Προφανώς, ο κ. Καψής δε γνωρίζει καθόλου καλά ιστορία. Εκτός και χρησιμοποιεί τον ισχυρισμό «κανείς δεν τόλμησε να δικαιολογήσει», παρ' ότι γνωρίζει τον εντελώς ανιστόρητο χαρακτήρα του. Οπότε, ίσως, να γνωρίζει ιστορία, αλλά λέει συνειδητά ψέματα. Ο ναζισμός έγινε πραγματικότητα επειδή στηρίχτηκε ολόπλευρα από το γερμανικό κεφάλαιο και ακόμη, γιατί συνάντησε την ανοχή έως και τη στήριξη των τότε κυβερνήσεων των καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης και των ΗΠΑ, επειδή είχαν την ελπίδα πως θα τον χρησιμοποιήσουν ενάντια στη νεαρή τότε ΕΣΣΔ.
«Τώρα οι ΗΠΑ μετρούν τους φίλους τους». Με το «αφοπλιστικό» αυτό επιχείρημα ο Γ. Παπανδρέου δικαιολογεί την πειθήνια συμμόρφωση της κυβέρνησης στην τρομοκρατική σταυροφορία των ΗΠΑ και δικαιώνει το χαρακτηρισμό του ως ο καλύτερος φίλος των ΗΠΑ. Το εξωφρενικό είναι ότι ο υπουργός Εξωτερικών αναγορεύει ως υπέρτατο κριτήριο για τη στάση της χώρας να είναι ή όχι φίλος των ΗΠΑ! Φανερό είναι, βέβαια, ότι θέλει να είμαστε φίλοι με τις επίσημες ΗΠΑ, με την ιμπεριαλιστική πολιτική τους, τους πολέμους κατά των λαών. Θέλει με άλλα λόγια, να «συμφιλιωθούμε» με το καθεστώς της νέας τάξης και τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας. Μάλιστα, ο Ελληνας ΥΠΕΞ στη χτεσινή συνέντευξή του στα «Νέα», σπεύδει να πει «ναι» σε μια «αντιτρομοκρατική διεθνή» (σ.σ. πρόκειται βέβαια για τη διεθνή της τρομοκρατίας) και δηλώνει πως τα αστυνομικά μέτρα, όπως ανταλλαγή πληροφοριών, συνεργασία αστυνομικών υπηρεσιών, κλπ. είναι απαραίτητα, καθώς επίσης ότι η αναζήτηση των αιτιών για την τρομοκρατία δε σημαίνει πως δε χρειάζεται αντίδραση τώρα, ίσως ακόμη και στρατιωτική. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να είναι περήφανη για αυτούς τους «φίλους»...
Μπράβο, μπράβο... Αν όχι ο Μπους ή ο Κ. Πάουελ, σίγουρα ο Τ. Μίλερ θα σας καταγράψει στην ατζέντα του και, μάλιστα, στις σελίδες των «μεγάλων φίλων». Οι Αν. Ανδριανόπουλος, Μ. Γιαννάκου, Μ. Ζορμπά, Α. Καραμάνου, Στ. Μάνος, Στ. Μπένος και Ν. Μπίστης συγκρότησαν «Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας» και με σχετικό δελτίο Τύπου απευθύνονται σε όσους απαιτούν «την αποφασιστική αντιμετώπισή της με κάθε τρόπο -πάντα μέσα στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας».
Οπως καταλαβαίνετε, απευθύνονται σε πολύ λίγους, παρά την -από το ΠΑΣΟΚ και την ΑΕΚΑ, μέχρι τη ΝΔ και ακόμη δεξιότερα- σύνθεση της επιτροπής τους...
ΥΓ: Αλήθεια, στη διατύπωση περί διεθνούς νομιμότητας περιλαμβάνουν και το «δικαίωμα» των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών να εκτελούν πολιτικές δολοφονίες όπου Γης ή να παρακολουθούν και να συλλαμβάνουν όποιον θέλουν, όποτε και όπου θέλουν, κλπ., κλπ., αρκεί να εξυπηρετούνται τα εθνικά τους συμφέροντα; Η ηγεσία των ΗΠΑ, πάντως, έτσι αντιλαμβάνεται τη διεθνή νομιμότητα.
Στους φίλους των ΗΠΑ, πέραν της κυβέρνησης, έσπευσε να κατατάξει τον εαυτό του ο Κ. Μητσοτάκης και σύσσωμη η ηγεσία της ΝΔ, αλλά και μια σειρά άλλων παραγόντων και προσωπικοτήτων της κοινωνικοπολιτικής ζωής, προφανώς για να ευχαριστήσουν την πρεσβεία... 'Η, μήπως, επειδή ανησύχησαν από τις αντιαμερικανικές διαθέσεις του λαού μας;
* * *
Γιατί τα λέμε όλ' αυτά; Πρώτον, γιατί οι ώρες που περνάει όλος ο πλανήτης δεν είναι οποιεσδήποτε. Και δεύτερον, γιατί τις ώρες αυτές, οι κάθε είδους διγλωσσίες, γενικολογίες και αοριστολογίες, όπως και τακτικές του «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε» είναι ουσιαστικά βούτυρο στο ψωμί όσων απεργάζονται τη νέα επίθεση ενάντια στους λαούς.
* * *
Και εξηγούμαστε. Τι μπορεί να σημαίνει το σύνθημα «Να βγει η Ευρώπη στο προσκήνιο». Πρώτον, μπορεί να σημαίνει υποστήριξη και ενίσχυση αυτού ακριβώς που κάνει σήμερα η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των χωρών - μελών της. Το γεγονός, δηλαδή, πως συμπαρατάσσονται με τις ΗΠΑ, διεκδικώντας μερίδιο στις μοιρασιές των αγορών, που θα ξανοίξει η νέα ιμπεριαλιστική επίθεση.
* * *
Δεύτερον, μπορεί να σημαίνει την απαίτηση η ΕΕ να παίξει το ρόλο του αναχώματος της ολοφάνερης αμερικανικής επιθετικότητας και της κινητήριας δύναμης για τον «εκδημοκρατισμό των διεθνών σχέσεων», όπως λέει και ο πρόεδρος του ΣΥΝ. Κι όταν, βέβαια, αυτό λέγεται ως ένα ακόμη ρητορικό σχήμα και δεν κρύβει αυταπάτες για το ρόλο και τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, τότε έχει καλώς. Εάν, όμως, δε συμβαίνει αυτό;
* * *
Ε, τότε, τι να πούμε εμείς. Μερικοί μερικοί, όσες φορές και να βομβαρδίσουν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, δεν πρόκειται να βγάλουν τα απαιτούμενα διδάγματα...
* Πάνω απ' όλα η Γερμανία