Το να προσπαθήσει κανείς να κάνει προγνωστικά στους αγώνες του φάιναλ φορ μάλλον θα χρειαστεί μεγάλη έμπνευση. Βλέπετε, όταν μετά από ένα μαραθώνιο ομάδων καλούνται τέσσερις από όλες αυτές που ξεκίνησαν να λύσουν τις διαφορές τους, σίγουρα δε θα πρόκειται για τυχαίες. Αρα μάλλον το να προσπαθείς να ξεχωρίσεις φαβορί και αουτσάιντερ δεν είναι και το σωστότερο. Από το 1988 που καθιερώθηκε ο θεσμός του φάιναλ φορ, η ιστορία διδάσκει ότι απαγορεύονται τα προγνωστικά. Οποιος κάνει το λάθος να υποτιμήσει τους αντιπάλους του, είναι χαμένος από χέρι. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το πατατράκ της Μπαρτσελόνα το 1990, της Φίλιπς Μιλάνο το 1992, του ΠΑΟΚ και της Τρεβίζο το 1993, του Ολυμπιακού το 1994; Οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες στα τέσσερα κι όποιος τη βραδιά του τελικού βρεθεί στην καλύτερη κατάσταση, σηκώνει το κύπελλο. Πολύ περισσότερο φέτος, αφού και οι τέσσερις ομάδες που θα ταξιδέψουν στο Μόναχο θεωρούνται ισοδύναμες.

Δώδεκα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα έχουν κατακτήσει ιταλικές ομάδες. Τελευταία φορά πέρσι, με την Κίντερ Μπολόνια, που στον τελικό επικράτησε της ΑΕΚ. Βέβαια ας σημειωθεί ότι πριν την περσινή διοργάνωση οι Ιταλοί είχαν να γευτούν τη χαρά της κατάκτησης του τροπαίου από το 1988, όταν το πήρε η Τρέισερ. Από τότε μέχρι πέρσι το ιταλικό μπάσκετ βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Μόνο τρεις ομάδες έφθασαν σε φάιναλ φορ, αλλά έμειναν με την ικανοποίηση της συμμετοχής. Το 1991 στο Παρίσι η Σκαβολίνι Πέζαρο έπιασε πάτο. Το ίδιο συνέβη ένα χρόνο αργότερα στην Κωνσταντινούπολη. Η Φίλιπς Μιλάνο πήγε ως φαβορί και κατέληξε στην τρίτη θέση. Το 1993 στην Αθήνα, η Τρεβίζο του Τόνι Κούκοτς έκανε την έκπληξη νικώντας στον ημιτελικό τον ΠΑΟΚ. Στον τελικό απέναντι στη Λιμόζ έμεινε όμως στους 55 πόντους. Ηταν ο χειρότερος τελικός όλων των εποχών.