Στο μουσικό αφιέρωμα που έκλεισε την εκδήλωση ακούστηκαν πολιτικά και διεθνιστικά τραγούδια σε ενορχήστρωση και μουσική επιμέλεια του Γ. Λουπάκη.

Με το «El pueblo unido, jamas sera vencido»... μέχρι το μοναδικό «Φλεβάρης 1848» του Θάνου Μικρούτσικου και του Αλκη Αλκαίου η Μαρία Μιχαλάκα άνοιξε το μουσικό πρόγραμμα ζεσταίνοντας την ατμόσφαιρα.

Ρυθμικό χειροκρότημα ξεσήκωσε με τις πρώτες νότες του «Bella Ciao» ο Θανάσης Χουλιαράς, για να συνεχίσει ακόμα πιο ξέφρενα και ξεσηκωτικά με τον «Στρατιώτη», ενώ ο Λ. Καρνασόπουλος μας ταξίδεψε στα ηχοχρώματα της Κρήτης με το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», για να περάσει στο εμβατηριακό «Οταν σφίγγουν το χέρι».

Η Ρίτα Αντωνοπούλου μας τραγούδησε για τον φασισμό καλώντας να τον τσακίσουμε κι έπειτα ύμνησε μελωδικά τον «Λεβέντη» που εροβόλαγε, ενώ αφιέρωσε τον «Μικρόκοσμο» σ' όσους συνεχίζουν να βαδίζουν...

Με σεβασμό και θερμότατο χειροκρότημα υποδέχτηκε έπειτα το κοινό την Μαρία Φαραντούρη, που ευχήθηκε με τη σειρά της στην ΚΝΕ να είναι πάντα «πρωτοπόρα στους πολιτικούς αγώνες, στους αγώνες για την ειρήνη, για την κοινωνική πρόοδο και για τον πολιτισμό». Από το «Δρόμοι Παλιοί» στην «Μπαλάντα του νεκρού στρατιώτη» και το «Ποιος τη ζωή μου», η συμμετοχή της και οι εξαιρετικές ερμηνείες της έκαναν εκείνη τη μοναδική σύνδεση με τα χρόνια της αντιδικτατορικής πάλης και τα αμέσως επόμενα μέχρι τις μέρες μας. Αμέσως μετά στη σκηνή την συντρόφευσε ο νέος συνθέτης Θανάσης Βούτσας με το τραγούδι του «Σιγή 8'46''» για τα θύματα ρατσιστικής βίας, καθώς το 8'44'' παραπέμπει στα λεπτά που ψυχορραγούσε ο Τζορτζ Φλόιντ πριν λίγα χρόνια στις ΗΠΑ.

Το μουσικό πρόγραμμα έκλεισε με τη νεότερη γενιά των ερμηνευτών να ενώνει τις φωνές στον «Υμνο της ΚΝΕ» και όλη η Αίθουσα Συνεδρίων, ΚΝίτες τόσων γενιών και εποχών, να στέκονται όρθιοι με τις γροθιές υψωμένες στον όρκο μας, στο φωτεινό μας μέλλον.