Στο κάλεσμα των Οργανώσεων ανταποκρίθηκαν άνθρωποι όλων των ηλικιών και η εκδήλωση έγινε στο Μνημείο της ΚΕ του ΚΚΕ στον λόφο Μεζούρλο. Το άνοιγμά της έγινε από τον Μάρκο Κολοβό, μέλος του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, ο οποίος αναφέρθηκε στην ηρωική στάση όσων έδωσαν το αίμα τους στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Ο ίδιος έκανε ειδική μνεία στον θείο του, Φώτη Κολοβό, στέλεχος του Κόμματος, που εκτελέστηκε στην Καισαριανή στις 4 Μάη 1944, αφού οι εκτελέσεις στο Σκοπευτήριο συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες από την εκτέλεση των 200.

Η κεντρική ομιλία έγινε από την Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ ακολούθησε μουσικό - αφηγηματικό δρώμενο με τίτλο «Κόκκινο νήμα...», το οποίο επιμελήθηκε η μουσικοθεατρική ομάδα της ΚΝΕ. Στο τέλος της εκδήλωσης κατατέθηκαν στεφάνια στο Μνημείο της ΚΕ από τις ΤΟ Λάρισας του ΚΚΕ, τα ΤΣ Λάρισας της ΚΝΕ και το Παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ. Το δικό τους αυτοσχέδιο στεφάνι κατέθεσαν και οι φίλοι του «κόκκινου Αερόστατου».

Αναφέρθηκε στους Θεσσαλούς που βρίσκονται ανάμεσα στους 200, αναδεικνύοντας πως η διαδρομή τους και η θυσία τους καθορίζει το όριο που ξεχωρίζει δύο διαφορετικούς κόσμους: «Ξεχωρίζει τον κόσμο της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, που γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο και δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα. Και τον κόσμο που παλεύει για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, δίχως πόλεμο και εκμεταλλευτές.

Είναι η γραμμή της ανειρήνευτης πάλης ανάμεσα σε δύο πατρίδες: Από τη μια η "πατρίδα" της 13ωρης σκλαβιάς για τα κέρδη των ομίλων, της δουλειάς ήλιο με ήλιο για 770 ευρώ στον κατώτατο μισθό. Των εργατοπατέρων που βάζουν πλάτη στην εργοδοτική και κυβερνητική σαπίλα, των "αγροτοδικείων" για τους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους, που παλεύουν να επιβιώσουν απέναντι στην πολιτική που τους ξεκληρίζει. Από την άλλη η πατρίδα των εργαζομένων και των συνδικάτων που πρωταγωνιστούν στην οργάνωση της πάλης, συγκρούονται με την πολιτική που εξοντώνει τον λαό, πρωτοστατούν στην κοινή δράση και στη συμμαχία με τους βιοπαλαιστές επαγγελματίες και αγρότες».

«Η καλύτερη τιμή στους ηρωικούς αγώνες του λαού μας είναι ο αγώνας σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν», συνέχισε η Θ. Καπέτη, επισημαίνοντας ότι «η εποχή μας έχει ομοιότητες με την εποχή του Μεσοπολέμου, περίοδο όπου σφυρηλατήθηκαν οι 200.

Εδρασαν και συνελήφθησαν σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, συνθήκες που μοιάζουν με τις σημερινές, που είναι πιο πιθανός, για πρώτη φορά μετά από 80 χρόνια, ένας Γ' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος. Γι' αυτό σήμερα οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους προετοιμάζουν τους λαούς, εντείνουν την εκμετάλλευση και την καταστολή απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα».

Θέτοντας το ερώτημα πολλών, «τι μπορούμε να κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά;», «τι πρέπει να γίνει για να αναπτυχθεί ένα ρωμαλέο αντιπολεμικό κίνημα σήμερα;», απάντησε ότι «βασική προϋπόθεση γι' αυτό είναι να συνειδητοποιείται πλατιά πως η μήτρα του πολέμου είναι ακριβώς το ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Δυνατό αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σημαίνει να τα βάζεις με όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ενώσεις».

Αναφερόμενη στους αιματηρούς και σκληρούς αγώνες στην Ιστορία της εργατικής τάξης, όπως ο Μάης του '36, οι 200, ο ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ, ανέδειξε ότι αυτοί όχι μόνο δεν ήταν χαμένη υπόθεση, αλλά αφήνουν σπουδαία παρακαταθήκη για το εργατικό - λαϊκό κίνημα και την πάλη του σήμερα για την ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος.

Καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως «το να κάνει ο καθένας στην εποχή του αυτό που του αναλογεί για να πάει προς τα μπρος η κοινωνία, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, δεν είναι μια υπόθεση χαμένη, γιατί δεν αποτελεί μια υπόθεση ατομική, η οποία τελειώνει μέσα στον χρόνο. Καθένας και καθεμιά που βάζει το δικό του λιθαράκι κυλά την Ιστορία ένα βήμα πιο μπροστά».

Και κάλεσε σε αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ, υπογραμμίζοντας ότι «ζούμε σε μια περίοδο που θα υπάρξουν γεγονότα που θα βγάλουν μάζες στον αγώνα. Γι' αυτές τις μέρες ετοιμαζόμαστε. Τέτοιο Κόμμα φτιάχνουμε, όπως αποτυπώνεται και στις πρόσφατες Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου μας. Σε αυτήν την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε. Για να γίνει η σπίθα που υπάρχει σήμερα πυρκαγιά. Εκεί θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, με σύνθημα "Καμία θυσία ούτε για τον πόλεμό τους ούτε για τα κέρδη τους"».

Την Βαγγελίτσα Κουσιάντζα, την Παλαμιώτισσα κομμουνίστρια δασκάλα, με την αγωνιστική της ζωή στην Κατοχή και στον ΔΣΕ, που εκτελέστηκε σε ηλικία μόλις 29 ετών, τίμησε η ΚΟΒ Παλαμά Καρδίτσας του ΚΚΕ, με την εκδήλωση που πραγματοποίησε το πρωί της Κυριακής.

Στο γεγονός ότι η θυσία της Βαγγελίτσας Κουσιάντζα παραδειγματίζει τη νέα γενιά στάθηκε στον χαιρετισμό της εκ μέρους της ΚΝΕ η μαθήτρια Μαρία Τσιανάβα. Την κεντρική ομιλία πραγματοποίησε η Χριστίνα Μπεκιάρη, Γραμματέας της ΤΕ Καρδίτσας του ΚΚΕ, ενώ στο τέλος της εκδήλωσης έγινε κατάθεση στεφάνου στην τιμητική πλακέτα της Βαγγελίτσας Κουσιάντζα, η οποία βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Η Χρ. Μπεκιάρη αναφέρθηκε στην ηρωική διαδρομή της αλύγιστης κομμουνίστριας από τα χρόνια που δίδασκε σε χωριά του νομού μέχρι τα φριχτά βασανιστήρια που δέχτηκε έως το εκτελεστικό απόσπασμα, τονίζοντας ότι «ήταν ηρωίδα του λαού, ήταν στέλεχος του Κόμματος που ανδρώθηκε μέσα στα χρόνια της θύελλας. Η Βαγγελίτσα, μαζί με όλους τους άλλους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, δέχτηκε πάνω της όλο το βάρος του διωγμού απ' το μισαλλόδοξο μεταβαρκιζιανό κράτος.

Τον Απρίλη του 1947, 30 μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας - ανάμεσά τους και η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα - συνελήφθησαν στον αυχένα της Νιάλας από τμήματα του κυβερνητικού στρατού. Οδηγήθηκαν στις φυλακές της Λαμίας και μετά από έκτακτο στρατοδικείο επιβλήθηκε σε 9 άντρες και στην Βαγγελίτσα Κουσιάντζα η θανατική ποινή. Mαζί με τους 9 συντρόφους της περπάτησαν στον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, με περηφάνια και καθάριο βλέμμα».

Ανέδειξε ότι η θυσία της όπως και των 200 και τόσων κομμουνιστών «αποτελεί παράδειγμα και πρότυπο για την εργαζόμενη, αγρότισσα, φοιτήτρια γυναίκα σήμερα, να παλέψει ενάντια στις σύγχρονες μορφές της γυναικείας ανισοτιμίας, να οργανωθεί στο σωματείο, στον αγροτικό σύλλογο, στους μαζικούς φορείς, στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα και τους συλλόγους του».

Καταλήγοντας υπογράμμισε ότι όπως και τότε έτσι και σήμερα ο λαός απέναντι στα καλέσματα του συστήματος και των πολιτικών εκφραστών του για συναίνεση στους στόχους του κεφαλαίου, στο όνομα μάλιστα του «εθνικού συμφέροντος», πρέπει να χαράξει τον δικό του δρόμο.

«Με ευθύνη οι κομμουνιστές μπαίνουμε μπροστά για να οργανωθεί το κίνημα σε αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Ενα κίνημα που θα βάζει απέναντι τον πραγματικό αντίπαλο, θα συγκρούεται μαζί του. Η πείρα από τις αγροτικές κινητοποιήσεις στις οποίες οι κομμουνιστές πρωτοστάτησαν είναι πλούσια και πρέπει να την κρατήσουμε. Απέδειξε για μία φορά ακόμη ότι όταν ο λαός μας θέλει μπορεί, όταν η φτωχή αγροτιά με την εργατική τάξη δούνε τον κοινό τους αντίπαλο, το σύστημα με την κυβέρνηση, τα κόμματά του, τα διεθνή στηρίγματά του, τότε και πίεση ασκείται και κατακτήσεις έστω μικρές αποσπώνται», τόνισε χαρακτηριστικά.