Με λόγια καρδιάς, εργαζόμενοι από την Αθήνα σε πολλές από τις εξορμήσεις των σωματείων δηλώνουν τη στήριξή τους στον αγώνα της αγροτιάς. Ειδικά όσοι κατάγονται από την επαρχία νιώθουν ακόμα πιο «δική τους» τη μάχη αυτή. Χαρακτηριστικά είναι όσα μας είπε ο Δ., εργαζόμενος της πρωτεύουσας, για τον μεγαλειώδη αγώνα:

«Αγρότες των μπλόκων, εσείς που αγωνίζεστε με τιμή και περηφάνια να κρατηθείτε στα χωριά σας εδώ και 1,5 μήνα, έχετε την πλήρη υποστήριξη όχι μόνο των συγχωριανών σας αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού της Αθήνας, που είμαστε σάρκα από τη σάρκα σας.

Ολοι εμείς που αναγκαστήκαμε να αφήσουμε την επαρχία, τα σπίτια όπου μεγαλώσαμε, για να "μεταναστεύσουμε" στην Αθήνα, παρακολουθούμε τον αγώνα σας με μεγάλη αγωνία για την έκβασή του, αλλά ταυτόχρονα και με μεγάλη περηφάνια.

Ο αγώνας σας μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε να παλεύουμε τον κοινό εχθρό μας, που δεν είναι άλλος από αυτούς που στην Αθήνα αγοράζουν τσάμπα την εργατική μας δύναμη και από σας αγοράζουν τσάμπα τον κόπο σας και τα προϊόντα που παράγετε για να συντηρηθούμε όλοι εμείς.

Ολοι οι εργαζόμενοι στην Αθήνα που δεν μπορούμε να αγοράσουμε "...κρυστάλλια Τυρνάβου, ροδάκινα από τη Βέροια, πορτοκάλια από τη Σπάρτη..." για να ταΐσουμε τα παιδιά μας με ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, βλέποντας τις τιμές στα ράφια κλαίμε από μέσα μας και ταυτόχρονα πεισμώνουμε περισσότερο για να κερδίσετε τη μάχη που δίνετε.

Και "κλαίμε από μέσα μας" γιατί μεγαλώσαμε σε χωριά όπου περνούσε αυτός που καλλιεργούσε ροδάκινα από το σπίτι μας και άφηνε μια σακούλα ροδάκινα, περνούσε αυτός που καλλιεργούσε αμπέλια και άφηνε σταφύλια. Περνούσαν όλοι και άφηναν κάτι... Ετσι, "για το καλό". Και τα σπίτια μας ήταν γεμάτα από τις καλλιέργειές σας, αλλά και από την αγάπη που βάζατε για να παραχθεί το καθετί.

Ε, λοιπόν, δεν μπορούμε να ανεχτούμε ότι όλα τα καλά του τόπου μας, όπως τα ξέραμε, δεν μπορούμε σήμερα να τα προσφέρουμε στα παιδιά μας, ότι τα παιδιά μας θα ζουν χειρότερα από εμάς.

Δεν μπορούμε να ανεχτούμε την κοροϊδία της κυβέρνησης απέναντι στα δίκαια αιτήματά σας και τα ψευτοεπικοινωνιακά παιχνίδια που παίζει στις πλάτες σας, εμπαίζοντάς σας για τόσο καιρό.

Θέλουμε να σας δώσουμε χείρα βοηθείας και νιώθουμε ότι δεν μπορούμε, και αυτό μας εξοργίζει περισσότερο.

Να ξέρετε όμως, ό,τι αγωνιστική απόφαση και να πάρετε, θα είμαστε μαζί σας. Θα διαδηλώνουμε στο πλάι σας, ενώνοντας τις φωνές μας με τις φωνές σας.

Γιατί είστε σάρκα από τη σάρκα μας, και ο αγώνας σας μας εμπνέει να συνεχίσουμε και μεις εδώ τον δικό μας σκληρό αγώνα, όπως και σεις εμπνευστήκατε από τους προηγούμενους μεγαλειώδες αγώνες της εργατικής τάξης! Εργατιά - αγροτιά, μια φωνή και μια γροθιά!».