«Τις πιο όμορφες μέρες μας». Με αυτόν τον τίτλο, δανεισμένο από τον στίχο του Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, η ΚΕ του ΚΚΕ διοργανώνει αφιέρωμα στην Μαρία Δημητριάδη την Παρασκευή 20 Μάρτη, στις 20.00 στην Αίθουσα Συνεδρίων στον Περισσό.

Τραγουδούν: Ρίτα Αντωνοπούλου, Κώστας Θωμαΐδης, Αγγελική Τουμπανάκη.

Παίζουν οι μουσικοί: Μιχάλης Ατσάλης, Βαγγέλης Ζαρμπούτης, Γιάννης Καρακασίδης, Δημήτρης Κουφαλάκος, Μαρίνα Τσοκάνη, Αντωνία Τσολάκη, Αντώνης Παπαγγελής, Θύμιος Παπαδόπουλος, Βασίλης Ραψανιώτης.

Η είσοδος θα γίνεται με προσκλήσεις, που διατίθενται από τις Οργανώσεις Αττικής του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

Η Μαρία Δημητριάδη υπήρξε μία από τις σημαντικότερες και εκφραστικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες, κερδίζοντας επάξια τον χαρακτηρισμό της δραματικής τραγουδίστριας, με την έννοια ότι κάθε νότα της είναι συνάμα και λυρική και επική.

Εβαλε το στίγμα της στο πολιτικό τραγούδι, στρατεύτηκε στο κομμάτι εκείνο της Τέχνης που αφουγκράζεται τους πόθους και τις αγωνίες του λαού μας, που αντιστέκεται στην εκμετάλλευση και στην καταπίεση.

Δεν τραγούδησε μόνο σε θέατρα και μουσικές σκηνές. Με την ερμηνεία της έδωσε τόνο και παλμό σε κινητοποιήσεις, μπλόκα, απεργίες, συναυλίες συμπαράστασης σε λαούς που δοκιμάζονταν από τον ιμπεριαλισμό, στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Σε ό,τι της ζητήθηκε. Δίπλα στο ΚΚΕ.

Η Μαρία Δημητριάδη ευτύχησε από τα 16 κιόλας χρόνια της να ερμηνεύσει δημιουργίες Ελλήνων συνθετών. Από τότε και για 20 περίπου χρόνια οι ερμηνείες της σημαδεύουν στίχους κορυφαίων ποιητών και έργα μεγάλων συνθετών.

Σταύρος Ξαρχάκος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Γιάννης Γλέζος, Νίκος Μαμαγκάκης, Θοδωρής Οικονόμου, Μανόλης Ανδρουλιδάκης είναι μερικοί από τους συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε. Οπως η ίδια ανέφερε, ξεχωριστά την σημάδεψαν οι συνεργασίες της με τους Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκι και Θάνο Μικρούτσικο.

Για αρκετά χρόνια η Μαρία Δημητριάδη ήταν η φωνή του Θάνου Μικρούτσικου, ερμηνεύοντας δυναμικά τα τραγούδια από τα «Πολιτικά Τραγούδια», την «Καντάτα για τη Μακρόνησο», τη «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη», τη «Φουέντε Οβεχούνα», τα «Τραγούδια της Λευτεριάς», τα «Τροπάρια για Φονιάδες», το «Εμπάργκο».

Αυτό όμως που χαρακτηρίζει την Μαρία Δημητριάδη, πέρα από το ταλέντο της, που κατορθώνει ακόμα και τραγούδια που ηχογραφήθηκαν πριν από 40 χρόνια και παραπάνω να ακούγονται σαν να ηχογραφήθηκαν μόλις χτες, είναι ότι ταυτίστηκε με αυτό που ονομάζουμε πολιτικό τραγούδι. «Συναυλίες, απεργίες, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, θέατρο, σινεμά, μπουάτ, φεστιβάλ» είναι όλα τα μέρη όπου τραγούδησε, όπως έλεγε η ίδια.

Για την Μαρία Δημητριάδη όμως οι συναυλίες της δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα, «αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ».

Αξέχαστη θα μείνει και η παρουσία της στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Στο 23ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» εμφανίζεται μετά από πολύ καιρό απουσίας και σιωπής από τα μουσικά δρώμενα. «Αποφάσισα αυτό το καλοκαίρι να αρχίσω να ξανατραγουδάω, και πιστεύω ότι ήταν πολύ σωστό και αναγκαίο συγχρόνως να ξεκινήσω από τον χώρο μου. Γιατί τον θεωρώ χώρο μου το Φεστιβάλ... Το μόνο που έχω να πω είναι ότι τελικά βλέποντας αυτόν τον κόσμο, αυτά τα παιδιά, μπορούμε να έχουμε ελπίδες».

Σε όλη της την πορεία στο ελληνικό τραγούδι διακρίνονται ξεκάθαρα το ήθος, η ποιότητα και η αξιοπρέπειά της. «Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι, δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει...».