Συγκίνηση και αλλεπάλληλα χειροκροτήματα συνόδευσαν τον χαιρετισμό της Μάγδας Φύσσα, που αφού ευχαρίστησε το Κόμμα για την πρόσκληση και τον ΓΓ της ΚΕ για την ομιλία του, σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Νιώθω ότι δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι εδώ μέσα που βοήθησαν στο να κρατηθεί η μνήμη του Παύλου ζωντανή, με διάφορους και εξίσου σημαντικούς τρόπους, όπως η παραχώρηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά για τα γραφεία του Συλλόγου μας, που για μένα δεν είναι απλά γραφεία, είναι το σπίτι του Παύλου μου. Τη στιγμή λοιπόν που τον διαμορφώναμε αυτόν τον χώρο, τον φτιάχναμε, ένιωθα αυτό, ότι του φτιάχνω το σπίτι του, και αυτό νιώθω μέχρι τώρα. Είμαι πολύ περήφανη που βρίσκεται εκεί. Είμαι περήφανη που στεγάζεται σε αυτόν τον χώρο, γιατί αυτόν τον χώρο τον περπάτησε μαζί με τον πατέρα του, για τους αγώνες και τα δικαιώματά τους στις δουλειές τους. Είμαι περήφανη εγώ, αλλά θα 'θελα να είναι περήφανο και το Εργατικό Κέντρο για το ότι στεγάζεται ο Παύλος μου εκεί.

Σε μια στιγμή της Ιστορίας που ο κόσμος φλέγεται απ' άκρη σ' άκρη, που λαοί εξαφανίζονται, που η ακροδεξιά εξαπλώνεται, το αφήγημα που θέλει να μας "βομβαρδίζουν για ειρήνη" γίνεται κυρίαρχο. Η αντίσταση και η οργάνωση είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχει πια καιρός για διλήμματα. Το δίκαιο είναι ένα και το έχουν οι εξεγερμένοι.

Εχασα το παιδί μου σε καιρό ειρήνης και ξεκίνησε μέσα μου πόλεμος. Μια μάχη, που θα τη δίνω όσο ζω, απέναντι στον φασισμό. Χάνοντας λοιπόν το παιδί μου, ερχόμενη μες στο σπίτι μου και μου πήρανε την άνοιξη από το σπίτι μου μέσα, ξέρετε, από κει και πέρα... Μόνο όσοι φοράνε τα παπούτσια μας μπορούν να καταλάβουνε τι δύναμη έχεις μετά. Δεν υπολογίζεις τίποτα, μπορείς να γκρεμίσεις βουνά ολόκληρα από τη δύναμη που έχεις... Το να μπορέσεις να δικαιώσεις το παιδί σου, που στο πήρανε με αυτόν τον τρόπο.

Αυτήν τη μάχη, λοιπόν, εγώ δεν τη δίνω μόνο για μένα και για τον Παύλο μου. Τη δίνω για όλους αυτούς, για όλες αυτές τις μανάδες που δεν είχανε την ευκαιρία αυτή, που οι συνθήκες ήταν τέτοιες που δεν μπόρεσαν να δικαιώσουν τα παιδιά τους όταν τα εκτελέσανε. Σ' αυτές τις μανάδες λοιπόν αφιερώνω αυτήν τη νίκη που είχαμε, την τελεσίδικη απόφαση ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση. Αυτήν τη νίκη τη χαρίζω και σε όλους τους εκτελεσμένους, σε όλα αυτά τα παιδιά που τους έκοψαν το χαμόγελό τους.

Από αυτό το βήμα στέλνω την αμέριστη αλληλεγγύη μου σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται, που δεν σκύβουν το κεφάλι, που ματωμένοι συνεχίζουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Τον καθημερινό αγώνα για αξιοπρέπεια ψυχώνουν οι 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, που με τον θάνατό τους μας δίδαξαν πώς αξίζει να ζούμε. Θα το πω, και θα είναι από όλες τις μανάδες που εκτέλεσαν τα παιδιά τους, ότι "σκοτώσαν οι φασίστες τα γελαστά παιδιά".

Ψηλά το κεφάλι και τη γροθιά μας ακόμα ψηλότερα! Να είστε καλά. Ανάσταση στις ψυχές των ανθρώπων!».

Παίρνοντας τον λόγο η Χρ. Ρουμελιώτη επεσήμανε ότι «η συγκυρία δεν επιτρέπει πλέον σε κανέναν προοδευτικό άνθρωπο να παραμείνει σιωπηλός απέναντι στις πρακτικές γενοκτονίας, μαζικών καταστροφών, σφαγής. Παρατηρούμε γύρω μας παθητική στάση, έως και φόβο. Είναι αποτέλεσμα και του τρόπου που λειτουργεί η ενημέρωση. Ως επαγγελματίας, με πολεμικές αποστολές στο παρελθόν αλλά και εμπειρία στη διαχείριση της είδησης, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω αυτήν τη λειτουργία.

Ο κύριος όγκος των πληροφοριών προέρχεται από τα μεγάλα διεθνή δίκτυα, διαχέεται σε όλο τον δυτικό κόσμο και διαμορφώνει συντριπτικά την ειδησεογραφία. Εχει δε συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο - και στην περίπτωση ενός πολέμου ορίζεται από κρατικά και οικονομικά συμφέροντα, γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές σκοπιμότητες.

Ακόμα και τα Μέσα που διαθέτουν απεσταλμένους μεταφέρουν όσα τους επιτρέπεται να καταγράψουν από το εμπόλεμο κράτος. Αλλα βεβαίως εξαντλώντας τα περιθώρια και άλλα αρκούμενα να είναι απλώς μεταφορείς προπαγάνδας.

Η τεχνολογία, με την απευθείας μετάδοση και τον εντυπωσιασμό της εικόνας, από τη μία δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουμε τα πάντα και από την άλλη τον κίνδυνο να αντιμετωπίζουμε τον πόλεμο ως video game, μέρος της καθημερινότητάς μας, αναπόφευκτο και τελικώς ως επαναλαμβανόμενο βαρετό τηλεοπτικό προϊόν.

Η παραμονή στο πρώτο επίπεδο της καταγραφής και της επιχειρηματολογίας, που ενδύει τα ρεπορτάζ, αν δεν αντιμετωπιστεί με κριτική σκέψη οδηγεί στην άμβλυνση της πλέον λογικής ανθρώπινης αντίδρασης απέναντι στον πόλεμο. Καταδίκη, κινητοποίηση, ενεργητική αντίδραση».

Συνέχισε λέγοντας: «Είναι χρήσιμο να αναφέρω την καθολική διαπίστωση που κάνουμε πολλοί συνάδελφοι που συζητάμε επί του θέματος. Τις πλέον τεκμηριωμένες αναλύσεις για τη διεθνή συγκυρία τις κάνει διαχρονικά το ΚΚΕ. Και οι σελίδες του κυριακάτικου φύλλου του "Ριζοσπάστη", με τη συγκεκριμένη θεματολογία, είναι - να ξέρετε - πολύ προσφιλείς στα δημοσιογραφικά γραφεία. Η κριτική στάση ωστόσο του καθενός μας, η γνώση και η διαλεκτική μας σχέση με τα γεγονότα είναι στη σημερινή συγκυρία απόλυτη υποχρέωση.

Το δυσκολότερο όμως ερώτημα για όλους είναι νομίζω το τι μπορούμε να κάνουμε.

Εχουμε επανειλημμένως επιχειρηματολογήσει κι εμείς από τον τηλεοπτικό αέρα, και στις συζητήσεις με τις παρέες, για την αποτελεσματικότητα της συλλογικής δράσης και αντίδρασης. Απέναντί μας σήμερα έχουμε το ιδεολόγημα της συμμαχίας με τους ισχυρούς ώστε να επωφεληθούμε ως χώρα. Μέχρι πρότινος η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του διεθνούς δικαίου, ως ψευδεπίγραφο μεν, κυρίαρχο ωστόσο ιδεολόγημα, ήταν η σωστή πλευρά της Ιστορίας. Σήμερα άλλαξαν οι συνθήκες, άλλαξε πλευρά και η Ιστορία.

Η απάντηση για μένα προκύπτει από το ιστορικό παράδειγμα. Τη δίνω και στην κόρη μου και δεν έχω άλλη πιο αληθινή.

Το φιλειρηνικό κίνημα, που οδήγησε στον έλεγχο των πυρηνικών, στην Ελλάδα ξεκίνησε με τη μοναχική πορεία του Λαμπράκη στο Μαραθώνα και έφτασε στις τεράστιες συγκεντρώσεις εναντίον της συμφωνίας του Παπανδρέου για τις βάσεις.

Ο Αξονας και ο ναζισμός ηττήθηκε από τους γονείς μας που βγήκαν στο βουνό με τους γκράδες, απέναντι στην ανίκητη - όπως έλεγαν - υπεροπλία των ναζί.

Και είχε ηττηθεί προηγουμένως ηθικά και ιδεολογικά, στη συνείδηση των ανθρώπων, που έβλεπαν μελλοθάνατους αγωνιστές και κομμουνιστές να στήνονται στις μάντρες της Καισαριανής και όλης της χώρας. Και απέναντι στην υπεροπλία να παραθέτουν γυμνά στήθη, αξίες, αξιοπρέπεια, πίστη στον άνθρωπο και βλέμμα που κοίταζε σταθερά στο μέλλον. Ετσι νίκησαν εκείνοι».