Η συμμετοχή μου στη συναυλία στην Καισαριανή είναι μια μικρή στάση μπροστά σε μια μεγάλη Ιστορία. Εκεί όπου «στο σύνορο του κόσμου» ενώνονται οι φωνές, όχι μόνο για να θυμηθούν, αλλά για να συνεχίσουν. Οι πρόσφατες φωτογραφίες που ήρθαν στο φως δεν είναι απλώς ντοκουμέντα. Είναι βλέμματα που μας κοιτούν ακόμα. Ανθρωποι που βάδισαν προς τον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, σαν να πήγαιναν σε μια γιορτή αξιοπρέπειας. Σε αυτούς χρωστάμε τη μνήμη. Και η μνήμη, όταν γίνεται φωνή, γίνεται δύναμη.