Οπως και με τις άλλες Κλαδικές Ανακοινώσεις της η ΚΝΕ απευθύνεται στους φοιτητές των Μαθηματικών Τμημάτων εντοπίζοντας τα προβλήματα υποδομών, την έλλειψη προσωπικού με Τμήματα που λειτουργούν με το 1/3 των καθηγητών που είχαν πριν 20 χρόνια (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μαθήματα που δεν διδάσκονται κ.λπ.), τη μη ανανέωση των προγραμμάτων σπουδών με μαθήματα π.χ. που έχουν πάψει να διδάσκονται στο Λύκειο, θεωρούνται όμως διδαγμένα για τους πρωτοετείς (π.χ. μιγαδικοί αριθμοί, θέματα γεωμετρίας κ.ά.), το προχώρημα της εξατομίκευσης των προγραμμάτων σπουδών που καθιστά ατομική ευθύνη του φοιτητή με τις επιλογές του ποια μαθήματα θα διδαχθεί κ.ά. Ολα αυτά δημιουργούν για τους φοιτητές «κενά σε γνώσεις και υπόβαθρο, τα οποία καλούνται να καλύψουν με ατομική τους ευθύνη και κόστος».

«Η δομή, το περιεχόμενο και οι στόχοι των προγραμμάτων σπουδών των Τμημάτων Μαθηματικών», σημειώνει η ΚΝΕ, «καλλιεργούν την αποστεωμένη σκέψη, την κατάκτηση "πληροφοριών" αντί για γνώσεις, την εξοικείωση με ασκησιολόγια, αντί να διαμορφώνουν ολοκληρωμένη αντίληψη του αντικειμένου, μαθηματική σκέψη».

Καταγγέλλει: «Η μεθοδολογία και η ιστορία των Μαθηματικών είτε απουσιάζει πλήρως από το πρόγραμμα σπουδών, είτε "στριμώχνεται" σε 1-2 προαιρετικά μαθήματα. Ομως, η ιστορική στιγμή που έγινε κάποιο βήμα σε έναν κλάδο των Μαθηματικών (...) είναι θεμελιώδης για να κατανοεί ένας φοιτητής την πορεία της επιστημονικής σκέψης από το συγκεκριμένο πρόβλημα στο αφηρημένο μαθηματικό αντικείμενο-εργαλείο, που έχει εφαρμογές σε μια σειρά κλάδους».

Συνεχίζοντας να θέτει ερωτήματα πάνω στο πρόγραμμα σπουδών, η ΚΝΕ φωτίζει ότι «η επαφή των φοιτητών με άλλα επιστημονικά αντικείμενα είναι περιορισμένη έως και ανύπαρκτη. Ομως η ίδια η φύση του αντικειμένου μελέτης των Μαθηματικών είναι τέτοια, που αυτά αποδεικνύονται απαραίτητος "συντελεστής" σε κάθε επιστημονικό κλάδο. Επίσης, η ίδια η ανάπτυξη των Μαθηματικών δεν γίνεται σε "κενό αέρος", αλλά σε διαρκή αλληλεπίδραση με τις άλλες επιστήμες», τονίζει και καταγγέλλει ότι «η συντριπτική πλειοψηφία των πτυχιούχων δεν έχει έρθει σε επαφή μέσα από τις σπουδές του σε βάθος με το τι είναι και τι μελετούν τα Μαθηματικά».

Με αυτούς τους προβληματισμούς γύρω από το πρόγραμμα σπουδών η Ανακοίνωση οδηγεί στη «δύσκολη εξίσωση» της πραγματικότητας μετά την απόκτηση του πτυχίου. Περιγράφει τους όρους με τους οποίους εργάζονται οι μαθηματικοί στην ιδιωτική Εκπαίδευση και τον «Γολγοθά» όσων στρέφονται στη δημόσια Εκπαίδευση, με δεδομένα σε όλα αυτά το πέταγμα της παιδαγωγικής επάρκειας εκτός πτυχίου. Παράλληλα μιλά για τις συνθήκες «γαλέρας» των εργαζομένων που κατευθύνονται στον κλάδο της Πληροφορικής, που «σκέφτονται ακόμα και την ώρα του βραδινού φαγητού πώς θα λύσουν τα προβλήματα της δουλειάς τους» και τις αντίστοιχες συνθήκες σε όσους κατευθύνονται να δουλέψουν στην Ερευνα.

Απέναντι σε αυτά η ΚΝΕ απαντάει: «Οι πτυχιούχοι των Τμημάτων Μαθηματικών είναι απαραίτητοι! Ας αναλογιστούμε: Πόσα κενά υπάρχουν σε σχολεία ενώ χιλιάδες μαθηματικοί περιμένουν χρόνια για διορισμό. Πόσα εμπόδια μπαίνουν στη διάχυση της γνώσης με την απόκρυψη ερευνητικών αποτελεσμάτων στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των μονοπωλίων, ενώ παράλληλα δαπανώνται τεράστια ποσά για την κατοχύρωση πατέντας, προκειμένου να εξασφαλίσουν την αποκλειστικότητα των νέων τεχνολογιών. Πόσες χρήσιμες και καινοτόμες ιδέες και προτάσεις έρευνας δεν χρηματοδοτούνται επαρκώς ή καθόλου επειδή δεν αποφέρουν κέρδος».

Η ΚΝΕ δίνει αναλυτικά τη σημασία της διδασκαλίας των Μαθηματικών για τα παιδιά στο σχολείο και εκθέτει στοιχεία από την αντίληψη του ΚΚΕ για το πώς θα είναι οι σπουδές και η εργασία των μαθηματικών στη σοσιαλιστική κοινωνία, παραθέτοντας και στοιχεία από την ΕΣΣΔ και την ανάπτυξη της μαθηματικής σκέψης εκεί στα χρόνια του σοσιαλισμού, ενώ παραπέμπει και σε άρθρα και βιβλία για περαιτέρω μελέτη.

«Τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στα Τμήματα Μαθηματικών παλεύουμε για την επιστήμη μας, δίνουμε αγώνα για να κατακτάμε τη γνώση, γιατί επιστήμη σημαίνει αλήθεια, γιατί αλήθεια για την κοινωνική πρόοδο σημαίνει πάλη για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό», καταλήγει.

«Περάσαμε σε Σχολές Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, με όνειρα για το μέλλον μας και αγάπη για το αντικείμενο των σπουδών μας. Παράλληλα, η πλειονότητα είμαστε οι ίδιοι αθλητές και αθλήτριες, ορισμένοι σε επίπεδο πρωταθλητισμού. (...) Κατά τη διάρκεια των σπουδών μας παλεύουμε να διαμορφώσουμε στέρεο επιστημονικό υπόβαθρο γνώσεων (...) Με το πτυχίο μας (...) να συμβάλουμε στην ψυχική, νοητική και σωματική αγωγή και υγεία του λαού μας, στην εξέλιξη της επιστήμης μας ως πλευρά της απάντησης σε σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Να συμβάλουμε στην εξέλιξη και τη βελτίωση της απόδοσης αθλητριών και αθλητών».

Με αυτό το μεράκι αντιμετωπίζουν τις σπουδές τους οι φοιτητές των ΣΕΦΑΑ, ωστόσο έρχονται αντιμέτωποι με ελλείψεις εκπαιδευτικών τέτοιες που παρέχονται πια ελάχιστες ειδικότητες στις σχολές (π.χ. στην Αθήνα απουσιάζουν η Ρυθμική Γυμναστική και η Πάλη), η πρακτική άσκηση μπορεί να καταλήγει στο να κάνουν μαθήματα σε μικρότερα έτη, ενώ σοβαρό ζήτημα προκύπτει με τις υποδομές και τις ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, που είναι κομβικές για τις σπουδές του Αθλητισμού, και οι φοιτητές καταλήγουν να διανύουν χιλιόμετρα ή να αλλάζουν πολλές συγκοινωνίες για γήπεδα και αθλητικούς χώρους εκτός σχολών.

Εντοπίζοντας την ευθύνη γι' αυτά στην πολιτική που θέλει το πανεπιστήμιο «φτηνό για το κράτος, ακριβό για τους φοιτητές και κερδοφόρο για τις επιχειρήσεις», η ΚΝΕ στρέφει το βλέμμα στην κατάσταση μετά το πτυχίο, όπου «επαγγελματικά δικαιώματα που κανονικά θα έπρεπε να είναι ενσωματωμένα στο πτυχίο μας, "διανέμονται" από αμφιβόλου επιστημονικής επάρκειας και ποιότητας, επιμέρους, πανάκριβες πιστοποιήσεις» (π.χ. για να εργαστείς ως προπονητής ποδοσφαίρου πρέπει να πιστοποιηθείς από ΕΠΟ - UEFA κ.λπ.). Ιδιαίτερα στέκεται στις μηδενικές προσλήψεις και στην υποβάθμιση του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής στα σχολεία, που «καταλήγει να παίζει τον ρόλο της ανάπαυλας του μαθητή από τον φόρτο εργασίας». Για τους προπονητές σε γυμναστήρια, αθλητικά σωματεία και personal η ΚΝΕ σημειώνει ότι είναι «μια ζωή στη γύρα για να βγει ο μήνας», ενώ για τους εποχικούς γυμναστές και αυτοαπασχολούμενους ότι τους τρώει η «εργασιακή περιπλάνηση με μια βαλίτσα στο χέρι», από ναυαγοσώστες σε παραλίες μέχρι συνοδοί βουνού, σε χιονοδρομικά κέντρα κ.ά.

Η ΚΝΕ παραθέτει διεκδικήσεις Φοιτητικών Συλλόγων και Σωματείων Γυμναστών Προπονητών για Κλαδική Σύμβαση, ασφαλιστική κάλυψη, ενίσχυση ειδικοτήτων και αθλημάτων κ.λπ., και καλεί τους νέους να σκεφτούν πώς θα ήταν τα πράγματα αν τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας αξιοποιούνταν για την παρακολούθηση της υγείας και της ευρωστίας του πληθυσμού, την εξατομικευμένη συστηματική άσκηση, τη σωματική και ψυχική υγεία, την ανάπτυξη προγραμμάτων άσκησης για χρόνιες παθήσεις, την αναβάθμιση των κτιριακών εγκαταστάσεων και υποδομών κ.ά., τονίζοντας ότι αυτά είναι σήμερα εφικτά και αναγκαία, αλλά μπαίνει εμπόδιο ο βραχνάς του κέρδους, η πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων.

«Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού κατά τον 20ό αιώνα έδειξε ότι η Φυσική Αγωγή μπορεί να αποτελέσει οργανικό στοιχείο της προόδου και της πολιτισμικής ανάπτυξης του συνόλου της κοινωνίας», τονίζει η ΚΝΕ και επισημαίνει ότι η Φυσική Αγωγή και ο Αθλητισμός ήταν «αλληλένδετο μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος, καθώς και της επιστημονικής οργάνωσης της εργασίας», με πλέρια ανάπτυξη υποδομών και προγραμμάτων, συμβάλλοντας στην εξασφάλιση υψηλού επιπέδου ζωής και ποιοτικού ελεύθερου χρόνου, προλαμβάνοντας και θωρακίζοντας την υγεία του κοινωνικού συνόλου.

«Ο αθλητισμός δεν αποτελεί μια δευτερεύουσα κοινωνική δραστηριότητα. Είναι βαθιά συνδεδεμένος με την υγεία, την αγωγή, τη συλλογικότητα, την ψυχική ισορροπία, τελικά με το επίπεδο ζωής του λαού μας. Στις σημερινές κοινωνικές συνθήκες, όπου κυριαρχούν η εντατικοποίηση της εργασίας, η ανασφάλεια, η καθιστική ζωή, η εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου και η ατομικοποίηση, ο αθλητισμός αποκτά ιδιαίτερη σημασία ως κοινωνική ανάγκη και όχι ως "πολυτέλεια"», υπογραμμίζει η ΚΝΕ, καταλήγοντας ότι «όσο ο αθλητισμός αντιμετωπίζεται ως κόστος ή εμπόρευμα, δεν μπορεί να υπηρετήσει τις λαϊκές ανάγκες».