α) Οτι θα χρειαζόταν ενδεχομένως να γίνει νωρίτερα, δεδομένου της μεγάλης ανάπτυξης της ΚΝΕ κατά την περίοδο 1998 - 2000 και άρα την ανάγκη αντιμετώπισης ζητημάτων καθοδήγησης, λειτουργίας κτλ.

β) Οτι αυτή η περίοδος βρίσκει, πάλι κατά τη γνώμη μου, πιο έτοιμο το Κόμμα μας και από άποψη εμπειρίας και από άποψη αποφάσεων, ντοκουμέντων.

Συμφωνώ με τις Θέσεις, μια συμφωνία που έχει να κάνει και με τη διατύπωση, ή καλύτερα, το φωτισμό πλευρών και ζητημάτων, δυσκολιών και παραλείψεων. Συμφωνία που έχει να κάνει με τους βασικούς άξονες όπου το Κόμμα θέλει να προσανατολίσει τη δουλιά του, όπως με το επεξεργασμένο πλαίσιο αιτημάτων πάλης.

Θέλω να σταθώ σε ορισμένα ζητήματα που νομίζω δίνουν ένα στίγμα. Υπάρχουν πολλά περισσότερα, όμως κάποια τα θεωρώ - αν όχι πιο σημαντικά - είτε πιο «ανησυχητικά» είτε που - κατά τη γνώμη μου - προκαλούν και άλλα με τη σειρά τους.

Στο κείμενο των Θέσεων αναφέρεται: «Ιδιαίτερος στόχος της Συνδιάσκεψη είναι να κατανοηθεί από όλα τα καθοδηγητικά όργανα, ξεκινώντας από την ΚΕ έως την ΚΟΒ, ότι τα σύγχρονα προβλήματα της νεολαίας και του κινήματός της είναι ευθύνη πριν από όλα του Κόμματος». Και παρακάτω: «... όσο πιο υπεύθυνο γίνεται το ΚΚΕ απέναντι στη νεολαία και τα προβλήματά της τόσο πιο ικανό και αποτελεσματικό θα γίνεται στην ιδεολογικοπολιτική καθοδήγηση της ΚΝΕ, στη δημιουργία προϋποθέσεων να παίξει αυτή τον δικό της υπεύθυνο πρωτοπόρο ρόλο». Από εκεί νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε. Πώς, δηλαδή, δε θα αφήσουμε τα πάντα για το Κόμμα, αλλά θα πάρουμε ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης και εμείς (κομματικά στελέχη με χρέωσή μας τη δουλιά στη νεολαία). Αρα με ποιο τρόπο καθοδηγούμε τα στελέχη του Κόμματος που δουλεύουμε στην ΚΝΕ, παρακάτω τις οργανώσεις.

Ενα κομβικό θέμα θεωρώ πως έχει να κάνει με τη διαπαιδαγώγηση των μελών της Οργάνωσης: Πολλές φορές συζητάμε σε όργανα, άλλες πάλι μόνος μου σκέφτομαι το γεγονός με τι απαιτητικότητα πάμε παρακάτω. Τι θέλω να πω; Ενας από τους βασικούς στόχους της Συνδιάσκεψης είναι πώς θα συμβάλλουμε στην ανάπτυξη ενός ρωμαλέου νεολαιίστικου κινήματος στο πλευρό του εργατικού κινήματος. Πώς η νεολαία θα πάρει τη θέση της στο Μέτωπο. Πόσα όμως μέλη της Οργάνωσης (με καθοδηγητική ευθύνη δική μας) έχουν κατακτήσει ότι το κύριο καθήκον μας πάντοτε και σήμερα ως νέοι κομμουνιστές είναι αυτή ακριβώς η οργάνωση του κινήματος της νεολαίας; Και φυσικά τι συνεπάγεται αυτό, τι εξοπλισμό θα πρέπει να δώσουμε σε κάθε σύντροφο, για να μπορέσει και να κατανοήσει αυτό το βασικό καθήκον, αλλά και να αντεπεξέλθει στην ένταση της ταξικής πάλης;

Κάπου εδώ μπαίνει το ζήτημα της επαναστατικής λειτουργίας της Οργάνωσης. Να σκύψουμε στις αποφάσεις του 8ου Συνεδρίου της ΚΝΕ, όπου 2 βασικοί άξονες είχαν να κάνουν με το ποιοτικό ανέβασμα της καθοδηγητικής μας δουλιάς, αλλά και τα βήματα που θα πρέπει να κάνουμε στο περιεχόμενο των Οργανώσεων Βάσης και τη λειτουργία τους. Αυτό όμως δεν είναι πάντα αρκετό. Αν πάρουμε σαν παράδειγμα τις μαθητικές Οργανώσεις Βάσης, αλλά και εκείνες των ΑΕΙ και ΤΕΙ: πόσο παρακολουθούνται και καθοδηγούνται από τις αντίστοιχες Κομματικές Οργανώσεις Βάσης; Τι βοήθεια δίνουν οι ΚΟΒ στις αντίστοιχες ΟΒ στην οξυμένη πολιτική και ιδεολογική καθημερινή αντιπαράθεση με καθηγητές, ιδεολογήματα, συγγράμματα και άλλες δυνάμεις; Αλλά το σημαντικότερο: Πόσο έρχονται σε επαφή από την πρώτη μέρα της κνίτικης ηλικίας τους π.χ. οι μαθητές με το Κόμμα για να διαπαιδαγωγηθούν και πόσο φροντίζουμε γι' αυτό; Είναι μια βασική αδυναμία, αυτή της αντιστοίχισης κάθε ΚΟΒ με την ΟΒ, που αν λυθεί παρασέρνει και στο διάβα της πολλά ακόμα προβλήματα και προλαμβάνει σωρό άλλα.

Τι βάρος δίνουμε σε 2 ακόμα ζητήματα: α) Το καταστατικό της Οργάνωσης λέει ότι ο ορίζοντας του μέλους της ΚΝΕ είναι να φέρει μια ημέρα τον τιμημένο τίτλο του μέλους του ΚΚΕ. Δεν υπάρχει ο σχεδιασμός ούτε η αντίστοιχη διαπαιδαγωγητική δουλιά. Με αποτέλεσμα να είναι λιγοστές οι στρατολογίες στο Κόμμα από την κύρια πηγή του, την ΚΝΕ και αναντίστοιχες με τη μαζικότητα της Οργάνωσης. Και το πιο ανησυχητικό: Να ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολλές περιπτώσεις νέων ανθρώπων που ξεπερνούν τα 25 - 28 χρόνια τους να μη στρατολογούνται στο Κόμμα, εξαιτίας αυτής της μη σχεδιασμένης ανάλογα δουλιάς και να απομακρύνονται από την οργανωμένη ζωή και πάλη, όχι όμως και από το ΚΚΕ.

Δεδομένου ότι σε κάποιες περιπτώσεις αργεί η εισαγωγή των νέων στην παραγωγική διαδικασία θεωρώ ότι σε αυτές τις περιπτώσεις - εκτός των αυτονόητων - πρέπει να ρίχνουμε ιδιαίτερο βάρος στη διαπαιδαγώγηση, τη διάπλαση προσωπικοτήτων, την καλλιέργεια. Και έχει να κάνει με 3 πλευρές το θέμα αυτό:

• Την ιστορία του Κόμματος και του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος
• Τη δουλιά μας στις μικρότερες ηλικίες και ειδικά στα Γυμνάσια
• Το πού θα πρέπει να ρίξουμε ένα επιπλέον βάρος

Ιστορία: Είναι δεδομένο ότι ενδιαφέρει και συγκινεί. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Εχει να κάνει με την υπεράσπιση του Σοσιαλισμού που «δε γνωρίσαμε», και το θέτω έτσι από την άποψη ότι οι νέοι άνθρωποι δε γνωρίζουν τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού, επομένως πώς θα νιώσουν την ανάγκη να τον υπερασπιστούν, να θεωρούν ότι ο καπιταλισμός δεν είναι νομοτέλεια; Αυτό είναι ένας σοβαρός όγκος δουλιάς, που πρέπει να συμπεριλάβει όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, και ειδικά τους νέους εργαζόμενους. Και εδώ χρειάζεται και η αξιοποίηση της Σύγχρονης Εποχής και του ιστορικού αρχείου ενδεχομένως. Χρειάζονται σημαντικές πρωτοβουλίες του Κόμματος με σχεδιασμό και στόχους μετρήσιμους ανά δήμο, ανά νομό και όχι μόνο στα πλαίσια της Οργάνωσης (αν και εκεί είναι απαραίτητο) αλλά και πλατιά. Να γίνει μέλημα των συλλόγων γονέων, των συνδικάτων, των φοιτητικών συλλόγων, όπου τέλος πάντων έχουμε πλειοψηφία είτε δυνάμεις. Είναι τεράστια και σε βάθος χρόνου η επένδυση που κάνει ο ταξικός αντίπαλος στο ζήτημα παραχάραξης ή επαναχάραξης της ιστορίας από τα χρόνια κιόλας του Δημοτικού.

Δουλιά στα Γυμνάσια: Χωρίς να το περιορίζω εδώ (με την έννοια ότι αναφέρομαι και στα Λύκεια) θεωρώ ότι το ζήτημα με τη διαπαιδαγωγητική δουλιά, την παρέμβαση σε αυτές τις ηλικίες και μια σειρά άλλα πράγματα, πρέπει να στραφεί στους Συλλόγους Γονέων και κηδεμόνων... Αντιμετωπίζουμε καθημερινά προβλήματα από παιδιά που αρνούνται να ενταχθούν στις γραμμές της ΚΝΕ θέτοντας δυσκολίες με το σπίτι τους. Ακόμα σε ζητήματα αυταρχισμού, πληροφόρησης, παρέμβασης, περάσματος της πολιτικής σου, λόγω αυτής της αδύναμης παρέμβασης στο θέμα των γονέων, της οικογένειας. Αν δε δώσουμε μάχη σε αυτούς τους χώρους να παρέμβουμε δυναμικά, με τις δυνάμεις του Κόμματος που έχουν παιδιά να συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια, να είναι από κοντά, να παρεμβαίνουν και σε άλλους γονείς, μερικές φορές θα είναι σαν να παλεύουμε απέναντι σε κύματα επίθεσης.

Πού χρειάζεται να ρίξουμε το επιπλέον βάρος: Βασικό ζήτημα στην απόφαση του 8ου Συνεδρίου της ΚΝΕ ήταν να υπάρξει ένα ισχυρό μορφωτικό ρεύμα στις γραμμές μας. Να το δούμε αντίστοιχα με την απόφαση του 17ου Συνεδρίου του Κόμματος για την ιδεολογική δουλιά στις γραμμές μας. Τι επικρατεί όμως σήμερα; Απαξίωση για το διάβασμα, τη μελέτη. Το συναντάμε και σε οργανωμένες δουλιές (π.χ. τώρα με τη μελέτη των Θέσεων) ή στο διάβασμα του «Ριζοσπάστη». Το συναντάω και εγώ ως εκπαιδευτικός και συνολικά και από τα ίδια τα μέλη της ΚΝΕ. Πώς όμως αντιμετωπίζουμε πολλές φορές την ιδεολογική δουλιά; Πολλές φορές μπαίνει ένας καλός σχεδιασμός που όμως μένει εκεί γιατί υπάρχουν τα «τρέχοντα», τα «καθημερινά». Αντιμετωπίζουμε δηλαδή την ιδεολογική δουλιά ως ένα παραπάνω καθήκον και όχι σαν τη βασικότερη πτυχή της καθοδηγητικής μας δουλιάς. Ή, ας πούμε, λέμε για εκλαΐκευση της μαρξιστικής λενινιστικής ιδεολογίας. Δε φτάνει να το πούμε, ούτε να μπει μόνο ένας καλός σχεδιασμός. Χρειάζεται να κατακτηθεί από τις νέες ηλικίες ότι ένας από τους τρόπους για να χτυπηθεί σήμερα η άρχουσα τάξη είναι η ενίσχυση της μελέτης, του διαβάσματος, της γνώσης που είναι δύναμη. Αλλωστε, το σύνθημα του 31ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του Οδηγητή: «Μαθαίνουμε την αλήθεια αλλάζουμε τον κόσμο» είναι τόσο κοντινό, με τόσα συμπεράσματα και πετυχημένο.

Προσωπικό παράδειγμα του κομμουνιστή: Η διαδικασία κατάκτησης της πείρας έρχεται μέσα από την πείρα, επομένως και μέσα από τη θέση (κυριολεκτικά αλλά και χρονικά) καθενός στην παραγωγική διαδικασία. Δεν έρχεται από μόνη της. Επηρεάζεται όμως καθολικά από το σύστημα αξιών που δίνει σήμερα στο νέο άνθρωπο είτε η αστική τάξη είτε εμείς. Αρα σημαντικό ζήτημα είναι η παρέμβασή σου ως Κόμμα, αλλά και το προσωπικό παράδειγμα καθενός μέλους του ΚΚΕ.

Εδώ όμως υστερούμε σε διάφορα ζητήματα. Μπαίνει, πολύ σωστά το ζήτημα να έχουμε μπροστά μας το σύνθημα «Πρωτοπόροι στη μόρφωση - πρωτοπόροι στον αγώνα». Πόσες όμως φορές δε βλέπουμε στελέχη να μην ολοκληρώνουν τις σπουδές τους ή μαθητές που να μένουν στην ίδια τάξη; Πού όμως βρίσκεται εδώ η αντίστοιχη βοήθεια αλλά και βαρύτητα από πλευράς Κόμματος;

Ή ακόμα (και εκεί κυρίως) όπως ο κομμουνιστής θα πρέπει να είναι πρωτοπόρος και να δίνει το αγωνιστικό παράδειγμα και την ανυπότακτη στάση ζωής αντίστοιχα θα πρέπει έτσι να λειτουργούμε στα νεαρά μέλη της ΚΝΕ, να τους εμπνέουμε. Εκεί φαίνεται καθαρά ότι εμείς τα κομματικά μέλη μερικές φορές οφείλουμε να διαπαιδαγωγούμε, να δίνουμε το πρωτοπόρο παράδειγμα.

Εχοντας μπροστά μας και τα «δύο καμπανάκια», όπως χαρακτηριστικά λέει και η συντρόφισσα η Αλέκα Παπαρήγα, που χτυπούν για το Κόμμα μας (ηλικιακή και κοινωνική σύνθεση - κατάσταση στο νεολαιίστικο κίνημα) πρέπει να αναβαθμίσουμε τη δουλιά μας και ως Κόμμα και κάθε κομματικό μέλος ξεχωριστά. Να δούμε ακόμα καλύτερα αυτό που λέμε ιδεολογική δουλιά, με σχέδιο και μετρήσιμα αποτελέσματα, ταυτόχρονα όμως με τη δουλιά με μαζικούς όρους, την προπαγάνδιση του προγράμματος του Κόμματος, τη δημιουργία μιας μορφωτικής και πολιτιστικής δραστηριότητας πλατιάς. Για να βρει απήχηση και να πάμε θαρρετά στη νεολαία λέγοντας και αποδεικνύοντας πως «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός είναι ο νέος κόσμος, ο Σοσιαλισμός».

Βασίλης Βούλγαρης

Γραφείο Πόλης Οργάνωσης Αθήνας της ΚΝΕ

Οι παρακάτω σκέψεις αποτελούν καρπό συζήτησης και προβληματισμού που έγινε μαζί με το σύντροφο Γιώργο από το Πουρί. Ο Γιώργος «έφυγε» ξαφνικά την Κυριακή 9/10/05, στα 27 του, από τροχαίο. Εκτός από τον πόνο και το μεγάλο κενό άφησε πίσω του την υποχρέωση της συνέχισης της πάλης, πόσο μάλλον όταν αυτή σχετίζεται με το αύριο του κινήματος, με το αύριο του λαού.

Εκ των πραγμάτων, όταν γίνεται λόγος για τη δράση του Κόμματος στη νεολαία, δεν μπορεί παρά να αφορά την προοπτική του κινήματος, του Κόμματος, άρα συνδέεται στενά με τη στρατηγική του σύμφωνα και με τη λαϊκή ρήση «ό,τι σπείρεις θα θερίσεις».

Εδώ μπαίνει το ζήτημα: Είναι η νεολαία προετοιμασμένη να αποκρούσει τη γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου, να αντιληφθεί το βάθος των αλλαγών, το ρόλο της στο λαϊκό κίνημα;

Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις αφορούν, στοχεύουν ιδιαίτερα, ξεκινούν από τη νεολαία και τις γυναίκες για να επεκταθούν στην κοινωνία. Το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται την ηλικία και το φύλο των ανθρώπων, για να εντείνει την ταξική εκμετάλλευση, να χειραγωγήσει ευκολότερα συνειδήσεις. Η προώθησή τους γίνεται με βάση την ιδεολογία της αγοράς, καλλιεργούνται αυταπάτες, πατούν πάνω στην κοινωνική ανωριμότητα των νέων ηλικιών, στην απειρία από την εργασιακή διαδικασία, στο ότι οι νέοι δε γνωρίζουν πλέον σε μικρό ή μεγάλο βαθμό κατακτήσεις του λαού, κοινωνικές, δημοκρατικές.

Παράδειγμα: Στις σχολικές τροχονόμους στοχεύουν στις νέες μητέρες πλασάροντας ιδεολογήματα περί ασφάλειας των παιδιών, συζυγικών και οικογενειακών υποχρεώσεων, επί της ουσίας όμως καταστρατηγούν κάθε δικαίωμα της νέας, της εργαζόμενης, της μητέρας και προωθούν τη μερική απασχόληση. Επίσης, πόσο εύκολο άραγε είναι να πείσεις ένα φοιτητή, ο οποίος δουλεύει στο τετράωρο του 131 για να συμπληρώσει τις βιοποριστικές ανάγκες του αλλά και για να κάνει τα πρώτα σκιρτήματα στην παραγωγή για την ανάγκη του 8ωρου ή του 7ωρου, το σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας; Ή ακόμη πώς να πείσεις ένα «νέο» αγρότη πως η πολυπόθητη επιδότηση έρχεται μαζί με την ιδεολογία του κεφαλαίου και τελικά στοχεύει στο ξεκλήρισμά του;

Ενα μεγάλο κεφάλαιο στην προσέγγιση των προβλημάτων της νεολαίας είναι το ζήτημα της Παιδείας και της μόρφωσης μέσα από το σύστημα της Εκπαίδευσης, που συμπυκνώνεται από το τρίπτυχο τι μαθαίνει η νεολαία, πώς το μαθαίνει και για ποιο λόγο. Χωρίς διάθεση υποτίμησης του βάθους και της ποιότητας των μηχανισμών χειραγώγησης της συνείδησης της νεολαίας θα σταχυολογήσω κάποιους προβληματισμούς.

Μέσα από την εκπαίδευση αυξάνονται οι σκόρπιες γνώσεις, οι μισές αλήθειες, η επιφανειακή θεώρηση των πραγμάτων που δε βοηθούν στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης και μεθοδολογίας αντιμετώπισης των προβλημάτων. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας γίνεται στην υπηρεσία του κεφαλαίου και όταν εισέρχεται στην εκπαίδευση εξυπηρετεί την ιδεολογία του κεφαλαίου. Πώς φαίνονται για παράδειγμα οι προθέσεις των εκάστοτε υπουργών Παιδείας «όλα τα σχολεία πρόσβαση στο internet» ή σήμερα «όλοι οι φοιτητές με συνδέσεις ADSL» αντί για παράδειγμα σ' όλα τα σχολεία δάσκαλοι, σ' όλους τους φοιτητές δωρεάν συγγράμματα; Η ποσότητα της πληροφορίας αυξάνεται αλλά η ποιότητά της είναι υποβαθμισμένη και μη ελέγξιμη.

Το ίδιο ισχύει και στα ανώτερα και ανώτατα ιδρύματα. Διαχωρισμός θεωρίας από πράξη, κατακερματισμός γνώσεων, αμφιβόλου ποιότητας επιστημονικά αντικείμενα. Ο φοιτητής μαθαίνει στις έτοιμες λύσεις. Δεν μπορεί να συνδέσει διαλεκτικά τις σκόρπιες γνώσεις που συνέλεξε κατά τη διάρκεια των σπουδών του σε μια επιστημονική ολότητα. Νιώθει, καταλαβαίνει, ότι το πτυχίο του ανταποκρίνεται σε μια πιστοποίηση μαθημάτων και όχι σε επιστημονική επάρκεια της ειδίκευσής του. Αυτό έχει αντανάκλαση στην κοινωνική του δραστηριότητα και συμπεριφορά. Επιστημονική επάρκεια και ειδίκευση σημαίνει και αντιστάσεις στον εργασιακό του βίο. Σημαίνει και ότι σαν νέος επιστήμονας έχει αποκτήσει εργαλείο αναζήτησης της αλήθειας και χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα το κάνει έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί τον κοινωνικό ρόλο της επιστήμης στην παραγωγή. Σκοπός και περιεχόμενο στη ζωή του δηλαδή.

Σε αντίθετη περίπτωση ο νέος δεν μπορεί παρά να κάνει υποχωρήσεις, συμβιβασμούς, να γίνει υποτακτικός, να ενδίδει στις πιέσεις. «Απειρία, δε γνωρίζω, πρέπει πρώτα να μάθω, να προσαρμοστώ, να δουλέψω και χωρίς χρήματα αν χρειαστεί». Αυτό αντανακλά στη συνείδησή του. Μαθαίνει να συμπεριφέρεται έτσι. Και μετά πάλι κατάρτιση και επανακατάρτιση. Στους σπουδαστές των ΤΕΙ φαίνεται ανάγλυφα αυτό κατά τη διάρκεια της πρακτικής τους άσκησης, αλλά και από την πολύ πιο έντονη προπαγάνδα της οικονομίας της αγοράς που γίνεται στις σχολές τους.

Δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι αφού ο καπιταλισμός εκτοπίζει τα μισά περίπου παιδιά από το σχολείο, προωθεί τα υπόλοιπα στα γρανάζια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με πολυπλόκαμο μηχανισμό χειραγώγησης συνειδήσεων.

Στο βαθμό που το Κόμμα θα βαθαίνει την επεξεργασία του πάνω στα προβλήματα που απασχολούν τη νεολαία σαν τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης, ως τμήμα του λαϊκού κινήματος, στο βαθμό που θα μελετά τις προεκτάσεις της ζωής της νεολαίας, τα αδιέξοδα και τους προβληματισμούς της θα μπορέσει πραγματικά να μπολιάσει τις συνειδήσεις με τα ιδανικά της τάξης από την οποία προέρχεται. Η συνέχιση της μελέτης των αιτιών ανατροπής του Σοσιαλισμού θα προσφέρει χρήσιμα διδάγματα στο νεολαιίστικο κίνημα.

Δεν είναι το νέο αίμα που χρειάζεται να έρθει στο Κόμμα για να προσεγγίσει τη νέα γενιά. Πολλές φορές μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν να πούνε περισσότερα. Είναι η πολιτική του Κόμματος που αφουγκράζεται τις ελπίδες και τα όνειρα των νέων, που μετατρέπει τον νεανικό ριζοσπαστισμό και αυθορμητισμό σε ενεργό δράση και δύναμη στο πλάι της εργατικής τάξης, του λαϊκού κινήματος. Είναι λοιπόν το νέο αίμα που χρειάζεται να έρθει στο Κόμμα για θα πάρει ενεργό μέρος στην οικοδόμηση του Μετώπου και τη σκυτάλη οικοδόμησης του Σοσιαλισμού.

Με αυτό τον τρόπο, το Κόμμα θα μπορέσει να στηρίξει, να συμβάλει ουσιαστικά στην παρέμβαση της ΚΝΕ στη νεολαία και το κίνημά της. Αναμφίβολα το Κόμμα έχει διαπαιδαγωγητικό και καθοδηγητικό ρόλο στη νέα γενιά των κομμουνιστών. Εδώ οι απαιτήσεις όμως είναι πολύ μεγαλύτερες. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, αφού και ο αντίπαλος έχει επεξεργασμένο σχέδιο και πολύ περισσότερες δυνατότητες.

Επίσης, όσο το Κόμμα βρίσκεται σε αρμονία και αναπτύσσει τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά του, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, έλεγχος, συλλογικότητα, κριτική και αυτοκριτική και αντιπαρατίθεται με συνεπή επαναστατική γραμμή στον οπορτουνισμό και σε κάθε μορφή συμβιβασμού διαπαιδαγωγεί τη νεολαία και το κίνημά της.

Η αφομοίωση της πολιτικής και της ιδεολογίας του Κόμματος από τη νέα γενιά είναι πολυσύνθετο καθήκον. Εκφράστηκαν και μέσα από το διάλογο σκέψεις και προβληματισμοί για το πώς γίνεται ορισμένα μέλη να μην σπρώχνουν τα παιδιά τους στην ΚΝΕ. Είναι ρηχή ανάλυση να ρίξουμε όλη την ευθύνη πάνω τους. Το κάθε μέλος πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι σαν μονάδα αλλά σαν άτομο, που έχει ιδιαίτερες δυνατότητες και δυσκολίες. Πολλές φορές πάνω στην πίεση της καθημερινής πάλης λείπουν οι συμβουλές, η προσωπική φροντίδα απέναντι σε μέλη αλλά και στελέχη της ΚΝΕ. Η στάση ζωής του μέλους της ΚΝΕ στην εργασία του, απέναντι στην οικογένειά του, το σχολείο ή τη σχολή του, τα μαθήματά του, τις σχέσεις του πρέπει να αποτελεί πηγή μόνιμου ενδιαφέροντος από την ΚΝΕ αλλά και το Κόμμα. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Η στάση ζωής του μέλους της ΚΝΕ αποτελεί και πρέπει να αποτελεί πρότυπο για τη νεολαία. Να ανταποκρίνεται στο σύνθημα που βάζουν οι Θέσεις: ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΣΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ - ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ.

Είναι αλήθεια ότι οι νέοι και νέες της ΚΝΕ είναι οι σημερινοί μικροί Μπελογιάννηδες. Αλλά ορισμένοι σύντροφοι που δε λύγισαν στους τόπους εξορίας, λύγισαν αργότερα. Γι' αυτό και οι νέοι κομμουνιστές δεν είναι και δεν πρέπει να είναι για τα «εύκολα» που προβάλλει το σύστημα αξιών του καπιταλισμού.

Τσαπράζης Βασίλης

Ζαγορά Μαγνησίας