«Να γυρίζουμε ζωντανοί και υγιείς στα σπίτια μας, στις οικογένειές μας» είναι η απαίτηση των εργατών, που αποτυπώθηκε σε κάθε συγκέντρωση, με εργοστάσια να «νεκρώνουν» σε όλη τη χώρα, με την παραγωγή στον μεγαλύτερο κλάδο της μεταποίησης να διακόπτεται, φανερώνοντας τη δύναμη της εργατικής τάξης.

Στην Αθήνα, στη συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Εργασίας, διαδήλωσαν με τα πανό και τα συνθήματά τους εργαζόμενοι του κλάδου.

Στο πλευρό των απεργών παραβρέθηκαν ακόμη αντιπροσωπείες συνδικαλιστών από άλλους κλάδους, που επίσης μετράνε σακατεμένους και εργαζόμενους που δεν γύρισαν στις οικογένειές τους. Επίσης, αντιπροσωπεία της ΟΓΕ και ο Φοιτητικός Σύλλογος Γεωπονικού.

Στο πλευρό των απεργών ήταν ακόμη ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής και η Αφροδίτη Κτενά, βουλευτής.

Ο Βασίλης Σταμούλης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων σε Γάλα - Τρόφιμα - Ποτά, υπογράμμισε ότι η επιτυχημένη απεργιακή κινητοποίηση στέλνει μήνυμα ανυποχώρητης πάλης για την προστασία της ζωής. Αναφέρθηκε στη μάχη που δόθηκε το πρωί στις πύλες των εργοστασίων και χαιρέτισε ιδιαίτερα τις εργάτριες του κλάδου που έκαναν το βήμα και απέργησαν παρά την τρομοκρατία. «Οχι άλλος νεκρός για τα κέρδη των βιομηχάνων», τόνισε και υπογράμμισε ότι το έγκλημα «στη "Βιολάντα" δεν θα περάσει ατιμώρητο», ενώ απαίτησε τώρα μέτρα προστασίας.

Μιλώντας στη συγκέντρωση ο Γιάννης Σχοινάς, πρόεδρος του Κλαδικού Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Ν. Αττικής, χαιρέτισε τους εργαζόμενους του κλάδου που απεργούν, στον μεγαλύτερο κλάδο της μεταποίησης, όπως σημείωσε, που η κερδοφορία των εργοδοτών έχει χτυπήσει «κόκκινο», αλλά οι εργαζόμενοι γίνονται βορά της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Η Κατερίνα Σαββίδη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στις γυναίκες εργαζόμενες που θεωρούνται αναλώσιμες, αντιμετωπίζουν μυοσκελετικά προβλήματα κ.ο.κ. «Εχουμε ανάγκη από χρόνο για τις οικογένειές μας και όχι νυχτερινές βάρδιες. Απεργούμε γιατί δεν δεχόμαστε να γίνουμε θυσία για τα κέρδη τους», επισήμανε.

Ο Μανώλης Καραντούσας, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Εργαζομένων σε Γάλα - Τρόφιμα - Ποτά, υπογράμμισε ότι το έγκλημα στη «Βιολάντα» έχει την υπογραφή των κυβερνήσεων που ψήφισαν νόμους και διατάξεις που έχουν βάλει στο στόχαστρο τους εργαζόμενους. Αναφέρθηκε στη διόλου τυχαία άρνηση της εταιρείας να μπει η Ομοσπονδία μέσα στο εργοστάσιο «Βιολάντα».

Ο Κώστας Μπασκούτας, αντιπρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων «Παυλίδη», σημείωσε πως «θέλουν εργαζόμενους υποταγμένους για να βγάζουν περισσότερα κέρδη» και την ίδια ώρα οι εργαζόμενοι δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν σώοι. «Πιάνουμε το νήμα και δυναμώνουμε τον αγώνα», τόνισε, προσθέτοντας ότι «δεν πρέπει να μείνει κανείς εργαζόμενος μόνος του, να αγωνιστεί και αυτός για το δικό του αύριο και της οικογένειάς του».

Ο Παναγιώτης Χαϊνάς, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΕMFI (πρώην ΕΒΓΑ), όπου εργαζόμενος σκοτώθηκε πριν τρία χρόνια μετά από συνεχόμενα 12ωρα, απαίτησε «να παρθούν όλα τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας για μη θρηνήσουμε άλλο συνάδελφο για τα κέρδη των βιομηχάνων».

Ο Μιχάλης Τρουλλινός, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων «Pepsico», σημείωσε πως «δεν θα δεχτούμε να μετράνε τη ζωή μας ως κόστος» και πρόσθεσε πως «ο αγώνας για ΣΣΕ συνεχίζεται, διεκδικώντας μεταξύ άλλων και μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στην πράξη».

Επίσης χαιρετισμούς απεύθυναν συνδικαλιστές από σωματεία άλλων κλάδων που επίσης οι ζωές των εργαζομένων συνθλίβονται από τη μέγγενη του κέρδους και οι χώροι εργασίας μετατρέπονται σε αρένες θανάτου. Μεταξύ άλλων από την Ομοσπονδία Εργαζομένων Ιματισμού - Δέρματος, την Ομοσπονδία Τύπου - Χάρτου, το Κλαδικό Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής, το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής, το Συνδικάτο Εργαζομένων Επισιτισμού - Τουρισμού. Τον λόγο πήρε επίσης εκπρόσωπος της ΟΓΕ.

Η συμμετοχή στην απεργία ήταν άλλωστε σχεδόν καθολική στα μεγάλα εργοστάσια του κλάδου. Εργάτες και εργάτριες από μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως από τον «Παυλίδη», την «Pepsico», την «Tasty Food», τη «ΔΕΛΤΑ», την «Παπαδοπούλου», αψήφισαν κάθε λογής εμπόδια και απειλές και συμμετείχαν περήφανα στην απεργία, διαδηλώνοντας πίσω από τα πανό τους.

Εκεί τους βρήκαμε κι εμείς να μεταφέρουν την αγωνία τους για την κατάσταση που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, «βλέποντας» σε αρκετές περιπτώσεις τους εαυτούς τους στα συντρίμμια του μπισκοτάδικου των Τρικάλων.

Γι' αυτό και η απεργιακή συγκέντρωση έγινε βήμα καταγγελίας αντίστοιχων συνθηκών «κινδύνου - θανάτου» σε μια σειρά χώρους, σαν αυτές που επικρατούσαν στη «Βιολάντα» και βγαίνουν τώρα στη δημοσιότητα.

«Το σύνολο των εργαζομένων δεν δούλεψε σήμερα», λέει εργάτης από μεγάλο εργοστάσιο στον Αγιο Στέφανο μιλώντας στον «Ριζοσπάστη». «Απαιτούμε να μην υπάρξει κανένας νεκρός ξανά, να παρθούν μέτρα υγείας και ασφάλειας. Ολες αυτές τις μέρες, στις συζητήσεις που κάναμε, λέγαμε πως οι 5 συναδέλφισσες από τη "Βιολάντα" είναι δικοί μας άνθρωποι, είναι σαν να πέθαναν δικοί μας άνθρωποι, βλέπουμε τον εαυτό μας στο πρόσωπο αυτών των γυναικών», τονίζει χαρακτηριστικά. Και προσθέτει ότι στο εργοστάσιο δουλεύουν σε εξαντλητικούς ρυθμούς, σε υποστελεχωμένες βάρδιες, με την εργοδοσία να μην υπολογίζει τίποτα μπροστά στα κέρδη.

Στο ερώτημα ποια ακριβώς είναι η κατάσταση που επικρατεί, ο εργάτης μας απαντά πως «δεν γίνονται οι έλεγχοι που θα έπρεπε, και επιπλέον οι συνάδελφοι κάνουν δουλειά για 2, έχουμε όλοι προβλήματα με τα χέρια μας, με τα πόδια μας. Το επιχειρησιακό Σωματείο κάνει συνεχώς παρεμβάσεις για την καθαριότητα. Επίσης μας λείπουν μηχανήματα, οι μηχανές δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και έχει να γίνει σωστή συντήρηση πάνω από 2 χρόνια για να δουλεύουν έτσι όπως πρέπει. Ούτε η εβδομαδιαία συντήρηση γίνεται, μπροστά στο να βγει η παραγωγή».

«Αυτό μας έκανε να απεργήσουμε: Είναι αδέρφια μας, οικογένειά μας και δεν θέλουμε να ξανασυμβεί τέτοιο έγκλημα», μας λένε τρεις εργάτες - δύο γυναίκες και ένας άντρας - που κρατούσαν το πανό του Σωματείου Εργαζόμενων από ένα ακόμα εργοστάσιο που αποτελεί «σήμα κατατεθέν» του κλάδου. Συνεχίζοντας τονίζουν ότι «κάθε μέρα είναι κίνδυνος από την εντατικοποίηση, την πίεση. "Παραγωγή, κάντε παραγωγή" μας λένε, δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Εχουμε λιποθυμίες, χτυπήματα, σπασίματα, να ανεβοκατεβαίνει η πίεσή μας, τα πάντα κάθε μέρα».

Δίπλα, συνάδελφός τους, νέος σε ηλικία, επιβεβαιώνει κουνώντας το κεφάλι. «Θέλω να προσθέσω ότι υπάρχουν εργαλεία που θέλουν συντήρηση, θέλουν αλλαγή, αλλά λόγω "κόστους" δεν τα αλλάζουν, μένουμε με τα ίδια και μπορεί να προκληθεί ατύχημα». Ρωτήσαμε τι παρεμβάσεις έχει κάνει το Σωματείο. «Βεβαίως και έχει κάνει, και το αποφεύγουν», μας λέει χαρακτηριστικά.

«Φυσικά υπάρχει και εδώ νυχτερινή βάρδια και δουλεύουν γυναίκες, όπως και στη "Βιολάντα"», τονίζει η τρίτη εργαζόμενη. «Το εργοστάσιο λειτουργεί με 3 βάρδιες, δουλεύουν γυναίκες για παραπάνω μεροκάματο, γιατί το πρωί κρατάνε τα εγγόνια τους, τι να κάνουν;».

Και όχι μόνο αυτό, αλλά όπως μας αναφέρουν το εργοστάσιο έχει πολλούς ενοικιαζόμενους, που φτάνουν μέχρι και το 1/5 του προσωπικού. Υπάρχει ακόμα και εργολαβική εταιρεία που «νοικιάζει» προσωπικό «για 10-12 χρόνια ολόκληρα με ορισμένου χρόνου συμβάσεις, ενώ μας λένε πως είναι "προτέρημα" αν θα γίνει κάτι σαν μονιμοποίηση», τονίζουν.

Οπως μας εξηγούν, κάθε 3 χρόνια (36 μήνες) τους σταματάνε, αλλάζοντας τις συμβάσεις, ώστε να μην έχουν αξίωση να γίνουν μόνιμοι, αλλά και για να μην μπορούν να διεκδικήσουν 3ετίες. Ετσι, για χρόνια ολόκληρα βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας.

Τη μεγάλη επιτυχία της απεργίας στον χώρο τους μας μεταφέρουν και εργάτες από μεγάλο εργοστάσιο γάλακτος. «Και στο γάλα και στο γιαούρτι η συμμετοχή άγγιξε το 99%», μας λέει εργάτρια, ενώ από το πρωί το Σωματείο έδινε τη μάχη της περιφρούρησης. Συνεχίζοντας τονίζει ότι τα ζητήματα υγείας και ασφάλειας είναι κομβικά για όλους τους εργαζόμενους. «Οι εγκαταστάσεις χρειάζονται συντήρηση, και μπορεί να εφαρμόζονται τα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) αλλά αυτό δεν φτάνει από μόνο του», προσθέτει. Αλλωστε, ποιο «ΜΑΠ» θα μπορούσε π.χ. να σώσει τις εργάτριες στη «Βιολάντα»;

«Πρώτη μέρα που μαθεύτηκε το έγκλημα στη "Βιολάντα", ταυτιστήκαμε», μας λέει εργάτρια από άλλο μεγάλο μπισκοτάδικο: «Φοβηθήκαμε ότι θα το πάθουμε εμείς, γιατί ζούμε τα ίδια πράγματα, οι εγκαταστάσεις είναι παλιές, η κατάσταση μέσα στο εργοστάσιο είναι ίδια με αυτή στη "Βιολάντα". Ο φόβος όμως έσπασε, ούτως ή άλλως δεν κουβεντιάζεται και τίποτε άλλο αυτές τις μέρες, και είπαμε πως δεν θα αφήσουμε το έγκλημα αυτό έτσι, ούτε για τις συναδέλφισσές μας που χάθηκαν, ούτε για εμάς».

Αλλος εργάτης, τεχνικός από βιομηχανία, βλέπει τον εαυτό του στην ίδια θέση. Κι αυτό γιατί όπως εξηγεί «μπορεί να μην έχουμε από κάτω μας προπάνιο, όμως δεν έχει ενεργοποιηθεί το ATEX κάνα δυο φορές». Πρόκειται για το απαραίτητο σύστημα ασφαλείας σε χώρους που εκτίθενται σε δυνητικά εκρήξιμες ατμόσφαιρες.

Συνεχίζοντας τονίζει πως «η εργοδοσία κάθε μέρα που περνάει προσπαθεί να κόψει προσωπικό, είτε στο τεχνικό είτε σε ορόφους στην παραγωγή. Τι σημαίνει αυτό; Οτι ένας θα κάνει τη δουλειά για δύο, με αποτέλεσμα να φοβάσαι. Χτυπάει το τηλέφωνο για βλάβη και δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω καν τι μπορεί να έχει γίνει, και αυτό συμβαίνει σε όλες τις γραμμές της παραγωγής».