«Κι εγώ όπως και πολλοί άλλοι εργαζόμενοι στο λιμάνι καταλαβαίνουμε όλο και περισσότερο ότι ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΗ! ΔΥΝΑΜΗ που χτίσαμε όταν κοιτάξαμε τον διπλανό συνάδελφο, όταν καθίσαμε και συζητήσαμε μεταξύ μας τα βάσανά μας, τα όνειρά μας που είναι κοινά, ακόμα και όταν διαφωνήσαμε, όταν αποφασίσαμε ότι δεν θα μένουμε κομπάρσοι στην ίδια μας τη ζωή», τόνισε στην αρχή της ομιλίας του ο Ν. Σκευοφύλακας.

«Πριν καμιά δεκαριά χρόνια το να παλέψουμε για Σύμβαση και Βαρέα που μας έλεγε το Σωματείο, έμοιαζε ανέκδοτο. Υπήρξαν όμως κάποιοι που μας έδειξαν τον δρόμο. Και αυτοί ήταν και είναι οι κομμουνιστές.

Αυτόν τον δρόμο τον περπατάμε σταθερά όλα αυτά τα χρόνια, μαζί με τους δικούς μας ανθρώπους που ξέρουμε ποιοι είναι, χωρίς να περιμένουμε λύση από κανέναν σωτήρα», τόνισε και σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Τον περπατήσαμε στις μάχες για τη Συλλογική Σύμβαση και τα Βαρέα Ανθυγιεινά.

Στην πολυήμερη απεργία μας για να αυξηθούν οι εργαζόμενοι στις πόστες, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για ανθρώπινα ωράρια, αφού ο συνάδελφός μας, ο Δημήτρης, δεν γύρισε σπίτι από τη δουλειά. Και ορκιστήκαμε ότι δεν θα επιτρέψουμε να υπάρξει ξανά άλλος συνάδελφος στη θέση του.

Σταματώντας τα κοντέινερ με τις σφαίρες που προορίζονταν για τα κορμιά των αδερφών μας, των Παλαιστινίων, που δολοφονούνται από το κράτος του Ισραήλ. Νιώσαμε μεγάλη περηφάνια από το μήνυμα των συναδέλφων μας από την Παλαιστίνη που μας έγραψαν: "Είστε αδέλφια μας στον ίδιο αγώνα για ζωή και δεν θέλουμε τίποτα άλλο από το να συνεχίσετε να σταματάτε τις σφαίρες. Με κάθε σφαίρα που σταματάνε οι λιμενεργάτες, σώζεται μια ανθρώπινη ζωή".(...)

Οταν αποδείξαμε για άλλη μια φορά ότι μόνο ο λαός σώζει τον λαό, εκκενώνοντας τις προβλήτες όταν έκαιγε η φωτιά στα καζάνια του θανάτου που βρίσκονται δίπλα στη δουλειά και τα σπίτια μας κόντρα στην εργοδοσία και το μπάχαλο του κράτους της που μας αφήνει απροστάτευτους.

Αλλά και στη μεγάλη απεργία στις 6 του Φλεβάρη με τους συναδέλφους μας λιμενεργάτες σε 20 λιμάνια σε 7 χώρες. Στον Πειραιά, στην Ελευσίνα, στην Ιταλία, στην Τουρκία, στη Γαλλία, στη Χώρα των Βάσκων, στο Μαρόκο, στη Γερμανία. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που αρκετούς από αυτούς τους συναντήσαμε αυτές τις μέρες στη μεγάλη Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ. Επιβεβαιώνοντας ότι το σύνθημά μας "Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο" θα μας οδηγεί όλο το επόμενο διάστημα».

«Σε όλη αυτή την πορεία», επισήμανε, «δεν ήμασταν μόνοι. Εχουμε στο πλευρό μας το Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Είχαμε και έχουμε δίπλα μας το ΚΚΕ με την ακούραστη στάση των μελών του. Και αυτό το βλέπουνε κάθε μέρα στο λιμάνι ακόμα και αυτοί που μπορεί να μην συμφωνούν σε όλα.

Ολοι στο λιμάνι λένε ότι αν δεν ήταν το Κόμμα δεν θα κουνιόταν φύλλο. Για αυτό και εγώ σήμερα είμαι εδώ. Παίρνω θέση δίπλα σε εσάς, γιατί βλέπω ότι σήμερα είναι ανάγκη να συμπορευτούμε με το ΚΚΕ περισσότεροι. Γιατί στην πράξη αποδεικνύεται ποιος είναι δίπλα στον εργάτη, ποιος δεν κάνει πίσω, ποιος δεν συμβιβάζεται, ποιος σου λέει την αλήθεια, ακόμα κι αν είναι δύσκολη».

«Ξέρουμε ότι ο δρόμος που μας δείχνετε ως Κόμμα είναι ο δύσκολος, αλλά είναι και ο μόνος για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή απ' την μπόχα ενός συστήματος που για τα κέρδη των λίγων δεν λογαριάζει τις ζωές των πολλών. Και εμείς είμαστε με τη ζωή!», κατέληξε.

Ο Κ. Καραμπέτσος στάθηκε στην τρέχουσα περίοδο, που οι ενεργειακοί όμιλοι σπάνε το ένα ρεκόρ κερδοφορίας μετά το άλλο, σημειώνοντας πως «τα ΕΛΠΕ μετρούν δισεκατομμύρια κέρδη, 1,13 δισ. για την ακρίβεια μόνο για το 2025.

Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι καλούμαστε να ζήσουμε με αυξήσεις - ψίχουλα, που ο πληθωρισμός τις μετατρέπει σε μειώσεις. Βλέπουμε τα δικαιώματά μας να χτυπιούνται, τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό να βάζει πλάτη και το καθεστώς των εργολαβιών στα ΕΛΠΕ να είναι κανόνας. Εκατοντάδες συνάδελφοι νιώθουν εγκλωβισμένοι, χωρίς σταθερότητα, χωρίς δικαιώματα.

Εγώ και οι συνάδελφοί μου από τις αρχές του χρόνου μέχρι και σήμερα δουλεύουμε συνεχόμενα 12ωρα, είτε πρωί είτε νύχτα, χωρίς ζωή, χωρίς ξεκούραση, χωρίς αργίες, χωρίς να βλέπουμε την οικογένειά μας, τους φίλους μας, χωρίς να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν.

Η εργοδοσία απαιτούσε επίσπευση των εργασιών συντήρησης, ώστε να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο τώρα που οι τιμές του πετρελαίου είναι στα ύψη».

«Ομως δεν είναι ανίκητοι», υπογράμμισε, για να προσθέσει:

«Το είδαμε στην πράξη. Στην απεργία της 6ης Φλεβάρη στο Θριάσιο, στις εγκαταστάσεις στον Ασπρόπυργο, περισσότεροι από 2.500 εργολαβικοί εργαζόμενοι και μόνιμο προσωπικό - παρά την ένταση και την πίεση για την τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων για την έναρξη της παραγωγής - έκαναν το βήμα και με μπροστάρηδες τα ταξικά σωματεία δεν δούλεψε τίποτα. (...)

Το είδαμε και όταν η εργοδοσία προσπάθησε να φέρει εργαζόμενους από την πίσω πόρτα για 7η συνεχόμενη μέρα δουλειάς. Δηλαδή να δουλεύουν για 14 μέρες συνεχόμενα 12ωρα, χωρίς ρεπό. (...)

Το δείχνουν οι συναδέλφισσες στην καθαριότητα, που σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν τα βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα που τους στερούν χρόνια. Το δείχνουν οι εργαζόμενοι στη Θεσσαλονίκη, που με συνεχόμενες απεργίες εδώ και 6 μήνες παλεύουν για Συλλογική Σύμβαση με δικαιώματα. (...)

Ακριβώς λοιπόν σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας για όλα όσα έχει ανάγκη ο λαός, και να μην υποσταλεί η σημαία των διεκδικήσεών του με το πρόσχημα ότι "τώρα έχουμε πόλεμο".

Ο ίδιος αντίπαλος που μας τσακίζει στη δουλειά είναι αυτός που μας μπλέκει και στους πολέμους. Γι' αυτό και εμείς δίνουμε καθημερινά τη μάχη ενάντια στους πολέμους τους και στα κέρδη τους. (...)

Για εμάς λοιπόν οι πολεμικές εξελίξεις και η εμπλοκή της χώρας μας σημαίνουν ένα πράγμα:

Οτι τώρα είναι η ώρα για συμπόρευση με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Γιατί το ΚΚΕ είναι η δύναμη που σταθερά και αταλάντευτα στέκεται στο πλευρό της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Ολα αυτά είναι που με έκαναν να θεωρώ ότι η πάλη μαζί με τους κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, η δράση στο πλευρό του Κόμματος, με τους όποιους δισταγμούς, είναι αυτά που μπορούν να κάνουν κάποιον να πατάει πιο γερά στα πόδια του, να ξεκαθαρίσει τη σκέψη του και τελικά να κάνει το βήμα, όπου και ο ίδιος θα αισθάνεται πιο δυνατός να παλέψει γι' αυτά που πιστεύει.

Δεν θα κοιτάζει απλά με άλλο μάτι τη σύγκρουση των εργατών με την εργοδοσία, αλλά θα την οργανώνει και ο ίδιος συλλογικά.

Με το ΚΚΕ, λοιπόν, για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να ανοίξουμε τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμετάλλευση. Να το πάμε μέχρι τέλους».