Τα εξοντωτικά για το μικρό φαρμακείο κυβερνητικά μέτρα του καλοκαιριού, που συνάντησαν την καθολική αντίδραση των φαρμακοποιών όλης της χώρας, βρήκαν τη συνέχειά τους στην αγορανομική διάταξη του υπουργείου Ανάπτυξης που άνοιξε το δρόμο για να αυξηθούν μέχρι και 25% (!) "εδώ και τώρα", 2.000 κυκλοφορούντα φάρμακα.

Μια σειρά φάρμακα ευρείας κατανάλωσης όπως Ασπιρίνη, Ντεπόν, Πονστάν, Παναντόλ, Καποτέν, Σιμέκο, Αλουτρόξ, Ταβόρ, Γκλουκοφάζ και πολλά άλλα, ήδη πουλιούνται ακριβότερα στα φαρμακεία.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, τα ασφαλιστικά Ταμεία, θα είναι πάλι αυτοί που - μαζί με τους φαρμακοποιούς - θα πληρώσουν το "μάρμαρο", ενώ πολυεθνικές, μεγαλοεισαγωγείς και μεγαλέμποροι του φαρμάκου θα αποκομίσουν και νέα υπερκέρδη.

Κυβέρνηση και φιλικός της Τύπος δεν αναφέρονται βέβαια στα 2.000 φάρμακα που ακρίβυναν, αλλά στα 4.000 φάρμακα που ανακοινώθηκε ότι οι τιμές τους θα μειωθούν σταδιακά.

Ο ίδιος ο κ. πρωθυπουργός, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο υπουργείο Υγείας - Πρόνοιας, μας μίλησε για "γενναία παρέμβαση" που έκανε η κυβέρνησή του στον τομέα του φαρμάκου, "ότι είναι δυνατή η μείωση της τιμής των φαρμάκων", πως οι "καταναλωτές πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το όφελος αυτών των ρυθμίσεων δεν ήταν προσωρινό, είναι και θα είναι διαρκές", αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει "το καθεστώς της συνεχούς αύξησης της τιμής των φαρμάκων" που "παλιά υπήρχε", όπως είπε. Είναι όμως έτσι;

ΠΡΩΤΑ - πρώτα, το "καθεστώς της συνεχούς αύξησης της τιμής των φαρμάκων" που ομολογήθηκε ότι "παλιά υπήρχε", χρονικά εντοπίζεται και στη θητεία της σημερινής κυβέρνησης, φυσικά και στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Τίποτα λοιπόν δε μας εγγυάται ότι το "καθεστώς" αυτό δε θα συνεχιστεί, ότι δε θα έρθει μια νέα "ανακοστολόγηση" που να αυξάνει τις τιμές συγκεκριμένων φαρμάκων, ότι οι πολυεθνικές και οι μεγαλέμποροι θα σταματήσουν την κερδοφόρα για αυτούς τακτική της σταδιακής απόσυρσης των φαρμάκων με τις "μειωμένες" τιμές και την αντικατάστασή τους με καινούριας ονομασίας φάρμακα - πολλές φορές και αμφίβολης αποτελεσματικότητας - που έχουν "καινούριες" και τσουχτερές τιμές.

ΔΕΥΤΕΡΟ. Ο όρος "καταναλωτές" που χρησιμοποιήθηκε από τον κ. πρωθυπουργό, για τους υγιείς και τους ασθενείς που κάνουν χρήση διάφορων φαρμάκων για πρόληψη, θεραπεία και αποκατάσταση, υποδηλώνει και καλλιεργεί την αντίληψη ότι η υγεία είναι εμπόρευμα, τα νοσοκομεία είναι μεγάλες επιχειρήσεις, το φάρμακο είναι και αυτό ένα εμπόρευμα, που σαν όλα τα άλλα εμπορεύματα απλά υπόκειται στους νόμους της "αγοράς".

ΤΡΙΤΟ. Αφού ήταν δυνατή η "μείωση της τιμής των φαρμάκων", γιατί τόσα χρόνια πουλιόνταν όλα αυτά τα φάρμακα υπερτιμημένα, επιβαρύνοντας εργαζόμενους και συνταξιούχους, υπερχρεώνοντας τα ασφαλιστικά τους Ταμεία, συμβάλλοντας στη διόγκωση της φαρμακευτικής δαπάνης για τη χώρα, που όψιμα τώρα ενδιαφέρεται η κυβέρνηση να περιστείλει;

Θεωρούμε ότι αυτό γινόταν γιατί οι κυβερνήσεις και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κινούνταν στα πλαίσια μιας πολιτικής εξυπηρέτησης του μεγάλου κεφαλαίου στο χώρο του φαρμάκου, εξασφάλιζαν τα υπερκέρδη του. Υπάρχει άραγε άλλη απάντηση;

ΤΕΤΑΡΤΟ. Τα οποιαδήποτε μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση για το φάρμακο είναι εναρμονισμένα με τις ΕΟΚικές ντιρεκτίβες, που φυσικά ποτέ δε διανοήθηκε ούτε το ΠΑΣΟΚ, αλλά ούτε και κανένα από τα άλλα κόμματα που ψήφισαν το Μάαστριχτ να αγνοήσουν.

Πρόσφατα η Κομισιόν με ανακοίνωσή της, απείλησε ότι θα παραπέμψει τη χώρα μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο γιατί έκρινε ανεπαρκείς (!) τις εξηγήσεις, που έσπευσε η Ελληνική κυβέρνηση να της δώσει σχετικά με το καθεστώς των φαρμάκων που επικρατεί στη χώρα μας και για τα αντίστοιχα κυβερνητικά μέτρα.

Κάθε νέα "ανακοστολόγηση" των φαρμάκων στη χώρα μας δεν μπορεί παρά να έχει την ΕΟΚική έγκριση, κανένα μέτρο που "δεν είναι επικερδές για τους ενδιαφερόμενους οικονομικούς παράγοντες" - δηλαδή τις πολυεθνικές - όπως αναφέρει η Κομισιόν στην ανακοίνωσή της, δεν μπορεί να περάσει, όλα τα μέτρα που παίρνονται είναι μακριά από τις συγκεκριμένες προτάσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, μακριά από την αντίληψη του κοινωνικού κράτους.

ΠΕΜΠΤΟ. Η "εκτεταμένη εφαρμογή της λίστας" υποβαθμίζει την περίθαλψη των ασφαλισμένων, ενώ ταυτόχρονα τους επιβαρύνει με την επιπλέον δαπάνη όσων φαρμάκων αναγκαστικά προμηθεύονται και λαμβάνουν έξω από λίστες.

Η κυβέρνηση, με το νέο νόμο για την υγεία, ουσιαστικά παράδωσε στον ιδιωτικό τομέα την παραγωγή, διακίνηση και τη διάθεση του φαρμάκου.

Με τα μέτρα του καλοκαιριού για τη δήθεν "περιστολή της φαρμακευτικής δαπάνης" και με την πρόσφατη "ανακοστολόγηση", οδηγεί σε νέες αυξήσεις τις τιμές των ευρείας κυκλοφορίας φαρμάκων, χτυπά το μικρό φαρμακείο, φέρνει τους φαρμακευτικούς συνεταιρισμούς στα όρια της διάλυσης.

Για μια σταθερή μείωση της τιμής των φαρμάκων και την εξασφάλιση της υψηλής τους ποιότητας, οι όποιες προτάσεις - λύσεις βρίσκονται στον αντίποδα της εφαρμοζόμενης σήμερα πολιτικής και μόνο ένα ισχυρό ταξικό λαϊκό κίνημα μπορεί να επιβάλλει. Χρειάζεται:

1. Να υπάρξει ουσιαστικός έλεγχος στο κοστολόγιο της παραγωγής όλων των φαρμάκων που κυκλοφορούν στη χώρα μας και μια διαφανής και λογική σχέση τιμής και κόστους παραγωγής, μακριά από τη λογική και πρακτική που θέλει τις τιμές να διαμορφώνονται από την "Ευρωπαϊκή Αρχή Εγκρισης Τιμών Φαρμακευτικών Σκευασμάτων" που εδρεύει στο Λονδίνο.

2. Να λειτουργήσουν άμεσα οι κρατικές φαρμακοβιομηχανίες και η κρατική φαρμακαποθήκη, για τη δημιουργία των οποίων δαπανήθηκαν στο παρελθόν τεράστια ποσά, ενώ σήμερα παραμένουν κλειστές στερώντας έτσι από τη χώρα μας έναν ουσιαστικό ρυθμιστικό - παρεμβατικό μηχανισμό για τη διαμόρφωση των εξελίξεων στο χώρο του φαρμάκου.

3. Να καταργηθούν αμέσως οι διάφορες "λίστες" στο φάρμακο, που κάθε άλλο παρά περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης έχουν μέχρι τώρα φέρει, ενώ έχουν δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στους ασφαλισμένους.

4. Να μη βασιστεί η επιδιωκόμενη περιστολή της φαρμακευτικής δαπάνης στη μείωση του ποσοστού κέρδους των φαρμακείων, πολύ περισσότερο μάλιστα που τα υπερκέρδη των πολυεθνικών και των μεγαλεμπόρων του φαρμάκου ουσιαστικά παραμένουν στο απυρόβλητο.

5. Να στηριχτούν με συγκεκριμένα μέτρα οι φαρμακευτικοί συνεταιρισμοί.

Είναι γνωστό ότι το ΚΚΕ δε θεωρεί το φάρμακο εμπόρευμα αλλά κοινωνικό αγαθό, απαραίτητο μέσο για την πρόληψη, θεραπεία και αποκατάσταση της υγείας των ανθρώπων.

Το κράτος είναι υποχρεωμένο να εξασφαλίζει τη χορήγηση των ποιοτικά και ποσοτικά αναγκαίων φαρμάκων στους έχοντες ανάγκη, διά των ασφαλιστικών Ταμείων, με επιστημονικά πάντα κριτήρια και όχι με τις διάφορες περιοριστικές "λίστες".

Σήμερα, η πάλη για φτηνό και καλής ποιότητας φάρμακο δεν είναι υπόθεση μόνο των φαρμακοποιών, αλλά ολόκληρου του μαζικού λαϊκού κινήματος. Ολοι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι με τους αγώνες τους πρέπει να το αξιώσουν αυτό και τελικά να το επιβάλουν. Εχουν αυτή τη δύναμη.

Βασίλης ΣΓΟΥΡΑΜΑΝΗΣ