ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 29 Μάρτη 2015
Σελ. /40
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
Το δικαίωμα στη δουλειά διεκδικούν 300 καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ

Δούλευαν με συμβάσεις έργου μέχρι το 2013 και η επαναπρόσληψή τους δεν προβλέπεται στο νομοσχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση

Από κινητοποποίηση αλληλεγγύης του ΠΑΜΕ προς τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ
Από κινητοποποίηση αλληλεγγύης του ΠΑΜΕ προς τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ
Το αυτονόητο δικαίωμα στη δουλειά, στη μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, ζητάνε οι περίπου 300 καθαρίστριες και καθαριστές που απασχολούνταν με συμβάσεις έργου σε Εφορίες και άλλες υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών και απολύθηκαν το Γενάρη του 2013.

Η δική τους περίπτωση είναι διαφορετική από αυτήν των σχεδόν 600 καθαριστριών αορίστου χρόνου στο ίδιο υπουργείο, που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα και μετά απολύθηκαν.

Οι συγκεκριμένες καθαρίστριες/ές ανήκουν σε εκείνες τις ομάδες απολυμένων, που το σχέδιο νόμου της συγκυβέρνησης δεν προβλέπει την επαναπρόσληψή τους, παρά τις υποσχέσεις που έδιναν προεκλογικά με το σωρό τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κάποια από τα οποία είναι σήμερα υπουργοί.

Για το ζήτημα αυτό ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με τρεις από τους απολυμένους, την Λένα Οικονομίδου, την Γεωργία Παρλαπάνου και τον Κυριάκο Μπίσταρο.

Οπως μας είπαν, οι 300 καθαρίστριες/ές δούλευαν με μηνιαίες (!) συμβάσεις έργου για πολλά χρόνια, τέσσερις ώρες τη μέρα. Αλλες/οι επτά και οκτώ, άλλοι έφθασαν και τα δώδεκα και δεκατρία χρόνια σε αυτό το καθεστώς πολιτικής και εργασιακής ομηρίας. Η αμοιβή τους ήταν μόλις 460 ευρώ μεικτά το μήνα, 325,88 ευρώ «καθαρά»!

Εφόσον μάλιστα δούλευαν με συμβάσεις έργου, η εκάστοτε κυβέρνηση τους αντιμετώπιζε σαν εργολάβους! Ετσι, δεν είχαν ούτε επιδόματα, ούτε δώρα, ούτε βέβαια το δικαίωμα να πάρουν άδεια. «Ηταν στη διακριτική ευχέρεια του έφορου να μας δώσει καμιά βδομάδα άδεια», μας λέει η Γεωργία και η Λένα προσθέτει ότι «υπήρχε εργαζόμενη που δεν είχε πάρει ποτέ άδεια»!

Το χρονικό της «ομηρίας»

Οι συγκεκριμένες καθαρίστριες/ές ήταν μαζί με τις 600 καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα, καθώς μέχρι το 2004 απασχολούνταν όλοι με το ίδιο καθεστώς.

Τη χρονιά εκείνη, ο τότε υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος εξέδωσε το Προεδρικό Διάταγμα 164/2004 για τους συμβασιούχους, γνωστό και ως «Διάταγμα των αποκλεισμών και των εξαιρέσεων», όπως το βάφτισαν οι ίδιοι οι συμβασιούχοι. Με αυτό, οι συμβάσεις των 600 καθαριστριών μετατράπηκαν σε αορίστου χρόνου, ενώ οι 300 αποκλείστηκαν.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, στο υπουργείο Οικονομικών διαμορφώθηκαν τρεις «ταχύτητες» εργαζομένων με το ίδιο αντικείμενο αλλά με διαφορετικούς εργασιακούς όρους: Οι μόνιμες καθαρίστριες, οι καθαρίστριες με συμβάσεις αορίστου χρόνου και οι καθαρίστριες με τις προαναφερόμενες μηνιαίες συμβάσεις έργου. Μια κατάσταση που οφείλεται στο χτύπημα του δικαιώματος της μόνιμης και σταθερής εργασίας και στη σταδιακή κυριαρχία των προσωρινών και ελαστικών μορφών απασχόλησης.

Φθάνοντας το 2013, οι 300 καθαρίστριες/ές ουσιαστικά απολύθηκαν, αφού έπαψαν να πληρώνονται! Αλλες/οι σταμάτησαν τη δουλειά και άλλοι δούλεψαν μερικούς μήνες, για τους οποίους όμως δεν αμείφθηκαν.

Με τις πιέσεις που άσκησαν, ψηφίστηκε διάταξη σε νόμο που τους έδωσε τη δυνατότητα να παραμείνουν στην εργασία τους μέχρι το τέλος του 2013. Ομως, η συγκεκριμένη διάταξη δεν εφαρμόστηκε ποτέ... Η Λένα σημειώνει: «Εμάς ουσιαστικά μας απέλυσαν στις αρχές του 2013. Οι 600 συναδέλφισσες μπήκαν σε διαθεσιμότητα δέκα μήνες μετά. Αν μας είχαν απολύσει όλες μαζί, τότε οι αντιδράσεις μας θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες»...

Διαχρονικός ο κυβερνητικός εμπαιγμός

Πολλοί από αυτούς τους 300 απολυμένους συνεχίζουν τον αγώνα όλα αυτά τα χρόνια για το δικαίωμα στη δουλειά. Υπάρχει, μάλιστα, και απόφαση του δικαστηρίου, το Γενάρη του 2014, που χαρακτηρίζει τις συμβάσεις τους αορίστου χρόνου και στη βάση αυτή θεωρεί άκυρη την απόλυσή τους.

Από την άλλη μεριά, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τους υποσχέθηκαν την επαναπρόσληψή τους όταν αυτοί γίνουν κυβέρνηση. Χαρακτηριστική είναι μία από τις Ερωτήσεις που είχαν καταθέσει στις αρχές του 2014 στη Βουλή οι τότε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Στρατούλης (σήμερα αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων), Χρήστος Καραγιαννίδης, Κώστας Μπάρκας, Μαρία Μπόλαρη, Γιάννης Σταθάς, Δέσποινα Χαραλαμπίδου, Αλέξης Μητρόπουλος, Δημήτρης Τσουκαλάς.

Με αυτή ζητούσαν «να τερματιστεί το σύγχρονο δουλεμπόριο, μετατρέποντας τις συμβάσεις έργου των καθαριστριών σε εφορίες σε αορίστου χρόνου». Ανάλογη Ερώτηση είχε κάνει το 2009 και ο Π. Λαφαζάνης, σήμερα υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης.

Σήμερα δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Οσες συναντήσεις έχουν κάνει με κυβερνητικά στελέχη εισέπραξαν «άγνοια» ή γενικόλογες υποσχέσεις ή ότι «θα γίνει διαγωνισμός προς το καλοκαίρι και θα φροντίσουμε να μοριοδοτηθείτε»! Σε καμιά περίπτωση όμως δεν δεσμεύθηκε η κυβέρνηση για μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου.

Εξάλλου, σε συνάντηση της ΑΔΕΔΥ με τον αναπληρωτή υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Γ. Κατρούγκαλο, που έγινε την περασμένη Τρίτη, ο υπουργός ανακάλυψε ότι δεν το επιτρέπει ο νόμος! Ο,τι δηλαδή ισχυρίζονταν όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια ο εμπαιγμός συνεχίζεται...


Χ. Μ.

Ερώτηση στη Βουλή κατέθεσε το ΚΚΕ

Την επαναπρόσληψη των 300 περίπου απολυμένων καθαριστριών με σύμβαση έργου από το υπουργείο Οικονομικών απαιτούν οι βουλευτές του ΚΚΕ Χρήστος Κατσώτης, Λιάνα Κανέλλη και Διαμάντω Μανωλάκου, με Ερώτηση προς τους υπουργούς Οικονομικών και Εσωτερικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης.

Στην Ερώτηση σημειώνεται ανάμεσα σε άλλα: «Ενώ η νέα κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι προτίθεται να επαναπροσλάβει τις 595 εργαζόμενες που εργάζονταν με καθεστώς αορίστου χρόνου, θολό παραμένει το τοπίο σχετικά με τις υπόλοιπες περίπου 300 καθαρίστριες, οι οποίες δούλευαν με σύμβαση έργου και για τις οποίες δεν υπάρχει καμία δέσμευση επαναπρόσληψης.

Να σημειώσουμε πως ως αξιωματική αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε την επαναπρόσληψή τους, όμως μέχρι σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν έχει πάρει κανένα μέτρο προς αυτή την κατεύθυνση. Επιπλέον, υπάρχει σχετική θετική απόφαση από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που μετατρέπει τις συμβάσεις έργου σε αορίστου χρόνου (υπ' αριθ. 32/2014).

Οι εργαζόμενες στην καθαριότητα του υπουργείου Οικονομικών, είτε δουλεύουν με καθεστώς αορίστου χρόνου είτε με σύμβαση έργου, επιτελούν κοινωνικό έργο, προστατεύουν την υγιεινή των εργαζομένων, αλλά και όλων των εργαζόμενων πολιτών που πηγαίνουν για να εξυπηρετηθούν στις δημόσιες υπηρεσίες.

Η κατάργηση των θέσεων των καθαριστριών (οργανικών και προσωρινών) είναι επιλογή που στόχο έχει την ιδιωτικοποίηση βασικών τομέων του Δημοσίου, το ξεπούλημα σε εργολάβους και επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο της καθαριότητας, την παραπέρα εκμετάλλευση των ίδιων των εργαζομένων στον κλάδο.

Η απόφαση αυτή ουσιαστικά οδήγησε τις περίπου 300 καθαρίστριες με σύμβαση έργου, οι οποίες με μηνιαίο μισθό 325 ευρώ καθαρά προσπαθούσαν να ζήσουν την οικογένειά τους, στο δρόμο της ανεργίας και της ανέχειας, στερώντας τους τα απαραίτητα προς το ζην».

Με βάση τα παραπάνω, οι βουλευτές του ΚΚΕ ρωτούν τους αρμόδιους υπουργούς «τι μέτρα προτίθενται να πάρουν, ώστε άμεσα να επανέλθουν στις θέσεις τους με πλήρη εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα οι απολυμένες καθαρίστριες με σύμβαση έργου στο υπουργείο Οικονομικών».

Ούτε μισοζωή, ούτε ανεργία

Την περασμένη εβδομάδα, η κυβέρνηση έθεσε σε διαβούλευση το νομοσχέδιο του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης με τον τίτλο «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης - Καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και ηλεκτρονική διακυβέρνηση - Αποκατάσταση αδικιών και άλλες διατάξεις». Ούτε λίγο, ούτε πολύ, με το νομοσχέδιο αυτό η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι «αποκαθιστά αδικίες», επαναπροσλαμβάνοντας τους εργαζόμενους που βρίσκονταν σε καθεστώς διαθεσιμότητας.

Ωστόσο, το αίσθημα της αδικίας παραμένει για τη μεγάλη πλειοψηφία των διαθέσιμων, που βλέπουν ότι η νέα κυβέρνηση δεν πρόκειται να αλλάξει τους άθλιους όρους με τους οποίους δούλευαν και πριν, αγκομαχώντας να τα βγάλουν πέρα. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα είπε μία από τις 600 καθαρίστριες που δούλευαν με σύμβαση αορίστου χρόνου στο υπουργείο Οικονομικών, σε σύσκεψη της ΑΔΕΔΥ με τους διαθέσιμους που έγινε στις αρχές της βδομάδας:

«Δεν αγωνιστήκαμε - είπε - για να επαναπροσληφθούμε με τους όρους που δουλεύαμε επί Σαμαρά και Βενιζέλου, με 4ωρη απασχόληση. Αλλά για να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους, 8ωρο, πλήρη εργασία. Ούτε αγωνιστήκαμε για να ξαναγυρίσουμε σε προσωποπαγείς θέσεις, που όταν φύγουμε από τη δουλειά θα καταργηθούν και τη δουλειά που κάνουμε θα την πάρουν οι ιδιώτες εργολάβοι, οι οποίοι θα απασχολούν εργαζόμενες με συνθήκες γαλέρας».

Και αφού αναρωτήθηκε «αν αυτό είναι το αριστερό μας πιστεύω», πρόσθεσε πως «εμείς θέλουμε όταν φύγουμε από τη δουλειά η θέση να υπάρχει και να την πάρουν τα "παιδιά" μας και όχι οι εργολάβοι». Εξίσου αποκαλυπτική είναι όμως και η απάντηση που πήρε από συνδικαλιστικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είπε: «'Η δέχεστε το νομοσχέδιο ή θα έρθει ο Μητσοτάκης» και θα τους απολύσει όλους.

Ο νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός επί το έργον. Βάζει το δίλημμα στους εργαζόμενους να διαλέξουν ανάμεσα στη μισοδουλειά και στην ανεργία, να συμβιβαστούν με τη μισοζωή και τις μειωμένες απαιτήσεις, να αποκηρύξουν ακόμα και τη σκέψη για ανάκτηση των απωλειών, για δουλειά με δικαιώματα και αξιοπρεπείς μισθούς.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org