Η Σοβιετική Ενωση σήκωσε το κύριο βάρος της πάλης κατά του φασισμού - ναζισμού, πληρώνοντας μεγάλο φόρο αίματος αφού προσέφερε πάνω από 25 εκατομμύρια νεκρούς (σύμφωνα με τα νεότερα ιστορικά στοιχεία) και πάνω από 10 εκατομμύρια ανάπηρους. Αν συγκρίνει κανείς τις σοβιετικές απώλειες με τις αντίστοιχες της Μ. Βρετανίας (375 χιλιάδες νεκροί) και των ΗΠΑ (405 χιλιάδες νεκροί), κατανοεί εύκολα ποιος έγειρε την πλάστιγγα του πολέμου εναντίον του φασισμού - ναζισμού.

Πέρα από τις πιο πάνω απώλειες, πρέπει να συνυπολογιστεί, ότι μεγάλο μέρος των υποδομών, των εργοστασίων, του πλούτου που είχε δημιουργήσει ο σοβιετικός λαός στη διάρκεια δύο δεκαετιών, καταστράφηκε και λεηλατήθηκε από τους ναζί εισβολείς. Συνολικότερα, η σωτηρία της Σοβιετικής Ενωσης και η εποποιία του Κόκκινου Στρατού δεν θα ήταν δυνατές, αν στα 20 χρόνια που μεσολάβησαν από το τέλος του εμφυλίου πολέμου και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης που ακολούθησαν την Οκτωβριανή Επανάσταση, δεν είχε προχωρήσει η σοσιαλιστική οικοδόμηση. Τελικά, η σοσιαλιστική οικοδόμηση ήταν αυτή που καθόρισε και την έκβαση της πολεμικής σύγκρουσης.

Στις μέρες μας γίνεται προσπάθεια να κρυφτεί, ό,τι πραγματικά συμβολίζει η ημερομηνία της 9ης Μάη. Τα επιτελεία των καπιταλιστικών κρατών και των διακρατικών καπιταλιστικών ενώσεων ταυτίζουν τον φασισμό - ναζισμό με τον κομμουνισμό, τους θύτες με τα θύματα. Ετσι επιχειρούν να συγκαλύψουν την οργανική διασύνδεση που έχει το τερατούργημα του φασισμού - ναζισμού με τον μονοπωλιακό καπιταλισμό και παράλληλα να αποκρύψουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Σοβιετικής Ενωσης και των κομμουνιστών σε όλο τον κόσμο στην αντιμετώπιση και συντριβή του φασισμού - ναζισμού. Προσπαθούν να αποκρύψουν ότι ο φασισμός - ναζισμός (που συνιστά πολιτική μορφή της καπιταλιστικής εξουσίας) και ο κομμουνισμός αποτελούσαν δύο αντίπαλα κοινωνικά - ταξικά συστήματα, με το πρώτο να υπηρετεί την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και με το δεύτερο να την έχει καταργήσει.

Αστικά επιτελεία κατασκευάζουν τερατώδη ψέματα, πλαστογραφούν ντοκουμέντα, αντιστρέφουν την ιστορική πραγματικότητα, αξιοποιούν ακόμα και τότε επιχειρήματα της ναζιστικής προπαγάνδας, για να λασπώσουν την πάλη του σοβιετικού λαού, του Κόκκινου Στρατού και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές. Ο αντικομμουνισμός φθάνει στα όρια του παραλόγου και ισχυρίζεται ότι ο σοβιετικός λαός πολέμησε και αντιστάθηκε λόγω της τρομοκρατίας, που του ασκήθηκε από την κομμουνιστική ηγεσία και το σοβιετικό κράτος!

Στις πρώτες θέσεις αυτής της μεθοδευμένης βρώμικης εκστρατείας βρίσκεται η καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ενωση, που έχει ορίσει την 9η Μάη ως ημέρα της Ευρώπης και την 23η Αυγούστου (ημέρα υπογραφής του σοβιετο-γερμανικού συμφώνου μη επίθεσης Μολότοφ - Ρίμπεντροπ του 1939) ως ημέρα μνήμης των θυμάτων των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Διόλου τυχαία, σε μια σειρά κράτη και στην ίδια την ΕΕ η εκδίωξη των γερμανικών στρατευμάτων από τον Κόκκινο Στρατό και η απελευθέρωση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης αποκαλούνται ως σοβιετική κατοχή! Ακόμα στη Γερμανία και στην Αυστρία, οι λιποτάκτες του ναζιστικού (αφού συμπεριλαμβάνουμε και την Αυστρία) στρατού, που αυτομόλησαν στον Κόκκινο Στρατό ή στους εθνικοαπελευθερωτικούς στρατούς, όπως στον ΕΛΑΣ, διώχτηκαν μεταπολεμικά και εξακολουθούν να θεωρούνται «εθνική ντροπή»!

Επίσης, η ΕΕ, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επί χρόνια στήριξαν την επιχείρηση ιστορικής αποκατάστασης και δικαίωσης των φασιστών που συντάχθηκαν με τους ναζί στις χώρες της Βαλτικής και στην Ουκρανία στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Τους βάφτισαν «αγωνιστές της δημοκρατίας», επειδή πολέμησαν τον Κόκκινο Στρατό, ενώ είναι γνωστά τα φασιστικά εγκλήματα των «λεγεώνων των SS», του λεγόμενου Ουκρανικού Απελευθερωτικού Στρατού κ.ά. Τους παρουσίασαν στη νέα γενιά σαν πατριώτες, όπως κάνουν και σήμερα με τους ενόπλους του νεοναζιστικού Τάγματος Αζόφ!

Από την άλλη πλευρά, η καπιταλιστική Ρωσία, όπως και η Κίνα επιχειρούν να αξιοποιήσουν το σοσιαλιστικό παρελθόν τους. Ομως, η σοβιετική εποποιία δεν ανήκει στους στυλοβάτες του ρωσικού ιμπεριαλισμού, στο καπιταλιστικό καθεστώς που υπηρετεί ο Πούτιν. Αυτοί καπηλεύονται την 9η Μάη για να θωρακίζουν ιδεολογικά την καπιταλιστική παλινόρθωση στη Σοβιετική Ενωση. Το ίδιο κάνει και η κινεζική ηγεσία που αξιοποιεί την ένοπλη πάλη των Κινέζων κομμουνιστών, προκειμένου να προωθήσει τις σημερινές της βλέψεις για πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Η σοβιετική εποποιία, όπως και οι ηρωικοί αγώνες των Κινέζων κομμουνιστών στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου έχουν κληρονόμους όσους και σήμερα αγωνίζονται για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις πρέπει να έχουν ξεκάθαρο πως οι υπερασπιστές της καπιταλιστικής εξουσίας επιχειρούν να χειραγωγήσουν τις νεότερες γενιές, να τις υποτάξουν μαζικά στα σημερινά ιμπεριαλιστικά εγκλήματα, να τις σύρουν σε νέα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Ο αντικομμουνισμός τους, φανερός ή συγκαλυμμένος, δεν αποτελεί μια διαφορετική προσέγγιση των ιστορικών γεγονότων ή των διεθνών σχέσεων, όπως επιχειρείται συχνά να παρουσιαστεί. Εντάσσεται στην παγκόσμια ιδεολογική - πολιτική επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου, για να μη βγει ο κόσμος από το πισωγύρισμα που τον έφερε η αντεπανάσταση του 1989 - 1991.

Στις σημερινές συνθήκες, η γενικόλογη επίκληση του αντιφασισμού, όταν δεν συνδέεται με τον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, αποτελεί σημαία ευκαιρίας, για την προπαγάνδα καπιταλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών κέντρων. Η προπαγάνδα τους είναι ενταγμένη στη γενικότερη προετοιμασία μπροστά στο ενδεχόμενο ενός νέου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, την κούρσα των εξοπλισμών και την «πολεμική οικονομία». Τροποποιείται από τις συνεχείς αναδιατάξεις των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών (που δεν αποτελούν καινούριο φαινόμενο, αλλά χαρακτήρισαν όλες τις περιόδους που προηγήθηκαν του ξεσπάσματος γενικευμένων ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων). Επιδίωξή τους είναι οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις να αποδεχθούν το ενδεχόμενο του πολέμου, να υιοθετήσουν τις συμμαχίες και τις στοχεύσεις του καπιταλιστικού κράτους τους και να στρατευθούν ενεργά για την επίτευξή τους.

Οι επιδιώξεις τους πρέπει να αποτύχουν! Απέναντί τους έχουν χρέος να βρεθούν όλοι όσοι δεν αποδέχονται τη διαστρέβλωση της Ιστορίας και τον αντικομμουνισμό. Καθήκον κάθε σκεπτόμενου, προβληματιζόμενου ανθρώπου, ειδικά κάθε στρατιωτικού, είναι να αναζητήσει την αλήθεια, τα πραγματικά γεγονότα και τις αιτίες που οδήγησαν στους τοπικούς, περιφερειακούς και παγκόσμιους πολέμους, στην άνοδο και επικράτηση σε ορισμένες χώρες του φασισμού - ναζισμού.

Ο φασισμός - ναζισμός γεννιέται στα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος, όχι ως αποτέλεσμα μιας μορφής διαχείρισης (π.χ. της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, όπως ισχυρίζονται σήμερα οι οπορτουνιστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη και γενικότερα), αλλά υπηρετώντας τις προτεραιότητες της καπιταλιστικής εξουσίας. Ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, φτώχειας, ανεργίας και φθοράς των αστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων, η αστική τάξη χρησιμοποιεί πολλαπλά τα φασιστικά κόμματα, ως προκεχωρημένα φυλάκια εξυπηρέτησης των συμφερόντων της. Αξιοποιεί τη φασιστική δράση που, με τον ακραίο εθνικισμό και τη δήθεν «αλληλεγγύη», ρίχνει δίχτυα ενσωμάτωσης λαϊκών δυνάμεων, ανέργων, κατεστραμμένων μικροαστικών στρωμάτων.

Ετσι άλλωστε απέκτησαν μαζική βάση τα κόμματα του Χίτλερ και του Μουσολίνι.

Οι πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις που προοιωνίζονταν τον επερχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισαν στις 19 Σεπτέμβρη 1931, όταν η Ιαπωνία επιτέθηκε στη Μαντζουρία. Λίγα χρόνια αργότερα (1935) η Ιταλία επιτέθηκε στην Αιθιοπία. Το 1936 ξέσπασε το στρατιωτικό κίνημα του Φράνκο στην Ισπανία. Από τα μη φασιστικά καπιταλιστικά κράτη της Ευρώπης, από την αρχή μέχρι εκεί «που δεν έπαιρνε άλλο», τηρήθηκε παθητική στάση, η λεγόμενη «πολιτική κατευνασμού», που επιχειρούσε να στρέψει τις ιμπεριαλιστικές αξιώσεις του φασιστικού Αξονα προς ανατολάς και στην επίθεση απέναντι στη Σοβιετική Ενωση. Αυτόν τον προσανατολισμό υπηρετούσε και το σύμφωνο του Μονάχου (29 Σεπτέμβρη 1938) που συνυπογράφηκε από τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία, τη φασιστική Ιταλία και τη ναζιστική Γερμανία και προέβλεπε παραχώρηση τσεχοσλοβακικών εδαφών στη Γερμανία δίχως τη σύμφωνη γνώμη της τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης.

Ολο αυτό το διάστημα, στις συνεχείς προσπάθειες της Σοβιετικής Ενωσης να συνάψουν αντιφασιστική συμμαχία, οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία και η Γαλλία κρατούσαν αρνητική στάση, ενώ συνέχιζαν την πολιτική της υπονόμευσής της. Ηταν ολοφάνερο ότι ενίσχυαν και ωθούσαν τη Γερμανία για να επιτεθεί, όσο γινόταν πιο γρήγορα, εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης.

Μόνο όταν το 1940 τα ναζιστικά στρατεύματα άρχισαν να καταλαμβάνουν τη μία μετά την άλλη ευρωπαϊκή χώρα και μετά τη ναζιστική επίθεση στη Σοβιετική Ενωση, τον Ιούλη του 1941, έγινε δυνατή η διαμόρφωση της λεγόμενης Μεγάλης Αντιφασιστικής Συμμαχίας, η οποία, όμως, εμπεριείχε κράτη και αντιστασιακές οργανώσεις που εξέφραζαν αντίθετα ταξικά συμφέροντα (στην Αντιφασιστική Συμμαχία συνυπήρχαν τα καπιταλιστικά κράτη των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας με τη σοσιαλιστική Σοβιετική Ενωση, οι Γάλλοι παρτιζάνοι με τις αστικές δυνάμεις του Ντε Γκωλ). Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο, είχε προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης που συνδεόταν με την ήττα του φασιστικού Αξονα, αφού την επόμενη του πολέμου θα επανερχόταν αντικειμενικά το δίλημμα καπιταλιστική ή σοσιαλιστική εξουσία.

Αλλά και στη διάρκεια του πολέμου, τα καπιταλιστικά κράτη δεν σταμάτησαν την προσπάθεια υπονόμευσης της Σοβιετικής Ενωσης, επιδιώκοντας την όσο μεγαλύτερη αποδυνάμωσή της στη διάρκεια του πολέμου. Χαρακτηριστικό δείγμα των πραγματικών στόχων, ήταν και ότι οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία άνοιξαν πολύ καθυστερημένα το δεύτερο μέτωπο στην ηπειρωτική Ευρώπη, με την απόβαση στη Νορμανδία, μόλις στις 6 Ιούνη 1944. Είχαν προηγηθεί, εννοείται, οι εποποιίες του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ και στο Κουρσκ, και ο Κόκκινος Στρατός καταδίωκε τις γερμανικές στρατιές από τα εδάφη της Σοβιετικής Ενωσης και προετοιμαζόταν να απελευθερώσει τις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης. Στις τότε συνθήκες το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου δεν υπηρετούσε πλέον την ενίσχυση της σοβιετικής προσπάθειας, αλλά εξέφραζε τους φόβους των καπιταλιστικών κρατών ότι μια επέλαση του Κόκκινου Στρατού στην Ευρώπη θα μπορούσε να αποτελέσει την απαρχή του κλονισμού της καπιταλιστικής εξουσίας σε μια σειρά κράτη.

Τα προηγούμενα, συνοπτικά αναφερόμενα γεγονότα, αποδεικνύουν ότι ο ιμπεριαλισμός, όσο και αν «στριμώχνεται», δεν χάνει ποτέ τον στρατηγικό του στόχο.

Τιμούμε τον αντιφασιστικό αγώνα των λαών, εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε.

Με οδηγό τα διδάγματα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών βαδίζουμε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, όπου ο εργαζόμενος λαός θα βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Επαγρυπνούμε και αποκρούουμε την αντικομμουνιστική επίθεση. Προχωράμε με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των νέων ορμητικών και νικηφόρων σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Ο αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων δεν μας αποθαρρύνει, γιατί γνωρίζουμε ότι θα ανατραπεί. Οργανώνουμε τον αγώνα μας, έχοντας εμπιστοσύνη στις θέσεις μας, που επιβεβαιώνονται από τις εξελίξεις.

Η Αντιφασιστική Νίκη αποτελεί παράδειγμα και για τους αξιωματικούς. Εκατομμύρια αξιωματικοί και υπαξιωματικοί σε όλο τον κόσμο πάλεψαν με όλους τους τρόπους τον φασισμό - ναζισμό. Επαιξαν σημαντικό ρόλο για τη νίκη οι αξιωματικοί του Κόκκινου Στρατού. Σε όλες τις χώρες συμμετείχαν στον ένοπλο αγώνα των λαών, στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ και αργότερα στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) χιλιάδες αξιωματικοί και υπαξιωματικοί πολέμησαν μαζί με τον λαό ενάντια στους καταχτητές και τους συνεργάτες τους.

Προχωράμε με πυξίδα την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, χωρίς να παραμερίζεται ο στόχος της εργατικής εξουσίας από οποιονδήποτε τυχόν κυβερνητικό στόχο ή από τη λογική της διαμόρφωσης μιας κυβέρνησης που θα αντιμετωπίσει τις αρνητικές συνέπειες μιας έκτακτης κατάστασης, όπως π.χ. παρατεταμένη οικονομική κρίση, ιμπεριαλιστικό πόλεμο κ.τ.λ. Δυναμώνουμε την πάλη για να τραβήξει ο τροχός της Ιστορίας μπροστά, γκρεμίζοντας την καπιταλιστική βαρβαρότητα, για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς οικονομικές κρίσεις και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, που πληρώνουν πάντα οι λαοί, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

ΠΗΓΗ: ΚΟΜΕΠ τεύχος 2/2025 Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ