Ο χώρος του «Artbox Fargani» αποδείχθηκε μικρός, καθώς γέμισαν ασφυκτικά και η πλατεία και ο εξώστης με εκατοντάδες εκπροσώπους σωματείων και φορέων οι οποίοι μετέφεραν το αγωνιστικό, μαχητικό κλίμα που υπάρχει στον εργαζόμενο λαό και στη νεολαία. Την απόφασή τους να βγουν μπροστά, δυναμικά, να μπουν στη μάχη ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τα δικαιώματά τους, τους σκοτώνει, για τα κέρδη των λίγων.

Τόσο εισηγητικά όσο και μέσα από τις παρεμβάσεις που ακολούθησαν αναδείχθηκε κυρίαρχα ότι το έγκλημα στα Τέμπη, το έγκλημα στη «Βιολάντα», τους νεκρούς και τραυματισμένους μαθητές σε σχολεία, τους πνιγμένους από τις πλημμύρες και τους απανθρακωμένους από τις φωτιές, τα γεννά η πολιτική κόστους - οφέλους, που έχει μετατρέψει σε αρένες θανάτου χώρους δουλειάς, δημόσιες υποδομές, πανεπιστήμια, σχολεία κ.ά. Και γι' αυτό δόθηκε υπόσχεση ανυποχώρητης συνέχισης του αγώνα με οδηγό το σύνθημα «'Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Την εισήγηση εκ μέρους των εργατικών σωματείων παρουσίασε ο Γιώργος Μπρανίκας, μέλος της διοίκησης του ΕΚΘ και αντιπρόεδρος του ΣΕΤΕΠΕ. Μεταξύ άλλων ανέφερε: «Δεν ξεχνάμε το έγκλημα στα Τέμπη. Δεν συγχωρούμε τους ενόχους, όσους κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα. Γιατί τα αίτια της τραγωδίας είναι εδώ.

Είναι στο έγκλημα στην Κόρδοβα, που αν και χωρίς μπάζωμα 45 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις ράγες της ευρωπαϊκής κανονικότητας. Αυτής που λέει πως τα συστήματα ασφαλείας πρέπει να ζυγιάζονται με βάση το κόστος και το όφελος, πως οι νέες τεχνολογίες θα αξιοποιούνται αν συμφέρει οικονομικά.

Είναι στα συντρίμμια της "Βιολάντα", όπου 5 μάνες δεν γύρισαν στα παιδιά τους γιατί δεν έπρεπε να χτυπηθεί η "υγιής επιχειρηματικότητα". Γιατί οι παρανομίες των βιομηχάνων γίνονται νόμιμα, μέσα από το νομικό οπλοστάσιο που τους έχουν παραδώσει όλες οι κυβερνήσεις, όλα τα κόμματα που μιλούν για "ανάπτυξη για όλους".

Είναι στα κάτεργα των χώρων δουλειάς, εκεί που 201 αδέρφια μας πήγαν στη δουλειά και δεν γύρισαν ποτέ. Γιατί τα ΜΑΠ στους ντελιβεράδες είναι "μη μισθολογικό κόστος", που θα κόψει από το κέρδος της πλατφόρμας. Τα μέτρα ασφαλείας στο εργοτάξιο και στην αποθήκη μειώνουν την παραγωγικότητα. Το 13ωρο μπορεί να θολώνει το μυαλό, να κάνει πιο εύκολο το ατύχημα, αλλά "πρέπει να βγει η δουλειά". Χώρια οι εργατικές ασθένειες που δεν καταγράφονται. Μόνο τους τελευταίους μήνες δύο εργάτες από το έργο στο flyover στο Φίλυρο πέθαναν από καρδιά, λόγω και της εντατικοποίησης.

Αλλά και στη θάλασσα νεκρών που έχει μετατραπεί η Μεσόγειος. Στη Χίο, όπου 15 "της Γης κολασμένοι" σκοτώθηκαν κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή. Θύματα μιας ενιαίας πολιτικής που έσπειρε πόλεμο και θάνατο στην πατρίδα τους για πάνω από 25 χρόνια, που διέλυσε τη χώρα τους στη βάση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Αυτή η πολιτική τούς έδιωξε από τα σπίτια τους, η ίδια πολιτική τούς δολοφόνησε ως ανεπιθύμητους στα παράλια του Αιγαίου.

Σε όλες τις περιπτώσεις τα συνδικάτα προειδοποιούσαν, οι εργαζόμενοι έβλεπαν το κακό να έρχεται. Με κινητοποιήσεις, με ανακοινώσεις, με απεργίες βαρούσαν συναγερμό για να γλιτώσουμε το κακό. Και είναι αμέτρητες οι φορές που το γλιτώσαμε γιατί οι εργάτες ενωμένοι επέβαλαν να εξασφαλιστούν μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας.

Κόντρα σε αυτούς που μετράνε κέρδη και ζημιές αντί για ανθρώπινες ζωές:

- Την εργοδοσία, που μπροστά στο κέρδος δεν υπάρχει έγκλημα που δεν θα κάνει.

- Το κράτος που είναι πέρα για πέρα εχθρικό για τον λαό, κάθε θεσμός του.

- Κόντρα στις κυβερνήσεις και στα κόμματα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ολοι αυτοί είναι που δίνουν το νομοθετικό πλαίσιο για να γίνεται νόμιμο το εργοδοτικό ξεσάλωμα. Αυτοί έκαναν νόμο τη δουλειά χωρίς ξεκούραση, που γεννά αρρώστιες και εργατικά "ατυχήματα", στην πραγματικότητα, εργοδοτικά εγκλήματα. Αυτοί ψήφισαν να ζούμε με ψίχουλα και οι εφοπλιστές να έχουν αφορολόγητο πετρέλαιο. Αυτοί δίνουν επιδοτήσεις στις βιομηχανίες και στις τράπεζες και κάνουν νόμιμο το ξεσπίτωμα ακόμα και ανθρώπων με αναπηρία.

Κόντρα και στη συνδικαλιστική μαφία, όλους εκείνους που εδώ και δεκαετίες κάνουν τη βρώμικη δουλειά του συστήματος, μετατρέποντας σωματεία σε μηχανισμούς εξαγοράς συνειδήσεων, όλα για να μάθουμε να ζούμε μέσα στην εργασιακή ειρήνη, με την πίτα στους λίγους και τα ψίχουλα στους πολλούς».

Αναφερόμενος στις αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ σημείωσε πως δεν βρέθηκε τυχαία σ' αυτή τη θέση. «Τον στήριξαν όλα αυτά τα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, με κάθε τρόπο. Οι δυνάμεις τους στο κίνημα παραμέριζαν επιμέρους διαφορές, και σαν ένα μπλοκ στέκονταν απέναντι στις ταξικές δυνάμεις. Αυτές οι δυνάμεις ενώθηκαν σαν μια γροθιά και στο συνέδριο του ΕΚΘ, υπερασπίστηκαν νοθείες με ...νεκρούς ψηφίσαντες για να μη χαθούν οι καρέκλες τους. Αυτές οι δυνάμεις εδώ και μήνες αρνούνται να συγκροτηθεί προεδρείο στην ΕΔΟΘ».

Ξεκαθάρισε πως «σήμερα απαιτείται ένα εργατικό κίνημα που θα βάζει μπροστά τις ανάγκες του λαού και των εργαζομένων. Ενα κίνημα μαχητικό, μαζικό, ενωτικό, που θα έχει ξεκάθαρη γραμμή, πως για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Που θα στοχεύει στον πραγματικό ένοχο: Τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, είτε σε συνθήκες "ειρήνης" είτε σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας.

Μόνο ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να αφήσει τους αντεργατικούς νόμους στα χαρτιά, όπως το έκανε πολλές φορές το προηγούμενο διάστημα».

Τέλος αναφέρθηκε στα κρίσιμα μέτωπα που έχουν μπροστά τα σωματεία μαζί με την προετοιμασία της μεγάλης απεργιακής συγκέντρωσης στις 28/2: Τη μάχη για να μείνει στα χαρτιά ο νόμος για τις ΣΣΕ. Το μεγάλο μέτωπο για τα ζητήματα της Παιδείας και της Υγείας, μαζί με την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς. Αλλά και τη μάχη ενάντια στην καταστολή, για την προστασία των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Και κάλεσε τα σωματεία να ορίσουν άμεσα ΔΣ και ΓΣ για να κουβεντιάσουν τα συμπεράσματα από τους αγώνες που έδωσαν. «Αυτοί να γίνουν οδηγός για τις μάχες του επόμενου διαστήματος», είπε.

Εκπρόσωποι δεκάδων σωματείων από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα με τις παρεμβάσεις τους μετέφεραν πείρα από τους αγώνες που δόθηκαν στους χώρους δουλειάς για το μεροκάματο, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για Συμβάσεις με κατοχύρωση δικαιωμάτων, ενάντια στα εργοδοτικά εγκλήματα και στο αίσχος του νομοσχεδίου για τις ΣΣΕ. Στη σύσκεψη μίλησαν και εκπρόσωποι συλλόγων αυτοαπασχολούμενων, φοιτητικών συλλόγων και του γονεϊκού κινήματος.

Από όλους τονίστηκε ότι τις επόμενες μέρες θα πρέπει να σημάνει συναγερμός παγκινητοποίησης, ώστε άμεσα να συνεδριάσουν τα ΔΣ, να κάνουν Γενικές Συνελεύσεις, να σχεδιάσουν συγκεκριμένο πρόγραμμα μαζικού ανοίγματος προκειμένου το κάλεσμα των σωματείων και των φορέων να φτάσει παντού, σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο μόρφωσης. Να ανοίξει παντού η συζήτηση για τη σημασία που έχει στις 28 Φλεβάρη να πλημμυρίσει η Θεσσαλονίκη από τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, που θα απεργούν, θα διαδηλώνουν, θα διεκδικούν με το σύνθημα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» και θα απαιτούν να πληρώσουν οι ένοχοι, που έχουν βάλει τις ζωές τους στο ζύγι κόστους - οφέλους.

Από τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών συμμετείχαν στη σύσκεψη ο πρόεδρός του, Παύλος Ασλανίδης, και η γραμματέας, Ελένη Βασάρα, η οποία πήρε και τον λόγο.

Αναφέρθηκε στους μεγάλους αγώνες που έγιναν και οι οποίοι «εμπόδισαν και εμποδίζουν την τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης που ξεδιπλώθηκε από την πρώτη στιγμή μετά το έγκλημα. Δείχνουν τον πραγματικό ένοχο, την πολιτική του κέρδους, που γεννά και συγκαλύπτει εγκλήματα».

Σημείωσε ότι «έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στο εργατικό - λαϊκό κίνημα και στον αγώνα του. Είναι και δικός μας αγώνας. Είμαστε και εμείς κομμάτι του, εργαζόμενοι που ήρθαμε αντιμέτωποι με το πιο απάνθρωπο πρόσωπο αυτού του συστήματος. Αλλά δεν θα μας λυγίσουν, ούτε θα μας εξαπατήσουν.

Γιατί πραγματική δύναμη και αντοχή στον αγώνα μας δίνουν η συμπαράσταση, ο ασταμάτητος, διαρκής αγώνας των εργαζομένων, των φοιτητών, όλου του λαού μέσα από τους συλλόγους, τα σωματεία και τους φορείς τους. Αυτός ο αγώνας αντιπαλεύει το σχέδιο συγκάλυψης σε όλα τα επίπεδα, και κυρίως με αυτόν τον αγώνα αποκαλύπτεται ο μεγάλος ένοχος για το έγκλημα στα Τέμπη, ο ίδιος που κρύβεται πίσω από τα δεκάδες καθημερινά "Τέμπη", από τους χώρους δουλειάς, τα νοσοκομεία και τα σχολεία μέχρι τα αεροδρόμια.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας και για την τιμωρία όλων των ενόχων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται!

Συνεχίζουμε και απέναντι στην προσπάθεια συγκάλυψης που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, και θα ενισχύεται στην πορεία προς τη δίκη στις 23 Μαρτίου 2026.

Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι τη δικαίωση, που είναι αφενός η τιμωρία όλων των ενόχων και αφετέρου η εξάλειψη των αιτιών που μπορούν να οδηγήσουν σε νέα "Τέμπη".

Μαζί με το εργατικό - λαϊκό κίνημα, τους φοιτητικούς συλλόγους, δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις και στις 28 Φλεβάρη να ακουστεί ξανά δυνατά σε όλη την Ελλάδα το "ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας"!

Για να μην υπάρξουν νέα "Τέμπη", να μη θρηνήσουν κι άλλοι γονείς τα παιδιά τους, άλλοι άνθρωποι τους αγαπημένους τους!

Δεν ξεχνάμε! Δεν συγχωρούμε! Θα το πάμε μέχρι τέλους!».