Χτυπούνε πάντα στο παράθυρό μας/ μαζί με τα θαλασσοπούλια/ μαζί με τους περαστικούς ανέμους/ Φέρνουν αντίλαλους από τα περασμένα/ Ξυπνούν τους σωπασμένους ήχους/ τις φευγαλέες φωνές των μακρινών πραγμάτων

Ολο επιστρέφουν με τις νέες ημέρες κι οι παλιές/ Κι όσα νομίζαμε για πάντοτε χαμένα/ ξαναγυρνούν μες στο τραγούδι ονομασμένα.

(Μελισσάνθη, «Τραγούδι των χαμένων ημερών»)