Eurokinissi

Αυτή είναι η πραγματικότητα που μετατρέπει τους χώρους δουλειάς σε, εν δυνάμει, ομαδικούς τάφους για τις εργάτριες και τους εργάτες που βγαίνουν στο μεροκάματο. Αυτή είναι η άλλη όψη των «επιχειρήσεων - πρότυπο» όπως χαρακτηριζόταν και η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ», της «εξωστρέφειας», της ανταγωνιστικότητας και των θετικών δεικτών για τα οποία καμαρώνει η κυβέρνηση.

Ηθικοί αυτουργοί των εργοδοτικών εγκλημάτων είναι διαχρονικά οι κυβερνήσεις που έχουν θεσπίσει ένα τεράστιο θεσμικό και νομικό πλαίσιο, που παραδίδει ακόμα και τον έλεγχο για την ασφαλή λειτουργία των βιομηχανιών στους ίδιους τους ...βιομήχανους. Μάλιστα, στο όνομα της αντιμετώπισης της γραφειοκρατίας και της «απλούστευσης διαδικασιών», για πιο «φιλικό επενδυτικό περιβάλλον», οι αναπτυξιακοί νόμοι που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια δίνουν τη δυνατότητα σε βιομηχανίες να λειτουργούν με μια απλή ...γνωστοποίηση, ενώ οι όποιοι έλεγχοι - συστάσεις γίνονται εκ των υστέρων.

Ο «Ριζοσπάστης» υπενθυμίζει σήμερα ένα μέρος από το νομικό αυτό οπλοστάσιο που οδηγεί σε εγκλήματα σαν της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» ή σαν το πρόσφατο με τα καζάνια στο Πέραμα, με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Το 2011 η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΛΑΟΣ φέρνει νόμο, με τον οποίο η περιβαλλοντική αδειοδότηση βιομηχανικών, τουριστικών, ενεργειακών και άλλων εγκαταστάσεων γίνεται πλέον με όρους «fast track», παρακάμπτοντας την όποια περιβαλλοντική νομοθεσία υπάρχει. Παράλληλα, παραδίδει σε ιδιώτες τόσο τους ελέγχους των περιβαλλοντικών μελετών, όσο και τον έλεγχο της τήρησης των περιβαλλοντικών όρων από τους επιχειρηματίες κατά την περίοδο λειτουργίας των εγκαταστάσεων!

Απαλλάσσει από τη διαδικασία των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων έργα και δραστηριότητες που έχουν «τοπικές επιπτώσεις» στο περιβάλλον, όπως για παράδειγμα βιοτεχνίες και βιομηχανίες χαμηλής όχλησης, μικρά εργοστάσια σε βιομηχανικές περιοχές.

Το 2011 - 2012 θεσπίζεται και η περιβόητη «Στρατηγική Επένδυση», που μειώνει έως και εξαφανίζει μια σειρά από δικαιολογητικά που πρέπει να καταθέσουν οι επιχειρηματίες για να ξεκινήσει η λειτουργία της βιομηχανίας.

Το 2016 η σκυτάλη περνά στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που ψηφίζει τον νέο «αναπτυξιακό νόμο».

Με αυτόν τον νόμο (4442/2016) θεσπίζεται το εξής απίστευτο: Οι επιχειρήσεις πρώτα θα ξεκινούν τη λειτουργία τους και ο όποιος έλεγχος των απαιτούμενων δικαιολογητικών θα διενεργείται εκ των υστέρων!

Για τις βιομηχανικές δραστηριότητες, μάλιστα, πλέον η έναρξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας ξεκινά με μια απλή «γνωστοποίηση» προς τις αρμόδιες υπηρεσίες, ενώ δεν απαιτείται έγκριση εγκατάστασης για επιχειρήσεις που «εκσυγχρονίζονται ή επεκτείνονται σε περιοχές στις οποίες καθορίζονται χρήσεις γης βιομηχανίας - βιοτεχνίας με βάση τον πολεοδομικό σχεδιασμό οποιουδήποτε επιπέδου». Ταυτόχρονα, ενεργοποιούνται οι διαδικασίες ταχείας αδειοδότησης («fast track») για τις «στρατηγικές επενδύσεις».

Με αυτό το καθεστώς είχε αδειοδοτηθεί και η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» όπως ομολόγησε η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας του υπουργείου Ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, το υπουργείο ομολογώντας το «πάμε κι όπου βγει» ανέφερε προχθές ότι «η λειτουργία του συγκεκριμένου εργοστασίου υπάγεται στο καθεστώς γνωστοποίησης, σύμφωνα με τον ν. 4442/2016. Μετά την υποβολή της γνωστοποίησης, οι δραστηριότητες αποτελούν αντικείμενο εκ των υστέρων ελέγχων από τις εκάστοτε αρμόδιες αρχές»!

Το 2019 η κυβέρνηση της ΝΔ, ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που φέρνει, είναι το λεγόμενο «αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο», με το οποίο απλοποιούνται ακόμα περισσότερο οι διαδικασίες αδειοδότησης, σε συνέχεια του νόμου του ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2021 ψηφίζονται δύο νόμοι που καθένας απ' αυτούς προωθεί την παραπέρα απλούστευση των διαδικασιών για fast track επενδύσεις σε όλα τα επίπεδα. Πρόκειται για νόμους που έρχονται και αυτοί να συμπληρώσουν τον μνημονιακό νόμο 4442/2016 του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικές οι θετικές αναφορές του ΣΕΒ, του ΣΒΕ (Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος) και του ΕΒΕΑ στη συζήτηση στην Επιτροπή, στον έναν από τους δύο νόμους (τον οποίο ψήφισαν και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ).

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι από τη μία οι κυβερνήσεις εξασφαλίζουν πολύμορφα την «ασυλία» στην εργοδοσία, και από την άλλη με τους νόμους τους (π.χ. νόμος Χατζηδάκη για τη λειτουργία των Σωματείων, νόμος Αχτσιόγλου για την προκήρυξη απεργίας στον χώρο δουλειάς κ.α.) χτυπιέται η συνδικαλιστική δράση. Ετσι, ένας βιομήχανος με μια απλή «αίτηση» «εγκαινιάζει» ένα εργοστάσιο - αχούρι που μπορεί να σπείρει τον θάνατο. Και από την άλλη, οι εργάτες για να συγκροτήσουν το σωματείο τους και να οργανώσουν την πάλη τους περνάνε από «ιερά εξέταση», με τη συνδικαλιστική δράση να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα.

Αλλωστε, και στο ίδιο το εργοστάσιο της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» που τινάχτηκε στον αέρα, από τη μία ίσχυε το «εκ των υστέρων ο έλεγχος», ενώ το σχέδιο πυρασφάλειας υπήρχε «κατά δήλωση» της εταιρείας. Από την άλλη, δεν υπάρχει καν σωματείο στον χώρο, ενώ απαγορευόταν «διά ροπάλου» η παρουσία του Εργατικού Κέντρου και του Συνδικάτου Τροφίμων - Ποτών στις εγκαταστάσεις του. Ετσι, ο εργοδότης με τις fast track διαδικασίες έστειλε τελικά στον θάνατο πέντε εργάτριες, ενώ το Εργατικό Κέντρο και τα Συνδικάτα προειδοποιούσαν για την τραγωδία.

Αυτά είναι τα έργα και οι ημέρες των αστικών κυβερνήσεων στον πόλεμο που έχουν κηρύξει σε βάρος της εργατικής τάξης...