Ενα κάλεσμα μάχης και αγώνα, απέναντι σε όλα όσα μας θυμώνουν καθημερινά, αλλά και για όλη την ομορφιά του κόσμου... Αυτό είναι το περιεχόμενο της συναυλίας - αφιέρωμα που διοργάνωσε την περασμένη Παρασκευή το βράδυ η ΚΕ του ΚΚΕ προς τιμήν της αξέχαστης Μαρίας Δημητριάδη.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού με την επική και συνάμα λυρική φωνή της, η Μαρία Δημητριάδη μας συνοδεύει σε όλες τις μικρές και τις μεγάλες μας στιγμές, γεμίζοντας την καρδιά και τον νου όλων αυτών που «δεν σηκώνουν τ' άδικο», που «βγάζουν τη γλώσσα τους στ' άστρα», θυμίζοντάς μας ότι «τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα»...

Τη συναυλία παρακολούθησαν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, και πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του Κόμματος.

Παραβρέθηκε επίσης ο γιος της Μαρίας Δημητριάδη, Στέργιος Μικρούτσικος.

Το άνοιγμα της εκδήλωσης έγινε από την Βαγγελιώ Πλατανιά, μέλος της ΚΕ.

Στη συναυλία που φιλοξενήθηκε στην κατάμεστη Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ, στον Περισσό, η εξαιρετική ορχήστρα με τους μουσικούς Μιχάλη Ατσάλη, Βαγγέλη Ζαρμπούτη, Γιάννη Καρακασίδη, Δημήτρη Κουφαλάκο, Μαρίνα Τσοκάνη, Αντωνία Τσολάκη, Αντώνη Παπαγγελή, Θύμιο Παπαδόπουλο, Βασίλη Ραψανιώτη, υπό τη διεύθυνση και την καλλιτεχνική επιμέλεια του Μανόλη Ανδρουλιδάκη, ταξίδεψε τους παρευρισκόμενους στον ωκεανό των τραγουδιών της Μαρίας Δημητριάδη. Τραγούδια επαναστατικά, λυρικά, αλλά και λαϊκά. Εχοντας αυτό κατά νου ο μαέστρος Μ. Ανδρουλιδάκης, όπως ανάφερε προσπάθησε να διαμορφώσει ένα πρόγραμμα με τα - όσο γίνεται - πιο αντιπροσωπευτικά της τραγούδια.

Η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Κώστας Θωμαΐδης και η Αγγελική Τουμπανάκη με τις εξαιρετικές ερμηνείες τους έγιναν μια φωνή με τον κόσμο όλων των ηλικιών που πραγματικά κατέκλυσε την αίθουσα.

Η συναυλία ξεκίνησε με την Ρίτα Αντωνοπούλου ερμηνεύοντας τον «Μικρόκοσμο», σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και στίχους του Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ν. Χικμέτ... «Δεν κατάφερα να τη γνωρίσω, όμως μέσα στα τόσα χρόνια δίπλα στον Θάνο που της είχε τεράστια λατρεία, που δεν τη συνέκρινε με καμία άλλη... Πάντα υπήρχε μέσα μου ως πρόσωπο αναφοράς», ανέφερε η Ρ. Αντωνοπούλου και στη συνέχεια ερμήνευσε μοναδικά εμβληματικά τραγούδια από τη συνεργασία του Θάνου Μικρούτσικου με την Μαρία Δημητριάδη. Τραγούδια από δίσκους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. «Πολιτικά τραγούδια», «Καντάτα για τη Μακρόνησο»...

«Μια συναυλία που τιμούμε την δασκάλα μου... Την γνώρισα στα 20 μου χρόνια. Και την επόμενη με γνώρισε στον Θάνο... Η Μαίρη είχε μια εξαιρετικά μεγάλη τεχνική στη φωνή της, αλλά και μια εξαιρετική ψυχή. Οι ερμηνείες της ειδικά μετά τη μεταπολίτευση ήταν πολύ μπροστά και σε αυτό βοήθησε και η συνεργασία της με τον Θάνο. Είμαστε τυχεροί που στη μνήμη μας έχουμε τη φωνή της και θα την έχουμε». Αυτά σημείωσε μεταξύ άλλων ο Κώστας Θωμαΐδης, ο οποίος πότε ξεσήκωνε, όπως με την «Μπαλάντα του ξεσηκωμού» από τη «Φουέντε Οβεχούνα» ή το «Κι ήθελε ακόμη» από «Τα τραγούδια της Λευτεριάς», και πότε γινόταν μια φωνή με όλους όσοι γέμισαν την αίθουσα τραγουδώντας το τόσο επίκαιρο «Αννα μην κλαις».

«Πραγματικά ψάχνω εδώ και καιρό ανθρώπους που έχουν γνωρίσει την Μαρία Δημητριάδη. Η φωνή της ήταν τέλεια. Χαίρομαι πολύ που μέσα από τα τραγούδια που μελέτησα προσπάθησα να την αφουγκραστώ... Μακάρι να την είχα γνωρίσει!», είπε από τη μεριά της η Αγγελική Τουμπανάκη, η οποία ανάμεσα σε άλλα ερμήνευσε και το πρώτο τραγούδι της Μαρίας Δημητριάδη σε ηλικία 16 ετών, την «Αναμπελ (Ενα πρωινό)» σε μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, αλλά και το τελευταίο της, το «Ναύπλιο» σε μουσική του Μανόλη Ανδρουλιδάκη και στίχους του Βασίλη Κανιάρη. Μάλιστα, σε αυτό το σημείο ακούστηκε και ένα σύντομο ηχητικό απόσπασμα με τη φωνή της Μ. Δημητριάδη, που αφιέρωσε τούτο το τραγούδι στο Κόμμα. Και ακολούθησαν τόσα και τόσα αγαπημένα τραγούδια... «Κάτω στης Μαργαρίτας τ' Αλωνάκι» σε μουσική του άλλου μεγάλου Γιάννη Μαρκόπουλου, «Ο καημός της φυσαρμόνικας» του Γιώργου Σταυριανού...

Στη συνέχεια ακούστηκαν τα τραγούδια του Μίκη, με όλους τους ερμηνευτές να βρίσκονται στη σκηνή χαρίζοντας μοναδικές στιγμές... «Το παλικάρι έχει καημό», «Σε αυτή τη γειτονιά», «Το τρένο φεύγει στις 8»...

«Λεβέντης εροβόλαγε»... Η αίθουσα σείεται και ακολουθούν οι «Ηρωες». Χειροκρότημα, γροθιές υψωμένες, φωνές δυνατές. Σειρά πήραν τα αντάρτικα που οι επόμενες γενιές έμαθαν να τα τραγουδούν μέσα από τη φωνή της Δημητριάδη από τον δίσκο «Αντάρτικα» σε ενορχήστρωση του Θάνου Μικρούτσικου.

Αυτή ήταν η συναυλία για την Μαρία Δημητριάδη. Τραγούδια δικά μας, τραγούδια όλων των λαών που αγωνίζονται... Για αυτό και στο τραγούδι του Ναζίμ Χικμέτ και του Θάνου Μικρούτσικου, «Αν η μισή μου καρδιά», έγινε δεκτή με θερμό χειροκρότημα η παράφραση ότι η μισή καρδιά μας στην Κούβα βρίσκεται.

Ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης ευχαρίστησε όλους τους συντελεστές, το ΚΚΕ, το μόνο Κόμμα που κάνει τέτοιες εκδηλώσεις, τον Στέργιο, τον γιο της Μαρίας Δημητριάδη για την παρουσία του και την ίδια την μεγάλη μας ερμηνεύτρια.

«Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα»... Με αυτό το τραγούδι - υπόμνηση και όλοι μαζί, μια πολύβουη χορωδία, ολοκληρώθηκε η συναυλία που γέμισε καρδιά και νου...

Είναι αλήθεια πως είναι κάπως σαν να την χρωστούσαμε αυτή τη σημερινή συναυλία. Κι αν ίσως αργήσαμε λιγάκι να την πραγματοποιήσουμε είναι γιατί η φωνή της μας συντρόφευε διαρκώς, έτσι που να μη νιώθαμε πως περάσαν κιόλας 17 χρόνια από το φευγιό της. Με τα τραγούδια της προβληματιζόμαστε και σκεφτόμαστε, με τα τραγούδια της θυμώνουμε, με τα τραγούδια της ηρεμούμε, με τα τραγούδια της διαδηλώνουμε, με τα τραγούδια της τιμάμε την Ιστορία μας.

Την χρωστούσαμε λοιπόν αυτή τη συναυλία. Οχι τόσο στην ίδια. Αλλωστε, η ίδια ήξερε και είχαμε ευκαιρίες να της δείξουμε τη μεγάλη εκτίμηση που είχε το ΚΚΕ στην καλλιτεχνική της προσφορά, αλλά και στο ήθος της, στη στάση της συνολικότερα. Την χρωστούσαμε σε όλους μας που είμαστε σήμερα εδώ και σε πολλούς ακόμα που θέλησαν να έρθουν. Στις διάφορες γενιές κομμουνιστών και φίλων του Κόμματος που μεγάλωσαν με τα αντάρτικα τραγούδια τραγουδισμένα από τη φωνή της, σε όλους αυτούς που εξακολουθούν να βγάζουν τη γλώσσα τους στ' άστρα γιατί πιστεύουν πως το πιο εκπληκτικό είναι «ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει».

Η Μαρία Δημητριάδη ήταν μία υπέροχη ερμηνεύτρια. Γι' αυτό και την τίμησαν με το ρεπερτόριό τους οι πιο σπουδαίοι συνθέτες. Τραγούδησε Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Σπανό, Μαμαγκάκη, Σταυριανό κ.ά. Εγινε η πιο εμβληματική ερμηνεύτρια του μεγάλου, του αγαπημένου μας Θάνου Μικρούτσικου, δισκογραφώντας μαζί ορισμένους από τους πιο εμβληματικούς δίσκους όπως «Τα πολιτικά τραγούδια», «Τα τραγούδια της λευτεριάς», «Τα αντάρτικα», «Φουέντε Οβεχούνα», «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Τροπάρια για Φονιάδες» κ.ά. Ολα τα προηγούμενα χρόνια στις μεγάλες συναυλίες που έκανε το ΚΚΕ τιμώντας τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο, τον Μικρούτσικο, τον Θεοδωράκη, την νιώθαμε κοντά μας, σαν ένα αξεπέραστο μέτρο που προσπαθούσαμε να πλησιάσουμε.

Γιατί η Μαρία Δημητριάδη δεν είχε απλά μία σπουδαία φωνή. Είχε μία μοναδική δυνατότητα να μεταμορφώνει και σχεδόν να πλάθει τη μουσική. Τη μία στιγμή μπορούσες να την ακούσεις να τραγουδά σαν να χαϊδεύει τις νότες και αμέσως μετά σαν να τις διατάζει να παραταχθούν έτοιμες για μάχη, ενώ λίγο αργότερα τις άφηνε να ξεχυθούν σαν χείμαρρος από το μοναδικό της λαρύγγι. Αυτή η ικανότητά της να φτάνει σε μεγάλα ερμηνευτικά βάθη, η δραματικότητά της την κατέταξε οριστικά σε μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ερμηνεύτριες.

Αυτό όμως που χαρακτηρίζει την Μαρία Δημητριάδη πέρα από το αστείρευτο ταλέντο της είναι η συνειδητή της στράτευση σε μία τέχνη που έχει στόχο να εκφράσει τις αγωνίες και κυρίως τους αγώνες του λαού μας. Η στράτευσή της σε μια τέχνη που συνειδητά τάσσεται με αυτούς που αντιστέκονται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με αυτούς που παλεύουν για να ανατρέψουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα. Γι' αυτό, όπως έλεγε και η ίδια, «συναυλίες, απεργίες, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, θέατρο, σινεμά, μπουάτ, φεστιβάλ» είναι όλα μέρη όπου τραγουδούσε. Αξεχώριστοι οι αγώνες από τη μουσική, αφού οι συναυλίες ήταν για αυτήν και μέσο πάλης, όπως όταν τραγουδούσε στη Λάρυμνα σε ένα καλοκαιρινό σινεμά χειμωνιάτικα. `Η όπως όταν τραγούδησε το 1998 στη Χίο στο 7ο Πανελλαδικό Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο μαζί με χιλιάδες ΚΝίτες και ΚΝίτισσες, αλλά και με αντιπροσωπείες από Νεολαίες της Τουρκίας και της Κύπρου, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους μαζί. Γι' αυτό μάλιστα και την πρώτη της εμφάνιση μετά από μία παύση που είχε κάνει, την πραγματοποίησε στο 23ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή», τραγουδώντας ανάμεσα στα άλλα με νεανική ζωντάνια και περηφάνια τον Υμνο της Κομμουνιστικής Νεολαίας.

Η Μαρία Δημητριάδη, συμμετέχοντας στον εορτασμό των 80 χρόνων του ΚΚΕ, δήλωνε τότε: «Είναι τιμή, αλλά και καθήκον μου η συμμετοχή μου στην εκδήλωση για τα 80 χρόνια του ΚΚΕ. Το να τραγουδήσω.... Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για το Κόμμα που στηρίζει 80 χρόνια τους αγώνες του λαού μας. Το Κόμμα της εργατικής τάξης, των αγροτικών διεκδικήσεων, της πρωτοπορίας στην Τέχνη και τα Γράμματα. Το Κόμμα του καπνεργάτη που δολοφονημένος καταμεσής του δρόμου ξεψύχησε στην αγκαλιά της μάνας του. Ας στηρίξουμε το ΚΚΕ για εκείνους που αγωνίστηκαν και έδωσαν τις ζωές τους, για τους τωρινούς και τους επόμενους... Τα 80χρονα ας γίνουν μία καινούρια αρχή για τους αγώνες μας».

Κοντά 30 χρόνια αργότερα βεβαιώνουμε πως οι αγώνες δυναμώνουν, συνεχίζουν τους παλιότερους και θα συνεχίζουν μέχρι να φτάσουμε στην ανατροπή του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, κομμουνισμού. Σε αυτούς τους αγώνες με εμπροσθοφυλακή το ΚΚΕ η φωνή της Μαρίας Δημητριάδη είναι σαν ένα καθημερινό σημάδι εκκίνησης για τη μάχη μέχρι, όπως λέει ένα ίσως λιγότερο γνωστό τραγούδι της... Θα ρθει καιρός που το ρολόι θα γυρίσει εμπρός. Θα 'ρθει στιγμή που τ' όνειρο θα 'χει πάρει ζωή.

Ευχαριστούμε πολύ όλους τους καλλιτέχνες μουσικούς και τραγουδιστές, ορισμένοι μάλιστα ήταν και συνεργάτες της Μαρίας Δημητριάδη, που συνέβαλαν καθοριστικά για τη σημερινή εκδήλωση.

Στην Ολομέλεια της Βουλής συζητιέται την Πέμπτη το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών (ΑΣΠΤ), εν μέσω συνεχιζόμενων αντιδράσεων σπουδαστών και καλλιτεχνών.

Στο πλαίσιο αυτό, την ίδια μέρα στις 10.00 ο Σύλλογος Σπουδαστών Χορού, Θεάτρου και Κινηματογράφου καλεί σε κινητοποίηση στο Σύνταγμα «με σκοπό να γίνει μια μεγάλη παγκαλλιτεχνική συγκέντρωση που θα στείλει το μήνυμα στην κυβέρνηση: Το νομοσχέδιο απορρίπτεται!». Ο Σύλλογος συνεχίζει τις εξορμήσεις και παρεμβάσεις στα θέατρα της Αθήνας για το θέμα και δηλώνει: «Ο αγώνας μας δεν έχει τελειώσει. Οι σπουδαστές που βρέθηκαν στους δρόμους ήταν που άσκησαν πίεση, υπήρξαν έως και κάποιες "παραχωρήσεις" από τη μεριά της κυβέρνησης όσον αφορά το τελικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε. Με τον δικό μας αγώνα μπορούμε να επιβάλουμε ότι το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά».

Στο μεταξύ, ολοκληρώθηκε χθες η συζήτηση του νομοσχεδίου στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, όπου υπερψηφίστηκε από τη ΝΔ, καταψηφίστηκε από ΚΚΕ και Νέα Αριστερά, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα επιφυλάχθηκαν για την ψήφο τους στην Ολομέλεια.

Οπως κατήγγειλε ο εδικός αγορητής του ΚΚΕ, Γ. Δελής, με βάση το νομοσχέδιο η ΑΣΠΤ αποτελεί μια απλή συγκόλληση των πέντε κρατικών ανώτερων καλλιτεχνικών σχολών, χωρίς καμία απολύτως μέριμνα για νέες σύγχρονες υποδομές, με ένα σωρό αοριστολογίες και ασάφειες για τα προγράμματα σπουδών και χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη για ουσιαστική φοιτητική μέριμνα. Παράλληλα, χωρίς έναν αξιόπιστο και αποδεκτό μηχανισμό αναβάθμισης των πτυχίων των ήδη χιλιάδων αποφοίτων πτυχιούχων των ανώτερων σχολών, που οδηγούνται σε διάφορες διαδρομές πιστοποίησης επί πληρωμή.

Ετσι, το νομοσχέδιο δεν απαντά στη σημερινή ανάγκη αναβάθμισης των καλλιτεχνικών σπουδών και των αποφοίτων τους.

Την ατομική έκθεση του εικαστικού Νάσου Χαλκίδη, «Παρακμιακοί Παράδεισοι», στην Πινακοθήκη του δήμου Αθηναίων (Γερμανικού & Μυλλέρου, Κτίριο Α, Μεταξουργείο, στάση Μετρό «Μεταξουργείο») επισκέφθηκε το Σάββατο το πρωί ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Τον Δ. Κουτσούμπα υποδέχτηκε ο δημιουργός, ο οποίος και τον ξενάγησε στην έκθεση. Το «παρών» έδωσε και η Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνης του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ.

Την έκθεση συναρμολογούν περισσότερα από 20 έργα ζωγραφικής σε μεικτή τεχνική, 11 τελάρα μεγάλης διάστασης και σειρά μικρών κατά κύριο λόγο πορτρέτων, που αποδεικνύουν πως ο δημιουργός τους δεν κατέχει μόνο γνήσια ευαισθησία αλλά και μια βαθύτερη ματιά, αυτή που εξασκείται με τη γνώση και την πείρα.

Οπως σημειώνει η Μυρτώ Πετάση, ιστορικός Τέχνης, «οι "Παρακμιακοί Παράδεισοι" δεν αναπαριστούν τα κοινωνικά προβλήματα που διατρέχουν τη θεματολογία τους. Επεξεργάζονται εκφράσεις τους, φανερώνουν πτυχώσεις τους, δεικνύουν αιτίες τους. Γι' αυτό και πετυχαίνουν να μην αφορμώνται μόνο από την πραγματικότητα, αλλά να εφορμούν κιόλας σ' αυτήν.

Το περιεχόμενο του Νάσου Χαλκίδη βρίσκεται μακριά από αδιέξοδες έξεις της ζωγραφικής. Την αποστροφή απ' την αλήθεια, την αδιαφορία για τα μεγάλα κοινά που μοιράζονται οι άνθρωποι. Βρίσκεται μακριά από μια Τέχνη καθοδική, απομονωμένη και αποξενωμένη από αυτούς που μπορούν να την ανυψώσουν όταν την αγαπήσουν, τους πολλούς. Ταυτόχρονα ο ίδιος, και απευθυνόμενος σε αυτούς, στέκεται κοντά στις πιο ζωντανές, στις καρποφόρες αισθητικές αναζητήσεις. Κοντά στη μοντέρνα ζωγραφική που δεν εξαϋλώνει τα μέσα της αλλά δουλεύει το σχέδιο, το χρώμα και τη φόρμα, υπολογίζει και παιδεύει με προσπάθειες τις συνθέσεις της. Γι' αυτό κιόλας τα έργα που παρουσιάζονται δεν έχουν μόνο κάτι να "πουν", αλλά έχουν και τον τρόπο να "μιλήσουν"».

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 26 Απρίλη.

Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη - Σάββατο: 11.00 - 19.00, Κυριακή: 10.00 - 16.00.

Αξίζει πραγματικά να την επισκεφθείτε!