Κινητοποίηση την Τετάρτη 3 Σεπτέμβρη στο υπουργείο Εσωτερικών
Αυτό το κάλεσμα απευθύνουν μια σειρά εκπαιδευτικά σωματεία υποδεχόμενα αγωνιστικά τη σχολική χρονιά που ξεκινάει με τους νεοδιόριστους και τους συμβασιούχους εκπαιδευτικούς ουσιαστικά να ματώνουν, για να τα βγάλουν πέρα με τους πενιχρούς μισθούς τους και το κόστος ζωής στα ύψη, και να παλεύουν ταυτόχρονα να κρατούν τα σχολεία όρθια και να μορφώνουν τα παιδιά μας.
Το κάλεσμα συμμετοχής στην κινητοποίηση συνυπογράφουν η ΕΛΜΕ Πειραιά και οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Σωκράτης», «Γ. Σεφέρης», «Ν. Πλουμπίδης», «Ρόζα Ιμβριώτη», «Μ. Παπαμαύρος», Κορυδαλλού - Αγίας Βαρβάρας, Σαλαμίνας, «Παρθενώνας», «Δ. Γληνός» και σε αυτό σημειώνουν μεταξύ άλλων:
«Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Συγκριτικά με πριν από 10 χρόνια, οι τιμές ενοικίων αυξήθηκαν μεσοσταθμικά σε ποσοστό 110%! Στην Αθήνα καταγράφεται αύξηση - μαμούθ εντός δεκαετίας κατά 147%, από 4,9 ευρώ/τ.μ. το 2016 σε 12,1 ευρώ/τ.μ. το 2025 (έρευνα GEOAXIS), με το 40% των κατοικιών σήμερα να έχει κόστος ενοικίασης πάνω από 600 ευρώ. Στον Πειραιά φέτος, σχεδόν το 66% των διαθέσιμων διαμερισμάτων έως 50 τ.μ. διατίθεται με ζητούμενο μίσθωμα πάνω από 500 ευρώ, έναντι 12% που ήταν το 2022.
Αντίστοιχα, μεγάλο είναι το κόστος για τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που μένουν σε κάποια πόλη εντός του αστικού ιστού της Αθήνας και του Πειραιά και μετακινούνται στις περιοχές της Ανατολικής και Δυτικής Αττικής ή τα νησιά του Αργοσαρωνικού. Το ποσό ξεπερνά το 1/4 του μισθού.
Είναι εξοργιστικό να θεωρούνται οι δίκαιες διεκδικήσεις μας για αυξήσεις στους μισθούς, για μέτρα για τη στέγαση και τη μετακίνηση, για αύξηση της χρηματοδότησης για τις ανάγκες των σχολείων ως... επικίνδυνα μέτρα που θα "εκτροχιάσουν τα δημοσιονομικά του προϋπολογισμού", τη στιγμή που στήνονται πάρτι από τα κυβερνητικά επιτελεία για τα "ματωμένα πλεονάσματα" του κρατικού προϋπολογισμού από τη φοροληστεία του λαού (το πρώτο 7μηνο του 2025 υπάρχει πρωτογενές υπερπλεόνασμα 8 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 4 δισ. ευρώ σε σχέση με τον στόχο που είχε μπει).
Φόροι και πλεονάσματα που γίνονται "αδρές" επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Κονδύλια για τους ΝΑΤΟικούς, πολεμικούς εξοπλισμούς και επιχειρήσεις (π.χ. 500.000 ευρώ τη μέρα για φρεγάτα στην Ερυθρά θάλασσα). Στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές συνεργασίες με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ που σφαγιάζει τον Παλαιστινιακό λαό. Διευκολύνσεις στις ακτοπλοϊκές εταιρείες, και στα μεγαθήρια των ομίλων που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό.
Η άθλια κατάσταση που βιώνουμε στη διαβίωση είναι η αντίστοιχη με την άθλια, διαχρονική κατάσταση που βλέπουμε στα σχολεία με την πολιτική που έχουν ακολουθήσει όλες οι κυβερνήσεις. Με τα χιλιάδες κενά να παραμένουν, με τις υποδομές να σαπίζουν και να είναι αναντίστοιχες των αναγκών, καθώς θεωρούν την εκπαίδευση των μαθητών και τις ανάγκες μας κόστος, απέναντι στα κέρδη τα οποία υπηρετούν.
Τώρα είναι η ώρα της διεκδίκησης. Απέναντι στο εχθρικό αυτό κράτος που έχει για θεό τα κέρδη εμείς οργανωνόμαστε, δυναμώνουμε τη φωνή μας για τις ζωές μας και τις ανάγκες μας. Απέναντι στις επιδιώξεις τους για πειθήνιους και φοβισμένους, μίζερους εκπαιδευτικούς, εμείς βγαίνουμε μέσα από τον οργανωμένο, συλλογικό αγώνα για να ζήσουμε ζωή με αξιοπρέπεια και εμείς και οι μαθητές μας.
Εγγραφόμαστε άμεσα στο σωματείο μας. Ενημερώνουμε τους εκλεγμένους του ΔΣ για τις ανάγκες και τα προβλήματα στη στέγη, στη μετακίνηση, στη διαβίωση. Τα παραδείγματα κατακτήσεων σωματείων, όπως τα επιδόματα στέγασης σε εκπαιδευτικούς σε νησιά του Αργοσαρωνικού ή στους υπαλλήλους της Περιφέρειας των Ιονίων νήσων, μπορούν και πρέπει να πολλαπλασιαστούν.
Συμμετέχουμε μαζικά στην κινητοποίηση στο υπουργείο Εσωτερικών.
Διεκδικούμε από το ΥΠΑΙΘΑ, το ΥΠΕΣ, τις Περιφέρειες και τους δήμους:
Μιλούν στον «Ριζοσπάστη» νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί για τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν
Ο Γιώργος κατάγεται από τις Σέρρες και ήρθε ως νεοδιόριστος εκπαιδευτικός στην Αθήνα. Περιγράφει λοιπόν την προσωπική του εμπειρία, που είναι αντίστοιχη με χιλιάδων άλλων συναδέλφων του:
«Ως νεοδιόριστος εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και με μισθό 787 ευρώ στην Αθήνα καλούμαι μαζί με πολλούς άλλους συναδέλφους μου να λύσω τη δύσκολη εξίσωση της διαβίωσης ή αλλιώς επιβίωσης στην πρωτεύουσα.
Το πρώτο σοκ που βιώνεις είναι να λύσεις την εξίσωση στο πρόβλημα της στέγασης. Να βρεις σπίτι κοντά στο σχολείο; Κοντά σε στάση μέσων μεταφοράς; Λίγο πιο μακριά μπας και είναι φθηνό;
Και όταν το βρεις μετά κόπων και βασάνων, συνειδητοποιείς πως το αποτέλεσμα είναι τα 2/3 του μισθού σου να φεύγουν στο ενοίκιο. Και τι να πρωτοπληρώσεις μετά; Τη ΔΕΗ, το σουπερμάρκετ, τη θέρμανση, τη μετακίνηση να πας σχολείο;
Το μόνο σίγουρο είναι τα δανεικά, η βοήθεια από γονείς, η δεύτερη δουλειά χειμώνα - καλοκαίρι. Ενα συνεχόμενο άγχος και μέσα σε όλα αυτά η υποχρηματοδότηση στα σχολεία σού υπαγορεύει να αγοράσεις τα εκπαιδευτικά σου εργαλεία για να ανταπεξέλθεις στη δουλειά σου. Φυσικά ούτε λόγος για "πολυτέλειες" όπως δαπάνες για ανάγνωση βιβλίων, πολιτισμό ή εξόδους!
Εδώ και τώρα χρειάζεται η κυβέρνηση, αν θέλει εμείς οι εκπαιδευτικοί να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια, να παρέχει και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης των εκπαιδευτικών. Γιατί είμαστε ΕΜΕΙΣ που δίνουμε καθημερινά μεγάλο αγώνα για να στηρίξουμε το σχολείο, για να στηρίξουμε τους μαθητές μας».
Ακόμα πιο σύνθετες είναι οι δυσκολίες για τις γυναίκες εκπαιδευτικούς που γίνονται και μητέρες, όπως περιγράφει η Ολγα Τζίτζιου, που μένει με την οικογένειά της στην Πετρούπολη και διορίστηκε στην Ανατολική Αττική:
«Επιτέλους ήρθε ο διορισμός! Μετά από 7 χρόνια αναπληρώτρια... 7 χρόνια να μην ξέρεις κάθε χρόνο πότε και κυρίως πού θα βρίσκεσαι, να "τρέχεις" να προλάβεις να συγχρονιστείς με τους ρυθμούς του νέου σχολείου, των νέων μαθητών σου. Και μάλιστα τον τελευταίο χρόνο αποφασίζεις να μείνεις έγκυος, βιώνοντας για ακόμη μια φορά το άδικο πρόσωπο αυτού του συστήματος που κατατάσσει την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα της αναπληρώτριας ως... "δεύτερης κατηγορίας". Η αναπληρώτρια εγκυμονούσα αναγκάζεται να πηγαίνει σχολείο (ακόμα και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού της και τη δική της όταν πρόκειται για επαπειλούμενες εγκυμοσύνες) μιας και δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για άδειες για τις εγκυμονούσες αναπληρώτριες. Ακόμη, δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την προστασία της μητρότητας μιας και στους πεντέμισι μήνες αφήνεις το βρέφος όπου και όπως βρεις, καθώς καλείσαι να επιστρέψεις στα εκπαιδευτικά σου καθήκοντα.
Και λες μετά από όλα αυτά πως τώρα που διορίστηκα θα επέλθει η αποκατάσταση αυτής της αδικίας και θα μπορέσω και εγώ να προγραμματίσω επιτέλους την επαγγελματική και προσωπική οικογενειακή ζωή μου.
Κι όμως δεν είναι έτσι! Γιατί και πάλι η νεοδιόριστη μητέρα θα αρκεστεί στους πεντέμισι μήνες που δεν πήρε ως αναπληρώτρια, μπακαλίστικα "ό,τι έμεινε" λες και η ανατροφή του παιδιού μας μπορεί να βασίζεται στο "ό,τι προαιρείσθε" και όχι με βάση τις πραγματικές ανάγκες μητέρας και παιδιού, χωρίς να είναι εξασφαλισμένη η "θέση" του παιδιού σε κάποιο βρεφονηπιακό σταθμό.
Και τι πρόβλεψη υπάρχει όταν σε καλούν σε μια Πρωτοβάθμια, όπως εμένα σ' αυτήν της Ανατολικής Αττικής, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου; Ξεκινά και πάλι η αναζήτηση της ατομικής σου λύσης. Να νοικιάσω σπίτι μαζί με όλη την οικογένεια και ένα μωρό, εκεί κοντά στο σχολείο που θα δουλεύω; Αλλα έξοδα αυτά... Πότε θα καταφέρω να βρω σπίτι, όταν θα μάθω σε ποιο σχολείο θα δουλεύω δύο μέρες πριν παρουσιαστώ σε αυτό; Μήπως είναι καλύτερα να πηγαινοέρχεσαι κάθε μέρα δυο ώρες δρόμο και πώς θα βγουν τα έξοδα βενζίνες και διόδια;
Πότε τελειώνει αυτή η ομηρία όταν τον πρώτο χρόνο δεν δικαιούσαι να ζητήσεις καμιά υπηρεσιακή μεταβολή, ούτε βελτίωση ούτε μετάθεση ούτε τίποτα;
Βέβαια, για όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν υπάρχει αιτία (η πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, του επιλεκτικά ανίκανου κράτους να εξασφαλίσει τις κοινωνικές ανάγκες του λαού), αλλά υπάρχει και η λύση: Η μάχη μέσα από το σωματείο μας για να υπερασπιστούμε και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και τη ζωή που μπορούμε να έχουμε!».
Αντίστοιχη κινητοποίηση διοργανώνει και η Β' ΕΛΜΕ Δωδεκανήσου στις 5 Σεπτέμβρη, στη 1 μ.μ. στο Δημαρχείο της Κω, βάζοντας στο επίκεντρο το θέμα της στέγασης των εκπαιδευτικών και σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι «είναι υποχρέωση του κράτους, των δήμων και της Περιφέρειας να δώσουν τώρα λύση. Δεν μπορεί να λειτουργήσουν τα σχολεία με άστεγους εκπαιδευτικούς!».