Διεθνιστικό μήνυμα από το ΠΑΜΕ στην Καισαριανή με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο

Στο ΣΕΤΗΠ, εργαζόμενοι του κλάδου κρατούν φωτογραφίες, η μια δίπλα στην άλλη να ξεδιπλώνουν το «κόκκινο νήμα» που συνδέει την Πρωτομαγιά του Σικάγο το 1886, με αιματοβαμμένο Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη, τον ιερό τόπο της Καισαριανής που εκτελέστηκαν Πρωτομαγιά οι 200 κομμουνιστές από τους ναζί, με την Πρωτομαγιά της ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής του σήμερα.

Και, ενώ η συγκέντρωση είναι σε εξέλιξη, το ΣΕΤΗΠ ανοίγει ένα όμορφο κορεό του στο κέντρο της πλατείας: «Από το Σικάγο ως την Καισαριανή, πιάνουμε το κόκκινο νήμα της ανατροπής- 1η Μάη 2026- Καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους», γράφει με δεκάδες χέρια να το κρατάνε.

Μια γυναίκα είναι κοντά στην εξέδρα με τα δύο εγγονάκια της. «Πάμε, ψηλά το αριστερό χεράκι», τους είπε τραγουδώντας την Διεθνή.

Το δικό του χρώμα έδωσαν οι μικροί φίλοι του «κόκκινου Αερόστατου». Με μπογιές, χρώματα, φαντασία και πολύ μεράκι, οι μικροί πρωτοπόροι έφτιαξαν τα δικά τους πανό, δίνοντας με τον πιο όμορφο τρόπο το δικό τους στίγμα στην Πρωτομαγιά.

Οι κλωστοϋφαντουργοί «κοσμούν» το πανό τους με τους 200 της Καισαριανής

Στην Κέρκυρα αντίστοιχα έγραψαν: «Οι δικοί μας ήρωες κάπες δεν φορούν, υψώνουν τις γροθιές τους, στον δρόμο πολεμούν», ενώ στα Γιάννενα το σύνθημά τους ήταν: «Οι πραγματικοί ήρωες παλεύουν για να φέρουν τα κάτω πάνω». Παρόμοιο «παρών» αποσπώντας χειροκροτήματα και χαμόγελα δόθηκε σε μια σειρά πόλεις.

Το «κόκκινο Αερόστατο» στην Πάτρα

Το κορεό του ΣΕΤΗΠ στο Σύνταγμα

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των εργολαβικών εργαζομένων στα ΕΛΠΕ της Θεσσαλονίκης, που συσπειρώνονται στο Κλαδικό Σωματείο Ενέργειας Κεντρικής Μακεδονίας.

Ο Γ. Χατζηκωστής δουλεύει από το 1998 στα ΕΛΠΕ και από το 2001 ως χειριστής κλαρκ. Σήμερα είναι από αυτούς που ο εργολάβος τους εκβιάζει να παραιτηθούν από τα δικαιώματα που έχτισαν στα σχεδόν 30 χρόνια δουλειάς. «Ευτυχώς έχουμε το σωματείο, γιατί θα μας τρώγανε. Θα πηγαίναμε σαν πρόβατα σε σφαγή να υπογράψουμε ότι μας έδιναν, όπως έγινε και όταν από την κλαδική σύμβαση μας πετάξανε στην εθνική ΣΣΕ. Τώρα νιώθουμε ότι έχουμε δύναμη, μπορούμε και αντιστεκόμαστε. Χτίζουμε την ενότητά μας. Οταν κάθεσαι μακριά και λες κοίτα τι παθαίνουν οι άλλοι, να είσαι σίγουρος ότι αυτό θα έρθει και σε εσένα».

Ακόμα πιο παλιός, από το 1994, είναι ο Φίλιππος. Εχει αλλάξει μάλιστα 4 εργολάβους! «Πρώτη φορά συμμετέχω στην απεργιακή συγκέντρωση της πρωτομαγιάς. Εχουμε γερό σωματείο, νιώθουμε εμπιστοσύνη και μπαίνουμε μαζί στον αγώνα», λέει.

Από τα ΕΛΠΕ διαδήλωσαν εργαζόμενοι και στην Ελευσίνα. Ο Παναγιώτης, μιλά για τη διαδικασία του shutdown στις εγκαταστάσεις του Ασπροπύργου και τις κινητοποιήσεις. «Ημασταν στην πύλη, κάναμε ενημερώσεις και πιάναμε συζητήσεις με τους εργολαβικούς συναδέλφους που έμπαιναν για συντήρηση. Εγιναν πολλές παρατυπίες, στο ωράριο, στους μισθούς, στα δικαιώματα. Το μόνο μέλημα της εργοδοσίας ήταν να τελειώσουν όλα γρήγορα. Ολοι δούλευαν 12ωρα».

Τη δική τους παρουσία είχαν εργαζόμενοι στο «Πλαίσιο», τόσο στην Αθήνα όσο και στην Ελευσίνα, παίρνοντας «σκυτάλη» από την πρόσφατη κινητοποίηση σε Μαγούλα και Μάνδρα. Η Φωτεινή, 24 ετών, μιλά για τα οξυμένα προβλήματα που τους έβγαλαν στον δρόμο: Σπαστά ωράρια, ελλείψεις προσωπικού, «οι εργαζόμενοι γινόμαστε "μπαλάκι" στα πόστα και ταυτόχρονα αυτή τη στιγμή δίνουμε και μεγάλο αγώνα για τους συναδέλφους μας στις αποθήκες». Για την στάση εργασίας σημειώνει«ήταν μαζική, συμμετείχαν πολλοί εργαζόμενοι παρά την τρομοκρατία που προσπάθησε η εργοδοσία να μας επιβάλλει, με δυνάμεις καταστολής κλπ. Το σημαντικό είναι ότι μέσα από τον αγώνα μας όλο και περισσότερο μεγαλώνει η συμμετοχή, έρχονται νέες εγγραφές στο σωματείο μας, και θα συνεχίσουμε και το επόμενο διάστημα και πιο δυναμικά». Ο Λευτέρης, εργαζόμενος στην ίδια επιχείρηση στη Μαγούλα, λέει: «Δεν έχει ξαναγίνει αυτό στο "ΠΛΑΙΣΙΟ". Βασικό αίτημα ήταν να μην υπάρχουν εργαζόμενοι "δυο ταχυτήτων", να προσληφθούν οι εργολαβικοί με ίδιους μισθούς και δικαιώματα, να αυξηθούν οι μισθοί για όλους μας».

Για τη μεγάλη μάχη που δόθηκε για τη σύμβαση στα PRAKTΙKER μας μιλά ο πρόεδρος του Σωματείου Γ. Τσεκούρας: «Στο σωματείο, μετά από 17 χρόνια αγώνα, κινητοποιήσεων, απεργίες και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε, υπογράψαμε επιχειρησιακή σύμβαση για δύο χρόνια με αυξήσεις στους μισθούς». Και προσθέτει: «Ο κόσμος ξεκινάει και γράφεται στο σωματείο, από εκεί που είχαμε ένα "πάγωμα" το μεσοδιάστημα. Δεν το βάλαμε κάτω, δεν απογοητευτήκαμε, δεν τα παρατήσαμε, με συνεχή, σκληρό αγώνα, συνάδελφοι βοηθήσαν στα Praktiker με τεράστια υπομονή, παρά τις πολλές αποχωρήσεις που είχαμε λόγω συνθηκών εργασίας, λόγω αλλαγής ονόματος... Ολα αυτά είχαν φέρει πολλές παραιτήσεις, όμως το παλέψαμε και βγήκαμε νικητές και αυτό είναι ως παράδειγμα να ακολουθήσουν κι άλλα επιχειρησιακά σωματεία για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα».

Η συμμετοχή μεταναστών εργατών στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις αποτύπωσε στην πράξη το σύνθημα «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», αφού οι διεκδικήσεις παραμένουν κοινές: Λιγότερες ώρες δουλειάς, καλύτεροι μισθοί, κοινωνική ασφάλιση, δικαιώματα.

Στην Αθήνα, με το μπλοκ των Οικοδόμων διαδηλώνουν και οι εργαζόμενοι με το σωματείο τους από το πολυδιαφημισμένο εργοτάξιο του Ελληνικού. Ανάμεσά τους είναι δυο νέα παιδιά μετανάστες, που γλίτωσαν από σπόντα από το ναυάγιο στα ανοιχτά της της Πύλου, για να μην ξέρουν σήμερα αν θα γυρίσουν σώοι στα σπίτια τους μετά το μεροκάματο στα κάτεργα του Ελληνικού, όπου τα «ατυχήματα» θερίζουν. Ο Mohamed, 28 χρονών, δηλώνει: «είμαι εδώ 3 χρόνια κι 6 μήνες. Είμαι εδώ σήμερα για να ενωθώ με το λαό. Ολοι είμαστε το ίδιο, είτε είσαι Ελληνας, είτε Αιγύπτιος, οι λαοί είναι το ίδιο. Οταν έχεις δίκιο στη δουλειά σου αλλά δεν το βρίσκεις, πρέπει να έρχεσαι εδώ για να το διεκδικήσεις, για να βοηθήσεις κι άλλους».

Στα Γιάννενα, πίσω από το πανό του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών βρέθηκαν για ακόμη μία φορά Πακιστανοί εργάτες από τα πτηνοσφαγεία της περιοχής, δίνοντας το δικό τους «παρών» στην απεργιακή συγκέντρωση. «Πρώτη φορά συμμετέχω εδώ στην Πρωτομαγιά», σημείωσε ένας από αυτούς, εξηγώντας ότι αντίστοιχες συγκεντρώσεις γίνονται και στην πατρίδα του, με αιτήματα για λιγότερες μέρες και ώρες δουλειάς, καλύτερο μισθό και κοινωνική ασφάλιση, που όπως είπε «δεν υπάρχει καθόλου». «Ηρθα για τον ίδιο λόγο: Για τους εργάτες, για τη δουλειά μας, για τα προβλήματα που πρέπει να λυθούν. Αυτό που μου άρεσε είναι ότι ήμασταν όλοι μαζί. Είναι σημαντικό να ακούγεται και η δική μας φωνή, να βγαίνει προς τα έξω», ανέφερε.

Στην Πάτρα, ο «Ριζοσπάστης» συναντά τον Μότσα, μετανάστη εργάτη από το Πακιστάν που δουλεύει σε επιχείρηση στη Βιομηχανική Περιοχή, και γνώρισε τα συνδικάτα και το Εργατικό Κέντρο στις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Μετά την καταστροφή του χώρου διαμονής του κοντά στη ΒΙΠΕ όπου διέμενε, συγκατοικεί εδώ και 8 μήνες με συναδέλφους του από τη χώρα του και αγωνίζεται να σταθεί στα «πόδια» του. «Οταν είμαστε όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε πράγματα. Δεν γίνεται να είναι ο καθένας μόνος του. Εχουμε κοινό αντίπαλο τα αφεντικά, αλλά Ελληνες και μετανάστες εργαζόμενοι, παλεύοντας από κοινού μπορούμε να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει!», αναφέρει.

Στην Αθήνα στο μπλοκ των οικοδόμων βρίσκουμε και τον Waseem Hamouda, νεαρό Παλαιστίνιο που ζει και εργάζεται στη χώρα μας ως οικοδόμος. Μιλά στον «Ριζοσπάστη» για τον αγώνα που δίνει όχι μόνο εκείνος, αλλά και δεκάδες ακόμη Παλαιστίνιοι πρόσφυγες,που έφυγαν από την κόλαση της γενοκτονίας και σήμερα ζουν και εργάζονται στη χώρα μας, και που διεκδικούν να υλοποιηθούν οι αποφάσεις επανένωσης με τις οικογένειές τους που κινδυνεύουν εγκλωβισμένες στην Γάζα. «Εχω φύγει εδώ και επτά χρόνια από τη Γάζα κι έχω κάνει το αίτημα για οικογενειακή επανένωση. Εχω λάβει θετική απάντηση, αλλά η οικογένειά μου δε μπορεί να βγει από τη Γάζα για να έρθει μαζί μου. Ελπίζω να μας παρασχεθεί αυτή η βοήθεια γιατί έχουμε προσπαθήσει πάρα πολύ. Επειδή όμως από ο,τι φαίνεται δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, για αυτό χρειάζεται να βγει το θέμα δημόσια, για να μάθει όλος ο κόσμος».