλησε ο δήμαρχος Χαϊδαρίου Μιχάλης Σελέκος, ο οποίος αναφέρθηκε αρχικά στο ιστορικό της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών και στα γεγονότα που προηγήθηκαν.

Υπενθύμισε πως «το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου ήταν το μεγαλύτερο και πιο σκληρό στρατόπεδο συγκέντρωσης στα Βαλκάνια, στο οποίο φυλακίστηκαν χιλιάδες αγωνιστές. Ηταν ένα κολαστήριο, με στόχο να προκαλεί φόβο και να αποτρέπει τον υπόλοιπο λαό από το να αντισταθεί στους ναζί».

Ομως, όπως είπε, «τόσο οι 200 κομμουνιστές όσο και χιλιάδες άλλοι δεν υπέκυψαν και έκαναν το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου και το Μπλοκ 15 σύμβολο παλικαριάς, αυτοθυσίας, αγώνα και ελπίδας για την τελική νίκη του λαού μας. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν αποδεικνύουν όλα όσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί μέσα από τις πολυάριθμες μαρτυρίες».

Ο Μ. Σελέκος τόνισε, επίσης, πως «οι φωτογραφίες δείχνουν ακριβώς αυτό το θάρρος και το σθένος τους, την περιφρόνηση προς τους εκτελεστές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Στις φωτογραφίες φαίνεται σαν οι 200 να κοιτάζουν εμάς και όχι εμείς αυτούς, σαν να λένε πως δεν πήγε χαμένος ο αγώνας και η θυσία τους, ότι τη θέση τους πήραν χιλιάδες άλλοι».

Οπως είπε, «ούτε αυτή ούτε άλλες εκτελέσεις μπόρεσαν να φοβίσουν και να κάμψουν το φρόνημα και την αντίσταση του λαού και λίγους μήνες αργότερα οι Γερμανοί κατακτητές έφυγαν από τη χώρα, ενώ τον Μάιο του 1945 η κόκκινη σημαία υψώθηκε στο Βερολίνο, επιβεβαιώνοντας την καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού και των αντιστασιακών κινημάτων στο τσάκισμα του φασισμού. Και επειδή σήμερα υπάρχει τεράστια προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας από την ΕΕ, κυβερνήσεις και άλλους, αλλά και εξίσωσης των φασιστών με τους κομμουνιστές, πρέπει να τους "τρίψουμε στη μούρη" αυτές τις φωτογραφίες, που αποδεικνύουν ποιοι αγωνίστηκαν κατά του φασισμού, όταν κάποιοι ήταν γερμανοτσολιάδες».

Ο δήμαρχος Χαϊδαρίου έκλεισε την ομιλία του, λέγοντας πως πρέπει να ικανοποιηθεί το αίτημα το Μπλοκ 15 να μετατραπεί σε Μουσείο Εθνικής Αντίστασης.

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε για την κεντρική ομιλία ο Νίκος Καραγιάννης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου του ΚΚΕ και μέλος του Γραφείου της Οργάνωσης Περιοχής Αττικής.

Ξεκινώντας την ομιλία του, ανέφερε πως η εκδήλωση αυτή γίνεται «στα ίδια χώματα απ' όπου, πριν από 82 χρόνια, οι σύντροφοί μας, οι 200 λεβέντες κομμουνιστές την Πρωτομαγιά του 1944 οδηγήθηκαν για εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αφού το προηγούμενο βράδυ είχαν στήσει τον τελευταίο χορό, αγέρωχοι, περήφανοι, έχοντας βαθιά μέσα στην ψυχή τους την ακλόνητη πίστη ότι "εμείς έχουμε το δίκιο, θα είμαστε νικητές, γιατί τίποτα δεν μπορεί να αντιστρέψει αυτή την ιστορική ανάγκη"».

Τόνισε πως «οι 200 της Καισαριανής, όπως και άλλοι αλύγιστοι σύντροφοί μας, έδωσαν τη ζωή τους για εκείνα τα ανώτερα ιδανικά που δίνουν πραγματικό περιεχόμενο στη λέξη άνθρωπος. Οι φωτογραφίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πάγωσαν το βλέμμα και την ανάσα, γιατί, τραβηγμένες 82 χρόνια πριν, "προσωποποιούν" τους συντρόφους μας - τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή».

«Αν ανατρέξουμε στη ζωή των 200, θα δούμε ότι είναι στενά συνυφασμένοι με όλες τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στη χώρα μας από τον Μάη του '36. Παντού, σε όλους τους ταξικούς αγώνες της περιόδου του Μεσοπολέμου, βλέπουμε μπροστάρηδες κομμουνιστές - τον Σουκατζίδη, τον Τσίρκα, όλους τους 200.

Ως "σάρκα από τη σάρκα" του λαού - απλοί άνθρωποι του μόχθου, εργαζόμενοι, αγρότες, νέοι των λαϊκών στρωμάτων - συναντήθηκαν με την κομμουνιστική ιδεολογία και δράση, ό,τι πιο ριζοσπαστικό και πρωτοπόρο έχει γεννήσει η εποχή μας. Ακριβώς επειδή διαπαιδαγωγήθηκαν μέσα "στη φωτιά" των μεγάλων ταξικών αγώνων, με την ιδεολογία που βάζει το "εμείς" πάνω από το "εγώ", ανυψώνοντας έτσι την προσωπικότητα, βάδισαν ως το τέλος με ανιδιοτέλεια και το κεφάλι ψηλά. Αυτό δίνει αποστομωτική απάντηση σε όσους αναρωτιούνται γιατί επέλεξαν αυτούς», είπε.

Συνέχισε, λέγοντας πως «κυνηγήθηκαν και εξορίστηκαν ως κομμουνιστές από την αστική κυβέρνηση Τσουδερού και το καθεστώς Μεταξά, γιατί η αστική τάξη της χώρας στο πρόσωπό τους έβλεπε τον κίνδυνο για τη δική της εξουσία. Ως "επικίνδυνους" για την αστική εξουσία τους αντιμετώπισαν και οι Γερμανοί κατακτητές».

Σημείωσε ότι «η θυσία των 200 θα είναι εκεί για να μαρτυρά για πάντα το κενό που χώριζε, χωρίζει και θα χωρίζει τους δύο κόσμους: τον γερασμένο, σάπιο, ιστορικά ξεπερασμένο κόσμο της εκμετάλλευσης, της αδικίας, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, τον καπιταλισμό και τον νέο κόσμο, όπου αυτοί που παράγουν τον πλούτο, οι εργαζόμενοι, θα τον απολαμβάνουν, έχοντας οι ίδιοι στα χέρια τους την εξουσία και την οικονομία, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό».

Οπως είπε χαρακτηριστικά: «Η Ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο αίμα και τους αγώνες των ανθρώπων, που δεν μπορεί να θαφτεί.

Εκφράζεται και στο παλλαϊκό αίτημα που "ξεχείλισε", απαιτώντας τα ντοκουμέντα αυτά να σταματήσουν να βρίσκονται στο παζάρι και να γυρίσουν εκεί που ανήκουν, στον ελληνικό λαό, στους δήμους Καισαριανής και Χαϊδαρίου, στο ΚΚΕ, επιβάλλοντας επί της ουσίας και τις ανάλογες κινήσεις για την απόκτησή τους.

Εκφράζεται στις δεκάδες επιστολές των συγγενών των 200, που δηλώνουν περήφανοι για τη στάση τους. Εκφράζεται στην ανιδιοτελή προσφορά εκατοντάδων λαϊκών ανθρώπων να ενισχύσουν οικονομικά το ΚΚΕ, ώστε να αναλάβει την αποκατάσταση του μνημείου του Σκοπευτηρίου».

Υπογράμμισε επίσης πως το «καλούπι» δεν σπάει, γιατί είναι η ίδια η ταξική πάλη, η εκμετάλλευση και η αδικία, όταν γίνονται απόφαση αγώνα, όταν συναντιούνται με το «κάλεσμα» της Ιστορίας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Χθες: στις φυλακές και τις εξορίες, στο βουνό, στις εργατογειτονιές και στα προσφυγικά, στις διώξεις και στην παρανομία.

Αλλά και σήμερα: κάτω από το βάρος των αντεπαναστατικών ανατροπών, κάτω από την πίεση για συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις, για συμβιβασμό με το σύστημα με το μαστίγιο και το καρότο, στην πρώτη γραμμή της ταξικής πάλης, κρατώντας τη φλόγα άσβεστη, κρατώντας γερά το "κόκκινο νήμα" της ηρωικής διαδρομής του, βγάζοντας πολύτιμα διδάγματα για το σήμερα και το αύριο των νέων κοινωνικών "σεισμών" που είναι μπροστά.

Διαμορφώνοντας, με οδηγό την επαναστατική θεωρία, σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, βάζοντας σήμερα τον πήχη πιο ψηλά για να αντιστοιχηθεί όλη του η δράση στους μεγάλους επαναστατικούς σκοπούς του, για να μειώνει συνεχώς την απόσταση ανάμεσα σε "λόγια και έργα", για Κόμμα έτοιμο να προωθεί την επαναστατική πάλη κάτω από όλες τις συνθήκες, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό».

Ολοκλήρωσε την ομιλία του τονίζοντας πως «στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό θα ξαναγεννηθούν οι νέοι τιτάνες. Κρατάμε σφιχτά το κόκκινο νήμα των αλύγιστων, συνεχίζουμε στον δρόμο της ανατροπής!».

Μικροί και μεγάλοι από την Καισαριανή, τις γειτονικές περιοχές αλλά και ολόκληρη την Αττική προσήλθαν στον χώρο εκτέλεσης και στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Η συγκίνηση βαθιά. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που βρήκαν την ευκαιρία να ακουμπήσουν ένα γαρύφαλλο στον τόπο της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών, αλλά και στην πλάκα όπου αναγράφονται τα ονόματα των εκτελεσμένων και την οποία βεβήλωσαν θρασύδειλα φασιστοειδή.

Εκεί συνάντησαν τα μέλη του Παραρτήματος Καισαριανής της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Πολλοί ήταν εκείνοι που παίρνοντας από το χέρι τα παιδιά τους βρέθηκαν για πρώτη φορά στο Θυσιαστήριο, ενώ εξέφρασαν την έντονη επιθυμία τους να ξανάρθουν και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς.

Τα ερωτήματα πολλά και το ενδιαφέρον ιδιαίτερο για το ποιοι ήταν οι 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν, πώς οδηγήθηκαν στο Χαϊδάρι και από κει στην Καισαριανή, ποια ήταν τα τελευταία τους λόγια μέσα από τα γράμματα. Στάθηκαν με δέος στα σημεία όπου απαθανατίζονται οι ήρωες κομμουνιστές να προχωρούν με λεβεντιά, τραγουδώντας λίγο πριν την εκτέλεσή τους, ενώ πολλοί εξέφρασαν την αγωνία τους να αποδοθούν στον λαό τα συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Ξενάγηση στο Θυσιαστήριο της Λευτεριάς στην Καισαριανή την Κυριακή 1η Μάρτη διοργανώνει η ΚΟΒ Εκπαιδευτικών Μεσσηνίας του ΚΚΕ.

«Μέσα από αυτήν τη δραστηριότητα αναδεικνύουμε την αξία που έχει ένας εκπαιδευτικός σήμερα να μελετά την Ιστορία του λαού του, να προβληματίζεται, να επιδιώκει να μαθαίνει την αλήθεια. Είναι στοιχεία που είναι συνδεδεμένα με τον παιδαγωγικό μας ρόλο, με το διδακτικό μας έργο», σημειώνει μεταξύ άλλων η Οργάνωση του Κόμματος.

Στην επίσκεψη - ξενάγηση μπορούν να συμμετάσχουν εκπαιδευτικοί, οι οικογένειές τους και όποιος άλλος επιθυμεί. Η αναχώρηση θα πραγματοποιηθεί την ίδια μέρα στις 9 π.μ. από την πλατεία Οθωνος (απαραίτητη προϋπόθεση η κράτηση θέσης). Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μέχρι αύριο Πέμπτη στο τηλέφωνο 6976176091.

«Κάθε φορά που διαβαίνουμε αυτόν τον δρόμο που οδηγεί στην Ακροναυπλία, μας πιάνει το ίδιο σφίξιμο από περηφάνια, το ίδιο ρίγος από συγκίνηση, η ίδια αποφασιστικότητα ότι θα καταφέρουμε στο τέλος η εργατική τάξη να νικήσει, με το ΚΚΕ μπροστάρη και καθοδηγητή», σημειώνει σε σχετική ανακοίνωση το Συμβούλιο Περιοχής Πελοποννήσου της ΚΝΕ.

Και προσθέτει: «Η πλειοψηφία των ηρώων της Καισαριανής ήταν Ακροναυπλιώτες, καθώς από αυτόν τον χώρο εξόντωσης πέρασε σχεδόν όλος ο ανθός του ελληνικού λαού, εκατοντάδες στελέχη και μέλη του ΚΚΕ, των αντιστασιακών οργανώσεων, της ΟΚΝΕ. Η Ακροναυπλία, που ήταν ενετικό φρούριο, μετατράπηκε στις 16 Φλεβάρη 1937 από τη δικτατορία του Μεταξά σε φυλακή με σκοπό να συγκεντρώσει εκεί τα στελέχη του ΚΚΕ, να απομονώσει τους χιλιάδες εξόριστους από τους αγωνιστές ηγέτες και έτσι, χωρισμένους, να χτυπήσει όλους τους εξόριστους και φυλακισμένους με την πείνα και την τρομοκρατία, ώστε να τους αναγκάσει - όπως πίστευε - να υπογράψουν "δηλώσεις μετανοίας", αποκήρυξης του ΚΚΕ και των ιδανικών τους. Με την κατάληψη της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το αστικό Μεταξικό καθεστώς παρέδωσε τους 636 δεσμώτες της Ακροναυπλίας στις δυνάμεις Κατοχής, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να εκτελεστούν στη συνέχεια ως "αντίποινα" για τη δράση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, όπως ακριβώς έγινε και στην αιματοβαμμένη Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944».

«Αυτοί είναι οι ήρωες και τα πρότυπά μας. Καθήκον και σκοπός μας είναι όλη η νέα γενιά να μάθει τις ιστορίες τους, να μάθει την Ιστορία μας, να γράψουμε νέες χρυσές σελίδες στην Ιστορία κρατώντας αυτό το αιματοβαμμένο κόκκινο νήμα», τονίζει το ΣΠ Πελοποννήσου και ανακοινώνει την έναρξη άμιλλας στρατολογίας νέων στην ΚΝΕ με ορίζοντα τον εορτασμό της φετινής Πρωτομαγιάς και με εκδήλωση στην Ακροναυπλία, με στόχο να οργανωθούν δεκάδες νέοι και νέες στην ΚΝΕ και να τιμηθεί με τον πιο δυνατό τρόπο η θυσία χιλιάδων κομμουνιστών, με αφορμή τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας για τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944.

Γιώργης Παπαμιχαήλ.

Εκτελεσθείς στην Καισαριανή 01/05/1944.

Ελληνας, Κομμουνιστής, Πρόεδρος του Σωματείου Φτυαριστών στο λιμάνι του Πειραιά.

Υπάρχουν τόποι που δεν είναι τόποι, είναι πληγές ανοιχτές πάνω στον χάρτη της Ιστορίας. Η Ακροναυπλία, το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το Σκοπευτήριο Καισαριανής. Πέτρα, συρματόπλεγμα και χώμα ποτισμένο με αίμα. Εκεί όπου δοκιμάστηκε το ανθρώπινο σώμα μέχρι συντριβής και όμως η ψυχή αρνήθηκε να γονατίσει.

Σε κάποια μεταγωγή, τους έβγαλαν στο Πασαλιμάνι για δημόσια διαπόμπευση. Αλυσοδεμένους. Να φοβηθούν οι άλλοι. Να σιωπήσουν. "Γιώργη, το παιδί σου", έγνεψε ο παππούς μου στον θείο τον Γιώργη. "Δημήτρη, αυτός είναι ο πατέρας σου" είπε ο παππούς μου έχοντας τον γιο του στις πλάτες. Και του τον έδειξε με το δάχτυλο. Κι ο Γιώργης έγνεψε όχι. Οχι από άρνηση. Από προστασία. Για να μη μείνει στο βλέμμα του γιου του η εικόνα του πατέρα δεμένου. Ηθελε η μνήμη του παιδιού του να τον κρατήσει όρθιο. Ελεύθερο. Οπως ήταν πάντα. Τους έβγαλαν στο Πασαλιμάνι για διαπόμπευση... για εξευτελισμό.

Λες και είναι δυνατόν να εξευτελίσεις ιδανικά που στέκονται ψηλότερα κι από τον ήλιο. Πώς να λυγίσεις άνθρωπο που έχει ήδη διαλέξει την αιωνιότητα αντί για τη σωτηρία;

Στην Ακροναυπλία ένα από τα βασανιστήρια ήταν η απότομη μετάβαση από το σκοτάδι των υπόγειων κελιών στο έντονο φως του ήλιου. Αυτό προκαλούσε προσωρινή τύφλωση, αποπροσανατολισμό και άλλες νευρολογικές καταπονήσεις. Σε ανθρώπους ήδη εξαντλημένους από ξυλοδαρμούς ή κακουχίες, μπορούσε να επιφέρει ακόμη και μόνιμη βλάβη στην όραση. Σε ένα επισκεπτήριο, ο Γιώργης ψηλάφιζε τα πρόσωπα των δικών του με δάχτυλα που έτρεμαν όχι από φόβο αλλά από αγάπη. Αναζητούσε τα χαρακτηριστικά τους μέσα στο σκοτάδι. Δεν λύγισε. Δεν υπέγραψε. Δεν πρόδωσε. Διάλεξε να σταθεί απέναντι στην κάννη με βλέμμα στραμμένο στον ουρανό. (...)

Οταν το ανακοίνωσα στην εγγονή του, τη θεία Ζωή, πως μαζεύω στοιχεία, χαρτιά, μαρτυρίες για τον θείο τον Γιώργη, για να γράψω ένα βιβλίο που να μείνει μέσα στην οικογένεια σαν φυλαχτό, δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου. Με αγκάλιασε. Κι εκείνη η αγκαλιά δεν ήταν απλώς συγκίνηση. Ηταν ανακούφιση. Σαν να περίμενε χρόνια κάποιος να το πει δυνατά. (...)

Και καθώς ενώνονταν τα κομμάτια, δεν σχηματιζόταν μόνο το πορτρέτο του θείου Γιώργη. Σχηματιζόταν το πρόσωπο μιας γενιάς που έμαθε να πονά σιωπηλά και να στέκεται όρθια. Κι εγώ καταλάβαινα πως το βιβλίο δεν θα ήταν απλώς οικογενειακή υπόθεση. Θα ήταν επιστροφή. Δικαίωση. Μνήμη που αρνείται να σβήσει.

Και το όνομά του έφτασε στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Η φωτογραφία του βρήκε τη θέση της εκεί που ανήκει. Χάρη και στον Τάκη Βαρελά, που δεν άφησε τη μνήμη να σκονιστεί. Που τίμησε τον Γιώργη με αφιερωματική ημερίδα την Πρωτομαγιά. Που στέκεται δίπλα μου στην έρευνα, με άσβεστη ανησυχία και σεβασμό. Το ευχαριστώ είναι λίγο.

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν πριν λίγες ημέρες είναι η απόδειξη πως ψυχή της ιστορίας ήταν, είναι και θα είναι πάντα η αλήθεια.

Τώρα πια δεν είναι οικογενειακή ιστορία. Είναι Ιστορία.

Δεν θα λέμε στα παιδιά μας "έλα να σου πω για τον θείο τον Γιώργη". Θα λέμε: Ελα να σου πω για ανθρώπους που βασανίστηκαν, που έχασαν το φως τους, που στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με βλέμμα στραμμένο στον Ηλιο. Που ύψωσαν τη γροθιά ίσαμε τον ουρανό και κράτησαν ψυχή μεγαλύτερη από τον φόβο.

Τιμή και Δόξα στους πεσόντες που δεν έπεσαν ποτέ.

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στην θεία μου και εγγονή του Ζωή Περλετζή, που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε το όραμά μου και είναι συνοδοιπόρος μου να βγει στο φως επιτέλους η σωστή μεριά της ιστορίας.

Μαρίλυ Μαμμή, Περήφανη απόγονος και ανιψιά».

«Αγαπητοί σύντροφοι,

Με βαθιά συγκίνηση και αίσθημα ευθύνης καταθέτω αυτή την επιστολή, τιμώντας τη μνήμη του συγγενή μου, Κλαμπατσέα Κωνσταντίνου, φοιτητή της Νομικής, στελέχους του ΚΚΕ και Ακροναυπλιώτη, καταγόμενου από την ηρωική ανταρτομάνα Σαϊδόνα Δυτικής Μάνης, ενός από τους 200 κομμουνιστές αγωνιστές που εκτελέστηκαν την 1η Μαΐου 1944 στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.

Ο συγγενής μου δεν οδηγήθηκε εκεί τυχαία. Επέλεξε συνειδητά τον δρόμο του αγώνα, πιστός στην πολιτική του Κόμματος και στην πάλη ενάντια στον φασισμό. Στάθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με το κεφάλι ψηλά, αφήνοντάς μας μια βαριά αλλά τιμημένη παρακαταθήκη αξιοπρέπειας και συνέπειας.

Η πρόσφατη αποκάλυψη των φωτογραφιών από τις στιγμές της θυσίας των 200 αποτελεί ένα συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο. Εγώ και η οικογένειά μου, μαζί με το δέος και τη συγκίνηση που νιώθουμε, εκφράζουμε την επιθυμία αυτά τα ντοκουμέντα να αποδοθούν εκεί όπου πραγματικά ανήκουν: Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ που ήταν και μέλη του, ώστε να αναδειχθούν, να αξιοποιηθούν και να είναι προσιτά στον κόσμο και ιδιαίτερα στη νεολαία, ως αναπόσπαστο μέρος της συλλογικής μας μνήμης. (...)

Συντροφικά,

Γιάννης Τερζής

Κομματική Οργάνωση Πειραιά».

***

«Από την πρώτη στιγμή που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας οι φωτογραφίες - ντοκουμέντα των 200 εκτελεσμένων Ελλήνων Κομμουνιστών στην Καισαριανή, αισθανόμαστε συγκλονισμένοι και βαθύτατα συγκινημένοι, καθώς ανάμεσά τους ήταν κι ένας δικός μας άνθρωπος. Ο πατέρας, ο παππούς, ο προπάππους μας. Ο Αποστόλης Βαγενάς του Γεωργίου, από τη Νιγρίτα Σερρών.

Ο Αποστόλης Βαγενάς γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών το 1904 και ήταν καπνεργάτης. Από μικρή ηλικία, ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση και αφοσιώθηκε στα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού και στο Kόμμα που τα εξέφραζε, το ΚΚΕ.

Για την πολιτική του δράση, συνελήφθη από το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά, το φθινόπωρο του 1936 και στάλθηκε εξόριστος στην Ανάφη, αφήνοντας πίσω την γυναίκα του Παρασκευή και τα τρία ανήλικα παιδιά του. Την Κωνσταντία 6 ετών, τον Γιώργο 4 ετών που σκοτώθηκε λίγο μετά τη σύλληψή του και τον Γιάννη 1 έτους.

Πιστός στις ιδέες του κομμουνισμού, πιστός στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση, δοσμένος στο δίκιο του αγώνα, οδηγήθηκε με ψηλά το κεφάλι στον τοίχο της Καισαριανής για να εκτελεσθεί μαζί με τους 200 συντρόφους του την Πρωτομαγιά του 1944.

Στο τελευταίο σημείωμα που έγραψε, πηγαίνοντας για εκτέλεση, αναφέρει: "Δεν σας ξεχνώ ποτές... Για σας και τον ελληνικό λαό χαρίζω τη ζωή μου. Σήμερα 1 του Μάη του 1944. Σας φιλώ για τελευταία φορά. Απόστολος Βαγενάς". Το σημείωμα αυτό μαζί με άλλα σημειώματα των μελλοθανάτων βρίσκονται στο Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ.

Υπάρχει μια μικρή υποψία, ότι ίσως και να διακρίνεται σε μια φωτογραφία από αυτές που είδαν το φως της δημοσιότητας, καθώς έχει την ίδια κορμοστασιά με τον τελευταίο γιο του Γιάννη, που βρίσκεται εν ζωή. Δυστυχώς τα χαρακτηριστικά του προσώπου του δεν φαίνονται καθαρά, για να είμαστε πιο σίγουροι.

Εμείς οι απόγονοί του ζητάμε να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες, ώστε αυτές οι φωτογραφίες - ντοκουμέντα να γυρίσουν σπίτι τους, εκεί που ανήκουν. Να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, τον Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ.

Ο γιος του Ιωάννης Βαγενάς

Τα εγγόνια του (τέκνα της Κωνσταντίας) Μαρία Μάγγου και Παναγιώτης Τσιουμάκης

Τα εγγόνια του (τέκνα του Ιωάννη) Απόστολος Βαγενάς και Αντωνία Βαγενά

Τα δισέγγονά του Βασίλειος Μάγγος, Ευαγγελία Μάγγου, Κονδυλία Μάγγου, Κωνσταντίνος Μάγγος, Βασίλειος Τσιουμάκης, Ηλιάνα Τσιουμάκη και Ιωάννης Βαγενάς».

• Ολόκληρα τα κείμενα των συγγενών στο «902.gr»

Εκδήλωση παρουσίασης της έκδοσης «Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου» του Θέμου Κορνάρου πραγματοποιεί σήμερα Τετάρτη στις 7 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής» (Μαυροκορδάτου 3, Αθήνα) η Τομεακή Οργάνωση Εμπορίου - Υπηρεσιών της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ.

Και, αντί καλέσματος, αντιγράφει από το βιβλίο του Θ. Κορνάρου: «Πρόκειται να τουφεκιστούνε 200 από τον θάλαμο 1. Ολος ο θάλαμος Νο 1! Για τους Μολάους. Για τον Γερμανό στρατηγό που σκοτώθηκε στους Μολάους...

Φρέσκοι, καλοντυμένοι, ατάραχοι, χωρίς την παραμικρή νευρικότητα, παρακολουθούνε τον κατάλογο που ξεδιπλώνεται από τα χέρια του διοικητή.

Μόνο ένα χαμόγελο σκληρό, όλο σαρκασμό, στη γέννησή του απάνω, φαίνεται απλωμένο στα λιοψημένα πρόσωπα των παλληκαριών...

Το πρώτο όνομα του καταλόγου.

Μια βροντερή φωνή, σαν καμπάνα χαμηλού καμπαναριού, σκεπάζει τα πάντα, αναταράζει τον αέρα, ταλαντεύεται στα φτερά της λίγο και χτυπά στ' απέναντι βουνό, που αντιλαλεί το "Παρών!" Εχετε γεια! Κουράγιο κι αξιοπρέπεια παιδιά!

Ετσι μας αποχαιρετά και παίρνει τη θέση του...».