Πανελλαδικό Διήμερο Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης θα πραγματοποιηθεί στις 16 και 17 Μάη, με κορύφωση την 43η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης στην Αττική, όπως ανακοίνωσε η Γραμματεία της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ).

Η Μαραθώνια Πορεία θα γίνει την Κυριακή 17 Μάη, με έναρξη στις 8 π.μ. από τον Τύμβο Μαραθώνα και τερματισμό στις 8 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος.

Στο κάλεσμά της η ΕΕΔΥΕ αναφέρει:

«Η ΕΕΔΥΕ καλεί τον λαό, τα εργατικά σωματεία, τους μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος, τις οργανώσεις της νεολαίας να συμμετάσχουν μαζικά και αγωνιστικά στις εκδηλώσεις του Πανελλαδικού Διημέρου Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης και στην 43η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.

Στο πλαίσιο του Διημέρου θα πραγματοποιηθούν αντίστοιχες αντιπολεμικές και αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου υπάρχουν αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις και στρατιωτικές υποδομές, διατρανώνοντας την αντίθεση του λαού στη μετατροπή της Ελλάδας σε πολεμικό ορμητήριο.

Το φετινό Πανελλαδικό Διήμερο Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης πραγματοποιείται σε μια περίοδο ιδιαίτερα επικίνδυνων εξελίξεων για τους λαούς της περιοχής και όλου του κόσμου. Η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα, η πολεμική κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τα πολλαπλά ανοιχτά πολεμικά μέτωπα φέρνουν στο προσκήνιο τον κίνδυνο μιας γενικευμένης ανάφλεξης.

Την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη στρατηγική των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, κλιμακώνει τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους πολεμικούς σχεδιασμούς. Η παραχώρηση βάσεων, λιμανιών και αεροδρομίων, η ανάπτυξη αμερικανοΝΑΤΟικών υποδομών και η αποστολή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων μετατρέπουν τη χώρα σε ενεργό κρίκο της πολεμικής μηχανής.

Από τη Σούδα μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από τη Λάρισα μέχρι άλλες κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, η Ελλάδα αξιοποιείται όλο και περισσότερο ως κόμβος στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Η πολιτική αυτή όχι μόνο δεν εγγυάται την ειρήνη και την ασφάλεια του λαού, αλλά τον εκθέτει σε μεγάλους κινδύνους, μετατρέποντας τη χώρα σε πιθανό στόχο αντιποίνων.

Οι εξελίξεις αυτές κάνουν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να δυναμώσει αποφασιστικά η λαϊκή πάλη ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους.

Η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, διαχρονικό σύμβολο του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος της χώρας, που ξεκίνησε από τον γιατρό, βαλκανιονίκη, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και αντιπρόεδρο της ΕΕΔΥΕ Γρηγόρη Λαμπράκη και τους συνοδοιπόρους του και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει βήμα ώστε να ακουστεί δυνατά η φωνή του λαού ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο και στην εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους των ιμπεριαλιστών.

Η μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις του Διημέρου μπορεί και πρέπει να στείλει μήνυμα αγώνα και διεθνιστικής αλληλεγγύης προς όλους τους λαούς που παλεύουν ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Να δυναμώσει τώρα η πάλη για:

• Απεμπλοκή της Ελλάδας από το πολεμικό σφαγείο.
• Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.
• Να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές αποστολές από το εξωτερικό.
• Λευτεριά στην Παλαιστίνη - Κάτω τα χέρια από την Κούβα.

Το επόμενο διάστημα θα δοθεί στη δημοσιότητα το πρόγραμμα των κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα.

Ολοι στο Πανελλαδικό Διήμερο Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης στις 16 και 17 Μαΐου.

Ολοι στην 43η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης την Κυριακή 17 Μαΐου».

«Τις πιο όμορφες μέρες μας». Με αυτόν τον τίτλο, δανεισμένο από τον στίχο του Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, η ΚΕ του ΚΚΕ διοργανώνει αφιέρωμα στην Μαρία Δημητριάδη αυτή την Παρασκευή 20 Μάρτη, στις 20.00 στην Αίθουσα Συνεδρίων στον Περισσό.

Διεύθυνση Ορχήστρας - Καλλιτεχνική επιμέλεια: Μανόλης Ανδρουλιδάκης.

Τραγουδούν: Ρίτα Αντωνοπούλου, Κώστας Θωμαΐδης, Αγγελική Τουμπανάκη.

Παίζουν οι μουσικοί: Μιχάλης Ατσάλης, Βαγγέλης Ζαρμπούτης, Γιάννης Καρακασίδης, Δημήτρης Κουφαλάκος, Μαρίνα Τσοκάνη, Αντωνία Τσολάκη, Αντώνης Παπαγγελής, Θύμιος Παπαδόπουλος, Βασίλης Ραψανιώτης.

Η είσοδος θα γίνεται με προσκλήσεις, που διατίθενται από τις Οργανώσεις Αττικής του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

«Τραγουδώ από τη μέρα που γεννήθηκα», έλεγε σε μια συνέντευξή της τη δεκαετία του '80 η Μαρία Δημητριάδη, που το τεράστιο ταλέντο της και η ικανότητά της να φτάνει σε απίστευτα ερμηνευτικά βάθη, δίκαια την κατέταξαν ως μια από τις σημαντικότερες και εκφραστικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες.

Η Μαρία Δημητριάδη ευτύχησε από τα 16 κιόλας χρόνια της να ερμηνεύσει δημιουργίες Ελλήνων συνθετών. Οπως είχε αναφέρει σε συνέντευξή της στον «Ριζοσπάστη»: «Στα 16 μου χρόνια έκανα δίσκο, τα "Κορίτσια στον Ηλιο". Μετά ήρθε ο "Ηλιος ο Πρώτος" του Μαρκόπουλου και το "Χρονικό". Στο ενδιάμεσο είχα γνωρίσει τον Μίκη Θεοδωράκη, που τον είχαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Κάναμε συνέχεια πρόβες... Εκανα δίσκο το "Ενα πρωινό η Παναγιά μου" του Σταύρου Ξαρχάκου και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο, για δύο χρόνια... Ακολούθησαν δίσκοι με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ηδη είχα γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο, που έπαιζε πιάνο σε μια μπουάτ, όπου τραγουδούσαμε και λεγόταν "Δον Κιχώτες". Μετά τη Μεταπολίτευση κάνει και τα πρώτα του τραγούδια, τα "Πολιτικά", με τα οποία ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας. Ακολούθησαν η "Καντάτα για τη Μακρόνησο", "Φουέντε Οβεχούνα", "Τροπάρια για φονιάδες", "Τα τραγούδια της λευτεριάς"... Δισκογραφικά συνέχισα με το "Δελτίο καιρού", με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, τα "Λιανοτράγουδα" του Μίκη, τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, την "Ελένη" του Χατζιδάκι, το "Εμπάργκο" του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές κ.ά...».

Για την Μαρία Δημητριάδη, όμως, οι συναυλίες της δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα, αλλά και μέσο πάλης. «Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ».

Αξέχαστη θα μείνει και η παρουσία της στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Αξίζει μόνο να αναφέρουμε τη συμμετοχή της στο 23ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» μετά από πολύ καιρό απουσίας και σιωπής από τα μουσικά δρώμενα. Είχε δηλώσει τότε: «Αποφάσισα αυτό το καλοκαίρι να αρχίσω να ξανατραγουδάω και πιστεύω ότι ήταν πολύ σωστό και αναγκαίο συγχρόνως να ξεκινήσω από τον χώρο μου. Γιατί τον θεωρώ χώρο μου το Φεστιβάλ. Εκτός από το πολιτικό μέρος υπάρχει και κάτι το πολύ συγκινησιακό, γιατί αισθάνομαι ότι έχω επιστρέψει σπίτι μου. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι τελικά βλέποντας αυτόν τον κόσμο, αυτά τα παιδιά, μπορούμε να έχουμε ελπίδες».

Σε όλη της την πορεία στο ελληνικό τραγούδι διακρίνονται ξεκάθαρα το ήθος, η ποιότητα και η αξιοπρέπειά της. «Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει. Ούτε μία καλημέρα δεν έχω πει σε κάποιον που δεν θέλω να του την πω...».

Δεκαεφτά χρόνια μετά τον χαμό της η φωνή της εξακολουθεί και μας συντροφεύει. Συνεχίζει να γεμίζει την καρδιά και τον νου όλων αυτών που «δεν σηκώνουν τ' άδικο», θυμίζοντάς μας ότι «τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα»...