Κινηματογραφική βδομάδα χωρίς τίποτα ιδιαίτερα αξιόλογο - την παρτίδα σώζουν μεμονωμένες προβολές ταινιών και φυσικά η εκδήλωση «Τα χρόνια της θύελλας (1940 - 1950) με τον φακό του Μάνου Ζαχαρία», που πραγματοποιούν το Τμήμα Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ και η Τομεακή Οργάνωση Καλλιτεχνών της ΚΟ Αττικής του Κόμματος αύριο Παρασκευή στις 7.30 μ.μ., στην Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ στον Περισσό, τιμώντας τη συμπλήρωση 80 χρόνων από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Στην εκδήλωση, η είσοδος στην οποία θα είναι ελεύθερη, θα προβληθούν οι ταινίες «Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας» σε παραγωγή του ΔΣΕ (1948) και «Γωνία Αρμπάτ και Μπουμπουλίνας» σε παραγωγή «Mosfilm» (1972).

Η πρώτη γυρίστηκε στις περιοχές στον Γράμμο και στο Βίτσι, που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ, καθώς και στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας. Καταγράφει τις συνθήκες ζωής των παιδιών στις εμπόλεμες περιοχές, ενώ αποτυπώνει και τη μεταφορά τους σε σοσιαλιστικές χώρες, αποτελώντας σημαντικό ιστορικό τεκμήριο. Το μοντάζ και η επεξεργασία του ήχου έγιναν στην Πράγα, όπου πραγματοποιήθηκε και η πρώτη κλειστή προβολή της, το 1948, παρόντος και του Ολλανδού κομμουνιστή και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Γιόρις Ιβενς. Επέστρεψαν στην Ελλάδα φέρνοντας μια κόπια. «Πήγαμε στη Λευκώνα, στις Πρέσπες, στήσαμε ένα πανί στην εκκλησία, φωνάξαμε τον κόσμο, ήρθαν οι γυναίκες που είχανε στείλει τα παιδιά τους στις Λαϊκές Δημοκρατίες και μόλις είδαν τα παιδιά τους στο πανί στην Τσεχοσλοβακία, οι γυναίκες ορμήσανε πίσω από το πανί να δούνε τα παιδιά τους, φώναζαν τα ονόματά τους, βάλανε τα κλάματα και πήγανε να τα πιάσουνε».

Η δεύτερη ταινία περιέχει μερικές από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές που αποτυπώθηκαν στον κινηματογράφο από τις μάχες, τις διαδηλώσεις και τους λαϊκούς αγώνες της Κατοχής και της Αντίστασης. Η Γκαλίνα Σέργκοβα, συγγραφέας του ομώνυμου μυθιστορήματος και σεναριογράφος της ταινίας, λέει ανάμεσα σε άλλα: «Παρά το γεγονός ότι ήρωας αυτού του βιβλίου δεν είναι ο Μάνος, αλλά ένας άνθρωπος με τα χαρακτηριστικά της βιογραφίας του, μέσα σε αυτά υπάρχει η Ελλάδα που μου γνώρισε ο Μάνος Ζαχαρίας... Αυτήν την Ελλάδα κουβαλούσε μαζί του στο στρατιωτικό σακίδιό του, τη μετέφερε στις ταινίες του και τη χάρισε στους Σοβιετικούς θεατές. Την κουβαλούσε πάντα μέσα στην ψυχή του...».

Στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας συνεχίζονται οι προβολές του ντοκιμαντέρ «Λευκά Ορη», του Αλέξανδρου Παπαθανασίου, για τρεις ακόμα μέρες, σήμερα Πέμπτη, τη Δευτέρα 11/5 και την Τετάρτη 13/5, στις 20.15. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη μαρτυρία του Λευτέρη Ηλιάκη, αντάρτη επί Κατοχής, μαχητή του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και πολιτικού κρατούμενου για σχεδόν 20 χρόνια.

Την Τετάρτη 13 Μάη στις 20.00 στον κινηματογράφο «Τριανόν» κάνει πρεμιέρα η νέα ταινία «Οι μαθητές που μετρούσαν τ' άστρα. Οι αγώνες των νυχτερινών μαθητών στη μετεμφυλιακή Ελλάδα (1962 - 1967)», της ομάδας Συλλογική Μνήμη («Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών», «Καινούργιος Ουρανός: Οι γυναίκες στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας» και «Συνάδελφοι ηρωικοί οικοδόμοι»). Λίγα λόγια για την ταινία: «Διώξεις, εξορίες, επιτήρηση... Ενα πλέγμα ελέγχου που διαμορφώνει την καθημερινότητα της κοινωνίας μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Μέσα σ' αυτό το ασφυκτικό κλίμα, κάτι νέο αρχίζει να συγκροτείται. Το δικαίωμα στη μόρφωση αποκτά κεντρική αξία και συναντά την ανάγκη για αξιοπρεπή εργασία. Μέσα στον καθημερινό αγώνα γεννιέται το κίνημα των νυχτερινών μαθητών. Ο Σύλλογος Εργαζόμενων Μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης (ΣΕΜΜΕ) απαντά στον κρατικό αυταρχισμό με πολυεπίπεδους αγώνες. Σε μια βαθιά σκοτεινή περίοδο, οι μαθητές της νύχτας ύψωσαν το βλέμμα. Και μες στο σκοτάδι της καταστολής, του φόβου και της τρομοκρατίας έγιναν εκείνοι που πεισματικά μετρούσαν τ' άστρα». Η προβολή έχει εισιτήριο 5 ευρώ.

Σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο της ιρλανδικής υπαίθρου, όπου άλλοτε οι γονείς του πέρασαν τον μήνα του μέλιτος, ο συγγραφέας Ομ Μπάουμαν επιστρέφει για να σκορπίσει τις στάχτες τους αλλά και να αφήσει πίσω του ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει. Το ξενοδοχείο μοιάζει να έχει παγιδευτεί εκτός χρόνου, γεμάτο αλλόκοτους ενοίκους, υπόγειες εντάσεις και ψιθύρους για μια καταραμένη σουίτα, που παραμένει κλειδωμένη εδώ και χρόνια. Οταν μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ο Ομ βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σκοτεινή αναζήτηση που τον οδηγεί όλο και πιο βαθιά στο άγνωστο. Αντιμέτωπος όχι μόνο με κάτι ανεξήγητο αλλά και με τους δικούς του δαίμονες, ο Ομ καλείται να διασχίσει τα πιο σκοτεινά κομμάτια του εαυτού του.

Η διαφήμιση της ταινίας στηρίζεται στα εξής γεγονότα. Πρωταγωνιστής είναι ο Ανταμ Σκοτ του «Severance» και παραγωγοί της ταινίας είναι εκείνοι των «Weapons» και «Longlegs». Ολα αυτά προδιαθέτουν για μια ταινία με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ένα υβριδικό είδος θρίλερ, το οποίο πατάει σε δύο βάρκες: Ψυχολογικό τραύμα και μεταφυσική, δύο σε ένα. Το πρόβλημα με αυτό το είδος είναι ότι ο θεατής περιπλέκεται ανάμεσα σε ψυχολογικό, αστυνομικό και μεταφυσικό θρίλερ και τελικά δεν αποκομίζει τίποτα από όλα τούτα, γιατί το ένα είδος «ακυρώνει» το άλλο. Δυστυχώς στο σινεμά, που μετράει πάνω από 100 χρόνια, όλα έχουν γίνει και ξαναγίνει με μεγάλη επιτυχία, εκείνο που αλλάζει κάθε φορά όμως και κάνει μια ταινία σπουδαία και αξιομνημόνευτη ή όχι είναι το σενάριο. Οπως έλεγε και ο μαιτρ Χίτσκοκ, «για να κάνεις μια καλή ταινία χρειάζεσαι τρία πράγματα. Σενάριο, σενάριο, σενάριο!». Και το σενάριο που πατάει σε δύο βάρκες πολύ σπάνια ισορροπεί! Τελικά αναλύουμε το τραύμα του συγγραφέα, διαλευκάνουμε τον φόνο ή βυθιζόμαστε σε αυτό που λέμε και στο χωριό μας «Irish Folk Horror»; Ιδού η απορία!

Η Σεσίλ, ανερχόμενη σεφ, ετοιμάζεται να ανοίξει μαζί με τον σύντροφό της το δικό της γκουρμέ εστιατόριο, κάνοντας επιτέλους το όνειρό της πραγματικότητα, όταν ξαφνικά ο πατέρας της αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας και πρέπει να επιστρέψει στο πατρικό της για να βοηθήσει στην παραδοσιακή ταβέρνα της οικογένειάς της. Επιστρέφοντας στην επαρχία και στις γεύσεις της, μακριά από την αγχωτική ζωή του Παρισιού, συναντά τυχαία τον εφηβικό της έρωτα και, καθώς οι αναμνήσεις την πλημμυρίζουν, αρχίζει να αμφισβητεί τις αποφάσεις της.

Η επίσημη ταινία έναρξης του 78ου Φεστιβάλ των Καννών μάς έκανε να απορήσουμε για το επίπεδο των ταινιών που ανοίγουν ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ. Δεν έχουμε προηγούμενα με την σκηνοθέτιδα, η οποία έχει γυρίσει μια συμπαθέστατη γαλλική κομεντί, με όμορφα στοιχεία μιούζικαλ, που μιλάει στην καρδιά μας... Αλλά ταινία έναρξης για τις Κάννες δεν τη λες! Πραγματικά η Μπονέν μάς κάνει κοινωνούς των προβληματισμών της Σεσίλ για το πώς η επιστροφή στη γενέτειρα γεννά αμφιβολίες για την πορεία που έχουμε επιλέξει στη ζωή, και σε συνδυασμό με τη νοσταλγία οι αμφιβολίες μπορεί να μας οδηγήσουν και σε λάθος δρόμους... Αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα που δεν έχουμε ήδη δει! Για θερινό και χαλάρωση είναι μια χαρά, αλλά μην περιμένετε και θαύματα!

Γυρισμένη κατά τη διάρκεια της sold-out παγκόσμιας περιοδείας της, η ταινία φέρνει μια «καινοτόμα» συναυλιακή εμπειρία στη μεγάλη οθόνη, από μία από τις πιο διάσημες και επιτυχημένες καλλιτέχνιδες της γενιάς της.

Ενημερώνουμε ότι η ταινία είναι 3D, δηλαδή χρειάζεται ειδικά γυαλιά, και έχει προειδοποίηση στους τίτλους αρχής ότι δεν είναι κατάλληλη για ανθρώπους με φωτοευαισθησία. Το γεγονός ότι αυτό το μαθαίνει κανείς στους τίτλους αρχής, και δεν αναφέρεται πουθενά από πριν, είναι από μόνο του απαράδεκτο. Ας εξηγήσουμε, για όποιον δεν έχει εμπειρία 3D, ότι σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι είσαι ευρύτερο μέρος της εικόνας που παρακολουθείς. Αρα, αν δεν αντέχουν τα μάτια σου τις πολύ γρήγορες εναλλαγές της εικόνας στην κανονική προβολή, στην προβολή 3D αυτή η αντοχή φτάνει στα όριά της... Αλλά ας προχωρήσουμε παρακάτω. Η Μπίλι Αϊλις είναι ένα φαινόμενο για τη σύγχρονη μουσική βιομηχανία, με πολλές βραβεύσεις και δισκογραφία σε πολύ μικρή ηλικία. Ο Τζέιμς Κάμερον ύστερα από μήνες τεχνικής προετοιμασίας τράβηξε 4 συναυλίες της Αϊλις με 20 κάμερες και κάποια κομμάτια της προετοιμασίας της. Η συναυλία, είτε τη δεις 3D είτε τη δεις κανονικά, μοιάζει το ίδιο πράγμα... Η ιδιαίτερη 3D έμφαση που δίνεται στους θαυμαστές/στριες που κλαίνε και ωρύονται, μας θύμισε κάτι πολύ παλιό, που ξεκινάει από την εποχή του '50 ! Το ουρλιαχτό μετράει την επιτυχία άραγε; Αναρωτιόμαστε πραγματικά τι νόημα έχουν αυτά τα πλάνα. Περιμέναμε περισσότερο υλικό από το εντυπωσιακό στήσιμο της συναυλίας και περισσότερα και πιο ουσιαστικά πλάνα από την προετοιμασία της Αϊλις για τις συναυλίες της. Αυτό που αντιληφθήκαμε είναι ότι η Αϊλις έχει απόλυτο έλεγχο σε κάθε λεπτομέρεια της εικόνας της και της παράστασης που δίνει. Ο Κάμερον προσπάθησε ανεπιτυχώς να μας πείσει ότι κάνει τα πάντα μόνη της, γιατί όπως όλοι ξέρουμε αυτό δεν γίνεται! Χρειάζονται εκατοντάδες τεχνικοί, στιλίστες κ.λπ. για μια τέτοια παράσταση. Συμπερασματικά, τίποτα καινοτόμο δεν είδαμε, πέρα από μια συναυλία με κάποια τεχνικά εφέ, που δεν μας δείχνουν κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.