Ο κ. Σημίτης, επισκεπτόμενος πρόσφατα τις Κορυσχάδες και το ιστορικό Δημοτικό Σχολείο, όπου εκεί έγινε η πρώτη Εθνοσυνέλευση, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και εκλέχτηκε η Κυβέρνηση του Βουνού --που τώρα λειτουργεί ως ιστορικό μουσείο-- στάθηκε περήφανα εμπρός στη φωτογραφία του πατέρα του, ο οποίος είχε συμμετάσχει στη λαμπρή αυτή ΕΑΜική αντιφασιστική κατάκτηση.

Ομως, επί μισό και πάνω αιώνα, οι δυνάμεις της εξάρτησης με τα εγχώρια πολιτικά στηρίγματά τους --και τον κ. Σημίτη τον τελευταίο καιρό να βρίσκεται στην εξουσία σαν πιστό όργανο των ως άνω κυρίαρχων δυνάμεων-- συνεχίζει να συντηρεί και να χτίζει το σκληρό αντιλαϊκό και απάνθρωπο κατασταλτικό μηχανισμό. Ενα μηχανισμό καταστολής που είναι σε αντίθεση με το νόημα των Κορυσχάδων για ανεξαρτησία και δημοκρατία. Σήμερα, όμως, ο κ. Σημίτης νιώθει περήφανος για τους δικούς του κατασταλτικούς μηχανισμούς, απαράλλαχτα όμοιους με τους παλαιούς που έστησε το μεταβαρκιζιανό - μετεμφυλιακό εξαρτημένο από τον ιμπεριαλισμό κράτος, όπως γίνεται, άλλωστε σήμερα με το ΝΑΤΟ και την κυβερνητική στάση, αντίθετη ακριβώς με το μήνυμα και το νόημα των Κορυσχάδων.

Πέρσι στην επέτειο της καταστροφής της Χιροσίμα και Ναγκασάκι, ο κ. Σημίτης μίλησε υπέρ των θυμάτων του ιαπωνικού λαού, που σκότωσαν και παραμόρφωσαν οι Αμερικανοί με τις ατομικές τους βόμβες. Παράλληλα, όμως, ύψωνε με πείσμα και υπερηφάνεια το άγαλμα του Αμερικανού θύτη στην Ελλάδα... Εάν λοιπόν δεχτούμε ότι η υπερηφάνεια δεν έχει θέση στο «όπου γυρίζει ο άνεμος», από τις δυο αντιτιθέμενες και αγεφύρωτες υπερηφάνειες που απομένουνε, η μια πρέπει να είναι ψεύτικη και η άλλη αληθινή.

Προεκλογική περίοδο διανύουμε, ας δοθεί πάνω σ' αυτό, το αληθινό μήνυμα προς τον Ελληνικό λαό, ότι, δηλαδή, η περηφάνια βρίσκεται στο λαό που συνεχίζει να αγωνίζεται για τα ίδια ιδανικά και οράματα των Κορυσχάδων, της Αντίστασης που καμιά σχέση δεν έχουν με την πολιτική Σημίτη.

ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΑΕΡΑΚΗΣ

Θέρισσο Ηρακλείου Κρήτης