Το ΚΚΕ αναδεικνύεται έμπρακτα ως η καθοδηγητική δύναμη μέσα στην επαναστατική διαδικασία, εφόσον διασφαλίσει την επαναστατική γραμμή και ικανότητά του να έχει Οργανώσεις στις μεγάλες παραγωγικές μονάδες, σε τομείς και υπηρεσίες που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Ο κλάδος της Ενέργειας είναι τέτοιος κρίσιμος κλάδος. Θα παίξει σημαντικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια του ξεσπάσματος της επανάστασης όσο και κατά τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Επομένως έχει σημασία η προετοιμασία που γίνεται στις σημερινές συνθήκες, πόσο μάλλον που η Ενέργεια βρίσκεται στο επίκεντρο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Οπως αναφέρουν οι Θέσεις της ΚΕ, οι κομματικές δυνάμεις στον Κλάδο είναι μικρές. Τίθεται επομένως σημαντικό καθήκον να μετρήσουμε σοβαρά βήματα στην κομματική οικοδόμηση, ιδιαίτερα στους μεγάλους και κρίσιμους χώρους της Αττικής οι οποίοι είναι αρκετοί (Πετρέλαια, Φυσικό Αέριο, Ηλεκτρενέργεια, Δίκτυα). Την ίδια στιγμή, αυτό θα πρέπει να γίνει με άλλους ρυθμούς και άλλη ιεράρχηση, ξεπερνώντας αδυναμίες και καθυστερήσεις.

Μπορούμε να πούμε ότι συνυπάρχουν σοβαρές αντικειμενικές δυσκολίες με ορατές δυνατότητες. Για παράδειγμα στις εταιρείες που αποτελούν πλέον την παλιά ενιαία ΔΕΗ (ΔΕΗ, ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ), η δυσκολία του συντριπτικά αρνητικού συσχετισμού (σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο) συνυπάρχει με σοβαρές δυνατότητες να μετρήσουμε βήματα στην παρέμβασή μας. Δυνατότητες οι οποίες προκύπτουν αφενός λόγω του συνολικά ανεβασμένου κύρους του Κόμματος, αφετέρου λόγω της μεγάλης ανανέωσης του προσωπικού, καθώς μετά από πολλά χρόνια υπήρξαν μαζικές προσλήψεις, ανάμεσα στις οποίες αντικειμενικά ήταν και δυνάμεις προσκείμενες στο Κόμμα.

Για τους νέους εργαζόμενους που αποτελούν πολυπληθή και κρίσιμη μάζα στον χώρο της ΔΕΗ, θα πρέπει να έχουμε υπόψη την εκτίμηση του 21ου Συνεδρίου πως «ένα μεγάλο τμήμα των σημερινών εργαζομένων εντάχθηκε στην παραγωγή ή πέρασε στις παραγωγικές ηλικίες μετά το 2009, δεν έχει ζήσει όσα δικαιώματα και κατακτήσεις υπήρχαν πριν την οικονομική καπιταλιστική κρίση, πολύ περισσότερο πριν από την ανατροπή του σοσιαλισμού. Το γεγονός αυτό επιδρά στο να μη διαμορφώνεται μια αγωνιστική απαιτητικότητα για τη βελτίωση της ζωής του και να ενισχύεται η τάση συμβιβασμού με τα σημερινά δεδομένα των εργασιακών σχέσεων». Επιπλέον των παραπάνω, η τάση συμβιβασμού ενισχύεται με τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς εξαγοράς και ενσωμάτωσης, που είναι κυρίαρχοι στις ΔΕΚΟ.

Ταυτόχρονα όμως, οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι που προσλήφθηκαν τα τελευταία χρόνια, μπαίνουν με όνειρα και διάθεση στην παραγωγή, τρώνε την ψυχρολουσία από τις συνθήκες που συναντάνε και πολλοί από αυτούς λένε: «δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι, κάτι πρέπει να αλλάξει». Εδώ είναι που πρέπει να γίνουμε ικανότεροι, ώστε η προσπάθεια για κατεύθυνση οργάνωσης της πάλης για τα εργασιακά δικαιώματα με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, κόντρα στην ενσωμάτωση και την εξαγορά, να συνδυάζεται με την προβολή του Προγράμματος του Κόμματος, ως τη μόνη πραγματική διέξοδο για την εργατική τάξη και τον λαό, για να ζήσουμε ικανοποιώντας τις σύγχρονες ανάγκες μας με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της εποχής.

Σημαντικό ζήτημα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η επίμονη ανάδειξη στους εργαζόμενους ότι η πάλη γίνεται από «τάξη απέναντι σε τάξη», το οποίο δεν γίνεται αυτόματα αντιληπτό. Πόσο μάλλον σε αυτούς τους χώρους, όπου η κυβερνητική εναλλαγή σημαίνει και αλλαγές σε επίπεδο διοικήσεων των εταιρειών, επομένως οι εργαζόμενοι είναι ακόμα πιο ευάλωτοι στο να βλέπουν τον μπροστινό (Διευθύνοντα Σύμβουλο, Υπουργό, Πρωθυπουργό) και όχι τον πραγματικό αντίπαλο (αστική τάξη).

Επομένως έχει μεγάλη σημασία η ικανότητα των ΚΟΒ, στο πολιτικό τους άνοιγμα, να μην περιορίζονται στη μία ή την άλλη εξέλιξη στην εταιρεία. Αλλά να βελτιωθούμε στο πώς συνδέουμε τους αντεργατικούς νόμους που ψηφίζουν κυβερνήσεις και ΕΕ, για λογαριασμό της εργοδοσίας ανεξαρτήτως μείγματος μετόχων (μικρότερη / μεγαλύτερη συμμετοχή του κράτους), με την ακρίβεια και τον πληθωρισμό που προκύπτει από το μείγμα πολιτικής που έχει επιλεχθεί ως γιατρικό σε αυτή τη φάση και από τα οποία θησαυρίζουν κάποιοι όμιλοι. Πώς συνδέονται αυτά με την ανυπαρξία υγείας, παιδείας, πολιτισμού, αθλητισμού και φυσικά με τις αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν από την πολεμική οικονομία κ.λπ.

Αρα πώς θα φωτίζουμε από όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων το ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος και επομένως ότι δίνουμε τον αγώνα ως τάξη απέναντι σε τάξη. Και επιπλέον, παρόλο που τα παραπάνω δεν συνειδητοποιούνται μόνο από την πείρα των ταξικών αγώνων, χρειάζεται με μεγαλύτερο πείσμα να δώσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να αναπτυχθούν τέτοιοι και στον κλάδο μας, όπου παρόλο που έχουμε ανά περιόδους κάποιες μικρές εστίες, δεν έχουμε καταφέρει αυτές να διευρύνονται. Εκεί θα αναγνωρίζεται και ο κομμουνιστής ως πρωτοπόρος αγωνιστής, θα επιβεβαιώνεται η θεωρία από την πράξη.

Ετσι θα μπορούμε να δέσουμε τη συζήτηση για το Πρόγραμμά μας και θα ξεφεύγουμε από τη συνδικαλιστικοποίηση της επιρροής μας. Μία τέτοια δουλειά μπορεί να αφήσει παρακαταθήκη ακόμα και αν οι εργαζόμενοι αλλάξουν εταιρεία, ακόμα και κλάδο, καθώς η κινητικότητα είναι πολύ μεγάλη, ακόμα και στις ΔΕΚΟ που κάποτε όλοι ήθελαν να προσληφθούν.

Ενα τέτοιο ολόπλευρο πολιτικό άνοιγμα, που θα ξεφεύγει από το τι συμβαίνει μόνο εντός της επιχείρησης αλλά θα αναδεικνύει τη μεγάλη εικόνα και με το σχέδιο που πρέπει να επεξεργάζεται και να προχωράει η ΚΟΒ στον χώρο ευθύνης της, μπορούν να συμβάλλουν στην κομματική οικοδόμηση στον κρίσιμο κλάδο της Ενέργειας, διευρύνοντας τους πολιτικούς δεσμούς με περισσότερους εργαζόμενους, συγκροτώντας κομματικούς πυρήνες, ξεχωρίζοντας περιπτώσεις πρωτοπόρων εργαζομένων που θα εντάσσονται στο Κόμμα. Η διαδικασία αυτή θα έχει αντίκτυπο και στην αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικαλιστικά όργανα, όπου κυριαρχεί ο ρεφορμισμός και η ενσωμάτωση, μέσω πολυεπίπεδων μηχανισμών του κράτους και της εργοδοσίας, οι οποίοι δεν περιορίζονται μόνο στον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, το οποίο όλα δείχνουν ότι επιφυλάσσει δύσκολες αλλά και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσες εξελίξεις και καταστάσεις, με όπλο τις θέσεις και τα ντοκουμέντα του Συνεδρίου, θα πρέπει τα μέλη και στελέχη του Κόμματος να συμβάλλουμε ώστε να ανέβει ο πήχης σε όλα τα επίπεδα. Να επιθεωρήσουμε δυνάμεις και με δεδομένες τις δυσκολίες, να φτάσουμε γρήγορα σε ένα επίπεδο όπου θα πούμε ότι μετρήσαμε γερά βήματα και η κομματική μας οργάνωση είναι πιο έτοιμη να συμβάλλει στους σκοπούς του Κόμματος σε περίπτωση ανόδου της ταξικής πάλης.

Με ευχές για την επιτυχία του 22ου Συνεδρίου

- Οι Θέσεις, με τις οποίες συμφωνώ, βάζουν στο επίκεντρο του 22ου Συνεδρίου το Κόμμα. Υπογραμμίζουν, σωστά, ζητήματα όπως η ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία του Κόμματος από κάθε εκδοχή της αστικής πολιτικής και του οπορτουνισμού και η ετοιμότητα απέναντι, μεταξύ άλλων, στην αξιοποίηση νέων επιστημονικών-τεχνολογικών δυνατοτήτων για την ένταση της εκμετάλλευσης και ελέγχου του λαού (Κεφ. 1, Β.3), στις εξελίξεις στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σε νέα εκδήλωση οικονομικής κρίσης, και σε πιθανή απότομη όξυνση ή νέα οπισθοχώρηση της ταξικής πάλης. Βάζουν για όλους μας ψηλά τον πήχη για δουλειά με στόχο την όξυνση του ταξικού κριτηρίου σε ευρύτερες δυνάμεις εργαζομένων, «με όρους αντεπίθεσης, όχι απλώς άμυνας» (Θ. Κεφ. 3.Α.3), με βάση το Πρόγραμμα του Κόμματος στην ουσία και την εξειδίκευσή του.

Θα αναφερθώ σε ζητήματα που αφορούν τη δουλειά στην έρευνα, την εκπαίδευση και τη διαμόρφωση της συνείδησης των εργαζομένων και της νεολαίας κάτω από το φως των ραγδαίων εξελίξεων στην τεχνολογία και την επιστήμη, με άξονα την διαπίστωση στο Τέταρτο Κεφάλαιο των Θέσεων (Κωδικοποίηση συγκεκριμένων καθηκόντων, Σημείο 3) της ανάγκης για αναβάθμιση και σταθεροποίηση της διατμηματικής συνεργασίας σε μία σειρά από ζητήματα, με βάση την υπάρχουσα θετική πείρα.

- Η αποκάλυψη του αντιδραστικού περιεχομένου της γνώσης των προγραμμάτων σπουδών και άλλων άμεσων ή έμμεσων εκπαιδευτικών διαδικασιών έχει σημασία να ενημερώνεται και να συνδέεται διαρκώς με την κριτική στις αντίστοιχες εξελίξεις στη μορφή τους. Το Κόμμα έχει έγκαιρα πάρει θέση απέναντι στη στενή εξειδίκευση των νέων επιστημόνων με βάση τις ανάγκες της αγοράς και του «επιτελικού κράτους», στη γενικότερη εμπορευματικοποίηση της γνώσης, στην αρρύθμιστη προώθηση των νέων τεχνολογιών και τους μύθους περί «οριζόντιας - ελεύθερης πρόσβασης στη γνώση» στο καπιταλιστικό διαδίκτυο. Επίσης, έχει καταδείξει ότι η σταδιακή απόσυρση του αστικού κράτους από μια σειρά τομείς της εκπαίδευσης και της έρευνας, όπως στα ΑΕΙ, και η άμεση είσοδος επιχειρηματικών συμφερόντων συμβαδίζουν με την πολυεπίπεδη ψηφιοποίηση λειτουργιών και την ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, υποβαθμίζοντας τη λειτουργία της ανώτατης, και όχι μόνο, εκπαίδευσης και εκθέτοντάς την ακόμη πιο άμεσα στην αστική ιδεολογία και εκμετάλλευση. Με βάση αυτά, έχει σημασία να συνεχιστούν οι μελέτες του Κόμματος για τον θεσμικό μετασχηματισμό της διαδικασίας της έρευνας-εκπαίδευσης συνολικά στις πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, αξιοποιώντας και εμπλουτίζοντας τις θέσεις μας με βάση συμπεράσματα διαφορετικών πεδίων (π.χ. νευρολογία, παιδαγωγική, ψυχολογία, πληροφορική-κυβερνητική) για την επίδραση στους εργαζόμενους των μορφών συγκεκριμένων μεθόδων που προωθούν οι στρατηγικές της αστικής τάξης μπροστά στις ανάγκες εντατικοποίησης και αυτοματοποίησης που επιβάλλουν οι νέες τεχνολογίες (π.χ. αλληλεπίδραση με τα μεγάλα νευρωνικά δίκτυα, ανάπτυξη οπτικοακουστικού υλικού και κωδικοποίηση σε βάρος της ανάγνωσης μεγάλων κειμένων, χρήση ψηφιακών «βοηθών» κ.λπ.). Σε αυτή τη διαδικασία, η πείρα του Κόμματος και της ΚΝΕ από την συλλογικά οργανωμένη παρέμβαση στους χώρους έρευνας - εκπαίδευσης, στο διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, μπορεί να εμπνέει στην «έξοδο» από συγκεκριμένες μορφές και την κριτική τους, τόσο με βάση την πειστική επιστημονική εξήγηση συγκεκριμένων φαινομένων και επιπτώσεων (π.χ. εθισμός στο infinite scrolling, κοινωνικό άγχος, παραπληροφόρηση και αποδυνάμωση κριτικής - ερευνητικής σκέψης, φακέλωμα, κεφαλαιοποίηση δεδομένων «εξατομικευμένης χρήσης» κ,λπ.), όσο και με τη θετική - δημιουργική αξιοποίηση παλιών και νέων μεθόδων στην πράξη. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να συζητηθεί και η αντιμετώπιση των ζητημάτων σχετικά με την αξιοποίηση και διακίνηση του κομματικού βιβλίου, της ΚΟΜΕΠ, του «Ριζοσπάστη».

- Οι αστικοί θεσμοί, και ιδιαίτερα το αστικό πανεπιστήμιο, συντηρούν και αναπαράγουν μια ευρεία γκάμα θεωριών και προσεγγίσεων για την ανάλυση και ιδεολογική οχύρωση των επιλογών των καπιταλιστών στην παραγωγή και στην εκπαίδευση, τόσο «συντηρητικών», όσο και «προοδευτικών», καλύπτοντας τις ανάγκες των ενδοαστικών αντιθέσεων. Σε αντίστοιχη κατεύθυνση, οι Θέσεις σωστά τονίζουν τη σημασία της παραπέρα «μελέτη[ς] των επιστημονικών κατακτήσεων στη Βιολογία, στις νευροεπιστήμες, στην Ανθρωπολογία, μαρξιστική κριτική και δημιουργική αξιοποίηση των πορισμάτων των κοινωνικών επιστημών» (Θ. Κεφ. 2.Ε.8) στην αντιπαράθεση με το θεωρητικό-φιλοσοφικό οπλοστάσιο της αστικής και οπορτουνιστικής «κριτικής» στο «παλιό» που εν τέλει ανανεώνει τους όρους ενσωμάτωσης του λαού στις αστικές πολιτικές. Είναι κρίσιμο να μελετηθούν βαθύτερα με συγκεκριμένη κριτική από πλευράς μαρξιστικής μεθοδολογίας τόσο οι λεγόμενες «κριτικές προσεγγίσεις» στην κοινωνική, ανθρωπιστική και πολιτισμική έρευνα, κυρίως μεταδομιστικής, φαινομενολογικής και λειτουργιστικής κατεύθυνσης, όσο και αναζωογονημένες θετικιστικές ή «ρεαλιστικές» προσπάθειες που αξιοποιούν την ανάλυση Μεγάλων Δεδομένων για λεγόμενα «γεφυρώματα» θετικών και κοινωνικών επιστημών. Σε αυτή την κατεύθυνση, πλάι στη διατμηματική δουλειά, είναι απαραίτητη η ανάπτυξη συστηματικής, ολόπλευρης και συντονισμένης στήριξης των συντρόφων και φίλων, ερευνητών και επιστημόνων, για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας δημιουργικής και επιστημονικά αποτελεσματικής αντιπαράθεσης με την αστική ιδεολογία και τις αντίστοιχες φιλοσοφικές - μεθοδολογικές παραδοχές.

- Ο αγώνας ενάντια στον ανορθολογισμό και στην προώθηση του υποκειμενικού ιδεαλισμού στην αστική παραγωγή γνώσης οφείλει να γίνεται με υπομονή και επιμονή στην ανάλυση της συνθετότητας των μορφών που εμφανίζονται στη συνείδηση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, με ευαισθησία προς τους συνομιλητές μας και κοινωνικοταξικό κριτήριο. Σε αυτό θα συμβάλλει το βάθεμα των φιλοσοφικών αναλύσεων σε φαινόμενα των οποίων οι νομοτέλειες και δυνατότητες δεν έχουν επαρκώς διερευνηθεί επιστημονικά, αλλά και με συγκεκριμένη ανάπτυξη του μαρξιστικού φιλοσοφικού υποβάθρου για κρίσιμα θέματα που έχουν αρχίσει να χαρτογραφούνται (π.χ. CRISPR) και θέτουν, μεταξύ άλλων, ζητήματα ηθικής-βιοηθικής και ορίων της ανθρώπινης δημιουργικότητας, της μοναδικότητας της προσωπικότητας, ζητήματα που είναι βεβαίως αδύνατον να λυθούν στο σημερινό εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, αλλά απαιτούν έγκαιρη θεωρητική επεξεργασία.

Στο Κόμμα υπάρχει μεγάλη εμπειρία στη σύνθετη δουλειά και καθοδήγηση που γενικεύει την πείρα από την ταξική πάλη σε όλα τα επίπεδα και παρακολουθεί τα επιστημονικά-τεχνολογικά επιτεύγματα, με επεξεργασία της γραμμής μας και της αναγκαίας προσαρμογής για τη διαπάλη σε κάθε χώρο. Κυρίως όμως, υπάρχει αγωνιστική διάθεση και προετοιμασία για κάθε δοκιμασία, ώστε το Κόμμα να είναι έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό. Πιστεύω ότι το Συνέδριο θα συμβάλει ουσιαστικά σε αυτή την κατεύθυνση και εύχομαι καλή επιτυχία στις διαδικασίες του.