Τον κομμουνιστή, στέλεχος του ΚΚΕ, Δημήτρη Ρεμπούτσικα, έναν από τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944 στην Καισαριανή, από τους Γερμανούς - ναζί κατακτητές, θα τιμήσει με την ανέγερση μνημείου το προσεχές διάστημα στην γενέτειρά του Κάτω Αχαΐα, η ΤΕ Αχαΐας του ΚΚΕ.

Ο Μήτσος Ρεμπούτσικας, γεννήθηκε το 1909 στην Κάτω Αχαΐα, σπούδασε νομικά και από φοιτητής εντάχθηκε τότε στην ΟΚΝΕ. Ακολούθησε η σύλληψή του το 1939 από τη Μεταξική δικτατορία, για να μεταφερθεί στην Ακροναυπλία και από εκεί στη Λάρισα και το Χαϊδάρι. Ηταν και ο ίδιος ένας από τους εκατοντάδες κομμουνιστές που παραδόθηκαν από το ελληνικό αστικό κράτος στους κατακτητές μετά και την παράδοση της Ελλάδας τον Απρίλη του 1941 στους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές.

Σε όλη του τη σύντομη ζωή, κράτησε ακλόνητη στάση για τα ιδανικά του ΚΚΕ, για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για τη δικαίωση της εργατικής τάξης και του λαού, χωρίς ταλαντεύσεις.

Γι' αυτό και γνώρισε το μένος του αστικού κράτους, με όλες τις εκφράσεις και τους μηχανισμούς του. Για τη δράση του, είναι χαρακτηριστικό το δελτίο της Ασφάλειας - τίτλος τιμής για τον ίδιο και την οικογένειά του - που ανέφερε:

«Ούτος είναι κομμουνιστής προ πολλών ετών και δρα κυρίως εις την οργάνωσιν της ΕΒ (Εργατικής Βοηθείας) μετά των λοιπών μελών της οικογενείας του, τα οποία εμφορούνται επίσης υπό κομμουνιστικών ιδεών».

Η «Εργατική Βοήθεια» ιδρύθηκε το 1924, ως ειδική οργάνωση για την υποστήριξη των θυμάτων της πάλης των τάξεων, δίνοντας ηθική και υλική βοήθεια (σε χρήματα, τρόφιμα, ρουχισμό κ.ά.) στα θύματα των διώξεων και στις οικογένειές τους, από το αστικό κράτος. Παρείχε, επίσης, νομική βοήθεια με δικηγόρους - μέλη της, όπως και ιατρική περίθαλψη. Συνέβαλε, επιπλέον, σε αποδράσεις ή φυγάδευση αγωνιστών από τις εξορίες και τις φυλακές, αναλάμβανε την καλλιέργεια των χωραφιών των φυλακισμένων, ενίσχυε θύματα φυσικών καταστροφών και αγωνιστές άλλων χωρών.

Για όλα αυτά τα «εγκλήματα» κατηγορήθηκε και ο Μήτσος Ρεμπούτσικας, γνωρίζοντας διώξεις και εξορία, έως το τέλος της ζωής του με ψηλά το κεφάλι στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944.

Τέτοια άλλωστε ήταν η στάση του, που στο τελευταίο του σημείωμα, την ίδια μέρα, έγραφε προς την οικογένειά του από το στρατόπεδο κράτησής του στο Χαϊδάρι, λίγες στιγμές πριν την εκτέλεσή του:

«Αγαπημένοι μου. Ο θάνατός μου δε θα πρέπει να σας λυπήσει αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη, που διεξάγεται. Σφίξετε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια από τη νέα δοκιμασία. Ετσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ».

Αυτόν τον ήρωα τιμά η ΤΕ Αχαΐας του ΚΚΕ, που θα προχωρήσει και στο στήσιμο του μνημείου στην πλατεία «Παπαγιαννοπούλου» της Κάτω Αχαΐας. Πρόκειται ουσιαστικά και για την ικανοποίηση ενός αιτήματος που και στο παρελθόν είχε εξαγγείλει η ΤΕ.

Το αίτημα της Τομεακής έγινε ομόφωνα δεκτό από το Δημοτικό Συμβούλιο προχθές, ενώ είχε ήδη προηγηθεί αντίστοιχη ομόφωνη απόφαση της τοπικής κοινότητας Κάτω Αχαΐας και της Δημοτικής Επιτροπής.

Σε δελτίο Τύπου της η ΤΕ Αχαΐας, αφού ευχαριστεί τον δήμαρχο Γρηγόρη Αλεξόπουλο και τους δημοτικούς συμβούλους για την ομόφωνη απόφασή τους, ώστε να διατηρηθεί ζωντανή και η ιστορική μνήμη του τόπου, υπογραμμίζει πως θα προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για τη δημιουργία και τοποθέτηση του μνημείου, ώστε οι εργαζόμενοι, ο λαός, η νεολαία τους όχι μόνο να μάθουν γι' αυτές τις ηρωικές στιγμές αλλά και τι αντιπροσώπευαν οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής, ανάγκη που γίνεται ακόμη μεγαλύτερη και με το σύνολο των εξελίξεων του ιμπεριαλιστικού πολέμου, των επιπτώσεων για τους λαούς.