Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Κατόπιν μελέτης των θέσεων της ΚΕ συμφωνώ με τις εκτιμήσεις που κάνει το Κόμμα τόσο όσον αφορά τη λειτουργία του, όσο και για την παρέμβαση στο κίνημα. Επίσης συμφωνώ και με την περιγραφή της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης εγχώρια και διεθνώς.

Από τη μια, στο εσωτερικό της χώρας τα αστικά κόμματα προωθούν με συνέπεια την πολιτική του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου, παρά τις επιμέρους διαφορές. Μοναδικό μέλημα των αστών πολιτικών είναι πώς θα πείσουν τον λαό, άλλοτε με το μαστίγιο - με μέτρα καταστολής - και άλλοτε με το καρότο - με παροχές «ψίχουλα» - να συναινέσει ή να ανεχθεί τους οικονομικούς πολιτικούς στόχους που βάζει η αστική τάξη για τα δικά της κέρδη αλλά και για τη θέση της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Από την άλλη, σε διεθνές επίπεδο συνεχίζονται τα πολεμικά μέτωπα σε όλο τον κόσμο: με τη συνέχιση της σφαγής του παλαιστινιακού λαού από το κράτος των ιμπεριαλιστών - σιωνιστών του Ισραήλ, με τη διεξαγωγή αδυσώπητου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία μεταξύ των δύο συνασπισμών (Ουκρανίας - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ από τη μια και του υπό διαμόρφωση Ρωσίας - Κίνας από την άλλη) αλλά και με τις σφαγές λαών για τα κέρδη των ολιγαρχών - καπιταλιστών σε όλο τον κόσμο (πιο πρόσφατα και στο Σουδάν).

Θα ήθελα όμως να σταθώ σε δύο ζητήματα που πραγματικά με απασχολούν τον τελευταίο καιρό.

Το πρώτο είναι: μελετώντας τις θέσεις, κάποια στιγμή, θεώρησα ότι ο ταξικός αντίπαλος μαζί με την αστική τάξη είναι και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Μ.Κ.Δ. εφεξής). Πραγματικά μου προκαλεί εντύπωση αυτή η εμμονή στη μορφή της ιδεολογικής παρέμβασης της αστικής τάξης, καθώς επίσης και το πώς αντιμετωπίζουμε ως κόμμα στην πράξη την παρουσία μας εκεί.

Σύντροφοι, αντιλαμβάνομαι και αποδέχομαι τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της ΚΕ για τη χρήση των Μ.Κ.Δ., τα ατομικιστικά πρότυπα που δημιουργούνται μέσα από αυτά, καθώς και την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και παρέμβασης στις εξελίξεις μέσω της χρήσης τους. Αποδέχομαι ότι ο κομμουνιστής πρέπει με τη στάση ζωής του αλλά και τη δράση του στο κίνημα, συλλογικά, μαζικά να παλεύει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι, εάν συμμετέχει στα Μ.Κ.Δ., με σύνεση και συγκεκριμένη στόχευση, κάνει βήματα πίσω στη δράση του. Σε μια κοινωνία όπου οι εξελίξεις τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα αλλά και η επικοινωνία γίνεται πιο άμεση, σε μια κοινωνία όπου θα κυριαρχεί σε λίγα χρόνια η τεχνητή νοημοσύνη, δεν μπορώ να κατανοήσω τη δαιμονοποίηση της χρήσης των Μ.Κ.Δ.

Εκτός από τα παραπάνω δεν κατανοώ και την πρακτική στάση μας στο ζήτημα.

Συμμετέχουμε, λέει το κόμμα, συλλογικά και όχι ατομικά. Εξηγήστε μου λίγο πώς συνδέεται έτσι το γενικό με το ειδικό. Εχει π.χ. σελίδα στο Facebook η «Λαϊκή Συσπείρωση Κρήτης» (αυθαίρετο παράδειγμα), αλλά εμείς δεν συμμετέχουμε στη σελίδα! Είναι σαν να επιτρέπεται να βγαίνει στέλεχος του Κόμματος σε εκπομπή στην τηλεόραση αλλά στα μέλη και στα υπόλοιπα στελέχη να απαγορεύεται να τον παρακολουθούμε, γιατί τα τηλεοπτικά κανάλια ανήκουν στους καπιταλιστές και όντως οδηγούν στην ιδεολογική χειραγώγηση του λαού.

Ούτε μπαίνω στη διαδικασία να ξεχωρίσω τα Μ.Κ.Δ. σε πιο ασφαλή π.χ. Viber, Youtube, E-mail ή σε εκείνα που παρακολουθούνται περισσότερο, όπως το Facebook, γιατί είναι δεδομένο ότι οι αστικοί κρατικοί μηχανισμοί παρακολουθούν τα πάντα με τη χρήση της τεχνολογίας (το σκάνδαλο με τις τηλεφωνικές υποκλοπές είναι χαρακτηριστικό).

Το Κόμμα, σύντροφοι, πρέπει, και το κάνει, να δημιουργεί ανθρώπους ολοκληρωμένους, διαπαιδαγωγημένους με τις αξίες του συλλογικού αγώνα, της ταξικής πάλης και της αλληλεγγύης...

Αγωνιστές που θα παλεύουν με αισιοδοξία και αυταπάρνηση για τα δίκαια του λαού μέσα από την καθημερινή πάλη τους στα σωματεία, στα συνδικάτα, στους συλλόγους με απώτερο στόχο τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό...

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος, για να απαξιωθούν τα Μ.Κ.Δ. στη συνείδηση των μελών του Κόμματος (και κατ' επέκταση όλου του λαού) και να θεωρούνται ως ένα μέσο μόνο συμπληρωματικής ενημέρωσης και επικοινωνίας, τίποτε παραπάνω.

Αλλο ένα ζήτημα που θα ήθελα να θίξω, έχει να κάνει με την αυτομόρφωση των μελών.

Οντως σύντροφοι, οι ρυθμοί της ζωής είναι πολύ έντονοι, οι οικονομικές συνθήκες δύσκολες, σύντροφοι κάνουν μια και δύο δουλειές, για να τα βγάλουν πέρα, συν το ότι στελέχη έχουν πολλές χρεώσεις στο Κόμμα, με αποτέλεσμα ο προσωπικός χρόνος να είναι λιγοστός για μελέτη μαρξιστικού - λενινιστικού βιβλίου και όχι μόνο.

Παρά τις παραπάνω δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι σύντροφοι, εκτιμώ ότι η μελέτη του μαρξιστικού - λενινιστικού βιβλίου αλλά και η μελέτη των πιο πρόσφατων εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής» βρίσκονται πολύ πιο πίσω από τις ανάγκες του κινήματος.

Παλαιότερα είχαμε τη «δικαιολογία» ότι το Κόμμα δεν διοργάνωνε ιδεολογικά μαθήματα πάνω σε συγκεκριμένη βιβλιογραφία και ούτε εξέδιδε βιβλία πάνω σε θέματα της επικαιρότητας πλην των κλασικών του μαρξισμού.

Τώρα όμως, πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες, δικαιολογία δεν υπάρχει. Ας πάρουμε για παράδειγμα το βιβλίο «Το παλαιστινιακό ζήτημα».

Σε μια χρονική συγκυρία που πραγματικά σφαγιάζεται ο παλαιστινιακός λαός, πόσοι σύντροφοι έχουν διαβάσει το παραπάνω βιβλίο, πόσοι ανατρέχουν σε αυτό, όταν υπάρχει «συνδικαλιστική» ανάγκη, πόσοι έχουν προβληματιστεί από τη μελέτη του και έχουν μπει στη διαδικασία να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους πάνω στο παλαιστινιακό ζήτημα και με τη μελέτη άλλων βιβλίων;

Πώς άραγε θα μπορέσουμε να εκλαϊκεύσουμε τον λόγο μας στην πράξη, πώς θα μπορέσουμε να πείσουμε τον λαό, όταν δεν έχουμε βαθύτερες γνώσεις πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Και όχι μόνο αυτό σύντροφοι...

Πολλές φορές, αυτάρεσκα, με έπαρση (που δεν ταιριάζει σε κομμουνιστές), έχοντας παρακολουθήσει π.χ. μια εκδήλωση, μία παρουσίαση του παραπάνω βιβλίου, θεωρούμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, αποστηθίζοντας τις θέσεις του Κόμματος, επιχειρηματολογώντας με λόγο που δεν πείθει. Οχι γιατί το Κόμμα δεν μας παρέχει τη γνώση και την πληροφόρηση, αλλά γιατί εμείς, τα μέλη και τα στελέχη, δεν την κάνουμε κτήμα μας.

Ο κομμουνιστής, σύντροφοι, είναι εκείνος που εμπνέει με τη δράση του στο κίνημα. Αυτό μας δίδαξε η Ιστορία του Κόμματος. Οι χιλιάδες που «έπεσαν» σίγουρα δεν είχαν τη δυνατότητα να έχουν εκδοτικό οίκο, για να μελετούν τον μαρξισμό - λενινισμό, αλλά η γνώση είναι απαραίτητη, εάν θέλουμε να είμαστε ακόμη περισσότερο ιδεολογικά «ατσαλωμένοι» έναντι του ταξικού εχθρού.

Με απόλυτη συντροφική ειλικρίνεια (πλεονασμός).

Σοσιαλδημοκρατία και Οπορτουνισμός, δίνοντας ανάσα ζωής στον Καπιταλισμό, επιστρατεύουν λέξεις όπως «Δημοκρατία», «Κοινωνική Δικαιοσύνη», «Σοσιαλισμός». Μέχρι και «Δικτατορία του Προλεταριάτου». Στην πράξη όμως, αφοπλίζουν την εργατική τάξη: εμποδίζουν την οργάνωση, φρενάρουν τη ριζοσπαστικοποίηση μέσα από το βίωμα, αποτρέπουν την προετοιμασία των δυνάμεων για την επαναστατική ανατροπή.

Η Συνέπεια λόγων και έργων αποτελεί θεμέλιο λίθο του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι. Χωρίς αυτήν, καμία Οργάνωση δεν μπορεί να σταθεί επικεφαλής των μαζών ούτε να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο.

1. Κριτική και Αυτοκριτική ως Εργαλείο Προόδου

Η απλή διατύπωση κριτικής ή αυτοκριτικής δεν λύνει τίποτα, όσο αιχμηρή κι αν είναι. Αντίθετα, μπορεί να οδηγεί σε μοιρολατρία λόγω της διαιώνισης των «αδυναμιών», σε αδρανοποίηση, σε αφοπλισμό, εάν δεν συνοδεύεται από την επιστημονική, επίπονη ανάλυση των αιτιών και την κατάρτιση ενιαίου οργανωτικού σχεδίου το οποίο αποφασιστικά θα υλοποιείται. Ο Επαναστάτης Κομμουνιστής οφείλει κάθε στιγμή να ξεχωρίζει: το κύριο μέτωπο, το κύριο καθήκον, το εμπόδιο που πρέπει να συντριβεί άμεσα για να προχωρήσει η υπόθεση της εργατικής τάξης, το πώς και το πότε. Το κύρος του Κόμματος δεν είναι ποτέ δεδομένο παρά την ηρωική παρακαταθήκη. Χτίζεται στην πράξη καθημερινά.

2. Το Στέλεχος Νέου Τύπου: Ο Επαγγελματίας Επαναστάτης

Χωρίς στελέχη Νέου Τύπου, δεν υπάρχει Κόμμα Νέου Τύπου. Να ξεπεράσουμε την εκχυδαϊσμένη πια μεθοδολογία επιλογής στελεχών που μας κληροδότησαν ειδικές συνθήκες ανασυγκρότησης του Κόμματος και ο μύθος του Ραχμετόφ.

Χρειαζόμαστε καθοδηγητές που να συνδυάζουν: Μαρξιστικότητα, Μαχητικότητα, Μαζικότητα, Μεθοδικότητα. Δεν αρκεί η διαθεσιμότητα ούτε η τυφλή αυταπάρνηση. Το στέλεχος πρέπει να κρίνεται όχι από την βολική υπακοή, αλλά αν γίνεται κομμουνιστής καθοδηγητής, πολιτικός οργανωτής, επιτυχημένος προπαγανδιστής και αγωνιστής ηγέτης, αν παρακινεί τις μάζες και δημιουργεί νέα/νεαρά, τολμηρά στελέχη. Δεν υπάρχει δικαιολογία για την τυποποίηση της δουλειάς που μοιάζει με ρόδα ποντικιού, κατασπαταλώντας δυνάμεις αναποτελεσματικά, την απομόνωση και δαιμονοποίηση της πρωτοβουλίας, τη γραφειοκρατικοποίηση που αντικειμενικά δεν μπορεί να προχωρήσει τη δουλειά δημιουργικά και εξειδικευμένα, τη παρουσίαση στρεβλής εικόνας που ενέχει σοβαρούς κινδύνους.

3. Ιδεολογικοί και Οργανωτικοί Επίτροποι: Δεξαμενή Μάχης

Σύντροφοι με εμπειρία από ανοδικές καμπές, ηλικίες 60-90, να αξιοποιηθούν ως πολιτικοί επίτροποι. Με παρουσία σε συχνές Κομματικές Σχολές, μαθήματα/συζητήσεις, εκδρομές ΠΕΑΕΑ, μέσα στην καθημερινή πάλη. Η κομματική μνήμη δεν είναι ανάμνηση, είναι εργαλείο μετάδοσης οργάνωσης, θυμοσοφίας και τέχνης του ταξικού πολέμου, φορέας Επαναστατικής Παράδοσης. Παράλληλα, η ιδεολογική δουλειά δεν είναι ατομικό «χόμπι» και το γενικό κάλεσμα για διάβασμα είναι ανούσιο χωρίς ενιαίο συλλογικό σχέδιο και έλεγχο. Η θεωρητική εργασία δεν είναι πολυτέλεια - είναι όπλο. Χωρίς αυτήν, ο αγώνας μετατρέπεται σε τυφλή πάλη. Η θεωρία οπλίζει τη συνείδηση, και η συνείδηση το όπλο.

Διψάμε για ένα πολύβουο, ζωηρό Κομμουνιστικό μελίσσι θεωρητικής και πρακτικής εργασίας με κεντρικό σχεδιασμό. Επιμελημένη καθοδήγηση από ιδεολογικούς επίτροπους με πάλη πρώτα και κύρια για τη μεθοδολογία εργασίας, ενάντια στη διάσπαση προσοχής, την υπερπληροφόρηση - σύγχρονα όπλα αποπροσανατολισμού. Ερευνα, παρουσίαση και συζήτηση εργασιών από όλα τα κομματικά μέλη, ιδεολογική άμιλλα με τις καλύτερες εργασίες (ΚΟΜΕΠ). Τετράμηνα ανοιχτά σχολεία επαναστατών ΚΝΕ - μη δασκαλοκεντρικά. Επιστημονικά Σχολικά Αντισυγγράμματα ως βοήθεια σε δασκάλους και γονείς. Αναγνώριση του ρόλου του Κομμουνιστή Γονέα.

4. Ταξική Πάλη: Στρατηγική Επέμβαση στα Μέσα Παραγωγής

Τυχαία διάχυση δυνάμεων και πρόσκαιρα μπαλώματα όπου εμφανιστεί η ανάγκη μόνο; `Η το κόμμα πρέπει να επιλέξει πού να ιεραρχεί και να συγκεντρώνει σχεδιασμένα δυνάμεις του; Στους πιο μαζικούς μεν αλλά ευμετάβλητους χώρους; Σούπερ μάρκετ, τράπεζες, τηλεπικοινωνίες, τουρισμό; Στους πιο καρποφόρους; Εκεί που έχουμε μέλος ή εκεί που υποφέρει περισσότερο η εργατική τάξη; `Η κατά προτεραιότητα στους κρίσιμους κόμβους της καπιταλιστικής παραγωγής - ενέργεια, μεταφορές, λιμάνια, δίκτυα, βιομηχανία στρατηγικών αγαθών (φάρμακο, ορυκτά, πετροχημικά, τρόφιμα/ποτά). Εκεί όπου ακόμα και ένας μικρός αλλά αποφασισμένος επαναστατικός πυρήνας μπορεί να προκαλέσει πολλαπλάσιο αποτέλεσμα ενάντια στην κερδοφορία και στην εξουσία της αστικής τάξης και να παρασύρει ευρύτερες εργατικές δυνάμεις;

Αυτό σημαίνει: συστηματική χαρτογράφηση χώρων, ιεράρχηση στόχων, χρέωση στελεχών με στόχο και χρονικό πλάνο, ανάλυση των ιδεολογημάτων και τρόπων αποτελεσματικής σύγκρουσης με αυτά, μελέτη της πιο ταιριαστής οργάνωσης της δουλειάς, έλεγχο, κριτική, επανασχεδιασμό.

Η έννοια του επαγγελματία επαναστάτη παραμένει επίκαιρη: πλήρους απασχόλησης, στοχοπροσηλωμένος, μέρος της τάξης του, υλικά και πολιτικά θωρακισμένος, να κρίνεται πάνω στα αποτελέσματα της δουλειάς του.

5. Κανένα μέλος Χωρίς Χρέωση - Καμία Χρέωση Χωρίς Πλάνο

Το κόμμα δεν είναι όμιλος συζητήσεων αλλά μηχανισμός κομμουνιστικής δουλειάς. Δεν είμαστε λίγοι. Εχουμε πληθώρα αναξιοποίητου δυναμικού. Αναπόφευκτα θα γίνουμε και πρέπει περισσότεροι. Οι εδαφικές, στραμμένες στην εργατική τάξη ως οργάνωση εκεί που δουλεύει ο εργάτης - όχι εκεί όπου κοιμάται. Δύο κομματικά μέλη και ένα στέλεχος απάνω σε χώρο μέσων παραγωγής που ιεραρχούμε. Τριμηνιαίο πλάνο ελέγχου. Σαφής οργανωτικός στόχος δικτύου και χρονοδιάγραμμα, π.χ.: 1 μέλος - 10 οργανωτές - 100 εργάτες.

Παράλληλα, πανελλαδική ομάδα χρεωμένη να καταγράφει τους ανέργους και να τους στηρίζει με στοχοπροσηλωμένη παρακολούθηση θέσεων εργασίας. Σχέδιο πενταετίας στην ΚΝΕ, με καθοδήγηση προς εκπαίδευση, πιστοποίηση, χώρο δουλειάς με υλική στήριξη. Ιεράρχηση της δουλειάς της ΚΝΕ στα ΙΕΚ και στα αντίστοιχα ιδρύματα με χρεωμένους οργανωτές από τους αντίστοιχους χώρους εργασίας.

6. Η συμμαχική τακτική στην πράξη

Την τακτική συμμαχιών, η εργατική τάξη, δεν την χτίζει με ευχολόγια, αλλά με έμπρακτη στήριξη και κοινή δράση για απτά συμφέροντα ενάντια στην καταπίεσή τους. Λαϊκά Συμβούλια/Συνελεύσεις στη βάση πλαισίου σύντομου υλικού, να συνεγείρει, αντιιμπεριαλιστικό-αντιμονοπωλιακό. Το πλαίσιο αυτό πρέπει να αφορά τους άξονες: Ψωμί, Γη, Στέγη, Παιδεία, Υγεία, Ελευθερία, Αυτάρκεια, Ανεξαρτησία από ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Εδραιώνεται στην κοινή πάλη στις αλυσίδες παραγωγής, π.χ. εργάτες γης, φτωχοί αγρότες, μεταφορείς, βιομηχανικοί εργάτες, εμπόριο.

7. Τι Σημαίνει «Συγκεντρώνω Δυνάμεις»;

Η επανάσταση δεν προετοιμάζεται μόνο με λόγια, ούτε περιμένει την άδεια της Ιστορίας.

Σημαίνει διεισδύω στις μάζες, γίνομαι παράδειγμα, κερδίζω την εμπιστοσύνη στην πράξη, ψηλώνω το επίπεδο χωρίς υπεροψία, παλεύω να γίνομαι προεικόνιση του Ανθρώπου του Κομμουνισμού, κόντρα σε φαλλοκρατία, πουριτανικές ιδεοληψίες, ευρωκεντρικές μισαλλοδοξίες. Χτίζω αγωνιστικά σχολεία εργατικής εξουσίας που καλλιεργούν συλλογικότητα, προλεταριακή ηθική, πίστη στην κινητήρια δύναμη του κοινωνικού παραγωγού, την αποτελεσματική διεθνιστική αλληλεγγύη, ελίσσομαι αξιοποιώντας κάθε σύγκρουση συμφερόντων, διαρρηγνύω τις ρωγμές. Σκάκι αλλά και πολιτικό Jiu-Jitsu.

Να είμαστε αμείλικτοι στην ανάλυση, σταχανοφικοί στην υλοποίηση, ευέλικτοι στην τακτική και αμετακίνητοι στον στόχο. Θα νικήσουμε!

Βαδίζουμε προς το 22ο Συνέδριο με βάσιμη αισιοδοξία, που στηρίζεται στα σημαντικά βήματα που έχουμε σημειώσει ως Κόμμα τόσο στις επεξεργασίες μας για μια σειρά ζητήματα και στη βελτίωση της ιδεολογικοπολιτικής δουλειάς (εσωκομματικά και προς τα έξω), όσο και στην ισχυροποίηση του Κόμματος, την αυξημένη πολιτική του επιρροή, στον ρόλο του στην πρωτοπορία των εργατικών - λαϊκών διεκδικήσεων και αγώνων.

Χωρίς ίχνος κομπορρημοσύνης πρέπει να είμαστε περήφανοι που το Κόμμα μας άντεξε στην αντεπαναστατική λαίλαπα και τις ανατροπές, παραμένει φωτεινό παράδειγμα στην Ευρώπη και γενικότερα για τις αντοχές του, την ανάλυση των αιτιών των ανατροπών, την επικαιροποίηση των θέσεών του, πάντα με βάση τον χαρακτήρα του ως Κόμματος της εργατικής τάξης, ως Κομμουνιστικό Κόμμα.

Θα σταθώ σε τρία ζητήματα.

1. Από τα πιο αισιόδοξα στοιχεία στη δράση του Κόμματος είναι η απόκτηση και στερέωση ερεισμάτων σε κρίσιμους κλάδους και εργασιακούς χώρους, η οικοδόμηση σ' αυτούς, η κατάκτηση νέων θέσεων σε σωματεία, η ανάδειξη νέων στελεχών στο Κόμμα και το εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Εδώ ακριβώς διαφαίνεται η σημασία της δουλειάς σε βάθος χρόνου στη νεολαία και την ΚΝΕ. Φυσιολογικά τα περισσότερα νέα στελέχη προέρχονται από την ΚΝΕ, έχουν διαπαιδαγωγηθεί και ατσαλωθεί σ' αυτήν, απέκτησαν πολύτιμες εμπειρίες. Η νέα γενιά στελεχών, ιδιαίτερα στο εργατικό κίνημα, γεννάει ελπίδες, έχει χαρακτηριστικά που επιτρέπουν αισιοδοξία. Με την κατάλληλη καθοδηγητική βοήθεια μπορούν να επιφέρουν ανατροπές στους αρνητικούς συσχετισμούς, να δημιουργήσουν ρήγματα.

Δύο θέματα θέλουν ιδιαίτερη προσοχή:

α. Να δοθεί όσο γίνεται μεγαλύτερη βοήθεια στην ΚΝΕ, να αναβαθμισθεί η δουλειά στη νεολαία και να συνεχισθεί η ανανέωση των γραμμών του Κόμματος με «έτοιμα» νέα στελέχη και μέλη.

Δικαίως είμαστε περήφανοι για την ΚΝΕ και τη δράση της, για τον ρόλο της στο κίνημα της νεολαίας. Μέσα σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της αντεπανάστασης και των «ατομικών λύσεων», τα μέλη της ΚΝΕ δίνουν τιτάνιο αγώνα. Προσωπικά όμως (με όσα βλέπω και γνωρίζω και χωρίς να έχω πλήρη εικόνα) παρατηρώ ορισμένα σημάδια, που πρέπει να τύχουν σοβαρού προβληματισμού: σχετικά χαμηλό επίπεδο συγκρότησης των οργανώσεων της ΚΝΕ, μη ικανοποιητική συμμετοχή στα μπλοκ της νεολαίας στις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, σχετική στασιμότητα στα Πανεπιστήμια.

Είναι απαραίτητο να σκύψουμε καλύτερα και περισσότερο στα προβλήματα της νεολαίας, να βρούμε καλύτερους τρόπους προσέγγισης, να αναβαθμισθεί η δουλειά στις μικρές ηλικίες και τα Γυμνάσια. Φυσικά, πέρα από τις ανησυχίες μου, δεν είμαι ο πλέον αρμόδιος για να προτείνω λύσεις.

β. Δεύτερο ζήτημα είναι εδώ η βοήθεια στα νέα στελέχη που αναδείχνονται, ώστε να πάρουν τα καλύτερα χαρακτηριστικά των παλιότερων (αντοχή σε βάθος χρόνου, αυτοθυσία και προσφορά, συνέπεια, διάβασμα, εμπειρίες...), να μην υπάρχει αίσθημα αυτάρκειας. Ξέχωρα από τη συνεχή προσπάθεια βελτίωσης, το διάβασμα, τη θεωρητική κατάρτιση, τη σχέση τους με εργαζόμενους και έξω από τον κομματικό μικρόκοσμο, θα επιμείνω σε κάποιες απαράβατες αρχές: να είναι κοντά στις ΚΟΒ και τους συντρόφους, να ενδιαφέρονται για τα προβλήματά τους, να έχουν καλή συμπεριφορά, να διαπνέονται από ευρύ πνεύμα και να επιδιώκουν ευρύτερη μόρφωση, να συζητούν άλλες γνώμες και διαφορετικές τοποθετήσεις, να ενθαρρύνουν τη διατύπωση της κάθε άποψης (στα πλαίσια εννοείται του Κόμματος και των θέσεών του). Είναι βέβαιο ότι στελέχη που δεν διακρίνονται από αυτά τα χαρακτηριστικά και κύρια από σεμνότητα, θα δημιουργήσουν θέματα. Μας έχουν ακριβά στοιχίσει στο παρελθόν.

2. Το δεύτερο κύριο ζήτημα που θέλω να θέσω είναι η ανάγκη να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή και βοήθεια στις οργανώσεις της Υπαίθρου. Πολύ σωστά ρίχνουμε το βάρος στην οικοδόμηση ισχυρών ΚΟΒ σε χώρους δουλειάς και κλάδους. Και οι εδαφικές όμως οργανώσεις έχουν να διαχειρισθούν σύνθετα και δύσκολα ζητήματα, όπως την παρέμβαση στην Τοπική Διοίκηση και τους μαζικούς φορείς, την πολιτική παρουσία στον χώρο τους, να δουλέψουν με εργαζόμενους διάφορων κλάδων, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες κ.λπ.

Απείρως δυσκολότερη είναι η κατάσταση στις ΚΟΒ της Υπαίθρου. Ακόμα και στις συνοικιακές οργανώσεις μπορούμε να σκεφτούμε λύσεις εκ των ένδο (στελέχωση από γειτονικές ΚΟΒ ή από στελέχη της ΚΝΕ που περνούν στο Κόμμα, ακόμα και βοήθεια από συντρόφους κλαδικών οργανώσεων). Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο για τις ΚΟΒ της Υπαίθρου. Ετσι υποχρεωτικά καταφεύγουμε στο «μη χείρον». Η μεγάλη πλειοψηφία σ' αυτές τις ΚΟΒ είναι συνταξιούχοι και η δύναμή τους, εκτός εξαιρέσεων, βαίνει μειούμενη. Ας συνυπολογίσουμε ότι ελάχιστοι νεώτεροι παραμένουν στην Υπαιθρο, ακόμα και στις κωμοπόλεις και τα κεφαλοχώρια. Ακόμα και τα νέα στελέχη που ξεχωρίζουν και τα μέλη της ΚΝΕ, σε κάποια φάση μετοικούν. Ετσι μια επαρχιακή ΚΟΒ που αναφέρεται σε 5, 10 και περισσότερα χωριά, έχουμε την εύλογη απαίτηση να ανταποκριθεί με τους 5-10 συνταξιούχους της.

Πρέπει κάθε Τ.Ο., τα Γραφεία Περιοχής, το Κόμμα συνολικά, να επεξεργασθεί σχέδιο ενίσχυσης των ΚΟΒ της Υπαίθρου. Δεν πρέπει από πουθενά να υποτιμηθεί αυτή η πλευρά, να μην «εγκαταλειφθεί» στην πράξη η Υπαιθρος. Πολύ περισσότερο που στη Δυτική Θεσσαλονίκη για παράδειγμα, υπάρχει η μεγαλύτερη συγκέντρωση βιομηχανικών εργατών, πλην Αττικής.

Να ψάξουμε περισσότερο κάποιους τρόπους: ενίσχυση όπου είναι δυνατό, με συντρόφους, κυρίως με καταγωγή από τα αντίστοιχα χωριά. Ακόμα κι αν δεν γίνεται να ενταχθούν οργανωτικά, να αναλάβουν δουλειά και καθήκοντα στη δράση των ΚΟΒ καταγωγής τους με συνεχή έλεγχο. Να υπάρχει από τις Τ.Ο. σταθερά πρόγραμμα πολιτικής παρέμβασης και λειτουργίας στην Υπαιθρο, με ευθύνη των Τ.Ε. Υπάρχει παλιότερη και πρόσφατη πείρα.

Οι δυσκολίες βέβαια δεν απαλλάσσουν των ευθυνών όσους έχουν την ευθύνη καθοδήγησης αυτών των ΚΟΒ. Να ψάξουμε περισσότερο για λύσεις, να εντείνουμε την εσωκομματική και μαζική ι-π δουλειά, να πέσουμε πιο αποφασιστικά για στρατολογίες και οικοδόμηση στο Κόμμα και στην ΚΝΕ.

3. Τέλος δύο μόνο λόγια για το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα. Με καλύπτουν απόλυτα οι «Θέσεις» και η σχετική δράση του Κόμματος. Ολη μας η δράση, μέσα από τις διεθνείς συναντήσεις και επαφές και μέσα από τη δράση των κομμουνιστών μεταναστών, πρέπει να συγκλίνει σε δύο βασικούς στόχους: από τη μια ιδεολογικοπολιτική βοήθεια στα κόμματα και δυνάμεις που συνεργαζόμαστε, ώστε να λειτουργούν και δρουν ως Κομμουνιστικά Κόμματα, προσπάθεια από την άλλη να προσανατολισθούν στη δουλειά στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα των χωρών τους, να αποκτήσουν πραγματικά υπόσταση. Ειδάλλως θα παραμείνουν στο περιθώριο των ταξικών αγώνων, ακίνδυνα και σχεδόν γραφικά για το καπιταλιστικό σύστημα.

Σύντροφοι - συντρόφισσες,

Αφού εκφράσω την στέρεα πεποίθησή μου ότι το 22ο Συνέδριο θα έχει καθοριστική συμβολή στην οργάνωση του αγώνα για την ανατροπή αυτού του καθόλα απάνθρωπου, βάρβαρου, καπιταλιστικού συστήματος και στο χτίσιμο του νέου κόσμου του Σοσιαλισμού - Κομμουνισμού, επιθυμώ και εγώ να συμβάλλω με κάποιες σκέψεις, παρατηρήσεις, επισημάνσεις.

Εχω τη γνώμη πως πολύ εύστοχα η προσοχή, το κέντρο του συνεδρίου θα είναι ΤΟ ΚΟΜΜΑ.

Οι παράγοντες που επιδρούν σε μια επαναστατική αλλαγή (που μας ενδιαφέρει) είναι πολλοί και φυσικά πρέπει να τους λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη όλους, στη δράση μας.

Ο σημαντικός, καταλυτικός παράγοντας, που προφανώς πέφτει αποκλειστικά στη δική μας ευθύνη είναι ο μοχλός της ανατροπής. Η οργανωμένη, άρτια εξοπλισμένη ιδεολογικά, πεισμένη για το απόλυτο δίκιο του αγώνα, καταρτισμένη, ατσαλωμένη για όλες τις δυσκολίες συντροφική δυναμική πρωτοπορία.

Το Κόμμα μας έχει πλούσια πείρα (ίσως την πλουσιότερη όλων των κομμάτων όπου Γης), έχει δράση (λαμπρές σελίδες Ιστορίας), έχει αντοχή και κυρίως θέληση και πείσμα για την επίτευξη της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Οι επεξεργασίες των θέσεών μας είναι αξιολογότατες, η στάση μας σταθερότατη απέναντι στον ταξικό εχθρό, οι δράσεις μας καίριες και κεραίες. Ομως η δυσκολία επικοινωνίας των θέσεών μας στο ευρύτερο κοινό παραμένει, το «μάγκωμα» των εργαζόμενων απέναντι στο Κόμμα είναι υπαρκτό, η υστέρηση ΚΟΒ στο να παίξουν τον ρόλο τους είναι φανερή, τουλάχιστον, σε αρκετές περιπτώσεις.

Φυσικά δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής η δράση του αντίπαλου, η αλλοτρίωση ΜΜΕ, οι περιορισμένες δυνατότητές μας. Παρ' όλα αυτά όμως για το «κόμμα παντός καιρού» και «για όλα δυνατό και ικανό» πρέπει να βρούμε μονοπάτια, δύσβατα μεν αλλά που οδηγούν στην κορυφή.

Θυμάμαι, νέος ακόμη, ένας σεβάσμιος ηλικιωμένος σύντροφος με χρόνια εξορίας κουβεντιάζοντας για παρόμοια θέματα παρατήρησε, «Σύντροφοι, οι σύντροφοι είμαστε οι ζωντανές αφίσες του Κόμματος, κανείς δεν μπορεί να τις κατεβάσει, να τις σκίσει. Αν είμαστε καθαροί καθαρό και το Κόμμα, αν μουντζουρωμένοι, δυστυχώς μουντζουρωμένο και το Κόμμα».

Για τη λειτουργία των ΚΟΒ.

Πολλές φορές έχει γραφτεί στα ντοκουμέντα του Κόμματος, έχει ειπωθεί αμέτρητες φορές στις κομματικές συνεδριάσεις, ότι το κύτταρο του Κόμματος είναι οι ΚΟΒ (Κομματικές Οργανώσεις Βάσης). Φυσικά δεν πρέπει να είναι βιολόγος κάποιος ή γιατρός για να γνωρίζει τι σημαίνει κύτταρο ενός οργανισμού. Ενας μικρός αριθμός κυττάρων μπορεί να δηλητηριάσει ολόκληρο τον οργανισμό, δηλαδή δισεκατομμύρια κύτταρα. Ολοι επίσης γνωρίζουμε (εκ πείρας) πως όσο και να προσεχτεί ένας οργανισμός αποκλείεται να μην προσβληθεί από μη υγιή κύτταρα. Το ζητούμενο είναι πώς νωρίς θα γίνει η επισήμανσή τους και πώς θα επέλθει η ίαση.

α) Αρα η ευλαβική τήρηση του Καταστατικού απαραίτητη προϋπόθεση για να αποφεύγονται τα περισσότερα των προβλημάτων.

β) Σαφής μηχανισμός διάγνωσης εξέτασης προβλημάτων ΚΟΒ (όργανα αποκλειστικά για αυτό το λόγο), ταχύτατη επίδραση - επίλυση (ή δυνατόν μέσα στον μήνα).

γ) Ο γραμματέας είναι η ψυχή της ΚΟΒ, οργανωτής, σχεδιαστής με κοινωνική δράση και συμμετοχή, με ενδιαφέρον για την άψογη λειτουργία και δράση της ΚΟΒ. Οχι διεκπεραιωτικός, τυπικός, στεγνός.

Β. Για το στελεχικό δυναμικό.

Θεωρώ πως η δυσκολότερη από όλες τις κομματικές υποχρεώσεις είναι αυτή της εκλαΐκευσης των θέσεών μας. Απαιτεί όχι απλώς γνώση, αλλά πλήρη κατανόηση. Επίγνωση του κοινού απεύθυνσης και υπομονετικό, επεξηγηματικό τρόπο παρουσίασης, ικανότητα επικέντρωσης στα σημαντικότερα. Για τούτο πιστεύω τα μεσαία στελέχη έχουν και τη μεγαλύτερη δυσκολία να ανταπεξέλθουν, επομένως θα πρέπει να έχουν και την πιο συγκεκριμένη βοήθεια.

Οι σύντροφοι που έχουν αυξημένες ευθύνες πρέπει πέρα από την πλήρη επίγνωση των ευθυνών τους, τη θέληση, την προσφορά, την άριστη γνώση των θέσεων, του Προγράμματος και του Καταστατικού, πρέπει να έχουν τη δυνατότητα και την ικανότητα να σηκώσουν αυτό το τεράστιο βάρος. Πρέπει να έχουν τη σεμνότητα και το «γερό στομάχι» να βοηθήσουν και τους βραδυπορούντες συντρόφους.

Η έπαρση, ο διοικητισμός, η αφ' υψηλού αντιμετώπιση, η λοιδορία, η προσβολή είναι ικανά να αμαυρώσουν το Κόμμα, όταν έστω και ένα από αυτά να καθρεφτίζεται σε ένα άριστο κατά τα άλλα στέλεχος.

Η ωραιοποίηση μιας εικόνας (στην ΚΟΒ, στη δράση, στο αποτέλεσμα) που μεταφέρεται είναι ό,τι χειρότερο. Λάθος εκτίμηση, καμία διόρθωση, ίσα-ίσα επιμονή στο λάθος, άσχημη διαπαιδαγώγηση, κακή επίδραση σε όλη τη δράση.

Η έλλειψη κριτικής, πολύ περισσότερο η παρεμπόδιση κριτικής (σαφώς μέσα στα όργανα) είναι πολλά περισσότερα από αυτό που από πρώτη ματιά αξιολογείται.

Ενα τεράστιο λάθος όταν γίνει παραδεκτό κάνει πολύ μικρότερη ζημιά από ένα μικρό λάθος που σκεπάζεται επιμελώς. Προφανώς λάθη δημιουργούνται από τη δράση, η αδράνεια είναι από μόνη της λάθος.

Οσο όμως η ακοή είναι προβληματική τόσο και περισσότερο η όραση είναι οξυδερκής στην παρατήρηση των κομμουνιστών. Ισως κάποιοι περιμένουν πολλά από αυτούς, ίσως για άλλους να αποτελούν άλλοθι για τη δική τους αδράνεια τα όποια ακούσια λάθη. Ο κάθε σύντροφος ειδικά το στέλεχος οφείλει να είναι ακέραιος. Μπορεί οι κακεντρεχείς τις αρετές τους να μην τις πιστώνουν στο Κόμμα, τις αδυναμίες τους όλοι τις χρεώνουν στο Κόμμα.

Γ. Για την προσέγγιση των φίλων.

Κλείνω με μια επισήμανση που αφορά στον τρόπο και την αντίληψη σχετικά με την προσέγγιση των φίλων που θέλουν να προσεγγίσουν το Κόμμα. Πολλές φορές επειδή είχαμε μια συζήτηση με κάποιον πριν πολύ καιρό και ήταν εντελώς αρνητικός μένουμε σε αυτή την εντύπωση και δεν εξετάζουμε τις νέες απόψεις που πιθανόν να έχει ο συνομιλητής μας. Μπορεί ο, η, οποιοδήποτε κάτω από διαφορετικές συνθήκες να αλλάξει στάση. Εξάλλου αυτή είναι και προσδοκία μας. Οι άνθρωποι αλλάζουν όπως κάποιοι ενώ μιλούσαν για επανάσταση πριν, τώρα στα υπουργικά συμβούλια λένε άλλα (και ευτυχώς είναι λίγοι). Ετσι και η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, ταξικών φίλων, μπορεί να αλλάξει και να γίνει συνοδοιπόρος και ιδεολογικός σύμμαχος.

Δυστυχώς πολλοί δεν ακούνε κριτικά, δεν φιλτράρουν, δεν ψάχνουν, ίσως δεν προλαβαίνουν κιόλας (η θέσπιση της 13ωρης εργασίας έχει και τέτοιο στόχο, να μην προλαβαίνει ο εργαζόμενος να σκεφτεί). Φυσικά κατακλύζονται από πληθώρα ψευδών, λαθεμένων, διαστρεβλωμένων ειδήσεων. Η προσέγγισή τους πρέπει να είναι πολύ προσεκτική. Πρέπει πρώτα να ανασκευαστούν οι λάθος πληροφορίες διαλεκτικά, χωρίς ίχνος προσβολών και έπειτα να γίνει η προβολή της άλλης άποψης.

Μέσα από τεράστιες μάχες, πολιτικές και στρατιωτικές, σε συνθήκες λυσσαλέου πολέμου από τους αστούς, το κόμμα μας άντεξε, παρά τα κατά καιρούς πισωγυρίσματα και, πλέον, τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, εμφανίζει μία εξαιρετικά εντυπωσιακή εξέλιξη, τόσο στην οργανωτική του δομή, όσο, κυρίως και στην ιδεολογικοπολιτική θωράκισή του.

Τα βήματα που έχει κάνει στην προετοιμασία των μελών και των στελεχών του, είναι αξιοθαύμαστα, εάν ληφθούν υπ' όψιν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνετελέσθη αυτή η κρίσιμη πρόοδος. Ωστόσο, δεν έχουμε περιθώριο να... αυτοθαυμαστούμε (!), διότι, παρά τα εντυπωσιακά βήματα προόδου, οι απαιτήσεις από το κόμμα της εργατικής τάξης έχουν αυξηθεί με γεωμετρικό ρυθμό, σε δυσθεώρητα ύψη.

Οπως αποδεικνύουν οι τελευταίες εξελίξεις, με τον ωμό αντικομμουνισμό που εξαπολύεται εντός (βλέπε, δηλώσεις Πλεύρη) και εκτός των τειχών (βλέπε, αντικομμουνιστική εκστρατεία στις ΗΠΑ), θα χρειαστεί να υπερβούμε εαυτόν, για να αντιπαλέψουμε μια σειρά από νέες διαστρεβλώσεις και συκοφαντίες, οι οποίες ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια και προστίθενται στις ατελείωτες αντίστοιχες του παρελθόντος. Μόνο τυχαίο, δεν είναι αυτό. Τους ενοχλεί η ύπαρξη, δράση και επιρροή του κόμματος, διότι γνωρίζουν πως το παραπαίον σύστημά τους κινδυνεύει να ανατραπεί μόνο από τη συμμαχία των εργατών, των αγροτών, της νεολαίας, υπό την καθοδήγηση του κόμματος.

Οσο μακρινή (ή κοντινή!) φαντάζει αυτή η προοπτική, είναι αυτό που τους τρομάζει. Δεν τους ενοχλεί μία κινητοποίηση, μία απεργία ή το Φεστιβάλ, αυτά καθεαυτά. Τους ενοχλεί που η δράση του κόμματος πολλαπλασιάζεται, οι δυνάμεις του σε εργασιακούς χώρους αυξάνονται, οι παρεμβάσεις του σε όλους τους χώρους πληθαίνουν και προσελκύει νέες, ευρύτερες μάζες, οι οποίες συσπειρώνονται γύρω του και, σε σημαντικό βαθμό, εντάσσονται στην οργανωμένη πάλη.

Αυτή, η ανοδική πορεία, δεν ήρθε... ουρανοκατέβατη! Είναι απόρροια της σκληρής δουλειάς που συνετελέσθη σε όλη την κλίμακα του κόμματος, από την ΚΕ, έως τα μέλη των ΚΟΒ.

Αυτή, η σκληρή δουλειά, δεν αρκεί! Απαιτείται ακόμη πιο έντονη προσπάθεια, σε όλους τους τομείς, για την ακόμα πιο αποτελεσματική μας παρέμβαση στον πιο κρίσιμο τομέα: στη συνείδηση των ανθρώπων.

Να συνεχίσουμε, ακόμα καλύτερα, τη θωράκισή μας με την πολιτική του κόμματος, τόσο με τα μαθήματα που διοργανώνονται, όσο, κυρίως, με την προσωπική μας εμβάθυνση στην ιστορία και την ιδεολογία μας, αξιοποιώντας την πλούσια αρθρογραφία και βιβλιογραφία.

Είναι πιο σημαντικό από ποτέ, να έχουμε ξεκάθαρη, αποκρυσταλλωμένη αντίληψη για τη στρατηγική μας, μαθαίνοντας από τις αδυναμίες, τα λάθη, τις παραλείψεις του παρελθόντος, τόσο του κόμματός μας, όσο και της προσπάθειας οικοδόμησης του Σοσιαλισμού, τον προηγούμενο αιώνα.

Την επόμενη φορά που, οργανωμένα, η εργατική τάξη πάρει την εξουσία στα χέρια της, οφείλει να έχει ξεμπερδέψει με κάθε λογής παρανοήσεις που λειτουργούν ως βαρίδια στην επίπονη, οργάνωση της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού.

Σημαντικός παράγοντας είναι ο περίγυρός μας, με τους οπαδούς, τις επιρροές, τους συναγωνιστές. Είναι, στην πλειοψηφία τους, εν δυνάμει, μελλοντικές προσθήκες στο οργανωτικό δυναμικό. Οφείλουμε να δουλεύουμε μαζί τους, να συζητάμε, να εξηγούμε, να δείχνουμε τη διέξοδο ως κάτι άμεσο, κοντινό και όχι ουτοπικό ή, έστω, απώτερα μελλοντικό. Προφανώς, η σύνθεσή του ποικίλει και, πέρα από τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων, έχουμε κοντά μας και πολλούς αυτοαπασχολούμενους και μικρομεσαίους αγρότες.

Χρειάζεται να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα, πρώτα εμείς, την ιδιαίτερη περίπτωση αυτών των δυνάμεων και τον τρόπο με τον οποίο θα τις εντάξουμε στον κοινό αγώνα. Να αξιοποιήσουμε την επεξεργασία των θέσεών μας, η οποία συζητήθηκε στις οργανώσεις τα τελευταία χρόνια και να προσπαθήσουμε να πραγματοποιήσουμε πιο προσεκτικά σχεδιασμένες συναντήσεις, συσκέψεις και ανοιχτά καλέσματα, ίσως, σε συνεργασία και με κλαδικές οργανώσεις.

Το αυτό, ισχύει και για την παρέμβασή μας στις γυναίκες και τη νεολαία. Να προχωρήσουμε σε μία «γενναία» χαρτογράφηση και να σχεδιάσουμε, προσεκτικά και με... υπομονή, την επαφή μας με όλον αυτόν τον κόσμο. Οι δραστηριότητες του Συλλόγου Γυναικών και του «Κόκκινου Αερόστατου», μπορούν να βοηθήσουν στην προσέλκυση δυνάμεων που βρίσκονται, στην κυριολεξία, δίπλα μας.

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι αντικειμενικές συνθήκες υφίστανται, ο υποκειμενικός παράγοντας υστερεί. Ωστόσο, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και, η όσο πιο ολοκληρωμένη προετοιμασία μας για τον αγώνα της κατάκτησης της εξουσίας, είναι εκ των ουκ άνευ. Το τελευταίο διάστημα, το κόμμα εντείνει την προσπάθειά του προς αυτήν την κατεύθυνση, συζητώντας πιο ανοιχτά και προετοιμάζοντας τις οργανώσεις για αυτήν την προοπτική.

Αυτό, μας επιφορτίζει με περισσότερες ευθύνες, αλλά, ταυτόχρονα, δείχνει πως το «όνειρο» για πολλούς συντρόφους, ίσως δεν είναι τόσο μακρινό όσο πιστεύαμε. Θα δοθεί σκληρή μάχη, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές και θα κερδηθεί.

1) Στην ανάλυση για την ελληνική οικονομία (σελ. 20), η χρήση του ΑΕΠ οδηγεί σε υπερεκτίμηση της ανάπτυξης μετά το 2021, αποκρύπτοντας τον πληθωρισμό. Ενώ η ονομαστική ανάπτυξη (2021 24) είναι 17,8%, σε σταθερές αξίες του 2010 (1) περιορίζεται στο 10,7%. Σωστά επισημαίνεται ότι παρά το διάστημα ανάπτυξης η οικονομία παραμένει μικρότερη του 2008, μάλιστα με τη χρήση του ΑΕΠ υπολογισμένο σε σταθερές τιμές η ελληνική οικονομία το 2008 ήταν κατά 18% μεγαλύτερη από το 2024! Αυτό αντανακλά τα αδιέξοδα του καπιταλισμού διεθνώς, αλλά δείχνει και την σχετική υποχώρηση της Ελλάδας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα τα τελευταία χρόνια, αφού η υποχώρηση της οικονομικής της ισχύος κατά την προηγούμενη κρίση είναι μεγαλύτερη από τον παγκόσμιο και ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στους παράγοντες αβεβαιότητας της ελληνικής οικονομίας έχει αξία η αναφορά στην ανάπτυξη του REAL ESTATE, έναν κλάδο που σε αντίθεση π.χ. με τον κατασκευαστικό τομέα, δεν παράγει νέα αξία αλλά λειτουργεί κυρίως μέσω αναδιανομής - μεταφοράς της και της δημιουργίας πλασματικού κεφαλαίου (ενοίκια, υπεραξίες ακινήτων). Η διοχέτευση κεφαλαίων σε τέτοιες παρασιτικές τοποθετήσεις, ελλείψει ικανοποιητικής κερδοφορίας σε παραγωγικούς κλάδους, δημιουργεί φαινόμενα «φούσκας» καθιστώντας την οικονομία της χώρας ακόμα πιο ευάλωτη.

2) Με προβληματίζει ότι ο τρόπος που περιγράφουμε το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν διακρίνει ποιοτικά διαφορετικούς ρόλους στις διάφορες χώρες. Βλέπουμε τον ρόλο κάθε χώρας και τις μεταξύ τους σχέσεις ως μια ποσοτική αυξομείωση του ίδιου πράγματος (ο κοινός ρόλος είναι η διεκδίκηση ενός μεγαλύτερου κομματιού από την «λεία», οι σχέσεις είναι απλά ανταγωνιστικές και αλληλεξάρτησης). Ο Λένιν γράφει: Ο ιμπεριαλισμός στις αρχές του 20ού αιώνα ολοκλήρωσε το μοίρασμα του κόσμου σε μια χούφτα κράτη που το καθένα εκμεταλλεύεται (με την έννοια απόσπασης υπερκέρδους) ένα μέρος «ολόκληρου του κόσμου» (2). Αυτό δεν σημαίνει ότι παρουσιάζει μια στατική εικόνα για τον ρόλο της κάθε χώρας, σε άλλο σημείο δίνει το παράδειγμα της Ιαπωνίας ως νέας ιμπεριαλιστικής δύναμης που προέκυψε λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης (3). Ομως, παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της ανάλυσης η ποιοτική διάκριση ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες χώρες, αφού την συνδέει με την οικονομική βάση του ιμπεριαλιστικού σταδίου, η εξαγορά μονοπωλίων και πλουτοπαραγωγικών πηγών «μικρότερων» χωρών από το χρηματιστικό κεφάλαιο των ιμπεριαλιστικών κέντρων δημιουργεί οικονομική εξάρτηση ακόμα κι αν η πολιτική ανεξαρτησία διατηρείται (4). Μάλιστα, ο Λένιν αποσυνδέει την έννοια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από την πολιτική υποταγή μιας αποικίας (5) και αναδεικνύει τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκφραστεί η εξάρτηση στον ιμπεριαλισμό (6). Επομένως, παρότι σχεδόν όλες οι χώρες έχουν πολιτική ανεξαρτησία (έστω και τυπικά) και ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης έχει δημιουργήσει νέα ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν αναιρείται η διάκριση των χωρών σε ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες, όχι με έναν στατικό και αναχρονιστικό τρόπο αλλά με έναν τρόπο που να διακρίνει τον ποιοτικά διαφορετικό ρόλο κάποιων χωρών. Η θεώρηση της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας και της ανισόμετρης αλληλεξάρτησης περιγράφουν ορθά τις σχέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών αλλά όχι όλων. Η μη διάκριση των διαφορετικών ποιοτικών χαρακτηριστικών, υπονομεύει την ικανότητα μας να ερμηνεύουμε κάποιες πτυχές, π.χ. να μη διακρίνουμε το διαφορετικό ρόλο των μεγάλων κέντρων (π.χ. Γερμανία και Κίνα) μέσα στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις (ΕΕ-BRICS), όπου οι χώρες αυτές χρησιμοποιούν πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς των ενώσεων για να αυξάνουν τα ιμπεριαλιστικά υπερκέρδη και την εξάρτηση των περιφερειακών χωρών των ενώσεων (π.χ. μέσω μνημονίων και δανεισμού ή μέσω χάραξης της οικονομικής στρατηγικής των ενώσεων). Επομένως, η επιρροή της κάθε χώρας στις αποφάσεις της ΕΕ π.χ. δεν είναι απλά αποτύπωση της ισχύος και της θέσης της κάθε χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας, αφού ο ρόλος της κάθε αστικής τάξης στην ένωση δεν είναι απλά μια ποσοτική αυξομείωση των επιδιώξεων της, αλλά οι αστικές τάξεις μικρότερων χωρών οδηγούνται ενίοτε σε συμβιβασμό με τις επιδιώξεις και τις κατευθύνσεις των ιμπεριαλιστικών χωρών της ένωσης. Τέλος, το ότι η Ελλάδα ίσως δεν είναι ιμπεριαλιστική χώρα δεν είναι αντιφατικό με την εκτίμηση ότι η ελληνική αστική τάξη έχει δικές της επιδιώξεις προσπαθώντας μέσα από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες να αναβαθμίσει την θέση της ή ότι η συμμετοχή της στα πολεμικά μέτωπα δεν είναι απλά εξαναγκασμός αλλά και προσπάθεια να πάρει κομμάτι από την πίτα της «ανοικοδόμησης». Απλά όλα τα παραπάνω εκδηλώνονται σε ένα πλαίσιο που ορίζεται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στα οποία η χώρα μας είναι εξαρτημένη. Ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε γράψει: χαρακτηριστικό εδώ είναι ότι το ντόπιο κεφάλαιο όχι μονάχα δεν αντέδρασε μα διευκόλυνε με όλες τις δυνάμεις του τη διείσδυση του ξένου κεφαλαίου, γιατί απ' τη συναλλαγή και συνεργασία μ' αυτό (ποσοστά, μεσιτείες, αντιπροσωπεία κ.τ.λ.) κέρδιζε τεράστια ποσά ξεγδέρνοντας μαζί τους εργαζόμενους της χώρας. Αυτός ο ρόλος του ξένου κεφαλαίου αποτελεί τη σπουδαιότερη αιτία της μονομερούς και σχετικά αδύνατης ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Το βιομηχανικό κεφάλαιο που φύτρωσε μέσα απ' το τραπεζοτσιφλικάδικο και το εμπορομεσιτικό, δεν μπορούσε να ξεσηκωθεί κατά του ξένου, προσαρμόστηκε στην κατάσταση, στράφηκε κυρίως προς την αλαφρυά βιομηχανία (είδη διατροφής, υφαντουργία) και πήρε κι αυτό τη θέση του στην από κοινού εκμετάλλευση των εργαζομένων της χώρας. Ετσι έχουμε στενή συνεργασία ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, κάτω απ' την ηγεμονία του τελευταίου, για την αποστράγγιση του εργαζόμενου λαού. Στον τομέα της πολιτικής της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας απ' τις δυτικοευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και κατά πρώτο λόγο απ' την Αγγλία. Σε καμία όμως περίπτωση απ' αυτό δεν θα πρέπει να βγάλουμε συμπέρασμα ότι η Ελλάδα είναι αποικία. Το σωστό είναι ότι η Ελλάδα, κινούμενη μέσα στα πλαίσια της αγγλικής πολιτικής κυρίως, προσαρμόζει και επιδιώκει παράλληλα την πραγματοποίηση των δικών της ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων. Το ΚΚΕ με τις θέσεις αποδεικνύει ότι είναι το κόμμα της εργατικής τάξης εξασφαλίζοντας την πολιτική ανεξαρτησία της, θα νικήσουμε!

ΠΗΓΕΣ

1) https://fred.stlouisfed.org/series/CLVMNACSCAB1GQEL

2) ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ 2020 ΛΕΝΙΝ σελ125 (τέλος)-26

3) ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ σελ113

4) Caricature of Marxism and Imperialist Economism LENIN Red Star

σελ12-16 https://www.redstarpublishers.org/caricature.pdf

5)ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

6) Caricature of Marxism and Imperialist Economism σελ16. παράδειγμα

Αργεντινής, σελ 19-25 παράδειγμα Νορβηγίας

7) ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 6ΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ Ριζοσπάστης

24,25,26-01-1934 σελ.2

Συμβάλλοντας στο διάλογο, μερικές παρατηρήσεις και προτάσεις για το 22ο συνέδριο από ένα φίλο του κόμματος.

1. Ενα συνέδριο αφιερωμένο στην οικοδόμηση του κόμματος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εσωστρεφές, αλλά, με βάση τις θέσεις σκοπό έχει την εξωστρέφεια. Τα προβλήματα όμως οικοδόμησης και λειτουργίας του κόμματος είναι χρόνια, έχουν να κάνουν με γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, με τον καταμερισμό ευθυνών και το ισοζύγιο μονίμων στελεχών και μη και την επίδραση της αστικής ιδεολογίας σε στελέχη και μέλη, σε συνθήκες νομιμότητας.

2. Οι ΚΟΒ είναι τα κύτταρα του κόμματος. Οι εδαφικές οργανώσεις είναι ανεπαρκείς και οι λαϊκές συσπειρώσεις με αναιμικές παρεμβάσεις σε αρκετούς δήμους.

3. Διαπιστώνεται αδυναμία διείσδυσης σε ευρύτερες μικροαστικές πληθυσμιακά ομάδες αλλά δε νομίζω ότι υπάρχει μια σε βάθος ανάλυση του ζητήματος.

4. Η υπόθεση της ΛΑΡΚΟ αποτιμάται στα θετικά του εργατικού κινήματος ενώ είναι καθαρά αρνητική και καλό θα ήταν να κουβεντιαστεί στο συνέδριο.

5. Περισσότερα στατιστικά στοιχεία για το κόμμα θα ήταν διαφωτιστικά για όλη την κοινωνία.

6. Δεν είναι κατανοητή η ύπαρξη των κομματικών ομάδων οργανωτικά, λειτουργικά και πολιτικά.

7. Η παρέμβαση στον ψηφιακό χώρο είναι χωρίς συνέχεια και συνέπεια. Η έλλειψη του ραδιοτηλεοπτικού 902 είναι παραπάνω από εμφανής. Ο 902.gr παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες δεν επαρκεί. Το διαδικτυακό κανάλι του κόμματος υπολειτουργεί. Οι μεγάλες εκδηλώσεις και οι διαφορές ημερίδες θα έπρεπε να ανεβαίνουν ζωντανά και να παραμένουν, στο YouTube τουλάχιστον. Η ΚΟΜΕΠ να ανεβαίνει ψηφιακά μετά την επόμενη έκδοση.

8. Ο διαδικτυακός διάλογος θα έπρεπε να είναι ανοιχτός.

9. Το συνέδριο με απόφαση των συνέδρων θα πρέπει να κάνει το μεγάλο βήμα να είναι ανοιχτό διαδικτυακά, ώστε να δώσουμε σε όλους ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σοβαρού κομματικού συνεδρίου, με πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες για να μην υπάρξει καμιά παραφιλολογία.

10. Μια μερική ανανέωση του προγράμματος θα ήταν σκόπιμη.

11. Απαραίτητα να συγγραφεί ένα βιβλίο από τις υπεύθυνες επιτροπές του κόμματος για την ελληνική αστική τάξη στις σημερινές συνθήκες με στοιχεία, νούμερα και ονόματα.

12. Να εξεταστεί η δημιουργία ξεχωριστής πλατφόρμας διαδικτυακών μαθημάτων, για μέλη και οπαδούς. Οι πανεπιστημιακοί ξέρουν πολύ καλά πως να τη στήσουν (ένα καλό πρότυπο είναι το mathesis, μελετήσετέ το).

Εύχομαι καλές εργασίες και ακόμα καλύτερες αποφάσεις.