Καθημερινότητα έχει γίνει τα τελευταία χρόνια η πτώση σοβάδων στις σχολικές αίθουσες

Πρόκειται για ένα θέμα εξάλλου που η ΑΣΓΜΕ και γενικότερα τα συλλογικά όργανα των γονιών (Σύλλογοι, Ενώσεις, Ομοσπονδίες) έχουν στείλει χιλιάδες υπομνήματα, έχουν γίνει εκατοντάδες παραστάσεις διαμαρτυρίας, συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις σε Δημοτικά Συμβούλια, σε υπουργεία και σε κάθε άλλη αρμόδια κρατική αρχή σε όλη τη χώρα, αναδεικνύοντας τόσο τα θέματα ασφάλειας, όσο και τη συσχέτιση της κατάστασης των σχολικών υποδομών με την ποιότητα της παρεχόμενης Εκπαίδευσης, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες που υπάρχουν.

Αφού επισήμανε εξαρχής την ανεπαρκή χρηματοδότηση για τα σχολεία, την ώρα μάλιστα που και οι πολεμικές δαπάνες στερούν πολύτιμους πόρους από τις τεράστιες ανάγκες που έχουν αυτά, η εκπρόσωπος της ΑΣΓΜΕ επισήμανε ότι οι οργανώσεις γονέων μιλούν για νέες «κοιλάδες των Τεμπών» όταν αναφέρονται στα σχολικά κτίρια, γιατί:

«Τα σχολεία που κατασκευάστηκαν μέχρι το 1984 αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων. Χτίστηκαν με τον παλαιό και ανεπαρκή πλέον αντισεισμικό κανονισμό (1959) και είναι κτίρια γερασμένα και καταπονημένα από παλαιότερους σεισμούς και τη φυσιολογική φθορά του χρόνου. Πρόκειται για σχολεία που ήδη μετρούν χρόνο ζωής από 40 έως 67 χρόνια, ενώ υπάρχουν και ορισμένα που προσεγγίζουν ή ακόμα και ξεπερνούν τον έναν αιώνα ζωής! Ολα αυτά τα κτίρια, πέρα από τις αδυναμίες των κανονισμών της εποχής τους, αλλά και των υλικών που τότε ήταν διαθέσιμα, έχουν επιβαρυνθεί και με σημαντικές φθορές που δεν επισκευάστηκαν, αυξάνοντας την πιθανότητα να παρουσιάσουν προβλήματα στατικότητας λόγω της οξείδωσης του οπλισμού και άλλων προβλημάτων, που λειτούργησαν επιβαρυντικά από την έλλειψη ουσιαστικής συντήρησης και επισκευών, εξαιτίας της χρόνιας υποχρηματοδότησης.

Κι αφού για πάνω από μια δεκαπενταετία για τα σχολεία δεν υπήρχε δεκάρα τσακιστή, τώρα παρουσιάζεται ως ριζική ανακαίνιση και ανακατασκευή σχολείων το πρόγραμμα "Μαριέττα Γιαννάκου" με τη δήθεν δωρεά 100 εκατ. ευρώ από τις συστημικές τράπεζες, αφού χρωστάνε 12,5 δισ. ευρώ από αναβαλλόμενους φόρους! Ενα πρόγραμμα που αφορούσε μόλις το 3% των σχολείων και οι παρεμβάσεις δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα χέρι βάψιμο, αναβάθμιση τουαλετών και αύλειων χώρων, καθώς εξαρχής απέκλειε σοβαρότερες κατασκευαστικές παρεμβάσεις που σχετίζονται με θέματα ελέγχου στατικότητας και θωράκισης των κτιρίων. Και υπάρχει και η πλευρά των ενεργειακών αναβαθμίσεων που περιλαμβάνουν θερμοπροσόψεις, οι οποίες ξεκινούν χωρίς να γνωρίζουμε τι αποτελέσματα έδωσε ο πρωτοβάθμιος έλεγχος, όπως κι αν θα προηγηθούν οι απαραίτητες μελέτες και επισκευές πριν προχωρήσουν οι θερμοπροσόψεις.

Η ασφάλεια για τα παιδιά μας όμως δεν περιορίζεται μόνο στη στατική επάρκεια του σχολικού κτιρίου. Γονείς και εκπαιδευτικοί καταγγέλλουν ότι αίθουσες και προαύλια σχολείων πλημμυρίζουν, σοβάδες αποκολλούνται από τις οροφές, καταγράφονται βραχυκυκλώματα από τις απαρχαιωμένες ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και πίνακες, υπάρχουν καλώδια εκτεθειμένα, λάμπες και φωτιστικά οροφής που αποκολλούνται, τζάμια που σπάνε και δεν αντικαθίστανται. Στα σχολεία των παιδιών μας υπάρχουν προαύλια με κακοτεχνίες, ρηγματώσεις, καθιζήσεις και άλλες σημαντικές φθορές, γήπεδα με κατεστραμμένα ή ανύπαρκτα προστατευτικά καλύμματα σε μπασκέτες, στύλους κ.α. που ευθύνονται για καθημερινά μικρά ή/και σοβαρότερα ατυχήματα.

Ανησυχούμε τι θα γίνει σε περιπτώσεις άλλων έκτακτων καταστάσεων κινδύνου, όπως έκρηξη ή φωτιά εντός του σχολείου, σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών όπως πλημμύρα, σεισμό, δασική πυρκαγιά, ή στην περίπτωση Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης, όπως υπενθύμισε η πρόσφατη φωτιά σε αγωγό καυσίμων της "Coral Gas" στο Πέραμα, μέσα στον αστικό ιστό, δίπλα στα σπίτια και τα σχολεία μας, δίπλα σε αθλητικούς χώρους και παιδικές χαρές. Ανησυχούμε γιατί εμφανίζονται συχνά δυσλειτουργίες στα συστήματα θέρμανσης, ακόμα και φονικές εκρήξεις στα λεβητοστάσια, όπως αυτό στις Σέρρες με ένα παιδί νεκρό και δύο τραυματισμένα, γιατί η αντικεραυνική προστασία λείπει από πολλά σχολεία, γιατί πολλά σχολεία δεν διαθέτουν καν πιστοποιητικό πυρασφάλειας (πόσο μάλλον ενεργητική και παθητική πυρασφάλεια), γιατί έχουμε δει σχολεία να γίνονται παρανάλωμα του πυρός, γιατί υπάρχουν σχολεία με μία μόνο είσοδο - έξοδο, γιατί παρά τα αλλεπάλληλα αιτήματά μας δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα αποτελέσματα έστω του πρωτοβάθμιου - οπτικού ελέγχου, όπου διενεργήθηκε.

Κι ανησυχούμε ακόμα περισσότερο γιατί το κράτος τα γνωρίζει όλα αυτά και αντί να προχωρήσει σε γενναία αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των σύγχρονων αναγκών, για την ουσιαστική συντήρηση, εκτεταμένες επισκευές και πρόγραμμα ανέγερσης νέων σχολείων, προσπαθεί να ξεμπερδέψει από τις ευθύνες του, κλείνοντας τα σχολεία κάθε φορά που βρέχει, χιονίζει, φυσάει ή έχει καύσωνα ή τα κλείνει επ' αόριστον, όπως με τα σεισμόπληκτα σχολεία στο Αιγάλεω! Γιατί γνωρίζει ότι τα παιδιά μας δεν είναι ασφαλή ούτε μέσα ούτε καθ' οδόν για το σχολείο.

Οταν όμως μιλάμε για τη σχολική στέγη, θα πρέπει να εξετάζουμε και τη σημασία που έχουν οι σχολικές υποδομές στη σχέση του παιδιού με το σχολείο, αλλά και στην ίδια την εκπαιδευτική και μαθησιακή διαδικασία.

Ενα παιδί, μέχρι τα 18 του χρόνια, βρίσκεται καθημερινά επί 6 τουλάχιστον ώρες σε έναν χώρο μέσα στον οποίο θα πρέπει να μάθει να σκέφτεται, να επικοινωνεί, να αντιλαμβάνεται την αντικειμενική πραγματικότητα με τους νόμους που τη διέπουν, να αθλείται, να ψυχαγωγείται και όποια άλλη δραστηριότητα είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του, έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει τα βήματα που θα το φέρουν στην ενήλικη ζωή. Προφανώς, η διαμόρφωση αυτού του χώρου, του Δημόσιου Σχολείου του, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο να αισθανθεί αυτόν τον χώρο δικό του, να τον αγαπήσει, να μάθει να τον φροντίζει και να τον διατηρεί όμορφο. Το αίσθημα που δημιουργεί στο παιδί το σχολείο του, είναι αποφασιστικής σημασίας για την προσέγγισή του απέναντι στη γνώση που θα του παρέχεται σε αυτό. Ενα σχολείο που θα δημιουργεί θετικά συναισθήματα στο παιδί, θα το προδιαθέτει θετικά και για τη διαδικασία της μάθησης, και ένα σχολείο που θα δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα, θα το απομακρύνει από αυτή.

Η πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων αδυνατεί να στηρίξει τις απαιτήσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας όσον αφορά το περιεχόμενο και την ηλικιακή βαθμίδα που φιλοξενεί η κάθε σχολική μονάδα. Κι αυτό αφορά τον αυξημένο αριθμό των μαθητών ανά τάξη, που δυσκολεύει την εξατομικευμένη βοήθεια και διδασκαλία, την έλλειψη αιθουσών για τα μαθήματα μουσικής, εικαστικών κ.λπ., εργαστηρίων φυσικών επιστημών, γυμναστηρίων, βιβλιοθηκών κ.λπ. Αδυνατούν να αποτελέσουν το περιβάλλον εκείνο που θα εμπνεύσει, θα συνδέσει στο μυαλό των παιδιών τη θεωρητική με την πρακτική γνώση, να φέρει σε επαφή τα παιδιά με τον πολιτισμό, τα αθλήματα, τη φύση.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν, ειδικότερα για τις μικρότερες ηλικίες που τώρα εισέρχονται στη σχολική ζωή, τον φιλόξενο και ασφαλή εκείνο χώρο - ειδικά όταν το σχολείο τους είναι ένα τσίγκινο κουτί, όπως αυτά που χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της δίχρονης προσχολικής αγωγής - που θα τα προετοιμάζει για την ομαλή ένταξή τους σε αυτόν, στην κοινωνικοποίησή τους κ.λπ., με τις απαιτήσεις που έχει αυτή η ηλικιακή βαθμίδα», είπε κάνοντας αναφορά και στην Ειδική Αγωγή με τις ακόμα μεγαλύτερες ανάγκες σε υποδομές, που όμως και εκεί δεν καλύπτονται.

Την έγκριση 230 βιβλίων που θα ενταχθούν στο Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα το υπουργείο Παιδείας, παρουσιάζοντάς την ως σταθμό, ως την «είσοδο του «πολλαπλού βιβλίου» σε μια νέα, ουσιαστική φάση εφαρμογής.

«Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα για το ελληνικό σχολείο και για μια μεταρρύθμιση που συνδέεται άμεσα με τα νέα Προγράμματα Σπουδών και με την ενίσχυση της ποιότητας του διδακτικού υλικού», δηλώνει το υπουργείο Παιδείας, εντάσσοντας το μέτρο στο πλαίσιο της πολιτικής του για την Παιδεία. Μια πολιτική με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και αρχές που έρχεται να υπηρετήσει και η καθιέρωση του λεγόμενου «πολλαπλού βιβλίου».

Ειδικότερα, όλοι αποδέχονται πως το σημερινό περιεχόμενο του σχολείου είναι παρωχημένο, τα βιβλία ξεπερασμένα και με περιεχόμενο σε πολλές περιπτώσεις πίσω από τις σύγχρονες εξελίξεις της επιστήμης. Σαν απάντηση στα παραπάνω εμφανίστηκαν τα νέα Προγράμματα Σπουδών, τα οποία ξεσήκωσαν τεκμηριωμένες και έντονες αντιδράσεις για το περιεχόμενο και τους στόχους τους που χαρακτηρίζονται από αποσπασματικότητα, καλλιέργεια κυρίως δεξιοτήτων, οδηγώντας τελικά στην ημιμάθεια. Πάνω σε αυτά τα δοκιμασμένα υλικά στηρίζεται και το «πολλαπλό βιβλίο».

Γνωρίζοντας πως το περιεχόμενο του σχολείου απασχολεί μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς, η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα συνοδεύει κάθε σχετική αναφορά με καλλιέργεια προσδοκιών πως θα αντιμετωπιστεί η αποστήθιση, θα διευρύνονται οι επιλογές, ότι τα παιδιά στα σχολικά τους χρόνια θα έχουν πρόσβαση σε διαφορετικές - περισσότερες από μία - πηγές μάθησης και αυτό θα αμβλύνει τη σφαιρική σκέψη.

Στην πραγματικότητα, για κάθε μαθητή και μαθήτρια το βιβλίο θα εξακολουθεί να είναι ένα: Αυτό που θα επιλεγεί για κάθε τμήμα/τάξη. Το νέο που έρχεται είναι ότι κάθε σχολείο θα διαλέγει διαφορετικό βιβλίο και ανοίγει έτσι και ο δρόμος για τη δημιουργία σχολικών βιβλίων διαφόρων κατηγοριών, που θα επιλέγονται ανάλογα με τον τύπο, το - ταξικό - προφίλ κάθε σχολείου, με αφετηρία ένα μίνιμουμ γνώσεων. Απτό παράδειγμα εφαρμογής των παραπάνω - που περνά ακριβώς μέσα από τη θέσπιση του πολλαπλού βιβλίου - μπορεί να αντληθεί από το Αγγλοσαξωνικό σύστημα όπου εκδοτικοί οίκοι συγγράφουν βιβλία που απευθύνονται αποκλειστικά σε σχολεία λαϊκών συνοικιών και οι εκδόσεις της Οξφόρδης και του Cambridge απευθύνονται στα «καλά» σχολεία.

Πρόκειται άλλωστε για μία ακόμα εφαρμογή της πολιτικής της ταξικής διαφοροποίησης ανάμεσα στα σχολεία, στην οποία καταλήγει η πολιτική του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης μέσα από μία σειρά μέτρων, αλλά και οργανικό κομμάτι της συζήτησης για αλλαγές στο σχολείο και καθιέρωση Εθνικού Απολυτηρίου.

Μετά την ανακοίνωση εγκεκριμένων τίτλων, επόμενο βήμα είναι η ανάρτησή τους στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Διδακτικών Βιβλίων και η έκδοση της Υπουργικής Απόφασης, με την οποία θα καθορίζονται η διαδικασία επιλογής διδακτικού βιβλίου, η σχετική προθεσμία, καθώς και κάθε άλλο ειδικότερο θέμα που αφορά στην επιλογή των βιβλίων από τους εκπαιδευτικούς.

Τα βιβλία που έχουν εγκριθεί, θα επιλεγούν και θα διανεμηθούν στα σχολεία κατά το σχολικό έτος 2027-2028, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας.

Μία ματιά στην Υπουργική Απόφαση που δημοσιεύτηκε στις 8 Απριλίου επιβεβαιώνει πως φροντιστήρια και εκδοτικοί οργανισμοί βοηθημάτων μπαίνουν και επίσημα στη δημόσια Εκπαίδευση με τίτλους βιβλίων, ενώ ο αριθμός των βιβλίων ανά τάξη και μάθημα κυμαίνεται. Σε αρκετές περιπτώσεις τα εγκεκριμένα βιβλία περιορίζονται σε ένα, χωρίς αυτό να αλλάζει το περιεχόμενο και τον χαρακτήρα του μέτρου.

Σε αυτό το σχολείο που οικοδομείται, το «πολλαπλό βιβλίο» αποτελεί ένα βήμα υποβάθμισης για τους πολλούς, με ταξική σφραγίδα, η οποία επιβεβαιώνεται από τη διεθνή εμπειρία αλλά και από το μικρό διάστημα εφαρμογής στη χώρα μας στο παρελθόν. Είναι μία ακόμα έκφραση της χρεοκοπημένης αστικής στρατηγικής για την Εκπαίδευση, μέσα σε ένα σχολείο με συγκεκριμένο προσανατολισμό, με άλυτα προβλήματα ακόμα και στα στοιχειώδη, όπως η ασφάλεια και η επαρκής στελέχωση που συντηρούνται για να θυμίζουν τη σημασία που δίνει στην Εκπαίδευση των πολλών το σύστημα που δίνει τα πάντα στους λίγους.

Από την πτώση σοβάδων στο 36ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά

Με την πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων κατασκευασμένα μέχρι τη δεκαετία του 1950, χωρίς ουσιαστικό προσεισμικό έλεγχο και με συντήρηση και επισκευή στα μέτρα της υποχρηματοδότησης, το ζήτημα της σχολικής στέγης είναι ιδιαίτερα οξυμένο στην περιοχή του Πειραιά και το ΚΚΕ φέρνει το ζήτημα στη Βουλή.

Με πρόσφατη Ερώτηση προς τους υπουργούς Παιδείας και Εσωτερικών αναφέρεται ειδικότερα στην Α' Δημοτική Κοινότητα του δήμου Πειραιά, την πιο πυκνοκατοικημένη Κοινότητα στον δήμο, όπου από την αρχή της σχολικής χρονιάς η Ενωση Γονέων της Α' Δημοτικής Κοινότητας μαζί με γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς της περιοχής διεκδικούν λύσεις. Μεταξύ άλλων καταγράφονται έλεγχοι μόνο οπτικοί, σχολεία σε προκάτ από το 2021, κυρίως νηπιαγωγεία και το 50ό Δημοτικό Σχολείο, χωρίς καμία ουσιαστική δέσμευση για την κατασκευή νέων, σύγχρονων, ασφαλών σχολικών κτιρίων που να καλύπτουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες. Η Ενωση Γονέων ζητά να καλυφθούν οι ανάγκες με την αξιοποίηση του Μιχαλοπούλειου, να σχεδιαστούν και να δημιουργηθούν σχολικά κτίρια σε μια σειρά οικόπεδα χαρακτηρισμένα για σχολική χρήση. Το ΚΚΕ καλεί τους υπουργούς να απαντήσουν τι μέτρα θα πάρουν για την κάλυψη των παραπάνω αναγκών επισκευής και συντήρησης, σύγχρονα ασφαλή σχολεία με ενδελεχή προσεισμικό έλεγχο και γενναία χρηματοδότηση για κατασκευή νέων σχολικών μονάδων με αξιοποίηση των χαρακτηρισμένων για σχολική χρήση οικοπέδων.

Στο μεταξύ, την 1η Απρίλη σημειώθηκε πτώση από ταβάνι σε αίθουσα της Α' τάξης του 36ου Δημοτικού Σχολείου Πειραιά εν ώρα μαθήματος, με αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό ενός μαθητή από τα θραύσματα, όπως επισημαίνεται σε άλλη Ερώτηση προς τους υπουργούς Εσωτερικών και Παιδείας. «Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η συγκεκριμένη αίθουσα συγκαταλέγεται στις πιο πρόσφατα συντηρημένες, καθώς μόλις το περασμένο καλοκαίρι είχαν πραγματοποιηθεί εργασίες χρωματισμού, γεγονός που γεννάει ερωτήματα για την ποιότητα και τον έλεγχο των εργασιών. Σημειώνουμε επίσης ότι η αίθουσα δεν βρίσκεται κάτω από ταράτσα, αλλά κάτω από άλλη αίθουσα», επισημαίνεται.

Μεταφέροντας την ανησυχία γονιών και εκπαιδευτικών, που ζητούν ουσιαστικό και καθολικό έλεγχο της σχολικής στέγης, για την ασφάλεια τη δική τους και των μαθητών, οι βουλευτές του ΚΚΕ ρωτούν τους υπουργούς Παιδείας και Εσωτερικών τι μέτρα θα ληφθούν για άμεσο ουσιαστικό έλεγχο και εργασίες συντήρησης στο σχολείο, αλλά και για αύξηση της χρηματοδότησης και ενίσχυση των τεχνικών υπηρεσιών του δήμου με το απαραίτητο μόνιμο επιστημονικό και εργατικό προσωπικό.

Με άλλη Ερώτηση προς τους υπουργούς Παιδείας και Εσωτερικών αναδεικνύεται η περίπτωση του 14ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών «Δημήτρης Πικιώνης», επί της οδού Σίνα 70, ενός ιστορικού και αρχιτεκτονικά σημαντικού σχολικού συγκροτήματος, χαρακτηρισμένου «Ιστορικού Διατηρητέου Μνημείου» και προστατευόμενου από την ισχύουσα νομοθεσία.

Ωστόσο, όπως επισημαίνεται στην Ερώτηση, «ένα μνημείο που θα έπρεπε να συντηρείται με αυξημένη ευθύνη έχει μετατραπεί σε χώρο επικίνδυνο για τους μαθητές και εκπαιδευτικούς». Ειδικότερα, έχουν σημειωθεί «περιστατικά πτώσεων σοβάδων από οροφές, πτώση κουφωμάτων με τζάμια εν ώρα μαθήματος, εκτεταμένη υγρασία και μούχλα σε αίθουσες διδασκαλίας, προβλήματα αποχέτευσης, φθορές σε προαύλια και σκάλες, ακόμα και τραυματισμοί μαθητών λόγω ακατάλληλου εδάφους. Μόνο τους τελευταίους μήνες σημειώθηκαν νέα περιστατικά πτώσης υλικών μέσα σε αίθουσες, με την αποφυγή σοβαρών ατυχημάτων να οφείλεται αποκλειστικά στην τύχη».

Τονίζεται ότι τα προβλήματα έχουν επισημανθεί επανειλημμένα από τους εκπαιδευτικούς και τον Σύλλογο Γονέων, αλλά δεν έχουν ληφθεί ουσιαστικά μέτρα και οι όποιες παρεμβάσεις περιορίζονται σε αποσπασματικές και καθυστερημένες εργασίες, που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος. Επίσης ότι το έργο «Ανακαίνιση Διατηρητέου Κτιρίου επί της οδού Σίνα 70 (14ο Δημοτικό Αθηνών)» εμφανίζεται στα εγκεκριμένα Τεχνικά Προγράμματα του δήμου Αθηναίων, με προϋπολογισμό 2.500.000 ευρώ, κάθε χρόνο από το 2019 έως και το 2025, και παραμένει ανενεργό επί σειρά ετών, ενώ η κατάσταση του σχολείου επιδεινώνεται.

«Η κατάσταση αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ευθύνη τόσο του δήμου Αθηναίων ως ιδιοκτήτη του κτιρίου όσο και των συναρμόδιων υπουργείων, ιδίως όταν πρόκειται για ένα σχολείο που λειτουργεί καθημερινά και φιλοξενεί παιδιά. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα συντήρησης ενός κτιρίου ή προστασίας ενός μνημείου. Πρόκειται πρωτίστως για ζήτημα ασφάλειας και προστασίας της ζωής εκατοντάδων παιδιών και εκπαιδευτικών», τονίζουν οι βουλευτές του ΚΚΕ που υπογράφουν την Ερώτηση, καλώντας τους αρμόδιους υπουργούς να τοποθετηθούν για τα παραπάνω και να ληφθούν μέτρα ώστε να σταματήσει η απαράδεκτη πρακτική των αποσπασματικών παρεμβάσεων, καθώς επίσης να υπάρξει ολοκληρωμένη, άμεση και ουσιαστική αποκατάσταση του κτιρίου.