Στις 28 Φλεβάρη ο «ειρηνοποιός» Τραμπ σε συνεργασία με τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου εξαπέλυσαν νέα επίθεση κατά του Ιράν. Ποια ήταν η δικαιολογία αυτή τη φορά;

Μήπως το ότι επιτέθηκε πρώτο το Ιράν; Οχι βέβαια, αν και κάποιος που παρακολουθεί τις εξελίξεις μέσα από τα συστημικά ΜΜΕ, θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει σ' αυτό το συμπέρασμα!

Μήπως τότε γιατί το Ιράν έχει στην κατοχή του πυρηνικά όπλα; Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα δεδομένα (Μάρτιος 2026) από τον ΟΗΕ καθώς και τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ), το Ιράν δεν κατέχει πυρηνικά όπλα, παρά μονάχα ένα πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Είναι στο μεταξύ τραγελαφικό το γεγονός ότι οι δύο χώρες που βομβαρδίζουν το Ιράν έχουν στην κατοχή τους πυρηνικά όπλα!

Μήπως τότε για τα δικαιώματα των γυναικών και γενικότερα του ιρανικού λαού, τα οποία καταπατώνται από το θεοκρατικό κράτος του Ιράν; Αυτή κι αν είναι αστεία δικαιολογία, όταν μάλιστα από τα πρώτα χτυπήματα των ΗΠΑ - Ισραήλ ήταν ένα σχολείο θηλέων, δολοφονώντας 165 νέα κορίτσια! Για να μην σχολιάσουμε το γεγονός ότι ο ίδιος ο Τραμπ έχει εξαπολύσει ανελέητο ανθρωποκυνηγητό μέσα στην Αμερική κατά οποιουδήποτε έχει σκούρο χρώμα ή δεν μιλά καθαρά αμερικάνικα, αλλά ακόμα και εναντίον όσων τολμούν να τους υπερασπίζονται! Ταυτόχρονα, ο έτερος επιτιθέμενος, το Ισραήλ, είναι ένα κράτος απαρτχάιντ, καταπατώντας εδώ και δεκαετίες τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, αλλά και του ίδιου του λαού του.

Επειδή όλες αυτές οι δικαιολογίες εύκολα πέφτουν στο κενό, είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται απλά για μια ραγδαία κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για να προωθηθούν με πολεμικά μέσα οι στόχοι των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ισραήλ, σε μια περιοχή που τα δικά τους σχέδια κοντράρονται με αυτά της Κίνας και της Ρωσίας, μιας και το Ιράν αποτελεί το χερσαίο τμήμα του κινέζικου δρόμου του μεταξιού (ανταγωνιστικός του ινδικού δρόμου), ενώ είναι από τους βασικούς προμηθευτές πετρελαίου της Κίνας και διατηρεί σημαντικές γεωπολιτικές σχέσεις με τη Ρωσία. Οι δρόμοι μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων χαράσσονται με το αίμα των λαών. Ξεκίνησε με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ακολούθησε η χερσαία εισβολή στον Λίβανο, είχαμε την αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία και τώρα η επίθεση στο Ιράν.

Αυτός ο πόλεμος δεν είναι του ελληνικού λαού. Συμφέρον του λαού είναι να δυναμώσει παντού η πάλη ενάντια στις αιτίες και τους πραγματικούς ενόχους του ιμπεριαλιστικού ολέθρου. Ο ελληνικός λαός πρέπει να απαιτεί να απεμπλακούμε από κάθε συμμετοχή, είτε υποστηρικτική είτε ακόμα και ενεργή αν προκύψει. Να ξεκουμπιστούν οι βάσεις του θανάτου. Να επιστρέψουν τα τμήματα των ενόπλων δυνάμεων και τα μέσα που βρίσκονται εκτός συνόρων. Να γυρίσουν ασφαλείς στα σπίτια τους όλοι οι εργαζόμενοι που βρίσκονται στις εμπόλεμες περιοχές. Να διακοπεί κάθε στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Δεν θα πρέπει να υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη στις στρατηγικές της κυβέρνησης που μας εμπλέκει όλο και πιο βαθιά στον όλεθρο, όπως και καμιά εμπιστοσύνη στα κόμματα που στηρίζουν ή ανέχονται τη συγκεκριμένη πολιτική.

Δε θέλουμε να συνθλιβούμε στις μυλόπετρες των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τους.

Η ελληνική κυβέρνηση, συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχει θέσει στη διάθεση των Ευρωατλαντικών συμμάχων κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές και εγκαταστάσεις. Βάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια αξιοποιούνται για την στήριξη στρατιωτικών επιχειρήσεων, ενώ ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν σε αποστολές εκτός συνόρων, από τη Μεσόγειο μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η χώρα μετατρέπεται έτσι σε πολεμικό ορμητήριο, γεγονός που όχι μόνο δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, αλλά τον εκθέτει σε σοβαρούς κινδύνους.

Η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτές τις αποστολές δεν έχει καμία σχέση με την άμυνα της χώρας ή την προστασία της ειρήνης. Αντίθετα, αποτελεί μέρος των ανταγωνισμών για τον έλεγχο ενεργειακών δρόμων, αγορών και γεωπολιτικής επιρροής. Στο πλαίσιο αυτό, οι λαοί μετατρέπονται σε πιόνια μιας σκληρής αντιπαράθεσης μεταξύ ισχυρών κρατών και συμμαχιών, ενώ πληρώνουν βαρύ τίμημα σε αίμα, προσφυγιά και καταστροφή.

Ταυτόχρονα, η αξιοποίηση ελληνικών στρατιωτικών υποδομών από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ενισχύει ακόμα περισσότερο τη στρατιωτική παρουσία και τις επιχειρησιακές δυνατότητες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή. Η μετατροπή της χώρας σε κόμβο στρατιωτικών επιχειρήσεων αυξάνει τον κίνδυνο να αποτελέσει στόχο σε περίπτωση γενικευμένης σύγκρουσης.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, γίνεται επιτακτική η ανάγκη να δυναμώσει η φωνή του λαού ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο. Οι εργαζόμενοι, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τις στρατιωτικές επεμβάσεις. Αντίθετα, καλούνται να πληρώσουν το κόστος με οικονομικές θυσίες, ανασφάλεια και κινδύνους για την ίδια τους τη ζωή.

Παράλληλα, πρέπει να τερματιστεί η χρήση των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων και των ελληνικών υποδομών για τη στήριξη πολεμικών επιχειρήσεων. Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί ως ορμητήριο για επιθέσεις εναντίον άλλων λαών. Η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή δεν μπορούν να εξασφαλιστούν με περισσότερους εξοπλισμούς και πολεμικές επεμβάσεις, αλλά με την πάλη των λαών ενάντια στους σχεδιασμούς που γεννούν τους πολέμους.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται να δυναμώσει το αντιπολεμικό κίνημα, η διεκδίκηση για μια πολιτική που θα βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού. Να απεμπλακεί τώρα η Ελλάδα από τον πόλεμο. Να επιστρέψουν όλες οι μονάδες και να πάψει η χώρα να συμμετέχει στους επικίνδυνους σχεδιασμούς που απειλούν την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Η ειρήνη και η ασφάλεια των λαών δεν μπορούν να οικοδομηθούν πάνω στα ερείπια των πολέμων. Μπορούν να κατακτηθούν μόνο μέσα από την κοινή πάλη των λαών ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τις πολιτικές που τους τροφοδοτούν. Και σε αυτήν την κατεύθυνση ο ελληνικός λαός έχει λόγο και δύναμη να επιβάλει τη δική του επιλογή: Καμία εμπλοκή στους πολέμους των ισχυρών.

Εμείς οι ένστολοι, εν ενεργεία και απόστρατοι, πρέπει να είμαστε αρωγοί του λαού και της νεολαίας μας στον αγώνα του για την άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από το σφαγείο του πολέμου.