Καταρχήν συμφωνώ με τις θέσεις της ΚΕ του Κόμματος για το 22ο Συνέδριο. Πιστεύω ότι η πλούσια συζήτηση που ξετυλίγουμε στο Κόμμα, στην εργατική τάξη, όλο τον λαό, το διάστημα που διανύουμε μέχρι το Συνέδριο καθώς και οι αποφάσεις του, θα αποτελέσουν ένα κρίσιμο, πολύτιμο εφόδιο - όπλο για το Κόμμα μας, τα κομματικά μέλη, αλλά και για την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, στον αγώνα για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που έχει φάει τα ψωμιά του από καιρό.

Οι σύνθετες και ολοένα και περισσότερο μεταβαλλόμενες εξελίξεις, με την όξυνση των ανταγωνισμών μεταξύ των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, τον κίνδυνο για ένα γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τη στροφή στην πολεμική οικονομία, την κλιμάκωση της επίθεσης στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη γιγάντωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, όλα τα παραπάνω προμηνύουν απροσδόκητες εξελίξεις που μπορεί να μην τις έχουμε βάλει καλά στο μυαλό μας ακόμη ως ενδεχόμενα. Η απότομη επιδείνωση της θέσης του λαού μας, η μεγάλη κίνηση μαζών, η ένταση της ταξικής πάλης, της κρατικής καταστολής, του αντικομμουνισμού κ.λπ.

Το ζητούμενο λοιπόν που θέτει το Κόμμα και στις θέσεις της ΚΕ είναι πόσο έτοιμοι είμαστε ως Κόμμα με τις οργανώσεις του ριζωμένες στην εργατική τάξη, τον λαό, ως επαναστάτες κομμουνιστές στελέχη και μέλη να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα της ιστορίας για την ανατροπή, να ηγηθούμε στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της, όντας έτοιμοι, ατσαλωμένοι και έμπειροι ιδεολογικά, οργανωτικά, με επιτελικότητα, υπομονή, συνέπεια, καρτερικότητα αλλά και αποφασιστικότητα, με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και τους δεσμούς που καθημερινά πρέπει να αναπτύσσουμε, από όλα τα «ρυάκια» και τους δρόμους, πολύπλευρα, με δουλειά στο τώρα, ώστε να μετρήσουμε βήματα, να αντιστοιχήσουμε το επαναστατικό μας πρόγραμμα στο σήμερα, στην καθημερινή δουλειά και δράση μας, εμβαθύνοντας και παίρνοντας μέτρα βελτίωσης ιδεολογικά, οργανωτικά, καθοδηγητικά, στο μαζικό κίνημα.

Ενας σημαντικός τομέας δουλειάς που πιστεύω έχουμε πολλά βήματα να μετρήσουμε είναι στην παρέμβασή μας στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους, τους φορείς τους, το κίνημά τους, τη θέση τους στον καπιταλισμό και πώς η πιο πανανθρώπινη ιδεολογία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού τους «τοποθετεί» στην κοινωνία που δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Σύνθετο θέμα που έχει πολλές πλευρές, καταρχήν από τη δυνατότητα και τον τρόπο προσέγγισης των ίδιων των ατόμων αΜΕΑ αναλόγως με το ποιο είναι και το κύριο πρόβλημά τους (νοητικό, κινητικό, άλλο...). Την επικοινωνία και δημιουργία ισχυρών δεσμών και με τον φροντιστή του, την οικογένειά του. Τη συμμετοχή του ίδιου και της οικογένειάς του στον συλλογικό αγώνα, στο αναπηρικό κίνημα, στο γενικότερο εργατικό - λαϊκό κίνημα, ξεπερνώντας τεράστιες αντικειμενικές δυσκολίες σε ζητήματα υγείας, πρακτικής στήριξης, κοινωνικά στερεότυπα, ρατσισμό και αντιδραστικά αντανακλαστικά που αναπαράγει το ίδιο το σύστημα, την υιοθέτηση πολλές φορές από τους ίδιους της ατομικής ευθύνης για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν, της υποδεέστερης θέσης και πρόσβασης στις κοινωνικές, εργασιακές, πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες.

Να μελετήσουμε πιο βαθιά τι αντανάκλαση έχουν όλα αυτά στα ίδια τα άτομα με ειδικές ανάγκες αλλά και τις οικογένειές τους, πόσο ευάλωτοι γίνονται σε μηχανισμούς ενσωμάτωσης του συστήματος, είτε για μια καθημερινή διευκόλυνση και εξυπηρέτηση, είτε εξασφαλίζοντας κάποια υποτυπώδη βοήθεια με οποιονδήποτε τρόπο, σε συνθήκες φυσικά πλήρους κρατικής απαξίωσης, κυριαρχίας της λογικής της ατομικής ευθύνης, της πολιτικής κόστους - οφέλους σε όλα τα επίπεδα με εκτεταμένες περικοπές σε κατακτήσεις, δικαιώματα, επιδόματα, δομές κ.λπ., που αποσπάστηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες με σκληρούς αγώνες.

Επίσης έχουμε να αντιμετωπίσουμε και νεότερες «θεωρίες» περί «συμπερίληψης», κατανόησης των προβλημάτων των ατόμων αΜΕΑ σε ένα πλαίσιο άθλιας υποκρισίας με ολίγον αταξικής προσέγγισης, καλέσματος ενότητας στο συγκεκριμένο πρόβλημα με το αστικό κράτος να προσφέρει ψίχουλα για λίγους και για λίγο (βλ. τα διάφορα ψευτοπρογράμματα στήριξης με ημ/νία λήξης) και από εκεί και μετά ό,τι έχει ευχαρίστηση να προσφέρει καμιά δωρεά κανένας καπιταλιστής, ώστε να χαρακτηριστεί και ως αιώνιος ευεργέτης που θα πρέπει να του χρωστάμε ευγνωμοσύνη.

Ολα τα παραπάνω θα τα βρει κανείς σε κοινό παρονομαστή με διαφοροποιήσεις πάντα στα επιμέρους για να διατηρείται η ικανότητα ενσωμάτωσης, σε όλα τα αστικά κόμματα και φυσικά αν ασχοληθεί κανείς περαιτέρω, στα διάφορα κείμενα και αναλύσεις των αστικών επιτελείων, στην πολιτική του κεφαλαίου, της Ε.Ε., των αστικών κυβερνήσεων, ΜΚΟ κ.λπ., συνοδευόμενα από γενικόλογες διακηρύξεις προς εσωτερική κατανάλωση.

Καλούμαστε λοιπόν να εναρμονίσουμε το επαναστατικό πρόγραμμα του Κόμματος, εξειδικεύοντας τις επεξεργασίες μας στα άτομα με ειδικές ανάγκες ανεβάζοντας πρώτα το επίπεδο της παρέμβασής μας στις ίδιες τις Κομματικές Οργανώσεις και τα μέλη τους. Δεν πρέπει να είναι υπόθεση μόνο των υπευθύνων στο αναπηρικό κίνημα και όποιος άλλος ενδιαφέρεται ή όποιος έχει κάποιο πρόβλημα.

Οι συλλογικές επεξεργασίες του Κόμματος στις σύγχρονες συνθήκες πρέπει να εμπλουτιστούν πρώτα και κύρια με τους ιδεολογικοπολιτικούς και οργανωτικούς όρους που θέτουν οι ίδιες οι θέσεις της ΚΕ για το Συνέδριο, ενισχύοντας την ιδεολογική δουλειά, αναδεικνύοντας την προοπτική αυτών των ατόμων και το συμφέρον που έχουν να παλέψουν για τη συνολική ανατροπή του καπιταλισμού, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, όπου το εργατικό κράτος και οι δομές του με κοινωνικοποιημένα τα σύγχρονα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης κ.λπ., θα κατέγραφαν πραγματικά βήματα κοινωνικής προόδου στα προβλήματα των ατόμων αΜΕΑ σε όλα τα επίπεδα, σε ζητήματα που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια αυτού του συστήματος. Η εμπειρία των σοσιαλιστικών χωρών με το δοσμένο επίπεδο ανάπτυξης εκείνης της περιόδου, σημείωσε κατακτήσεις που ακόμη και σήμερα, 35 χρόνια μετά τις ανατροπές είναι ζητούμενο στα καπιταλιστικά κράτη.

Απαραίτητος όρος προετοιμασίας στο σήμερα είναι πρώτα τα καθοδηγητικά όργανα και μαζί και οι ΚΟΒ να αφομοιώσουν καθολικά ως βασικό συστατικό στοιχείο στη καθημερινή τους δουλειά τα προβλήματα των αΜΕΑ, ανεβάζοντας την απαίτηση, την εξοικείωση και διαπαιδαγώγηση, την κομματική και ταξική στήριξη και αλληλεγγύη, ώστε ως καλά εκπαιδευμένη επαναστατική κολλεκτίβα να λειτουργούμε και να ανταποκρινόμαστε στις αυξημένες και σύνθετες απαιτήσεις που έχουν, ενισχύοντας τη συλλογικότητα, ξεπερνώντας στρεβλές αντιλήψεις, μετρώντας βήματα στη συγκέντρωση δυνάμεων, στην οργανωτική ανάπτυξη του Κόμματος σε αυτόν τον ευαίσθητο χώρο. Να είμαστε βέβαιοι ότι και τα άτομα με ειδικές ανάγκες περιμένουν ακόμη περισσότερα από τους κομμουνιστές, έχουμε τις δυνατότητες, μπορούμε. Η ιδεολογία μας, οι αρχές του Κόμματος, οι αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου θα είναι η εγγύηση γι' αυτό.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές

Ως άνθρωπος με αναπηρία κίνησης και όρασης δεν μπορώ παρά να ξεκινήσω το παρόν κείμενο συγχαίροντας θερμά τόσο την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος για τη δημοσίευση των θέσεων και σε αρχεία ήχου mp3 όσο φυσικά και τις εθελόντριες, αναγνώστριες των κειμένων που υλοποίησαν την πρωτοβουλία αυτή.!!! Θεωρώ επίσης πως καλό θα ήταν το ίδιο να συμβεί και με τα κείμενα των αποφάσεων του Συνεδρίου εάν φυσικά υπάρχει τέτοια δυνατότητα.!!!

Ως προς το κείμενο των θέσεων επιθυμώ αρχικά να ξεκαθαρίσω πως εν γένει συμφωνώ με αυτά τόσο ως προς τις εκτιμήσεις που εκφράζονται για την κατάσταση στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο καθώς και με τους στόχους που τίθενται προς υλοποίηση μέχρι το επόμενο Συνέδριο του Κόμματος.

Ως προς την κατάσταση σε διεθνές επίπεδο εκτιμώ πως μέχρι σήμερα έχουμε πολύ ορθά αναδείξει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου που διεξάγεται σε διάφορα μέτωπα ανά τον κόσμο (Ουκρανία, Μέση Ανατολή κ.λπ.) καθώς επίσης και τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί η με κάθε τρόπο εμπλοκή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις ανά τον κόσμο. Βέβαια η επαγρύπνηση ειδικά στο πεδίο αυτό θα πρέπει να παραμείνει σταθερή, καθώς όπως φαίνεται από τις καθημερινές εξελίξεις έχουν ακόμη πολλά να δουν τα μάτια μας. Είναι επίσης απαραίτητο να συνεχιστεί μέσα από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» και όχι μόνο η ανάδειξη του τι σημαίνει για τους λαούς όλου του κόσμου η μετατροπή των οικονομιών σε πολεμικές οικονομίες. Ολο αυτό φωτίζει καλύτερα και τα χάρτινα επιχειρήματα διάφορων οπορτουνιστικών δυνάμεων ότι δήθεν η χώρα μας αποτελεί θλιβερή εξαίρεση όσον αφορά τις κοινωνικές δαπάνες που περικόπτονται απέναντι στον «παράδεισο της Ευρωπαϊκής Ενωσης». Επίσης θολώνει τα νερά και προκαλεί σύγχυση σε ένα μέρος του λαού με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται ή ακόμη και να αδυνατεί να εντοπίσει τον πραγματικό ένοχο ο οποίος φυσικά δεν είναι ο κατά περίπτωση μηχανοδηγός αλλά οι ράγες κίνησης και τα θεμέλια της σημερινής καπιταλιστικής κοινωνίας.

Ως προς την παρέμβαση του Κόμματος στον τομέα του πολιτισμού κατά την τετραετία που μεσολάβησε από το προηγούμενο Συνέδριο, έγιναν αναμφίβολα θετικά βήματα τα οποία όμως είναι απαραίτητο να συνεχιστούν, καθώς αποτελεί τομέα ο οποίος αναδεικνύει ξεκάθαρα την τελείως διαφορετική οπτική του Κόμματος απέναντι στην πολιτιστική δημιουργία. Ετσι φωτίζεται ξεκάθαρα η μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στα «πολιτιστικά σκουπίδια» των αστών και στην υψηλού επιπέδου πολιτιστική δημιουργία τόσο από μεγάλους Ελληνες δημιουργούς όσο κι από εκατοντάδες νέους ανθρώπους που αναδεικνύονται στο συγκεκριμένο πεδίο. Πολύ βασικό είναι επίσης ότι μέσα από τη διαδικασία αυτή έρχονται σε επαφή με το Κόμμα νέοι δημιουργοί αλλά και γενικότερα νέοι και νέες.

Ολοκληρώνοντας αυτή την παρέμβαση θα ήθελα να σταθώ λίγο και στον τομέα της Υγείας - Πρόνοιας - ΑμεΑ ο οποίος είναι πολύ σημαντικός για τον λαό και ταυτόχρονα άκρως κερδοφόρος για μεγάλα αλλά και μικρότερα επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία κάνουν κυριολεκτικά πάρτι στον τομέα αυτό μέσα από διάφορα προγράμματα και επιδοτήσεις, τη στιγμή που στον αντίποδα το δημόσιο σύστημα Υγείας Πρόνοιας αλλά και άλλων παροχών αργοσβήνει στενάζοντας από υποστελέχωση με ό,τι αυτό φυσικά συνεπάγεται για τους έχοντες ανάγκη των αντίστοιχων υπηρεσιών. Και στο πεδίο αυτό θα πρέπει να συνεχιστεί η στενή παρακολούθηση των εξελίξεων πάντα με παρεμβάσεις με επεξεργασμένα πλαίσια αιτημάτων αλλά και ανάδειξη της μεγάλης εικόνας την οποία συστηματικά συσκοτίζουν κυβέρνηση και οι συμβιβασμένες ηγεσίες ειδικά των τριτοβάθμιων οργανώσεων των ΑμεΑ. Επίσης συνεχίζουμε να είμαστε κοντά στους εργαζόμενους των δομών του ιδιωτικού τομέα Υγείας - Πρόνοιας, (ΚΔΑΠ, ΚΔΗΦ) κ.λπ. οι οποίοι στενάζουν οικονομικά όπως και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η κοινωνία δείχνει μια βαθιά απαξίωση προς κάθε μορφή πνευματικότητας, σε κάθε τι δηλαδή που απελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά της κατανάλωσης. Η εσωτερική ζωή, η καλλιέργεια του νοήματος, η αναζήτηση του βαθύτερου προσανατολισμού του ανθρώπου αντιμετωπίζονται ως περιττές πολυτέλειες σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα με όρους χρησιμότητας, απόδοσης και κατανάλωσης. Το άτομο ωθείται διαρκώς σε μια μοναχική μάχη «επιτυχίας», ενώ η κοινότητα αποσυντίθεται κάτω από το βάρος της ατομικιστικής λογικής.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η ανάγκη για κομμουνιστική οργάνωση δεν είναι ζήτημα πολιτικής νοσταλγίας, ούτε επιστροφής σε παρωχημένα μοντέλα. Είναι πρωτίστως ζήτημα φιλανθρωπίας αυτό που ακούγεται σήμερα ως ανθρωπινότητα. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς δεσμούς, χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς δομές που επιτρέπουν στους ανθρώπους να δρουν μαζί και όχι ο ένας εναντίον του άλλου. Κάθε κοινωνία που στηρίζεται αποκλειστικά στον ανταγωνισμό και στην απομόνωση, αργά ή γρήγορα, διαλύεται.

Η συλλογική οργάνωση πρέπει να ξαναβρεί το χαμένο της νόημα. Να μην είναι μηχανισμός εξουσίας, αλλά ένα δίκτυο που στηρίζεται στην αλληλοβοήθεια, στην αυτοδιαχείριση και στη συνείδηση ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς παραγωγικό μέγεθος, αλλά πρόσωπο με ελευθερία και δημιουργικότητα. Η ιστορική εμπειρία μας έχει δείξει ότι όταν η οργάνωση ξεχνά τον άνθρωπο και μετατρέπεται σε γραφειοκρατικό μηχανισμό, όταν αντιμετωπίζει το άτομο ως εξάρτημα, τότε αναπόφευκτα παύει να υπηρετεί την ελευθερία και γίνεται πηγή καταπίεσης. Μια τέτοια δομή καταρρέει όχι μόνο πολιτικά ή οικονομικά, αλλά και πνευματικά: χάνει τον σκοπό της, χάνει τη ζωτικότητά της, χάνει την πίστη της στο ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό,χάνει την επαναστατική της λειτουργία.

Η Δημόσια υγεία με αυτά τα μέτρα δεν μπορεί λοιπόν να είναι «διοικητική υπόθεση». Είναι πεδίο όπου πρέπει να εκφράζεται η ανώτερη μορφή κοινωνικής συνείδησης: το καθήκον απέναντι στον συλλογικό άνθρωπο. Αυτό σημαίνει:

- να βλέπεις τον ασθενή όχι ως παραγωγικό μέγεθος αλλά ως φορέα ιστορικής αξιοπρέπειας,

- να αντιλαμβάνεσαι τη φροντίδα όχι ως πράξη υπηρεσίας αλλά ως πράξη κοινωνικής απελευθέρωσης,

- να οργανώνεις την ιατρική πράξη ως συλλογικό έργο, όχι ως ατομική επιβίωση.

Η συλλογική αυτή δράση είναι καθήκον όλων μας. Η πρόκληση της εποχής μας είναι να βρούμε το μέτρο: μια οργάνωση που καλλιεργεί την αλληλεγγύη χωρίς να επιβάλλει ομοιομορφία, που στηρίζει τη συλλογική δράση χωρίς να ακυρώνει την προσωπική ιδιαιτερότητα.

Χρειαζόμαστε την κομμουνιστική συλλογικότητα σε κάθε Νοσοκομείο, σε κάθε δομή υγείας, με τη σύμπραξη όλων όσων κοινωνούν τις ίδιες θέσεις, σε μια πλατεία στήριξη αγώνα αντίστασης, που επαναφέρει στο προσκήνιο τη δημιουργικότητα, την εσωτερικότητα, τη δυνατότητα του ανθρώπου να μεταμορφώνει τον κόσμο με σεβασμό προς τον άλλο και προς τον εαυτό του.

Το ζήτημα του πώς κατακτιέται στην πράξη, μέσα στην ίδια την κομματική λειτουργία, ο πρωτοπόρος και επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος - το πώς αξιώνεται να είναι πραγματικά ένα Κόμμα παντός καιρού - δεν αποτελεί ευχολόγιο, αλλά απόλυτη αναγκαιότητα για την επίτευξη των επαναστατικών μας σκοπών.

Η ανάγκη αυτή, της εναρμόνισης της καθημερινής δράσης με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, δεν μας απασχολεί πρώτη φορά. Ωστόσο, η κατανόηση ότι η σημερινή φάση απαιτεί την επίλυση αυτής της «αναντιστοιχίας», όχι μόνο λόγω της σφοδρότητας της επίθεσης του αντιπάλου, αλλά κυρίως ως δυνατότητα η οποία γεννήθηκε από τη δράση όλου του Κόμματος - που σε καμία περίπτωση δεν ήταν δεδομένη - διαμορφώνει την ημερήσια διάταξη για το αποφασιστικό άλμα που χρειάζεται να γίνει στην ποιότητα της δουλειάς μας.

Οι βασικοί άξονες που διατυπώνονται στις θέσεις της ΚΕ προσανατολίζουν τη σκέψη μας γύρω από το πώς η δουλειά μας μπορεί να ενισχύσει ολόπλευρα τον χαρακτήρα του Κόμματος και να αποτελέσει σταθερή βάση για την επαναστατική του ανάπτυξη. Η πείρα των οργανώσεών μας στον κλάδο των Κατασκευών μπορεί να στηριχθεί σε αυτούς τους άξονες και να εξελιχθεί περαιτέρω.

Πιο συγκεκριμένα:

Η προσπάθειά μας να αντιπαρατεθούμε με τα ιδεολογήματα που γεννά η καπιταλιστική ανάπτυξη στον κλάδο και η συσχέτισή του με τη στροφή στην πολεμική οικονομία, επιβεβαιώνουν ότι η πρώτη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να σταθούμε πραγματικά ως Κόμμα παντός καιρού είναι να βαθύνουμε στην ιδεολογική δουλειά, όχι ως αφηρημένη μελέτη ή δημοσιογραφική έρευνα, αλλά ως ικανότητα να μετατρέπουμε τη γνώση σε καθοδήγηση, σε πράξη, σε παράδειγμα.

Γιατί δεν αρκεί να παραθέτουμε αριθμητικά στοιχεία από την κερδοφορία των επιχειρήσεων του κλάδου ή από τα χιλιόμετρα των οδικών αξόνων που είναι ενταγμένοι στο διαμετακομιστικό σύστημα «διπλής» χρήσης. Χρειάζεται να φωτίζουμε τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης, τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, τη διέξοδο και την ανωτερότητα του σοσιαλισμού. Η ιδεολογική δουλειά είναι κύρια ζήτημα μεθόδου, τρόπου σκέψης και στάσης απέναντι στην πραγματικότητα. Δεν εξαντλείται στις σχολές, στις ανακοινώσεις ή στις εισηγήσεις αλλά είναι το νήμα εκείνο που πρέπει να διαπερνά κάθε πλευρά της κομματικής ζωής - από τη συνεδρίαση της ΚΟΒ μέχρι τη συζήτηση με τον συνάδελφο στον χώρο δουλειάς.

Είναι αυτό που επιτρέπει σε κάθε Κομματική Οργάνωση να βλέπει πιο μακριά, να εξηγεί το «γιατί» πίσω από τα φαινόμενα και να κατευθύνει τη δράση της τάξης μας. Είναι όρος για τη χάραξη του αυτοτελούς σχεδίου σε κάθε χώρο ευθύνης, ενός σχεδίου που δεν εκπονείται «παράλληλα» με τη διαπάλη αλλά εμπεριέχει τη δουλειά με το Πρόγραμμα ως βασικό στοιχείο.

Σε αυτή την κατεύθυνση, μόνο όταν ο κάθε κρίκος της Οργάνωσης τροφοδοτείται από τη στρατηγική μας, μπορεί να αναπτύξει το «ειδικό»: την πρωτοβουλία, την τακτική, τον συγκεκριμένο τρόπο δουλειάς αλλά και την αντοχή που αντιστοιχεί στις ανάγκες και στα καθήκοντα του κλάδου ή του χώρου δουλειάς. Ετσι, η καθοδήγηση παύει να είναι τυπική «υλοποίηση οδηγιών» και γίνεται δημιουργική επεξεργασία της πολιτικής μας μέσα σε αυτές τις πραγματικές συνθήκες.

Με ποια μέθοδο και κριτήριο άλλωστε πρέπει να εξετάσουμε το τι ακριβώς μπαίνει εμπόδιο, ώστε να το ξεπεράσουμε, στους εργαζόμενους στον χώρο ευθύνης μας για τη στρατολόγηση νέων δυνάμεων;

Πώς αλλιώς θα μπορέσουμε να αντιπαλέψουμε πιο ουσιαστικά την επιρροή της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της αστικής ιδεολογίας στους συναδέλφους μας, όχι μόνο από την πλευρά της εν δυνάμει διαμόρφωσης υλικών προϋποθέσεων για ενσωμάτωση στο σύστημα αλλά κυριότερα, πώς θα σπάμε την αντίληψη ότι αυτός ο δρόμος είναι μονόδρομος; Πώς θα τα καταφέρουμε αν δεν διαθέτουμε συλλογικά τα εφόδια να αναδείξουμε τον αντιλαϊκό και αντιφατικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, το ότι ο αντίπαλος δεν είναι ανίκητος;

Οτι δηλαδή πέρα από τον άδικο και μακριά από τις λαϊκές ανάγκες προσανατολισμό που έχει αυτός ο δρόμος, στέκει μπροστά μας προς αποκάλυψη ότι μια διαφορετική οργάνωση της παραγωγής θα μπορούσε να απελευθερώσει όλες τις πραγματικές δυνατότητες που έχει σήμερα η εποχή.

Μπορούν να αποτελέσουν στοιχεία ιδεολογικής αντεπίθεσης ζητήματα που αναδεικνύονται διεθνώς, ανεξάρτητα από τις επιμέρους εθνικές διαφοροποιήσεις οι οποίες είναι υπαρκτές, όπως η σημαντική διαχρονική υστέρηση του κλάδου των κατασκευών στην αυτοματοποίηση και ο προβληματισμός για τη χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας, σε σχέση με άλλους κλάδους της οικονομίας (γεγονός που επισημαίνεται επανειλημμένα σε εκθέσεις διεθνών οργανισμών όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, σε μελέτες μεγάλων συμβουλευτικών εταιρειών κ.λπ.).

Αυτό δηλαδή που για την κοινωνική εξέλιξη παρουσιάζεται σαν πρόβλημα, θορυβεί τους καπιταλιστές μόνο όσο επηρεάζει την κερδοφορία και ανταγωνιστικότητά τους, αφού την ίδια ώρα μπορούν να απασχολούν για περισσότερο χρόνο, περισσότερους εργαζόμενους, η εργασία των οποίων αποτελεί τη μοναδική πηγή υπεραξίας.

Ζητήματα δηλαδή που μπορούν να τροφοδοτήσουν τις δυνάμεις μας με μεγαλύτερη πολιτική αυτοπεποίθηση, ώστε με καλύτερους όρους να εκπληρώνουμε τον ρόλο μας σαν λαϊκοί ηγέτες μέσα στους χώρους δουλειάς, όταν αυτά θεμελιώνονται πάνω στα κεντρικά στοιχεία της κοσμοθεωρίας μας, όπως ο βασικός νόμος της κοινωνικής εξέλιξης και της αναντιστοιχίας των σχέσεων παραγωγής και παραγωγικών δυνάμεων. Να οπλίσουν με αποφασιστικότητα αλλά και με ανάπτυξη της έγνοιας για την συγκέντρωση δυνάμεων απέναντι στον αντίπαλο, ο οποίος δεν είναι ανίκητος.

Υπό αυτό το πρίσμα, μαζί με την κατάλληλη προσαρμογή της ιδεολογικής δουλειάς και διαπάλης στο πλαίσιο του κινήματος, αυτή μπορεί να αλληλοτροφοδοτήσει την πείρα και την αυτοτελή δράση, ενισχύοντας πως όταν εξυπηρετείται αυτός ο προσανατολισμός, η πάλη μέσα στους χώρους δουλειάς μπορεί να γίνει σχολείο για την πάλη απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Μόνο σε αυτή την κατεύθυνση, η πάλη μπορεί να μην περιορίζεται στη μεμονωμένη εταιρεία αλλά να συνδέεται με τη στρατηγική του κεφαλαίου, του κράτους, της ΕΕ και ΝΑΤΟ. Να δημιουργείται έτσι, ένα πιο εύφορο έδαφος ώστε οι εργαζόμενοι να μαθαίνουν να μετρούν τις δυνάμεις τους, να εμπιστεύονται τις συλλογικές τους δυνατότητες και να διαμορφώνουν την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να αντιπαρατεθούν με την εργοδοσία και το κράτος. Με καλύτερους όρους μπορεί να πέσει στο κενό η αυταπάτη για δίκαιο αστικό κράτος ή μια σωτήρια κυβέρνηση στον καπιταλισμό, όταν μέσα σε χώρους δουλειάς προβάλλεται η ελπίδα που βρίσκεται στην οργάνωση, στην αντίσταση και τη διεκδίκηση. Η συλλογική δράση είναι αυτή που μπορεί να δώσει το πάνω χέρι στους εργαζόμενους ώστε πιο εύκολα να καταλάβουν, «γιατί χωρίς εμάς, γρανάζι δεν γυρνά», μα κυριότερα, να αφουγκραστούν τους πραγματικούς όρους και προϋποθέσεις όπου αυτό το σύνθημα μπορεί να γίνει πράξη, σε συμπόρευση με τους κομμουνιστές στον δρόμο της ανατροπής.

Αρχικά θα ήθελα να δηλώσω τη συμφωνία μου με τις θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος. Θεωρώ ότι αποτελούν πολιτικό κείμενο παρακαταθήκη ως προς τις επεξεργασίες και τον σχεδιασμό της παρέμβασης του ΚΚΕ το επόμενο διάστημα.

Μελετώντας το κείμενο αναρωτήθηκα γιατί μπαίνει τόσο επιτακτικά σήμερα η αναγκαιότητα ολόπλευρης ισχυροποίησης του Κόμματος, αφού το σύνθημα «Κόμμα Παντός Καιρού», όχι ως σύνθημα, αλλά ως ουσία, πρέπει να διέπει τη λειτουργία του από πάνω ως κάτω και από κάτω προς τα πάνω, σε κάθε δραστηριότητα, σε κάθε απόφαση και εν τέλει στη σκέψη κάθε μέλους. Εξάλλου δεν είναι και για το οποίο συζητάμε ούτε πρώτη φορά και σίγουρα ούτε και τελευταία.

Ωστόσο η ανάλυση που γίνεται στο κείμενο των Θέσεων για την εθνική και διεθνή πραγματικότητα, σε όλους τους άξονες, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης του γιατί η σημερινή και μελλοντική πραγματικότητα που βιώνει και θα βιώσει η εργατική τάξη και ο λαός, επιβάλλει την ολόπλευρη ισχυροποίηση του Κόμματος σε όλους τους τομείς. Στους δύσκολους καιρούς που έρχονται, με την όξυνση των ανταγωνισμών και το ξαναμοίρασμα του κόσμου με την κατά μέτωπο επίθεση που θα δεχθεί το Κόμμα, μόνο ως σύνθημα δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα όσα αναφέρουν οι Θέσεις. Θέτοντας την ΚΟΒ στο επίκεντρο η βελτίωση της ιδεολογικής και πολιτικής παρέμβασης πρέπει να αντιστοιχηθεί στις απαιτήσεις της περιόδου, που τα χαρακτηριστικά της πολύ εύστοχα αναλύονται εντός του κειμένου. Πάνω σε αυτόν τον γενικό άξονα θα ήθελα να βάλω κάποιες σκέψεις όσον αφορά στη δράση μας στον χώρο της Υγείας.

Το διάστημα από το προηγούμενο συνέδριο μετρήσαμε θετικά βήματα σε επίπεδο αρχαιρεσιών (π.χ. ΕΙΝΑΠ, ΕΙΝΑ, ΕΙΝΘ κ.λπ.) όσο και σε επίπεδο ανόδου της κινητικότητας των εργαζόμενων και της διάθεσης για ανάπτυξη αγώνων, ίσως και διευρυμένο κύμα αμφισβήτησης της πολιτικής που εφαρμόζεται στον εν λόγω χώρο.

Θεωρώ ότι τα συγκεκριμένα βήματα μόνο πρόσκαιρα και τυχαία δεν είναι. Αποτελούν συνάρτηση πολλών παραγόντων όπως:

1) Η προσεγμένη επεξεργασμένη και εκλαϊκευμένη πρόταση του Κόμματος την περίοδο της πανδημίας. Αποκρούσαμε σωστά αντεπιστημονικές θεωρίες συνωμοσίας, αναδείξαμε την πηγή των προβλημάτων όχι την ίδια την πανδημία, αλλά τις αναδιαρθρώσεις στον χώρο της Υγείας που οδηγούν στην εμπορευματοποίησή του, προβάλλαμε σθεναρά το θέμα της επίταξης του ιδιωτικού τομέα. Νομίζω ειδικά στο τελευταίο ζήτημα, βοηθούσε και ν' ανοίξει η συζήτηση για την ανωτερότητα του Σοσιαλισμού και η προβολή των κατακτήσεών του στον χώρο της Υγείας. Θεωρώ ότι σταθήκαμε σωστά και στο ζήτημα συνολικά της διαχείρισης της πανδημίας από την κυβέρνηση και την αστική τάξη ανοίγοντας το μέτωπο σε οπορτουνιστές και σε δυνάμεις από τον «αντιεξουσιαστικό» χώρο. Η δουλειά στο εν λόγω διάστημα ας αποτελέσει παρακαταθήκη.

2) Οσον αφορά στην παρέμβασή μας στις νεότερες ηλικίες υγειονομικών, πιστεύω ότι η δουλειά που έχει γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια στο επίπεδο της ΚΝΕ και στη δράση μας στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχει διαδραματίσει τον ρόλο της. Πιο συγκεκριμένα, η ανάδειξη της ανωτερότητας και των κατακτήσεων του Σοσιαλισμού, ο ρόλος του επιστήμονα, οι αναδιαρθρώσεις στον χώρο της Υγείας ως στρατηγική του Κεφαλαίου, συνέβαλλαν και θα συμβάλλουν, ώστε μία μερίδα νέων επιστημόνων που προέρχονται από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να βγάζουν πιο βαθιά συμπεράσματα, να αρχίζουν να αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική, να μας εμπιστεύονται, να μας ακούνε και να εγκλωβίζονται,να κερδίζονται. Η ΚΝΕ ως νεολαία του Κόμματος παλεύει για τον Σοσιαλισμό και μέσα στους χώρους εκπαίδευσης και ως τέτοια πρέπει ν' ανοίγει όλα τα ζητήματα, με την υπεροχή της ιδεολογίας μας, από τη σκοπιά της στρατηγικής μας. Υπάρχει κόσμος που μας περιμένει, που θέλει να του μιλήσουμε ολόπλευρα, που προβληματίζεται γιατί δε βλέπει τη διέξοδο κι εμείς πρέπει να του τη δώσουμε απλά και κατανοητά. Τα εργαλεία τα έχουμε, ας τα βάλουμε σε πλήρη κίνηση.

Το επόμενο χρονικό διάστημα θεωρώ ότι πρέπει να σταθούμε σε κάποια ζητήματα ειδικά στον χώρο της Υγείας.

α) Να συνεχίσουμε, όπως σωστά κάνουμε, να σηκώνουμε το ζήτημα της εκπαίδευσης των γιατρών και των υγειονομικών γενικότερα. Οτι αποτελεί ευθύνη του κράτους και όχι των ίδιων. Είναι πολύ μεγάλο κόστος η συμμετοχή σε εκπαιδευτικές διαδικασίες και το γεγονός ότι καλύπτεται από τις φαρμακευτικές εταιρείες, δίνει το πάτημα να μπαίνουν και να αλωνίζουν στα νοσοκομεία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επίσης, καλλιεργείται μια λογική εφησυχασμού ειδικά στις νέες ηλικίες του στυλ γιατί να παλέψω για δωρεάν εκπαίδευση αφού θα μου τα καλύψει ο τάδε φαρμακευτικός αντιπρόσωπος.

β) Ν' ανοίξουμε μέτωπο στο ζήτημα του «Ιατρικού Τουρισμού» που τόσο έντονα αναδεικνύεται και δουλεύεται, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τις συμβιβασμένες ηγεσίες των Ιατρικών Συλλόγων πανελλαδικά. Παρουσιάζουν τον «Ιατρικό Τουρισμό» ως πηγή κερδοφορίας και «ευκαιρία» ανάδειξης των δυνατοτήτων της χώρας στον ιατρικό τομέα. Να απαντήσουμε ολοκληρωμένα και ξεκάθαρα και να ανοίγουμε το θέμα της αξιοποίησης των επιστημονικών δυνατοτήτων και επιτευγμάτων προς όφελος των λαϊκών αναγκών. Εν τέλει ποιο θα κερδίσει κι από αυτού του είδους τουρισμού δηλαδή.

γ) Μπορούμε να αναδείξουμε πιο πλατιά τον ρόλο του επιστήμονα από τη δική μας τη σκοπιά. Οχι ως σύνθημα, αλλά στην ουσία του, ως ολοκληρωμένος άνθρωπος που με όπλο τη γνώση και τις τεχνολογικές δυνατότητες συμβάλλει στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και του λαού, θέτοντας στο προσκήνιο την πρόληψη. Ν' αναδείξουμε συγκεκριμένους επιστήμονες του παρελθόντος που επιτέλεσαν αυτόν τον ρόλο, τα επιτεύγματα του Υγειονομικού του ΔΣΕ, τις κατακτήσεις στην Υγεία - Πρόνοια που είχαν οι Σοσιαλιστικές χώρες, μέσα από πολύπλευρες δραστηριότητες και σε χώρους δουλειάς. Θεωρώ ότι τα επόμενα χρόνια πρωταρχικό θα είναι το ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης και η χρήση της στον χώρο της Υγείας, με όλες τις αλλαγές που θα επιφέρει και στις εργασιακές συνθήκες, αλλά και στην αύξηση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων, εις βάρος του λαού. Με επεξεργασμένες θέσεις που θα εξειδικεύουν να το ανοίξουμε εμείς πρώτοι, χωρίς να δαιμονοποιούμε την εξέλιξη, αλλά με το ερώτημα «από ποιον και για ποιον», από τη σκοπιά του Προγράμματος και της στρατηγικής μας.

Καλή επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου μας. Υγεία και Δύναμη για τα δύσκολα και όμορφα που θα έρθουν.

Σύντροφοι και συναγωνιστές,

Από το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ και μετέπειτα συμμετέχω ενεργά, συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ. Προσπαθώ όσο μπορώ, να συμβάλω και εγώ βάζοντας ένα λιθαράκι στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, στον αγώνα να φθάσουμε στον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, ανατρέποντας τον σημερινό βάρβαρο κι απάνθρωπο καπιταλισμό.

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις 103 σελ. των θέσεων της ΚΕ και συμφωνώ. Το Κόμμα μας έχει ιδεολογικά κάνει σημαντικά βήματα, άλματα μπορώ να πω, κυρίως με το Πρόγραμμά του, τις εκτιμήσεις για τις αιτίες πτώσεις του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και με τις θέσεις μας για όλα τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός μας. Είμαστε το μόνο αντισυστημικό κόμμα με σαφείς και ξεκάθαρες θέσεις για την Παιδεία, την Υγεία, τη λαϊκή Κατοικία, την Εργασία, τον Πολιτισμό, τον Αθλητισμό, το Περιβάλλον, τις Γυναίκες, την φροντίδα του Παιδιού, των ηλικιωμένων κ.λπ. Κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να εγγυηθεί και δεν θέλει άλλωστε - το δείχνει και η πρακτική τους, γιατί κυβέρνησαν και κυβερνούν - στο να λύσουν τα 4 για μένα βασικά αγαθά του ανθρώπου που είναι η δουλειά με δικαιώματα για όλους (και όχι των μελών του Κόμματός τους), το σπίτι για όλους, την δωρεάν Υγεία όλων των βαθμίδων για όλους και την δωρεάν Παιδεία. Αυτά τα αγαθά αποτελούν το 80% των αναγκών του ανθρώπου, που αν τα έχει λυμένα, μπορεί να κατακτήσει όλα τα υπόλοιπα που ανέφερα παραπάνω. Στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες αυτά τα αγαθά τα είχαν λύσει.

Αυτά μαζί και όλα τα άλλα κοινωνικά προβλήματα πρέπει καθημερινά να τα θέτουμε, σε κάθε συζήτηση και επαφή με εργαζόμενους, συνταξιούχους, άνεργους, αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες, νεολαία κ.λπ. Γι αυτά πρέπει να τον καλούμε να αγωνιστεί και αυτός μαζί μας για να τα κατακτήσουμε.

Ομως σύντροφοι, πρέπει να βελτιώσουμε τον τρόπο επαφής - επικοινωνίας με τους γύρω μας. Δυστυχώς είναι πολλοί, θα έλεγα οι περισσότεροι, που όχι μόνο δεν μας διαβάζουν, αλλά ούτε μας ακούν. Μου έχει μείνει ακόμα χαρακτηριστική η τελευταία φράση της σ. Παπαρήγα από τη συνέντευξή της στον κ. Παπαδάκη στις 27.05.2012. «Οποιος δεν μας ψηφίζει να ξέρει ότι διαφωνεί με αυτά που λέμε, όχι με αυτά που του λένε οι άλλοι ότι λέμε. Αυτό είναι το θέμα!».

Ναι σύντροφοι αυτό είναι το θέμα. Δεν φτάνει να έχουμε σωστές θέσεις για τα προβλήματα, πρέπει -όσοι δεν έχουμε το χάρισμα της επικοινωνίας- να μπορούμε να βελτιωθούμε - ώστε να πείσουμε τον κόσμο να μας διαβάζει. Να διαφωνεί όσο θέλει με το ΚΚΕ, γι' αυτά που διαβάζει και όχι για αυτά που άλλοι του είπαν να λέει.

Μερικές προτάσεις βελτίωσης της οργανωτικής και ιδεολογικής μας δουλειάς στις ΚΟΒ, από έναν έστω και μη οργανωτικά ενταγμένο σύντροφο, αλλά καθημερινά δίπλα σας.

Α) Πρέπει να καταγράψουμε στον Δήμο μας, όσους περισσότερους από αυτούς που μας ψήφισαν στις εκλογές. Κάποιοι εδώ θα πούνε μας λες το αυτονόητο. Ομως σύντροφοι θέλει πολύ συστηματική δουλειά με τη συμμετοχή όλων των συντρόφων της ΚΟΒ. Για να αξιοποιήσουμε τον καθένα πρέπει να γνωρίζουμε πού δραστηριοποιείται (Εργασία, παιδιά, Αθλητισμό μαζικούς φορείς κ.λπ.). Ετσι θα ξέρουμε σε κάθε εργασιακό και μαζικό χώρο πως αξιοποιούμε της επαφές μας. Δεν περιμένουμε την τελευταία στιγμή να δούμε ποιους ξέρει ο καθένας ώστε σε κάθε εκλογές να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Μοιράζουμε αρμοδιότητες ανάλογα με το τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Αναθέτουμε στους φίλους μας και τους συνταξιούχους στα οργανωτικά θέματα, ειδοποιήσεις, ενημερώσεις φίλων κ.λπ. Αξιοποιούμε κάθε μέσο που διαθέτουμε, «Ριζοσπάστη», ΚΟΜΕΠ, εκδόσεις ΣΕ, ενημερωτικά φυλλάδια, μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ.

Β) Πολλοί σύντροφοι γνωρίζουν, ελάχιστοι όμως αξιοποιούν τα ένθετα και τα ιστορικά θέματα του Κόμματος. Ισως οι περισσότεροι να έχουν ξεχάσει ή να μην μπορούν να τα βρουν εύκολα όταν χρειάζεται, ώστε να λύνουν απορίες συντρόφων, φίλων και κυρίως ανθρώπων στον περίγυρό τους, όταν στον αστικό Τύπο δημοσιεύονται διάφορα συκοφαντικά άρθρα για τα οποία το Κόμμα έχει απαντήσει. Προτείνω στο site του Κόμματος να συμπεριληφθούν σε ένα αρχείο όλα τα ένθετα, τα ιστορικά κείμενα, οι θέσεις του Κόμματος για όλα τα Κοινωνικά θέματα και φυσικά μαζί το Πρόγραμμα και το Καταστατικό. Για όσους τα έχουν ξεχάσει, στη θέση: Ριζοσπάστης - Ειδικές Σελίδες - Ιστορική διαδρομή - Ενθετα ιστορίες - Ειδικές εκδόσεις, υπάρχει ένα σοβαρό ιδεολογικό υλικό το οποίο, ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να αξιοποιηθεί, προς φίλους μας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. (Δουλειά ιδεολογικού υπεύθυνου της ΚΟΒ).

Γ) Σε κάθε άρθρο στελέχους του Κόμματος ή δημοσιογράφου μέλους του Κόμματος, όταν γίνεται αναφορά σε σημαντικά στοιχεία από διάφορες πηγές (ΕΛΣΤΑΤ, ΟΟΣΑ, ΕΕ, αστικός Τύπος κ.λπ.) να γίνεται σαφή αναφορά της πηγής (ονομασία - τίτλος άρθρου, ημερομηνία), γιατί η δυσπιστία πολλών απέναντι στο Κόμμα μας είναι μεγάλη, εκφράζεται πολλές φορές, με απαξιωτικά σχόλια και χαρακτηρισμούς «έλα τώρα το ΚΚΕ τα λέει αυτά». Επίσης οι τίτλοι να είναι μικροί και το κείμενο να χωρίζεται σε ενότητες ανά θέμα που αναφέρεται, ώστε να είναι πιο ευκολοδιάβαστο και να μπορούν να συγκρατηθούν τα σημαντικότερα.

Δ) Στα θέματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Περιφερειών και Δήμων, οι θέσεις αναφέρονται επιγραμματικά και γενικά μόνο στο Γ4 κεφάλαιο και στο τέλος σελ. 130 «Η αναβάθμιση της διατμηματικής επεξεργασίας για την παρέμβασή μας στις Περιφέρειες και τους δήμους». Ομως στον τόπο της κατοικίας του ο εργαζόμενος περνάει τα 2/3 του χρόνου της ζωής του και η ποιότητα ζωής σε κάθε Δήμο πρέπει να έχει μεγάλο βάρος για μας. Οι παρεμβάσεις των δημάρχων μας και στελεχών μας στην ΤΑ στο πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ αποτελούν οδηγό για τις συλλογικές επεξεργασίες του Κόμματος για την ΤΑ.

Ε) Μέχρι σήμερα για μια σειρά σημαντικά κοινωνικά προβλήματα έχουν γίνει διάφορες ημερίδες και πανελλαδικές ή περιφερειακές του Κόμματος και έχουν κυκλοφορήσει σε βιβλία ή φυλλάδια οι εισηγήσεις. Το υλικό αυτό πρέπει να κωδικοποιηθεί με ευθύνη της ΚΕ και να αποτελέσει συλλογική απόφαση του Κόμματος. Ολες οι αποφάσεις να είναι αναρτημένες στο site του Κόμματος, εύκολα αξιοποιήσιμες.

ΣΤ) Τέλος σύντροφοι πρέπει στις θέσεις να συμπεριληφθούν και τα προβλήματα - ανάγκες 2,6 εκατ. συνταξιούχων, μπορεί να είναι απόμαχοι της δουλειάς, όχι όμως και της ζωής.

Μαζί σας στον αγώνα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Καλή επιτυχία στο 22ο Συνέδριό μας.

Συντροφικά

Συμφωνώντας με τις Θέσεις της Κ.Ε. και με την ανάγκη αναβάθμισης ολόκληρης της κομματικής λειτουργίας στη βάση του Προγράμματος, κρίνω σκόπιμο να σταθώ σε μια, κατά τη γνώμη μου, σοβαρή έλλειψη των Θέσεων. Αναφέρομαι στην απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στην ομοφοβία, την καταπίεση που υφίστανται άνθρωποι με ομόφυλο ή αμφίφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ή άτυπη συμπεριφορά φύλου.

Η νέα όξυνση των καπιταλιστικών ανταγωνισμών διεθνώς και η πολεμική προετοιμασία διαμορφώνουν επικίνδυνο πεδίο. Καταστολή και ενσωμάτωση αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη. Ετσι βλέπουμε τάση διεύρυνσης των κρατών που ποινικοποιούν τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, π.χ. από το νέο, υποστηριζόμενο από τη Ρωσία, καθεστώς της Μπουρκίνα Φάσο και ορυμαγδό ομοφοβικών νομοθετημάτων στις ΗΠΑ. Αλλωστε έχει ξανασυμβεί ιστορικά, να συνοδεύεται η πολεμική εμπλοκή από δίωξη της «ομοφυλοφιλίας», γιατί δεν είναι το ίδιο «παραγωγική» για την πολεμοκάπηλη αστική τάξη, γιατί είναι ένας αποδιοπομπαίος τράγος που μπορεί να συσπειρώσει το «έθνος» κ.λπ. Από την άλλη νέες μορφές ενσωμάτωσης χρησιμοποιούν δεδομένα κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα για να ξεπλύνουν τις αστικές επιδιώξεις («pinkwashing»), με χαρακτηριστικό παράδειγμα το γενοκτονικό Ισραήλ. Αυτές οι πλευρές δεν μπορούν να είναι αδιάφορες για το εργατικό κίνημα και το Κ.Κ.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, στη βάση της κοινωνικοποίησης της εργασίας αλλά και των αγώνων, ανεξαρτήτως του προσανατολισμού τους, ορισμένων «ΛΟΑΤΚΙ» ανθρώπων, σήμερα έχουν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις κάλυψης των ιδιαίτερων αναγκών και παροχής της επιπλέον στήριξης (υγεία και ειδικότερα ψυχική, εργασία, εκπαίδευση, πολιτισμός, οικογένεια) που χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Οπως άλλωστε για όλο τον λαό, ο καπιταλισμός είναι το εμπόδιο. Πρόκειται για αντίφαση πάνω στην οποία το Κόμμα μπορεί να αναπτύσσει παρέμβαση για τα «ΛΟΑΤΚΙ» ζητήματα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Προκύπτει επομένως ότι η συζήτηση για τα παραπάνω δεν είναι «ψύλλος στ' άχυρα» για το Κ.Κ.

Η περιγραφή των ειδικότερων προβλημάτων ευαλωτότητας των μη ετεροφυλόφιλων εργαζομένων, που προκύπτουν από την ταξική καταπίεση, δεν αρκεί. Τα προβλήματα και η επιπλέον καταπίεση είναι εδώ. Δεν βοηθάνε επίσης επιφανειακές, άνευρες ανακοινώσεις μια στο τόσο μετά από ένα ακραίο περιστατικό ομοφοβικής ή τρανσφοβικής επίθεσης. Το Κόμμα μπορεί να ξεκινήσει, έστω καθυστερημένα, μια σοβαρή μελέτη για το κύριο: τι είναι ομοφοβία, τι είναι τρανσφοβία, πότε γεννήθηκαν και σε ποιο οικονομικό - κοινωνικό πλαίσιο, γιατί αναπαράγονται σήμερα, πώς συνυπάρχουν η «χαλαρή» ή «ακραία» ομοφοβία με την ενσωμάτωση. Στον βαθμό που δεν κινούμαστε σε αυτήν την κατεύθυνση ακόμα και η κριτική του Κόμματος ενάντια στην ευρωενωσιακή προπαγάνδα καθίσταται άσφαιρη. Οσο υποβιβάζουμε την καταπίεση των μη ετεροφυλόφιλων εργαζόμενων σε ζήτημα ανοχής και απλής καταδίκης ορισμένων ομοφοβικών συμπεριφορών ή σε ζήτημα «ατομικού γνωρίσματος» τόσο δυσχεραίνεται ακόμα και ο διαχωρισμός από την προπαγάνδα των αστικών επιτελείων για σεβασμό στη «διαφορετικότητα» και την επιφανειακή «συμπερίληψη».

Αντίστοιχα, η μονομέρεια και ένας σχετικός ακαδημαϊσμός στην αντιπαράθεση με τον «υποκειμενικό ιδεαλισμό», που πράγματι συμβάλλει στη χειραγώγηση διά του κατακερματισμού της συνείδησης σε επιμέρους ταυτότητες, δεν βοηθάνε. Πολύ πριν τον μεταδομισμό κ.λπ. υπήρχε το στίγμα, ο φόβος, ο εξευτελισμός, η απόλυση, η δολοφονία, το περιθώριο, η αυτοκαταπίεση και η ψυχική ανημπόρια που καθιστούν τον άνθρωπο εκ των πραγμάτων χειραγωγημένο, διχοτομημένο σε «δημόσιο» και «ιδιωτικό», στο περιθώριο της κοινωνικής δραστηριότητας. Αυτό που επιδιώκω να πω είναι ότι το «Κογκρέσο για την Πολιτιστική Ελευθερία» και η υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο είναι ένα κομμάτι της εικόνας, μέσα στην οποία όμως υπάρχει και μια αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα πολλές φορές μη αξιοβίωτη. Πώς να αντιπαρατεθούμε λοιπόν σε μεταμοντέρνες θεωρίες που μάχονται την «ολότητα» και θεοποιούν τη «διαφορά» όταν εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε διαλεκτικά τη σχέση τους έχοντας εκτός οπτικού πεδίου την πνιγμονή που νιώθει ένας γκέι εργάτης;

Με αυτήν την έννοια, η απουσία αναφοράς στην ομοφοβία στις Θέσεις φαίνεται να συνδέεται με τη λαθεμένη από όλες τις απόψεις θέση για τον πολιτικό γάμο και την τεκνοθεσία, που δεν επιτρέπει στο Κόμμα να ανοίξει το οποιοδήποτε μέτωπο πάλης σχετικά με αυτά τα ζητήματα στην ελληνική κοινωνία. Στην ίδια λαθεμένη λογική εντάσσονται, ανεξάρτητα από προθέσεις: η μη ύπαρξη ενότητας για την ψυχική υγεία ομοφυλόφιλων και διαφυλικών στην Ημερίδα για την Ψυχική Υγεία, απρόσεκτες προτάσεις π.χ. περί «επιτροπείας», αναπαραγωγή απαράδεκτων ρατσιστικών ομοφοβικών άρθρων από το 902 την περίοδο συζήτησης των σχετικών νομοσχεδίων, η αναπαραγωγή από τον «Ριζοσπάστη» ως άποψη «νομικών κύκλων» τμήματος άρθρου γνώμης συγκεκριμένου δικηγόρου-συντάκτη των εφημερίδων «Σύναξη» και «Χριστιανική», η ελλιπής παρουσίαση από τον «Ριζοσπάστη» της τοποθέτησης της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας για την τεκνοθεσία, η απουσία ρεπορτάζ για την παρέμβαση των ΗΠΑ μέσω του Evangelical Christian Humanitarian Outreach for Cuba ενάντια στον νέο Οικογενειακό Κώδικα της χώρας, η εν γένει πολλές φορές άνευ στοιχειώδους γνωσιοθεωρητικού υποβάθρου «συζήτηση» για το «Αγιο Δισκοπότηρο» της «αιτίας» της ομοφυλοφιλίας.

Η επεξεργασία σοβαρών θέσεων από ένα Κ.Κ. πάνω σε αυτά τα θέματα δεν συνεπάγεται προσχώρηση στη «διαθεματικότητα» ή την πολιτική των «ταυτοτήτων» που αναπαράγουν τη λογική του αλλοτριωμένου ανθρώπου στον καπιταλισμό. Σήμερα στην Ελλάδα λείπει μια μαζική μαχητική ταξική γραμμή σχετικά με την καταπίεση των ανθρώπων με ομόφυλο ή αμφίφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ή άτυπη συμπεριφορά φύλου. Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να αναπτυχθεί και να στηριχθεί η αλληλεγγύη μέσα στο εργατικό κίνημα, η ορατότητα ανθρώπων, ζευγαριών, οικογενειών (στην κοινωνία και στην Τέχνη) και η ανοιχτή κοινωνική επαφή, οι ειδικότερες ανάγκες και με ρυθμίσεις σε οικογενειακά και γονεϊκά ζητήματα. Το κυριότερο, να μελετηθεί και να αναδειχθεί η αιτία όσης επιπλέον κοινωνικής καταπίεσης βιώνει ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, να απλώσουμε το χέρι, να ακούσουμε, να καταλάβουμε και να οργανώσουμε με βάση την επαναστατική διέξοδο για την κοινωνική απελευθέρωση. Στην Ελλάδα αυτό μπορεί να το κάνει το Κ.Κ.Ε.