Από την άλλη, όμως, εξίσου επικίνδυνος είναι και ο όποιος εφησυχασμός. Οπως και οι δραματικές ελλείψεις στις απαραίτητες υποδομές του τομέα της Δημόσιας Υγείας, που δεν επιτρέπουν τη συστηματική παρακολούθηση και τον ουσιαστικό έλεγχο της πορείας του φαινομένου. Για παράδειγμα, στο Ινστιτούτο Αναφοράς στο Κέντρο Λοιμωδών και Παρασιτικών Νοσημάτων Θεσσαλονίκης - το μοναδικό διαπιστευμένο κέντρο στην Ελλάδα, που μπορεί να κάνει τις σχετικές εξετάσεις - εργάζονται μόνο δύο (2) επιστήμονες. Και, βέβαια, είναι αδύνατο να ανταποκριθούν στον όγκο της εργασίας που παρουσιάζεται τελευταία και συνεχώς αυξάνεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Τρίτη έφτασαν στο Κέντρο για εξέταση εκατόν δέκα (110) δείγματα νεκρών πουλιών από διάφορες περιοχές της χώρας και την Τετάρτη προστέθηκαν σ' αυτά άλλα 47.
Αραγε, χρειάζεται τόσο πολλή σκέψη το ζήτημα και δεν προχωρούν αμέσως οι αρμόδιοι στην έκτακτη ενίσχυση του Κέντρου, ώστε να ανταποκριθεί με επάρκεια στις επείγουσες ανάγκες;
«Τα "πουλιά" του Aλφρεντ Χίτσκοκ επαληθεύονται. Με παραγωγούς τα ερευνητικά κέντρα της πολεμικής βιομηχανίας και με κομπάρσους τις αναλώσιμες ψυχές αυτής της γης. Γιατί, μη μου πείτε πως έτσι ξαφνικά οι κλώσες άρχισαν να βγάζουν καρκίνο αντί για αβγά! H προοπτική εμφάνισης και ραγδαίας εξάπλωσης ανεξέλεγκτων θανατηφόρων ιών είναι τόσο ανατριχιαστική όσο όλες οι ταινίες τρόμου της Αμερικής. Μακάρι να πέσω έξω, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ο Νοστράδαμος θα μας βλέπει από ψηλά και θα γελάει. Οπως πάμε, το μεταλλαγμένο Δυτικό δίποδο θα στρώνει το τραπέζι του με όλα τα καλά, αλλά δε θα τολμάει ακόμα και ένα ψίχουλο να φάει. Από τη στιγμή που η επιστήμη διαπλέκεται τόσο ερωτικά και τόσο ηδονικά με την τυφλή, ανελέητη και ακόρεστη πολυεθνική φαρμακοβιομηχανία, ε, τότε, κάθε είδος τροφής μπορεί να μεταλλαχτεί σε πυρηνική βόμβα. Εδώ που φτάσαμε τα εμβόλια είναι ασπιρίνες. H θεραπεία είναι μόνο μία. Σκοτώνεις τον ιμπεριαλισμό, σώζεις τον Ανθρωπο!»
Του Δημήτρη Δανίκα από τη χtεσινή «στήλη άλατος» των «Νέων»
«Πρέπει και οι πολίτες να καταλάβουν ότι πρέπει το κράτος να βοηθήσει τους επιχειρηματίες και να δώσει κίνητρα. Και όλοι μας πρέπει να έχουμε μια άλλη νοοτροπία, πιο φιλική στην επιχειρηματική δραστηριότητα και θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι και η οικονομία μας πολλές φορές χρειάζεται γενναίες, τολμηρές και γρήγορες αποφάσεις. Και από τη στιγμή που έγινε η αλλαγή στη διακυβέρνηση του τόπου, προς αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε». Τάδε έφη ο βουλευτής της ΝΔ Αρης Σπηλιωτόπουλος και φυσικά δεν προκαλούν καμία έκπληξη, αφού αυτή είναι η κυρίαρχη πολιτική της ΝΔ. Ομως, ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, που αγωνίζεται φιλότιμα για την υπουργοποίησή του, δε σταματά εκεί. Τολμά και θέτει τα επόμενα βήματα που είναι απλά θέμα χρόνου να τα υλοποιήσει η γαλάζια διακυβέρνηση. Ζητά ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις στους φορολογικούς συντελεστές για τις επιχειρήσεις, επειδή αυτές που έχουν δοθεί είναι «παρωνυχίδα» (σ.σ. μιλάμε για 10 μονάδες - από το 35% στο 25%!). Παράλληλα, επιτίθεται κατά των εργαζομένων που ζητούν μεγαλύτερους μισθούς, γιατί έτσι «μπλοκάρουν την όποια πολιτική απόφαση διευκολύνει τη δήθεν για αυτούς "εχθρική" επιχειρηματική δραστηριότητα» και επιπλέον οι επιχειρήσεις φεύγουν και πάνε σε άλλες χώρες και κλείνουν τα εργοστάσια... Δεν αμφιβάλλουμε ότι το μέλλον του φέρελπι γαλάζιου στελέχους είναι λαμπρόν... Εκτός και τον προλάβουν ανεπιθύμητες εξελίξεις...
Προς στιγμή, νομίζαμε ότι πρόκειται για θεωρητικό λάθος, αλλά τελικά, είναι απλώς οι αντιφάσεις των πολιτικών - συνδικαλιστικών επιλογών που αναγνωρίζουν το πρόβλημα, αλλά αρνούνται τη σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική. Ο λόγος για την πλειοψηφία που δημιουργήθηκε στην ΟΛΜΕ (ΠΑΣΚ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ - ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ) και την εισήγηση που αυτή κατέληξε και «κατέβασε» στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ. Στο κείμενο αυτό, σημειώνεται ότι οι σύγχρονες κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της «καπιταλιστικής ανασυγκρότησης». Παρακάτω το πρόβλημα της «καπιταλιστικής ανασυγκρότησης», γίνεται πρόβλημα της μιας μόνο μορφής καπιταλιστικής διαχείρισης της «ανασυγκρότησης» και συγκεκριμένα των «νεοφιλελεύθερων πολιτικών» και λίγο παρακάτω το πρόβλημα εντοπίζεται πλέον στην «πολιτική λιτότητας» της κυβέρνησης.
Μετά από μια τέτοια ανάλυση, είναι επόμενο στο διά ταύτα να προτείνονται αγώνες για την ανατροπή «αυτής της πολιτικής», δηλαδή της νεοφιλελεύθερης και δίνονται ευχές για αναδιανομή του εισοδήματος. Τι θα προκύψει από την ανατροπή του «νεοφιλελευθερισμού» και ποιος θα κάνει την αναδιανομή του εισοδήματος; Προφανώς, μια σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της «καπιταλιστικής ανασυγκρότησης»...
Υ.Γ.: Αφού το πρόβλημά τους είναι απλά και μόνο διαχειριστικό και αφού τον καπιταλισμό τον έχουν δεδομένο και δεν έχουν καμιά διάθεση να συγκρουστούν μαζί του, γιατί κοροϊδεύουν τον εαυτό τους μιλώντας για «καπιταλιστική ανασυγκρότηση»;
Αφού είναι έτσι τα πράγματα, μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει πώς γίνεται και η σκανδαλολογία είναι μονίμως στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, όπου ποτέ δε βρίσκουν θέση τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου;
Πώς συμβαίνει, δηλαδή, και παρασύρονται σχεδόν οι πάντες σε τέτοιου είδους «κόντρες»; Κάποιος κρυφός μηχανισμός τους ξεγελάει, ή, μήπως, δεν μπορούν να συγκρατήσουν τους εαυτούς τους;
Κοντά, όμως, είναι η συζήτηση του προϋπολογισμού (άλλωστε γι' αυτό και η συνάντηση Καραμανλή - Αλογοσκούφη), οπότε εύκολα θα διαπιστώσει κανείς ποιος θέλει όντως να μιλήσει για τα προβλήματα και ποιος θέλει να σκανδαλολογήσει.
ΣΑΝ ΠΩΛΗΤΗΣ σε ...λαϊκή αγορά εμφανίστηκε χτες ο υπουργός Ανάπτυξης, Δημήτρης Σιούφας, σε συνέδριο του «Εκόνομιστ», διαλαλώντας τα προϊόντα του, που δεν είναι άλλα από τις περίφημες συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.
Μίλησε για «μεγάλες ευκαιρίες», «διευκολύνσεις» στις επιχειρήσεις και άλλα τέτοια «ελκυστικά», δείχνοντας ιδιαίτερα αγχωμένος, προκειμένου να διατεθεί το «προϊόν» στην αγορά.
Πάντως, οι ...ξεπουληματικές προθέσεις - τουλάχιστον - των κυβερνώντων είναι αδιαμφισβήτητες. Αλλωστε, όπως όλοι γνωρίζουν, για του είδους αυτού τα έργα, έχουν ήδη θέσει υπό αναίρεση, τόσο τα δικαιώματα των εργαζομένων, όσο και τις αμοιβές και τους όρους εργασίας. Και πέραν αυτών, είναι διατεθειμένοι να κάνουν κι άλλες παραχωρήσεις.
Ακόμη και το τι έργα θα γίνουν το συζητάνε και η επιλογή των τελευταίων μόνο με κριτήρια του τι πραγματικά χρειάζεται η χώρα δε θα γίνεται.
Το μόνο πρόβλημα βρίσκεται στο ότι αυτό που πουλάνε δεν είναι δικό τους. Πρόκειται για περιουσία του ελληνικού λαού και για τα δικαιώματά του.