ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 30 Ιούνη 2013
Σελ. /24
ΔΙΕΘΝΗ
ΒΡΑΖΙΛΙΑ
Προδιαγεγραμμένο λαϊκό ξέσπασμα

Συνεχίζονται οι μαζικές διαμαρτυρίες

Από τις μεγάλες μαχητικές διαδηλώσεις στο Μπέλο Οριζόντε
Από τις μεγάλες μαχητικές διαδηλώσεις στο Μπέλο Οριζόντε
Οι λαϊκές διαμαρτυρίες σε δεκάδες πόλεις της Βραζιλίας ήδη συνεχίζονται για 3η βδομάδα παρά τους ελιγμούς και κάποιες παραχωρήσεις (όπως το σπουδαστικό πάσο ή η πρόταση για δημοψήφισμα για το πολιτικό σύστημα) που επιχειρεί η κυβέρνηση της Ντίλμα Ρουσέφ. Οπως έγινε γνωστό, οι νεκροί που σχετίζονται με τις διαδηλώσεις έχουν φτάσει τους 6, από τις 6 Ιούνη που πραγματοποιήθηκε η πρώτη κινητοποίηση στο Σάο Πάολο με αφορμή την επιχειρούμενη αύξηση στα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς. Οι περισσότεροι υπέκυψαν στα τραύματά τους που προκλήθηκαν από οδηγούς που έπεσαν επάνω τους, ωστόσο οι διαδηλωτές καταγγέλλουν την κρατική καταστολή, όπου η αστυνομία χρησιμοποιεί δακρυγόνα, χημικά, κανόνια νερού και σε κάποιες περιπτώσεις πλαστικές σφαίρες.

Η «σπίθα» μπορεί να «άναψε» με την επιχειρούμενη αύξηση των εισιτηρίων, όμως το κοινωνικό υπόβαθρο προϋπήρχε και τα αιτήματα των διαδηλωτών αμέσως συμπεριέλαβαν τις τραγικές ελλείψεις στις κοινωνικές υπηρεσίες, στην Υγεία και την Παιδεία, την ίδια στιγμή που στήνεται ένα μεγάλο «φαγοπότι» για το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, ενόψει των μεγάλων διεθνών αθλητικών διοργανώσεων (Μουντιάλ το 2014 και Ολυμπιακοί Αγώνες το 2016) και του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών που ολοκληρώνεται σήμερα και αποτελεί πρόβα για το Μουντιάλ.

Τα αποτελέσματα της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού

Οι πρωτοφανείς για τις τελευταίες δεκαετίες στη Βραζιλία διαδηλώσεις εκφράζουν τη συσσωρευμένη λαϊκή οργή αφού η καπιταλιστική ανάπτυξη που υπήρξε με τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις του Κόμματος Εργατών, του Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και της Ντίλμα Ρουσέφ, έφερε μεν τεράστια κέρδη για το κεφάλαιο αλλά δεν άλλαξε ουσιαστικά την αθλιότητα για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Η προσπάθεια στις πρώτες θητείες, από το 2002, να αμβλυνθούν κάποιες «οξείες γωνίες» της ακραίας φτώχειας και ανέχειας ήταν εντελώς ανεπαρκής. Οι κυβερνήσεις αυτές παρουσιάστηκαν αρχικά ως «φιλολαϊκές» και δήθεν «εναλλακτική λύση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές» και σήμερα δυνάμεις σοσιαλδημοκρατικές, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, τις λανσάρουν ως πρότυπα «αριστερών κυβερνήσεων». Πριν λίγους μήνες στην εκεί επίσκεψή του ο επικεφαλής του κόμματος αυτού, Αλ. Τσίπρας, μιλούσε για το «βραζιλιάνικο θαύμα», μόνο που αυτό δεν ήταν «θαύμα» για το λαό αλλά για τους καπιταλιστές.

Οι κυβερνήσεις αυτές στην πραγματικότητα εξασφάλισαν την προώθηση μέτρων και κινήτρων για το μεγάλο κεφάλαιο. Προώθησαν σειρά ιδιωτικοποιήσεων (πρόσφατο είναι το παράδειγμα των λιμανιών), προχώρησαν συνεργασίες με ενεργειακά μονοπώλια (αμερικανικά, κινεζικά, ρωσικά κ.ά.) για εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Αμαζονίας και των τεράστιων υποθαλάσσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων, προώθησαν την αγορά των βιοκαυσίμων σε μια χώρα όπου τα διατροφικά προϊόντα λείπουν από το λαό.

Να ποια είναι η εκρηκτική πραγματικότητα για το λαό της Βραζιλίας των 194 εκατομμυρίων κατοίκων:

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής της Βραζιλίας (IBGE), το Σεπτέμβρη του 2011, 8.054.000 άνθρωποι ζούσαν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, ενώ άλλες μετρήσεις ανεβάζουν τους ανθρώπους που ζουν στην εξαθλίωση στα 16 εκατομμύρια. Σύμφωνα με το Διεθνές Ταμείο για την Αγροτική Ανάπτυξη (IFAD), το 55% του πληθυσμού στις αγροτικές περιοχές ζει κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας. Το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 66% για τη Βορειοανατολική Βραζιλία, όπου σχεδόν οι μισοί από τους φτωχούς ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Το Πρόγραμμα Ανθρωπίνων Οικισμών του ΟΗΕ (UN Habitat) αναφέρει ότι 60 εκατομμύρια είναι συνολικά οι φτωχοί στη χώρα και ότι η ανισότητα εισοδήματος κατέγραψε αύξηση, όπως και στις περισσότερες χώρες της Νότιας Αμερικής. Η Βραζιλία, το 2011, έγινε η έκτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, ξεπερνώντας τη Βρετανία και απειλεί άμεσα στην πέμπτη θέση τη Γαλλία. Η βραζιλιάνικη αστική τάξη συμμετέχει σε σειρά καπιταλιστικών διακρατικών ενώσεων στη Λατινική Αμερική (Μερκοσούρ, Ουνασούρ κ.λπ.), είναι μέλος του κλαμπ των αναδυόμενων καπιταλιστικών χωρών BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), έχει σημαντικό ρόλο στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι τελευταίες «μπίζνες» του κεφαλαίου με τις αθλητικές διοργανώσεις «ξεχείλισαν» το ποτήρι της λαϊκής οργής.

Η Πρόεδρος, Ντ. Ρουσέφ, με το διάγγελμά της στις 21 Ιούνη επιχείρησε να εμφανιστεί ως ανοιχτή στο διάλογο ενώ χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τη δράση προβοκατόρων και αντιδραστικών δυνάμεων (η οποία έχει καταγγελθεί και από οργανώσεις του λαϊκού κινήματος) απείλησε πως θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να διατηρηθεί ο «νόμος και η τάξη».

Το Βραζιλιάνικο ΚΚ, που στηρίζει και συμμετέχει ενεργά στις λαϊκές κινητοποιήσεις, σε ανακοίνωσή του αναδεικνύει την ανάγκη και να απομονωθούν τα προβοκατόρικα στοιχεία και πιο αποφασιστικά να μπουν στον αγώνα οι εργάτες. Ταυτόχρονα προσθέτει ότι δεν πρέπει να περάσουν τα σχέδια περί κινήματος «Εξω τα κόμματα», που προβάλλουν δήθεν «απολιτικές δυνάμεις», στην πραγματικότητα δυνάμεις της αντίδρασης, που θέλουν να καπηλευτούν τις διαμαρτυρίες για αντιπολιτευτικούς προς την κυβέρνηση λόγους. Σημειώνει ακόμα ότι πρέπει ο αγώνας να βαθύνει, σε σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα, για την κατάργηση των μονοπωλίων, για να μπορέσει ο λαός να αξιοποιήσει τον τεράστιο πλούτο της χώρας σε όφελός του.


Δημ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ


ΕΝΤΑΞΗ ΚΡΟΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ
Ωφελημένα τα ντόπια και ξένα μονοπώλια

Από πρόσφατη κινητοποίηση εργατών κλωστοϋφαντουργίας που νιώθουν στο πετσί τους τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης
Από πρόσφατη κινητοποίηση εργατών κλωστοϋφαντουργίας που νιώθουν στο πετσί τους τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης
Η Κροατία των 4.400.000 ανθρώπων μπαίνει αύριο, Δευτέρα, στην ΕΕ, μια ένταξη στην καπιταλιστική ένωση που γίνεται ενώ η χώρα διέρχεται τη μακροβιότερη ύφεση στην ιστορία της, με την ανεργία να ξεπερνά ήδη το 18%, το δημόσιο χρέος να σκαρφαλώνει πάνω από το 60% του ΑΕΠ και τη δραματική μείωση στην κατανάλωση.

Ωστόσο, η ένταξη «σερβίρεται» στο λαό «εν χορδαίς και οργάνω», σαν «ευκαιρία» για οικονομική «αναγέννηση» και «μεταρρυθμίσεις», που βεβαίως δεν θα εξυπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες αλλά τα μονοπωλιακά συμφέροντα της ντόπιας (και όχι μόνο) αστικής τάξης. Ηδη σχεδιάζεται η μερίδα του λέοντος των περίπου 11,7 δισ. ευρώ, που θα δοθούν στην Κροατία από την ΕΕ την περίοδο 2014 - 2020 για «δομικές αλλαγές» και «μέτρα προσαρμογής», να πάει κυρίως για τη βελτίωση των υποδομών στα σιδηροδρομικά και οδικά δίκτυα, για τις μεταφορές εμπορευμάτων που δεν θα παράγονται απαραίτητα στην Κροατία.

Με το «καλημέρα» της ένταξης στην ΕΕ, καταργούνται δασμοί 20% σε ευρωενωσιακά προϊόντα, γεγονός που κάνει εδώ και καιρό τους βιομήχανους και τις μεγάλες αλυσίδες λιανικής σε Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία να τρίβουν τα χέρια τους, εποφθαλμιώντας τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους πελάτες από την Κροατία που τρέφουν ιδιαίτερη εκτίμηση (όπως έγραφε χαρακτηριστικά... πρόσφατο ρεπορτάζ του γερμανικού ειδησεογραφικού περιοδικού «Σπίγκελ») για τα «ποιοτικά προϊόντα από εταιρείες όπως οι Miele, Volkswagen, Siemens».

Από την άλλη μεριά, ήδη ένα κομμάτι της εργατικής τάξης στην Κροατία έχει νιώσει την πικρή γεύση της ένταξης στην ΕΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι περίπου 3.350 εργαζόμενοι του παλιού ναυπηγείου Brodosplit, οι οποίοι απολύθηκαν πριν μερικές βδομάδες στο πλαίσιο εκχώρησης του ναυπηγείου σε εταιρεία κροατικών συμφερόντων. Γιατί; Η ΕΕ επιδίωξε και πέτυχε το κλείσιμο και ξεπούλημα του ναυπηγείου (με παραγωγική ιστορία 80 ετών...) αναγκάζοντας την κυβέρνηση να σταματήσει τις κρατικές επιχορηγήσεις που επέτρεπαν τη λειτουργία του σε χαλεπούς καιρούς απέναντι στον σκληρό ανταγωνισμό από ναυπηγεία ασιατικών χωρών.

Το πικρό χάπι της ένταξης στην ΕΕ δεν έχουν καταπιεί μόνο οι εργάτες του ιστορικού ναυπηγείου της πόλης Σπλιτ αλλά και οι Κροάτες ψαράδες στην Αδριατική, που αναγκάζονται πλέον από την ευρωενωσιακή νομοθεσία να ανοίξουν λογιστικά βιβλία και να υιοθετήσουν νέους τύπους σκαφών, δίχτυα και εργαλεία δουλειάς με κατ' άτομο κόστος πάνω από 17.000 ευρώ. Πολλοί προετοιμάζονται για τα χειρότερα, καθώς διαισθάνονται πως κοντά στη δύση της επαγγελματικής τους ζωής θα αναγκαστούν να πουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε ιταλικά και αυστριακά κεφάλαια, που θα αγοράσουν έναντι πινακίου φακής μικρές εταιρείες αλιείας. Αλλοι ψάχνουν από τώρα δουλειά σε κάποια άλλη χώρα της ΕΕ, πλην της Γερμανίας, που θα παραμείνει για τους Κροάτες μετανάστες «απαγορευμένη ζώνη» τουλάχιστον έως το 2015.

Αβέβαιη τύχη περιμένει και αρκετές χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους. Το 1/3 του εργατικού δυναμικού στην Κροατία απασχολείται στο δημόσιο τομέα που πρόκειται να συρρικνωθεί όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες.

Ενα χρόνο μετά το περσινό δημοψήφισμα με το οποίο αποφασίστηκε η ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ με ποσοστό το 66%, έχει μειωθεί σημαντικά το ρεύμα υποστήριξης προς την Ενωση καθώς, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση, μόλις το 39% καλωσορίζει την ένταξη. Είναι σχεδόν σίγουρο πως το επόμενο διάστημα, το ποσοστό αυτό θα μειωθεί ακόμη περισσότερο καθώς θα αποδειχθεί περίτρανα ότι η ΕΕ όχι μόνο δε θα βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων αλλά θα το επιδεινώσει περαιτέρω.


Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org