Αποσπάσματα από την ομιλία της Ελένης Μηλιαρονικολάκη στη σχετική συζήτηση που έγινε την Παρασκευή στο Στέκι Πολιτισμού
Το Φεστιβάλ έχει κερδίσει επάξια μέσα στη 40χρονη πορεία του τον τίτλο του φυτώριου για τη στρατευμένη στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση τέχνη. Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του, κατέγραψε πολλές πρώτες εκτελέσεις σημαντικών καλλιτεχνικών δημιουργιών. Θυμίζουμε ότι στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ παρουσιάζεται για πρώτη φορά το έργο του Μάνου Λοΐζου «Τα τραγούδια μας» με το γνωστό ως τις μέρες μας τραγούδι «το Δέντρο», αφιερωμένο στο άνοιγμα μέσα στην παρανομία των κομματικών γραφείων του ΚΚΕ στο κέντρο της Αθήνας, καθώς και το έργο «οι Εργάτες» του Γιάννη Μαρκόπουλου, ενώ αργότερα, στο 5ο Φεστιβάλ, που ήταν αφιερωμένο στο παιδί και την ειρήνη, παρουσιάζεται από τον Μικρούτσικο, ειδικά για το Φεστιβάλ, ένα σκηνικό παραμύθι σε κείμενο του Ευγένιου Σβάρτζ και η όπερα «Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν για την ειρήνη» σε λιμπρέτο Φώντα Λάδη και μουσική Μαρκόπουλου. Στο θέατρο, ο Μάνος Κατράκης ανέβασε αποκλειστικά για το Φεστιβάλ την παράστασή του «Προμηθέας Δεσμώτης», ενώ ορισμένοι θεατρικοί συγγραφείς όπως ο Γιάννης Νεγρεπόντης έγραψαν για το Φεστιβάλ θεατρικά μονόπρακτα.
«Επειδή οι κυβερνώντες έχουν αναλάβει το πολιτιστικό πατρονάρισμα του χώρου και επειδή δεν έχουν εκραγεί ακόμα οι αντιθέσεις, δεν μπορεί να περιμένει κανείς στο άμεσο μέλλον κάτι το πολύ εντυπωσιακό. Κατά την προσωπική μου γνώμη, στο χώρο του κινηματογράφου επικρατεί ένα κλίμα που οδηγεί πολλούς στο να επιδιώκουν περισσότερο οικονομικά οφέλη παρά αυτό που λέμε πολιτιστικό επίπεδο. Μερικοί κάνουν βέβαια προσπάθειες. Κάποιοι άλλοι δήλωσαν ΠΑΣΟΚ κι έχουν επωφεληθεί. Υπάρχουν πάρα πολλές μεταγραφές ποδοσφαιριστών. Κι αυτό δεν πρέπει να είναι άσχετο με συγκεκριμένα οικονομικά οφέλη και δεν αφορά μόνο τον κινηματογράφο, αλλά όλους τους χώρους, μουσική, θέατρο κλπ. Παντού στις μέρες μας κυριαρχεί η λογική "να τη βρούμε"».
Ενα από τα χαρακτηριστικά του Φεστιβάλ είναι η πολιτιστική πολυμορφία του. Ενας πλούτος μουσικών και θεατρικών σκηνών, εκθέσεων βιβλίων, φωτογραφικών αφιερωμάτων, κινηματογράφου, δένονται αρμονικά -κατά καιρούς κάτω και από μια ενιαία θεματολογία- για να συμβάλλουν στη «χρήσιμη ψυχαγωγία» της νεολαίας, στην απόκτηση δηλαδή εκείνων των πνευματικών και ψυχικών εφοδίων που θα ανοίξουν τους ορίζοντές της και θα της επιτρέψουν από καλύτερη θέση να διεκδικεί τα δικαιώματά της στη ζωή.
Τολμηρά από τα πρώτα κιόλας χρόνια, το Φεστιβάλ εισάγει στο πρόγραμμά του ακόμη και τα πιο δύσκολα και με μικρή απήχηση στους νέους των λαϊκών στρωμάτων είδη και γένη της τέχνης, που προορίζονται για λίγους προνομιούχους, ως αναγκαία στοιχεία για την ολόπλευρη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους, όπως η κλασική μουσική, η ποίηση και η πεζογραφία, τα εικαστικά.
Επειδή όμως ο συνδυασμός της γνώσης με την πρακτική της εφαρμογή αποτελεί βασική διαπαιδαγωγητική αρχή, η ΚΝΕ και μέσα από το Φεστιβάλ της ρίχνει ιδιαίτερο βάρος στην ενθάρρυνση της ερασιτεχνικής δημιουργίας, που δίνει περιεχόμενο στον ελεύθερο χρόνο της νεολαίας και αναπτύσσει τις αντιστάσεις της στις κυρίαρχες αξίες και αντιλήψεις ζωής. Εκατοντάδες ερασιτεχνικά σχήματα, μουσικά, θεατρικά, χορευτικά, ακόμη και ερασιτεχνικός κινηματογράφος φιλοξενήθηκαν στο Φεστιβάλ στη διάρκεια της 40χρονης πορείας του, ιδιαίτερα αυξημένα μάλιστα σε περιόδους ανάτασης των εργατικών, μαθητικών και φοιτητικών αγώνων, που εξέφρασαν με ορμή και φλόγα τον πόθο της νεολαίας για μια καλύτερη ζωή. Σε εκατοντάδες καταμετρούνται και οι ερασιτεχνικές πρωτοβουλίες των κνίτικων Οργανώσεων, που θεατροποίησαν κορυφαίες στιγμές της πάλης τους, όπως απεργίες, μαθητικούς αγώνες, σατίρισαν με αυτοσχέδια σκετς αυταπάτες της νεολαίας, οργάνωσαν αφιερώματα με αφορμή σημαντικές επετείους, ακόμη και παιδαγωγικά παιχνίδια όπως ο λαβύρινθος της ταξικής συνεργασίας ή των ναρκωτικών.
Το 11ο συνέδριο της ΚΝΕ το Δεκέμβρη, που οι Θέσεις του αναβαθμίζουν ιδιαίτερα τον τομέα του Πολιτισμού στη δράση της Οργάνωσης με προοπτική τον εορτασμό των 100 χρόνων του Κόμματος και των 50 χρόνων της ΚΝΕ το 2018, μας κάνει αισιόδοξους για τη συνέχεια.
Στο κάτω-κάτω, το σκαρί του Φεστιβάλ το απέδειξε. Αντέχει στους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες της ιστορίας κι έχει ακόμα πολλούς «νέους κόσμους» να ανακαλύψει, γιατί το οδηγεί η πάλη του ΚΚΕ για έναν άλλο, ανώτερο ανθρώπινο πολιτισμό, το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό, όπου ο άνθρωπος για τον άνθρωπο θα πάψει να είναι λύκος.
Οποιος γνωρίζει λίγα πράγματα για τον τρόπο που προχωρά η ιστορία, δεν μπορεί παρά να συμμερίζεται τη διαίσθηση του καλλιτέχνη που αναφέρθηκε στην αρχή. Ναι. Σήμερα είναι κόκκινο το Φεστιβάλ, αύριο θα είναι ο κόσμος όλος!».
Συζήτηση για την ανεργία στο Εργατικό Στέκι την περασμένη Παρασκευή
Στους λόγους για τους οποίους υπάρχει το πρόβλημα τις ανεργίας αναφέρθηκε ο Γ. Σιδέρης: «Η ανεργία δεν είναι προσωρινό φαινόμενο, είναι στο DNA του συστήματος. (...) Αυτό που συμβαίνει είναι σύμφυτο με τον καπιταλισμό», σημείωσε. Εφερε παραδείγματα, μέσα από μια σειρά κλάδους, όπως οι κατασκευές, η υγεία, οι τηλεπικοινωνίες, η ναυπηγική βιομηχανία, που δείχνουν πως ενώ οι εργαζόμενοι πετιούνται κατά χιλιάδες στην ανεργία, την ίδια στιγμή οι ανάγκες του λαού μένουν ανικανοποίητες. Επισήμανε πως ο δρόμος που συμφέρει το λαό και τη νεολαία δεν είναι αυτός που «δείχνει» η κυβέρνηση, με τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει προγράμματα «κατάρτισης» και «κοινωφελούς εργασίας» διάρκειας λίγων μηνών, στα πρότυπα της ανακύκλωσης της μιζέριας και της ανεργίας. Δεν είναι ούτε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, που στα ίδια χνάρια υπόσχεται τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ, προτείνοντας ουσιαστικά στη νεολαία να συμβιβαστεί με τη μισοδουλειά και τη μισοζωή. Συνοψίζοντας την πρόταση του ΚΚΕ, ανέφερε: «Ας σκεφτούμε το μέλλον του σημερινού άνεργου στην κοινωνία για την οποία παλεύει το ΚΚΕ, όπου ο λαός έχει την πραγματική εξουσία στα χέρια του, έχει τα κλειδιά της οικονομίας -τους πόρους, τις επιχειρήσεις, τις υποδομές κλπ- και μπορεί απαλλαγμένος από τους καπιταλιστές και το κυνήγι του κέρδους, απαλλαγμένος από κάθε είδους δεσμεύσεις, να σχεδιάσει την παραγωγή προς όφελός του. Μέσω του κεντρικού σχεδιασμού θα τεθούν στην υπηρεσία του ανθρώπου οι αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας μας, ό,τι έχει δημιουργήσει η ανθρώπινη εργασία».
Στην ιδεολογική επίθεση που δέχεται η νεολαία για να δει την ανεργία μέσα από τον παραμορφωτικό φακό που συμφέρει τους καπιταλιστές, αναφέρθηκε ο Π. Καλαβρέζος. Εφερε παραδείγματα από εκδηλώσεις και ημερίδες που οργανώνουν ευρωενωσιακοί, κυβερνητικοί και άλλοι φορείς, από σεμινάρια και συμβουλές που δίνουν οι ίδιες οι επιχειρήσεις και τα στελέχη τους στους άνεργους νέους. «Πολύ συνηθισμένη είναι η προσπάθεια του αντιπάλου να χρεώσει την ευθύνη για την ανεργία στους ίδιους τους ανέργους», ανέφερε και πρόσθεσε πως οι άνεργοι καλούνται «να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί από τους διπλανούς τους μαζεύοντας διάφορα χαρτιά που πιστοποιούν δεξιότητες».
Σε ιδιαίτερες πλευρές της επίθεσης που αφορούν τις νέες γυναίκες, όπως οι «συνεταιρισμοί ανέργων» και η «ευελιξία» στις εργασιακές σχέσεις που προβάλλεται σαν μέτρο υπέρ των γυναικών, στάθηκε η Τ. Γαρδούνη. Την πείρα του από το πρόγραμμα «voucher» μετέφερε στην παρέμβασή του ο Α. Νικολόπουλος: «Θέλουν ο νέος και η νέα που μπαίνει στα προγράμματα να θεωρεί αιώνιο και φυσιολογικό να παίρνει 300-500 ευρώ, να μένει απλήρωτος για μήνες, να είναι ανασφάλιστος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται», τόνισε και κατέληξε: «Οι 5 μήνες μπορεί να είναι σπίθα οργάνωσης σε κάθε χώρο δουλειάς. Εξάλλου, όπως γράφει και το ταμπλό στο χώρο "Η ζωή μας δε χωράει σε πεντάμηνα". Εχουμε ανάγκη από μόνιμη και σταθερή δουλειά, με δικαιώματα».