ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 3 Αυγούστου 2003
Σελ. /32
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ»
Από τα γηροκομεία στις ασφαλιστικές εταιρίες

Το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» - που ως αντικείμενο έχει τη φροντίδα των ηλικιωμένων - χρησιμοποιείται συνεχώς από την κυβέρνηση, προκειμένου να επιδείξει την «υπέρμετρη κοινωνική ευαισθησία» της. Ομως, δεν είναι παρά ένα από τα βήματα για την απεμπλοκή του κράτους από την υποχρέωσή του να παρέχει δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες και στη συνέχεια να προσφέρει τον τομέα αυτό στο μεγάλο κεφάλαιο, με την πλήρη οικονομική επιβάρυνση όσων έχουν ανάγκη αυτές τις υπηρεσίες αλλά και του συνόλου των εργαζομένων.

Ταυτόχρονα, τα ήδη ποδοπατημένα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στα προγράμματα αυτά αποτελούν τη βάση για την ευρεία εφαρμογή των ευέλικτων μορφών εργασίας.

Το οικονομικό βάρος
στους εξυπηρετούμενους
και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Παροχή υπηρεσιών από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες!

Τα διάφορα προγράμματα του «Βοήθεια στο Σπίτι» έχουν περιορισμένη χρονική διάρκεια λειτουργίας γιατί η χρηματοδότησή τους προέρχεται κατά κύριο λόγο από κοινοτικά κονδύλια που έχουν ημερομηνία λήξης. Το διαπιστωμένο αυτό γεγονός και μόνο φθάνει για να υποθέσει κανείς ότι η συνέχιση αυτών των προγραμμάτων θα σημαίνει και τη μεταφορά του οικονομικού κόστους τους στις πλάτες αυτών που τα έχουν ανάγκη.

Ομως, η Επιτροπή Παρακολούθησης του Προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» όχι μόνο έρχεται να διαλύσει κάθε αμφιβολία αλλά και να δείξει με τις προτάσεις της ότι οι προθέσεις της κυβέρνησης και των φορέων που στηρίζουν την πολιτική της, είναι πολύ πιο βαθιά αντεργατικές από όσο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Συγκεκριμένα, η Επιτροπή Παρακολούθησης το 2002 αποτελούνταν από δύο εκπροσώπους της Κεντρικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ), της οποίας πρόεδρος είναι το μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, Π. Κουκουλόπουλος, δύο εκπροσώπους του υπουργείου Εσωτερικών, δύο εκπροσώπους του υπουργείου Υγείας και τον Φρέντυ Στάμο, συνεργάτη τομέα «Ποιότητα Ζωής Γραφείο Πρωθυπουργού» (ο νόμος δεν προβλέπει την παρουσία του, αντίθετα προβλέπει τρεις και όχι δύο εκπροσώπους της ΚΕΔΚΕ). Αυτή η συγκεκριμένη Επιτροπή ανέθεσε στην ιδιωτικού δικαίου «Ελληνική Εταιρεία Κοινωνικής Συμμετοχής» την έρευνα για την πορεία εφαρμογής του προγράμματος. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας, τα οποία υιοθέτησε η Επιτροπή Παρακολούθησης, εκδόθηκαν από την ΚΕΔΚΕ το 2002, με τον τίτλο «Πρόγραμμα "Βοήθεια στο Σπίτι"».

Στο κείμενο της έκδοσης, αφού αρχικά επισημαίνει ότι η συνέχιση των προγραμμάτων είναι αναγκαία, στη συνέχεια μεταξύ των προτάσεων που διατυπώνονται τονίζεται ότι «η οικονομική επιβάρυνση (εννοείται των ατόμων που εξυπηρετούνται) δεν πρέπει να αποκλειστεί». Ακόμα, προτείνεται η μεταφορά του συνολικού οικονομικού κόστους των προγραμμάτων στα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων: «Εξέταση της δυνατότητας σύνδεσης των προγραμμάτων βοήθειας και νοσηλείας στο σπίτι με τα ασφαλιστικά ταμεία των εξυπηρετουμένων και κάλυψη του κόστους φροντίδας σε αυτά». Δηλαδή, τα λεφτά της χρηματοδότησης να προέρχονται από τις εισφορές των εργαζομένων. Τέλος, προχωρώντας ακόμα παραπέρα, η ΚΕΔΚΕ και τα εμπλεκόμενα υπουργεία βάζουν στο παιχνίδι και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες: «Πρόκληση μελετών ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών ζωής, ασθένειας, κ.ο.κ. για την πιθανή ομαδική κάλυψη βοήθειας και νοσηλείας στο σπίτι δημοτών με οικονομική επιβάρυνση των ιδίων». Εδώ αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο ο πιο μεγάλος, αλλά κρυφός πόθος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, όταν πρωτοξεκίνησε την εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων: Την ανάθεση των κοινωνικών υπηρεσιών σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες, οι οποίες θα τις παρέχουν σε αυτούς που τις έχουν ανάγκη έναντι αμοιβής.

Και αφού προτείνουν όλα αυτά δεν ξεχνούν να φροντίσουν και για το μέλλον των εργαζομένων στα προγράμματα, λέγοντας ότι πρέπει να προσληφθεί και άλλο προσωπικό «πλήρους ή μερικής απασχόλησης».

«Δικαιώματα; Γιατί; Εσείς είστε εθελοντές!»

Εργαζόμενοι ανασφάλιστοι, με εξαιρετικά χαμηλές αμοιβές, που φθάνουν και τις 120 χιλιάδες δραχμές, ακόμα και απλήρωτοι, χωρίς σταθερά ωράρια, πολυαπασχολήσιμοι, είναι η εικόνα που μας μεταφέρουν η πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων «Βοήθεια στο Σπίτι», Ελένη Κοκολάκη, και η πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στο δεύτερο πρόγραμμα «Κοινωνική Μέριμνα», Φιλιώ Αθανασίου. Αν μη τι άλλο αποτελεί ειρωνεία στα περίφημα αυτά προγράμματα άσκησης κοινωνικής πολιτικής να επικρατούν μεσαιωνικές εργασιακές συνθήκες.

Η Ελ. Κοκολάκη εργάζεται στο πρώτο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» ως οικογενειακή βοηθός και συμμετέχει σε αυτό απ' όταν βρισκόταν ακόμα σε πιλοτική μορφή στο Δήμο Περιστερίου, από τα τέλη του 1996. «Ημασταν ανασφάλιστοι επί ενάμιση χρόνο» λέει και συνεχίζει: «Μετά τον ενάμιση χρόνο μας καλούνε το 1998 στο ξενοδοχεία "Τιτάνια", σε μια εκδήλωση των εμπλεκόμενων υπουργείων, όπου ανακοινώσανε ότι το πρόγραμμα επεκτείνεται σε άλλους 97 δήμους και θα πρέπει να δούμε το πώς θα το ενεργοποιήσουμε. Εκεί τους ρωτάμε, τι ασφάλεια θα έχουμε; ΤΕΒΕ, μας λένε. Και πόσα χρήματα θα παίρνουμε; Και η απάντηση που πήραμε ήταν: "Γιατί το ρωτάτε αυτό, εσείς κάνετε εθελοντικό έργο"»!!!

Σήμερα οι εργαζόμενοι του πρώτου προγράμματος άλλοι είναι ασφαλισμένοι στο ΤΕΒΕ και άλλοι στο ΙΚΑ. Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του ο Σύλλογος του πρώτου προγράμματος αναφέρει: «Οι εργαζόμενοι, ενώ απασχολούνται με εξαρτημένη απασχόληση στο ΚΑΠΗ υπογράφουν συμβάσεις έργου ως ελεύθεροι επαγγελματίες με τη Δημοτική Επιχείρηση. Υποχρεώνονται να ασφαλιστούν στο ΤΕΒΕ, να κόβουν αποδείξεις παροχής υπηρεσιών, να καταβάλλουν ΦΠΑ. Αποτέλεσμα είναι οι καθαρές αποδοχές τους, οι οποίες καθ' όλη την πενταετία παραμένουν σταθερές, σε αντίθεση με τις εισφορές τους, να μην ξεπερνάνε τα 320 ευρώ το μήνα».

Ομως, οι εργαζόμενοι που απασχολούνται σ' αυτό το πρόγραμμα καλούνται, σύμφωνα με τις καταγγελίες του Συλλόγου, να κάνουν και άλλες δουλιές. «Υπάρχουν παλαιότερες έγγραφες καταγγελίες εργαζομένων, λέει η Ελένη Κοκολάκη, «σύμφωνα με τις οποίες οι δήμαρχοι τους είπανε να παρκάρουνε ένα αυτοκίνητο ή να καθαρίσουνε τις τουαλέτες μιας πλατείας. Ακόμα και σήμερα, ως σύλλογος λαμβάνουμε τηλεφωνικώς καταγγελίες εργαζομένων που εξαναγκάζονται να κάνουν άλλα πράγματα από αυτά που έχουν προσληφθεί».

Τα προβλήματα όμως των εργαζομένων δε σταματάνε εδώ. Τα περισσότερα των αυτοκινήτων που παρέδωσε η κυβέρνηση και αφού ήδη το πρώτο πρόγραμμα λειτουργούσε σχεδόν τέσσερα χρόνια, είναι ακινητοποιημένα. Ενώ δεν έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν έκτακτα περιστατικά ασθενών. Επιπλέον, ένα ακόμα πρόβλημα με τα αυτοκίνητα είναι το ποιος θα τα οδηγεί, αλλά και το ποιος θα φέρει την ευθύνη σε περίπτωση που συμβεί ένα τροχαίο ατύχημα με αυτά και, μάλιστα, ενώ μεταφέρουν έναν ηλικιωμένο.

Τέλος, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι του πρώτου προγράμματος είναι ότι το πρόγραμμα έληξε στα τέλη του 2002. Τότε, ύστερα από τις αντιδράσεις των εργαζομένων, ο τότε υφυπουργός Υγείας, Δ. Θάνος, τους είχε υποσχεθεί τη συνέχισή του μέχρι το τέλος του 2004, ακόμα την αύξηση της χρηματοδότησής του κατά 30%. Μέχρι σήμερα δεν έχουν εκταμιευτεί τα ανάλογα χρήματα και οι εργαζόμενοι, στα 100 περίπου προγράμματα, έχουν να πληρωθούν έξι μήνες.

Ανάλογη κατάσταση επικρατεί και στο δεύτερο πρόγραμμα, «Κοινωνική Μέριμνα», μας επισήμανε η Φιλιώ Αθανασίου. «Οι μισοί εργαζόμενοι είμαστε με σύμβαση έργου, μας λέει, και οι άλλοι μισοί με σύμβαση ορισμένου χρόνου». Ακόμα κάποιοι είναι ασφαλισμένοι στο ΤΕΒΕ και άλλοι στο ΙΚΑ. Ομως ακόμα και για αυτούς που είναι στο ΙΚΑ δεν υπάρχει αναγνώριση προϋπηρεσίας και έτσι οι μισθοί είναι καθηλωμένοι. Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα για την όλη κατάσταση είναι οι επί, περίπου, 20 μήνες απλήρωτοι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου προγράμματος στο Δήμο Ελευσίνας.

«Βοήθεια στο Σπίτι»: Μια ωραία βιτρίνα σε άδειο μαγαζί

Απογοήτευση, οργή, αγανάκτηση είναι τα συναισθήματα της Ελένης Κοκολάκη, όταν μιλά για τον τρόπο που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους στο πρόγραμμα, αλλά και για το τι πραγματικά προσφέρουν αυτά τα προγράμματα.

«Θα έπρεπε, λέει, το "Βοήθεια στο Σπίτι" αντί να είναι ληξιπρόθεσμα προγράμματα, να είναι ένας οργανισμός του υπουργείου Υγείας. Θα έπρεπε το ίδιο το κράτος να αναλάβει την παροχή αυτών των υπηρεσιών. Είναι δυνατόν να μιλάμε για κοινωνική πολιτική με ημερομηνία λήξης;».

Το σημερινό προσωπικό δεν επαρκεί, συνεχίζει: «Είναι τρία άτομα ανά πρόγραμμα. Θα έπρεπε να στελεχώνεται με γιατρό. Με το σημερινό καθεστώς, αν θέλουμε να κάνουμε ένα εμβόλιο ή κάποιος να επιτηρεί το πρόγραμμα, αυτός δεν υπάρχει. Πρέπει να κάνουμε διασυνδέσεις με το ΙΚΑ, και αν το ΙΚΑ θέλει. Ενα άλλο πρόβλημα είναι οι ασφαλισμένοι του ΟΓΑ. Γιατροί δεν υπάρχουνε για να έρθουν στο σπίτι. Θα πρέπει, αν χρειαστεί, να πάνε σε νοσοκομείο».

Ακόμα και για την εξεύρεση του φαγητού των απόρων ηλικιωμένων φροντίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. «Υπάρχουνε ορισμένοι που διαθέτουν κάποια χρήματα για να τους αγοράσεις τρόφιμα και να τους μαγειρέψεις δύο φορές τη βδομάδα. Αλλά υπάρχουν και ηλικιωμένοι που δεν έχουνε χρήματα. Απευθυνθήκαμε λοιπόν στην Εκκλησία. Αλλες δίνουνε, άλλες όχι. Αλλοι από παιδικούς σταθμούς, από στρατιωτικές υπηρεσίες... Αυτά τα τρόφιμα τα μαζεύουμε με δική μας πρωτοβουλία, βάζοντας μπροστά το Δήμο. Το κράτος δεν εμπλέκεται πουθενά».

Τέλος, αποκαλυπτικά είναι όσα λέει για την πολιτική της κυβέρνησης: «Δώσανε λεφτά δισεκατομμύρια για τα αυτοκίνητα και για την αφίσα του προγράμματος. Οι εργαζόμενοι κάθε φορά που τη βλέπουνε τη μουτζώνουνε όλοι μαζί. Στην ουσία είμαστε χωρίς υποδομή, κυριολεκτικά στον αέρα. Είναι μια ωραία βιτρίνα σε ένα άδειο μαγαζί»!

Ομως όλα αυτά έχουν άμεση επίδραση στους ίδιους τους εργαζόμενους, όχι μόνο από οικονομικής πλευράς, αλλά και στους ηλικιωμένους. «Η επαφή αρχικά είναι δύσκολη μέχρι να μας εμπιστευτούνε. Μετά από καιρό όμως ξεπερνιέται και σε αισθάνονται δικό τους άνθρωπο. Ενας παππούς μας έλεγε: "όταν έρχεστε παιδιά μπαίνει ο ήλιος στο σπίτι μου". Γι' αυτό δεν μπορώ να συγχωρήσω αυτούς τους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για την κατάντια των προγραμμάτων. Δεν ξέρω με τι λόγια να τους χρωματίσω, ειλικρινά. Οι άνθρωποι είναι αισχροί»!


Ρεπορτάζ:
Χρήστος ΜΑΝΤΑΛΟΒΑΣ

ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΨΙΧΟΥΛΑ... .

(για τη χαμένη σοδειά)

ΩΡΑ σοδειάς, που με λαχτάρα την καρτερούν να φτάσει οι ξωμάχοι της γης μας. Κι όμως, σε πολλές περιοχές της χώρας είναι σαν να χτύπησε, σαν να 'χουνε ξόδι. Κι εφέτος όλα όσα δούλεψαν μια ολόκληρη χρονιά είδαν να χάνονται μέσα από τα χέρια τους σε λίγη ώρα, όλα χτυπήθηκαν άγρια από το χαλάζι.

ΤΟ ΚΑΤΑΜΑΥΡΟ σύγνεφο, που ξεπετιέται ξαφνικά στον ορίζοντα και σκοτεινιάζει τα πάντα. Δοκιμασία ανείπωτη, που παραλύει τον δουλευτή της γης, καθώς στέκει θεατής σ' αυτήν τη σαρωτική καταστροφή και, μάλιστα, καθώς άπλωνε το χέρι του να συμπάσει του κόπου του τον ιδρώτα.

ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΗ η παροιμιακή φράση, που του κάμπου ο ξωμάχος θέλει τον Αύγουστο, της σοδειάς το μήνα να ήταν «δυο φορές το χρόνο». Και, φυσικά, η επιθυμία του αυτή δεν είναι άστοχη, καθώς είναι ουσιαστικά ο μήνας της γενικής σοδειάς. Ομως, πολλές φορές, τα μετεωρολογικά τ' αναποδογυρίζουν όλα και τότε για τους απελπισμένους της γης είναι χρονιά μαύρη κι άραχνη.

ΤΟ ΜΠΟΥΡΙΝΙ κι εφέτος στη Μακεδονία, στη Θεσσαλία και σ' άλλες περιοχές σάρωσε τη φρουτοπαραγωγή, αφάνισε το «λευκό χρυσό» τα μπαμπάκια, τα μποστανικά, τα καπνά, τα καλαμπόκια, τρύγησε τ' αμπέλια πριν προλάβουν να μπούνε μέσα οι τρυγητάδες. Χτυπημένα από τη θεομηνία τα πουλερικά και τ' άλλα ζωντανά, που τα πρόλαβε η χαλαζόπτωση πάνω στη βοσκή.

ΣΕ μερικές περιοχές το «μαύρο σύγνεφο» με το χαλάζι χτυπάει τους κάμπους κάθε χρόνο και μαζί με τ' άλλα τα κακά, νεροποντές, πλημμύρες, αλλά και την ξηρασία μεγαλώνουν την απελπισία τους, καθώς ξέρουν πως η θεομηνία τούς αφήνει «λαβωμένους» και στις κατοπινές χρονιές. Κρεμασμένους στα χρέη...

ΕΙΝΑΙ πληγή κι αγωνία για τους ξωμάχους, που τους αφάνισε η θεομηνία, να γίνουν οι εκτιμήσεις για τις ζημιές έγκαιρα, να γίνουν σωστά και δίκαια και να φτάσουν γρήγορα στους δικαιούχους οι αποζημιώσεις κι όχι ψίχουλα...

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ σχεδόν, ο «Ρ» φέρνει στις σελίδες του την απελπισία που ζει ο ξωμάχος της γης μας, τον παραδαρμό και τον εμπαιγμό που δοκιμάζει όταν τον χτυπούν τέτοιες θεομηνίες.

ΠΡΟΣΦΑΤΟ, νωπό το περιστατικό στα Γρεβενά, που δυο ολόκληρα χρόνια πάνω από 500 παραγωγοί περίμεναν να αποζημιωθούν για τις καταστροφές που έπαθε η παραγωγή τους λόγω ξηρασίας το καλοκαίρι του 2001. Αλλά κι αυτά που καθόρισαν είναι ψίχουλα, σχετικά με τη ζημιά που έπαθαν, χάνοντας την παραγωγή τους, όταν στέρεψε ο Αλιάκμονας και έμειναν απότιστα 30.000 στρέμματα... Ψίχουλα, αλλά και πολλοί παραγωγοί έμειναν έξω από τις καταστάσεις των δικαιούχων...

«ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ, λένε οι ξωμάχοι, είναι μαγαζί ξεσκέπαστο. Στο έλεος του καιρού όλο το βιος κι όλοι οι κόποι...». Και καρτερούνε συχνά, χρόνια και χρόνια, τους θεομπαίχτες της εξουσίας, τους ψευταράδες, για να τους δώσουν τις πενταροδεκάρες. Από τους κάμπους που σάρωσαν πρόσφατα οι ανεμοθύελλες και τα χαλάζια, ευκρινέστατο της οργής το αγωνιστικό στην κυβέρνηση μήνυμα, να γίνουν ταχύτατα οι καταγραφές των ζημιών, αλλά και να πληρωθούν χωρίς καθυστερήσεις οι παραγωγοί. Κι όχι πενταροδεκάρες...

ΕΙΝΑΙ εθνικός λογαριασμός. Είναι εθνική επένδυση κι εκεί πρέπει να πάνε τα δισεκατομμύρια που θα χρειαστούνε. Κι όχι στα κάθε λογής σκυλόψαρα της ελληνικής ολιγαρχίας.


Του
Νίκου ΚΑΡΑΝΤΗΝΟΥ

49 ευρώ το μήνα για κάθε ηλικιωμένο!!!

Από το πρώτο κιόλας πρόγραμμα φάνηκε ότι η κυβέρνηση δεν είχε την πρόθεση να ασκήσει ουσιαστική κοινωνική πολιτική.

Η προβλεπόμενη χρηματοδότηση δεν επαρκεί για να καλύψει στο ελάχιστο το κόστος των κοινωνικών υπηρεσιών, τις οποίες καλούνται να προσφέρουν τα προγράμματα, ούτε ως προς τον αριθμό των ατόμων που έχουν την ανάγκη αυτών των υπηρεσιών, ούτε ως προς την ποιότητά τους.

Συγκεκριμένα, το πολυπροπαγανδισμένο «Βοήθεια στο σπίτι», με εκτίμηση του ίδιου του υπουργείου Υγείας αλλά και στοιχεία της ΚΕΔΚΕ, καλύπτει κατά μέσο όρο 60 άτομα ανά πρόγραμμα παρέχοντας κάποιες φροντίδες σε λιγότερα από 20.000 άτομα. Επομένως, η κυβέρνηση με τα 12 εκατομμύρια που δίνει σε κάθε πρόγραμμα δείχνει να θεωρεί ότι 16.666 δραχμές το μήνα επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες ενός ηλικιωμένου!!!




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org