«Από τη στιγμή που ξεκινούν οι πόλεμοι, έχουν τη δική τους δυναμική, με μεταβλητές που συχνά δεν λαμβάνονται υπόψη στην αρχή (...) Η κύρια ανησυχία από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον είναι ότι δεν υπάρχει σαφές πλαίσιο ή φυσικό σημείο κατάληξης της εκστρατείας. Το στρατηγικό και το τακτικό πλεονέκτημα μπορούν να συνυπάρχουν με βαθιά αβεβαιότητα για το πού θα οδηγήσουν όλα αυτά». Αυτά έγραφε το αμερικανικό CNN σε άρθρο του για την επέμβαση στο Ιράν, ενώ το κινέζικο δίκτυο CGTN μιλούσε για «συνέπειες που θα γίνουν αισθητές πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν». Τι επιβεβαιώνουν τα παραπάνω; Πρώτον, ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί - πόσο μάλλον οι πόλεμοι - έχουν «τη δική τους δυναμική» και καθόλου δεν υποτάσσονται στα «σχέδια επί χάρτου» που κάνουν ένθεν κακείθεν οι ιμπεριαλιστές. Δεύτερον, ότι καθόλου δεν κρίνονται όλα στην (υποτιθέμενη) «στρατιωτική υπεροπλία», αφού η «εξίσωση» είναι πολύ πιο σύνθετη, με τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις που γεννάνε οι ανταγωνισμοί. Σε κάθε περίπτωση, ο λαός δεν έχει κανένα περιθώριο να είναι «θεατής» και «κλοτσοσκούφι» των ιμπεριαλιστών και της εμπλοκής στον πόλεμο. Αντίθετα, έχει συμφέρον και τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τις ρωγμές από τις αντιθέσεις τους για να βάλει τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις, να δώσει διέξοδο προς όφελός του από το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται πλήρης διαχωρισμός παντού με την αστική τάξη και όσους υπηρετούν τα συμφέροντά της με την επικίνδυνη πολιτική της εμπλοκής.