Ο κόσμος αρχίζει, μαζί και φίλοι και γνωστοί και άγνωστοι γύρω μας, όσοι ακόμα σκέπτονται έξω από τον διαδικτυακό τους τυχόν μικρόκοσμο, να αγγίζει τον πανικό. Χώρες και πόλεις στον Κόλπο αρχίζουν να ξεμένουν από νερό. Εδώ, όσο κι αν τα κρακεράκια σκάνε σαν φτηνά βεγγαλικά μιας φθηνής επικοινωνιακής ηδονής, υπάρχει κόσμος που ξέρει ότι είμαστε ήδη με τα μπούνια μέσα στον πόλεμο. Θα την κλείσω την ταβέρνα μετά από δεκαετίες, λέει ο ένας, με την επεξήγηση ότι ...ακόμη κι αν την κρατήσω ανοιχτή ποιος θα βγει να έρθει με τη βενζίνη τόσο ακριβή.

Ετσι, για παράδειγμα το αέριο ήλιο στο μυαλό μου το 'χω συνδυασμένο με τα μπαλόνια. Αυτά τα πολλά στις γιορτές και στα παιδικά πάρτι. Αυτά που δεν είδαν ποτέ τα παιδιά στη Γάζα, το μεγαλύτερο νεκροταφείο παιδιών στον κόσμο. Πού να φανταστώ ότι το ήλιο, υποπροϊόν της επεξεργασίας φυσικού αερίου, είναι απαραίτητο για τους μαγνητικούς τομογράφους. Και ότι τα ελληνικά νοσοκομεία εισάγουν ήλιο γι' αυτούς. Και εκεί λοιπόν, στο παραδρόμι της τρέχουσας πολεμικής ειδησεογραφίας, διαβάζω και μαθαίνω πως μέσα σε δυο βδομάδες, πυραυλικές κι ανέσωστες, έχουν χαθεί εκατομμύρια κυβικά ήλιο την ημέρα. Το οποίο δεν αποθηκεύεται εύκολα, εξατμίζεται εντός 45 ημερών και δεν υπάρχει υποκατάστατό του. Κάθε τσιπ στον κόσμο χρειάζεται ήλιο, απ' το διάστημα έως το τηλέφωνο, κι απ' τα νοσοκομεία έως την υγεία και τη βιομηχανία, το ήλιο στερεύει και λιγοστεύει όσο και οι ινφλουένσερς του Κόλπου. Στις ασιατικές αγορές ξέσπασε υστερία εξεύρεσης ηλίου. Τα αποθέματα, λένε οι κατασκευαστές ημιαγωγών, ίσα που φτάνουν έως το φθινόπωρο. Η Νότια Κορέα, για παράδειγμα, εισάγει το 64% σε ήλιο από το Κατάρ, τον δεύτερο μεγαλύτερο παραγωγό στον κόσμο. Ποιος είναι ο πρώτος; Μα οι ΗΠΑ! Η Ρωσία τρίτη και η Αλγερία τέταρτη.

Πανηγυρίζουμε για την εξέλιξη της τεχνολογίας. Ζούμε κι αναπνέουμε με ημιαγωγούς, μικροτσίπ και συνεχή αναπαραγωγή εικόνων τεχνητού παραδείσου. Η φρίκη του πολέμου, που ύπουλα και σαδιστικά εξελίσσεται ήδη σε παγκόσμιο, δικαιούται μόνο κάτι μακρινά πλάνα με φωτιές και γραμμές στον ουρανό από αντιβαλλιστικά. Καμία τεχνητή νοημοσύνη δεν θα τολμήσει πρόβλεψη για το τέλος του τρόμου. Αντίθετα, σχεδόν αμέσως ξεφύτρωσαν χαρισματικοί μαυραγορίτες, ταλαντούχοι εκμεταλλευτές της αγωνίας και της μωρίας, άθλιοι σαλτιμπάγκοι του τρέχοντος πολιτικού λόγου, λες κι όλοι μαζί προσπαθούν να μην καταλάβει κανείς τι σημαίνει μονοπώλια, ποιος είναι ο ταξικός εχθρός, ποιος είναι ο πραγματικός κλέφτης. Σε λίγο δεν θα 'ναι απρόσιτη μόνο η βενζίνη, αλλά κι η μαγνητική που θα σε σώσει ως έγκαιρη διάγνωση από μια αρρώστια, και το νεράκι που πίνεις, αλλά κυρίως η κοινή λογική, που θα σου λένε απ' το πρωί έως το βράδυ ότι πρέπει να θυσιαστεί για να επιβιώσεις. Εδώ είναι το ζήτημα. Να μην μπερδέψουμε σε πολεμικούς καιρούς το ήλιον με τον ήλιο. Τον σωτήρα με με τον ολετήρα. Ετσι ώστε να μη γλιστρήσουμε σε εκείνο το άθλιο, αποκτηνωτικό επίπεδο σκέψης που αρέσκεται να αυτοπαρηγοριέται μετρώντας ψεύτικες αποστάσεις. Το Μπαντάρ Αμπας είναι μακριά, η Κούβα είναι πολύ μακριά και η κόλαση ακόμα μακρύτερα. Εδώ είμαστε καλά και σταθερά, κι εμείς να είμαστε καλά γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα άλλο. Οταν θα πέφτει στο κεφάλι μας σαν βόμβα το κέρδος του άλλου, του μεγάλου, θα είναι πολύ αργά, ακόμα και για δάκρυα. Στο έσχατο των σταδίων του, το εκμεταλλευτικό σύστημα μπορεί να φτάσει να σε βασανίζει μόνο και μόνο για να εμφιαλώνει τα δάκρυά σου και να τα πουλάει για φάρμακα στα ίδια τα παιδιά σου...