Σαν χαρακιά η κομμουνιστική διαδρομή μέχρι τη στάση τους στον τοίχο θα μας θυμίζει πάντα την πιο βαθιά αντίθεση που διαπέρασε την ελληνική κοινωνία, από τότε στα προμηνύματα, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αντίθεση ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, των δύο βασικών τάξεων, οι 200 και εκατοντάδες άλλοι στα ξερονήσια του αστού δικτάτορα Μεταξά από δω, μεγαλοεπιχειρηματίες συνεργάτες των ναζί, ντόπιοι, ξένοι, κυβερνήσεις, κόμματα και μηχανισμοί τους από κει.

Ο πατριωτισμός και ο διεθνισμός των κομμουνιστών είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Παλεύανε για την Ελλάδα του λαού, και αυτός ο αγώνας αντικειμενικά βοηθούσε στην πάλη της εργατικής τάξης όπου Γης.

Ετσι, από τα ξερονήσια το ...«ταξίδι» συνεχίζεται σε άλλους τόπους εγκλεισμού, έως το Μπλοκ 15 - Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, για τους σεσημασμένους, διοίκησης Γκεστάπο.

Ο πατριωτισμός τους τότε φυλακίστηκε, σήμερα αποπειράται να γίνει αντικείμενο καπηλείας, προσπάθεια με διαφορετική μορφή, αλλά περιεχόμενο ίδιο: Να φυλακιστεί σε ένα στενό, άνευρο «εθνικό ομόψυχο» κοστούμι.

Ιδιο για αστούς και εργάτες; Δεν γίνεται. Οπως δεν γίνεται και τον καιρό της «ειρήνης».

Η «Βιολάντα» για τις 5 εργάτριες είναι θάνατος και για τον εργοδότη 2 εκατομμύρια ευρώ από την Περιφέρεια και εκατοντάδες άλλα προνόμια σε χρήμα ή είδος με αναπτυξιακούς νόμους, κονδύλια, μηχανισμούς.

Το κεφάλαιο που θα επενδύσει στην πολεμική οικονομία έχει τρελά προσδοκώμενα κέρδη στην κούρσα θανάτου, ο εργάτης θα είναι απλά ...στην κούρσα θανάτου, στον πόλεμο. Με το αίμα του. Οπως τώρα με τον ιδρώτα του. Και τότε και τώρα και πάντα ανησυχεί και φοβίζει τον ταξικό αντίπαλο της εργατικής τάξης, του φτωχού λαού και μόνο η υποψία ότι μπορεί να καταλάβουν τον χαρακτήρα του πολέμου τους.

Και μόνο η πιθανότητα ότι θα φωνάξουν και θα διεκδικήσουν να πάνε στον αγύριστο οι βάσεις του θανάτου. Τους τρομάζει όσο τίποτε ότι μπορεί να μην έχουν «κρέας για τα κανόνια τους».

Η φωτογραφία βρέθηκε για να μας θυμίσει - ειδικά σήμερα - ότι στον χρόνο μένει μόνο ό,τι είναι αληθινό. Ούτε η λαμπερή εικόνα, ούτε η εφήμερη δημοσιότητα, ούτε τα likes.

Μας κλείνει το μάτι και μας τραγουδά ότι η μόνη δικείδα είναι να ξέρεις πού θες να πας. Ηρεμα και με πάθος. Με οργάνωση. Δίνοντας το χέρι σε όποιον σηκώνεται.

Να προσπαθείς να φτάσεις στον στόχο. Συνέχεια. Οχι μόνο όταν σε πάει πρίμα. Κυρίως όταν δεν σε πάει. Ο στόχος - το ιδανικό. Το πώς. Να τραβήξεις τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, να έχεις εμπιστοσύνη στην πρωτοπόρα παραγωγό του πλούτου τάξη της, γιατί έχει την ικανότητα να δει, να οργανωθεί, να είναι πειθαρχημένη στον στόχο, να τραβήξει τους συμμάχους της μαζί της.

Με απόλυτη ταξική συνέπεια. Από την αρχή έως το τέλος της διαδρομής. Σαν τους 200. Σαν χιλιάδες άλλους στην Ιστορία της ταξικής πάλης.

Συνέπεια λόγων και έργων ακόμη κι όταν ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων «δεν σηκώνει τέτοια», και όταν όλο το πολιτικό συρφετολόι διατείνεται και σιγοψιθυρίζει «δεν σε παίρνει, δεν είναι ρεαλιστικό».

Και όταν ακόμη πολλοί - κι από κείνους που γι' αυτούς παλεύεις - σου λένε «άστο για μετά, τώρα δες εσύ πώς... πώς θα ξεφύγεις και μετά βλέπουμε».

Ετσι, ξεπερνώντας «όρια» φόβου, αντοχής, θέλησης, πίστης.

Και όσον αφορά εμάς, στους δικούς μας καιρούς της σύγχρονης ταξικής εκμετάλλευσης και πολέμου της, ρωτάμε τους καπιταλιστές και τους κάθε είδους εκπροσώπους τους σήμερα:

Γιατί τόσος και τόσος κόσμος εγχώρια και διεθνώς θέλησε να δει το πρόσωπο των ηρώων; Τι είναι αυτό που προκάλεσε μαζική συγκίνηση; Γιατί τόση συζήτηση σε σχολεία, σε φοιτητικά εργαστήρια, σε τόπους δουλειάς; Τι είναι αυτό που γίνεται άξιο σεβασμού τόσα χρόνια μετά; Τι είναι αυτό που τελικά αφορά σήμερα;

Τα ερωτήματα ρητορικά. Απαντήθηκαν από τη ζωή.

Είναι που ακόμη και σήμερα, ή ειδικά σήμερα - ας διατυπωθεί όπως βολεύει τον καθέναν - επιβιώνει, αναπτύσσεται και ίσως και θεριεύει η βαθύτερη ανάγκη να αποδειχθεί ότι «γίνεται κι αλλιώς», ότι υπάρχει «αληθινή στάση κόντρα στο ρεύμα».

Ακόμη κι όταν το «κόντρα στο ρεύμα» δεν έχει υιοθετηθεί πλατιά - «πλειοψηφικά», λες και οι νόμοι της ταξικής πάλης είναι ίδιοι μ' αυτούς της αριθμητικής ή έστω της στατιστικής. Ακόμη κι όταν το «κόντρα στο ρεύμα» πληρώνεται με τέτοιο τίμημα, το συγκλονιστικότερο όλων, τη ζωή.

Η επιλογή τους αυτή είναι οδηγός...