«Οι μονόλογοι του ερημίτη της Σαντορίνης»
Γι' αυτό δεν μπορεί καν να θεωρηθεί βιολογικά αποδειγμένο, πως η ανάμειξη δημιουργεί καμιά κατωτερότητα, απεναντίας η διασταύρωση είναι γνωστό πώς τις περισσότερες φορές δημιουργεί νέους τύπους, ικανότερους για τη ζωή.
Ολοι οι κατακτητές ανακατώθηκαν με τους καταχτημένους. Τι απόγιναν οι είλωτες της αρχαίας Σπάρτης; Τι απόγιναν οι εκατοντάδες χιλιάδες δούλοι της αρχαίας Ελλάδας; οι κάρες και οι σκύθες και τ' αλλά φύλα τ' ασιατικά, πού το δουλεμπόριο και ο πόλεμος έφερνε στην Ελλάδα; Τι απόγιναν τα εκατομμύρια οι δούλοι της Ιταλίας και όλου του ρωμαϊκού κράτους; Ολοι αυτοί έγιναν ένα, ανακατώθηκαν με τους καταχτητές και τους αφεντάδες τους και δημιούργησαν μαζί με τα γερμανικά φύλα, τους γότθους, τους ούνους και όλους τους άλλους επιδρομείς, τα σημερινά έθνη που κατοικούν όλη την Ευρώπη.
Οπως είναι σήμερα διαμορφωμένα τα έθνη κανείς λαός και κανένα άτομο δε θα μπορούσε να υποστηρίξει και ν' αποδείξει την ανόθευτη καταγωγή του από μια ορισμένη φυλή. O Πωλ Ριβέ αναφέρει σχετικά με το ζήτημα τούτο ένα πολύ νόστιμο ιστορικό.
Ο μαρκήσιος ντε Πομπάλ, πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, παρουσιάστηκε μια μέρα μπροστά στο βασιλιά του φορώντας ένα κίτρινο σκούφο και κρατώντας στο κάθε χέρι από άλλον ένα. Στο βασιλιά, που τον κοίταζε ξαφνιασμένος: «Εβγαλες, λέει, Μεγαλειότατε, προσταγή όλοι οι πορτογάλοι, που έχουνε συγγενή ή πρόγονο εβραίο, να φορούνε, από δω και μπρος, κίτρινο σκούφο. Γι' αυτό λοιπόν και εγώ, για καλό και για κακό, φόρεσα κίτρινο σκούφο και προνόησα να φέρω κι ένα για τη Μεγαλειότητά σου κ' έναν άλλον για το μεγάλο ιεροεξεταστή».
θα πάρουμε για κριτήριο τη δημιουργία πολιτισμού στην ιστορική διαδρομή ενός λαού; Μα τότες είναι πάλι γνωστό, πως φυλές όχι άριες, οι κινέζοι, οι αιγύπτιοι, οι ασσύριοι, οι βαβυλώνιοι, οι αζτέκοι της Αμερικής δημιούργησαν σπουδαίο πολιτισμό υλικό και πνευματικό. Ολ' αυτά αποδείχνουν περίτρανα πως είναι όλως διόλου άτοπο και επιστημονικά ασύστατο να διαστρέφουμε τα πορίσματα των βιολογικών επιστημών για να τα χρησιμοποιούμε σαν αποδεικτικά μέσα για τις κοινωνικές θεωρίες.
Η ανθρώπινη κοινωνία δημιουργεί όρους ζωής εντελώς ξεχωριστούς μέσα στον κόσμο των ενοργάνων όντων. Οι βιολογικοί νόμοι διασταυρώνονται μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία με άλλους νόμους, που δημιουργούν οι συμβιωτικοί όροι της ανθρώπινης κοινότητας.
Τα οικονομικά και κοινωνικά καθεστώτα παίζουν τον πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ζωής. Και οι αρετές και οι ικανότητες, που δείχνουν οι λαοί και οι φυλές, έχουν άμεση σχέση με τους όρους της συμβίωσής τους, το οικονομικοτεχνικό καθεστώς και τις παραγωγικές σχέσεις.
Και γι' αυτό ακόμη, όσο γενικεύονται στους νεότερους χρόνους με την επικοινωνία των ανθρώπων απάνω στη γη, οι συνθήκες της ζωής τόσο βλέπουμε όλους τους λαούς να μπαίνουνε στον κύκλο ομοιόμορφου πολιτισμού και να δείχνουνε παρόμοιες ικανότητες για τη συντήρηση και την προαγωγή του. Ετσι λόγου χάρη οι γιαπωνέζοι, περνώντας από τη φεουδαρχία στην αστική οικονομία, αφομοίωσαν όλα τα δεδομένα του επιστημονικοτεχνικού αστικού πολιτισμού της Δύσης και τόρα βρίσκουνται στην πρώτη γραμμή της εξέλιξής του. Το ίδιο βλέπουμε να γίνεται στις μέρες μας και με τους τούρκους και άλλους ασιατικούς λαούς. Οι λαοί και οι φυλές που κατοικούν την απέραντη Σοβιετική Ενωση, κάτω από την επίδραση της κολεχτιβιστικής οικονομίας, περνάνε σήμερα γοργά στην πρωτοπορία της ανθρωπότητας.
Επιστημονικά λοιπόν, δε στέκεται η θεωρία της ράτσας. Ολα τα δεδομένα της ανθρώπινης ιστορίας την αναιρούν. Και όμως υπάρχει, κηρύχνεται, φουντώνει στις ημέρες μας και γίνεται όχι μόνο δίδαγμα δήθεν «επιστημονικό», παρά και ιδεολογία επίσημη, δόγμα και πίστη ομαδική στους λαούς των ολοκληρωτικών κρατών. Γιατί αυτό; Γιατί είνε όπλο μάχης, σύνθημα πολεμικό στην ιμπεριαλιστική εξόρμηση των γερμανών και των Ιταλών.