Το πρώτο στοιχείο που αξίζει να κρατήσουμε από τις Θέσεις της ΚΕ μπροστά στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ είναι ότι παρά τον αρνητικό συσχετισμό της ταξικής πάλης σε παγκόσμιο επίπεδο, το Κόμμα της εργατικής τάξης προετοιμάζεται με αποφασιστικά βήματα για τη μεγάλη σύγκρουση και την ανατροπή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος. Είναι κρίσιμο επομένως να γίνει κατανοητό σε όλες μας τις δυνάμεις και γενικά στον λαό πως ο αρνητικός συσχετισμός δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας για την επεξεργασία επαναστατικής στρατηγικής, την προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα, τη διαμόρφωση αιτημάτων που δείχνουν τη διέξοδο, τη συσπείρωση νέων δυνάμεων και την ισχυροποίηση της κοινωνικής συμμαχίας για την επαναστατική ανατροπή.

Το γεγονός ότι η επανάσταση δεν είναι σήμερα στην ημερήσια διάταξη δεν σημαίνει ότι είναι μια μακρινή προοπτική. Η συνολική επιδείνωση της κατάστασης του λαού, που θα ενταθεί δραματικά σε περίπτωση εμφάνισης νέας οικονομικής κρίσης και γενίκευσης του πολέμου, δημιουργεί συνθήκες εντονότερης και βαθύτερης αμφισβήτησης του συστήματος. Ταυτόχρονα, σε αυτές τις συνθήκες η επίθεση του κεφαλαίου στα εργατικά δικαιώματα και στις λαϊκές ανάγκες μεγαλώνει διαρκώς. Γι' αυτό είναι ανάγκη να είναι δυνατό και σταθερό το ΚΚΕ μπροστά σε κάθε πρόκληση, σε όλες τις καμπές της ταξικής πάλης, για να ηγηθεί του αγώνα της εργατικής τάξης στη σοσιαλιστική επανάσταση. Είναι αντικειμενικό ότι η μέρα αυτή θα έρθει, και η Ιστορία δείχνει πως η προετοιμασία του Κόμματος της εργατικής τάξης είναι αποφασιστικής σημασίας για τη νικηφόρα έκβαση της επανάστασης.

Είναι βασικό, λοιπόν, να επιμείνουμε να εμπλουτίζεται η συζήτηση στα όργανα, π.χ. μέσα από θεματικές συζητήσεις, ώστε αυτή να συμβάλλει στην εξαγωγή συμπερασμάτων και στη γενίκευση της πείρας. Υπάρχει ανάγκη να συζητιέται πιο συστηματικά η πείρα αγώνων και της πολιτικής δραστηριότητας. Ετσι, θα ενισχύεται η συλλογική ευθύνη των οργάνων, θα ξεπερνιούνται υποκειμενισμοί και θα γίνεται αντιληπτός στο σύνολό του ο χώρος ευθύνης και καθοδήγησης κάθε Οργάνωσης. Σε αυτήν τη βάση θα αναβαθμίζονται η λειτουργία και το περιεχόμενο των ΚΟΒ, ο πολιτικός σχεδιασμός τους, εξοπλίζοντας και δυναμώνοντας και το κάθε κομματικό μέλος ξεχωριστά.

Η ιδεολογική και πολιτική θωράκιση των κομματικών μελών και όσων παλεύουν πλάι μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτελεσματική αντιπαράθεση με την κυρίαρχη πολιτική και όλες τις εκφάνσεις της. Η αστική γραμμή δεν είναι πάντα ξεκάθαρη, και χρειάζεται δουλειά σε βάθος για να μπορεί κανείς να την αποκαλύψει και να προετοιμάσει τον περίγυρό του, να μπορεί να τη διακρίνει και να την αντιμετωπίσει. Ειδικά μάλιστα όταν αυτή «θολώνεται» από δήθεν φιλολαϊκές προτάσεις του σοσιαλδημοκρατικού και οπορτουνιστικού χώρου.

Για παράδειγμα, η γραμμή για τις κρατικοποιήσεις εντός του συστήματος, που παρουσιάζεται ως φιλολαϊκή, συσκοτίζει τον χαρακτήρα του κράτους. Και μαζί με τη θέση «να φύγει η σημερινή κυβέρνηση του Μητσοτάκη και ας βγει όποια άλλη κυβέρνηση», δημιουργεί αυταπάτες ότι οι νόμοι του καπιταλισμού μπορούν να αναιρεθούν, αν αλλάξει μια κυβέρνηση, και ότι ένας άλλος πρωθυπουργός μπορεί να παίρνει φιλολαϊκά μέτρα χωρίς να καταργείται η εκμετάλλευση. Επομένως, η ανάγκη εμβάθυνσης της συζήτησης για τον χαρακτήρα του κράτους, τους νόμους της καπιταλιστικής οικονομίας, τη σύνδεση πολιτικής - οικονομίας κ.ο.κ. δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση, ούτε αποτελεί πολυτέλεια. Είναι η συζήτηση που εκ των πραγμάτων μπαίνει καθημερινά στη διαπάλη και καθορίζει τον προσανατολισμό της πάλης, του κινήματος.

Τα τελευταία χρόνια η πολιτική του Κόμματος και η επίμονη ιδεολογική και πολιτική δουλειά μας οδήγησαν να κερδίζουμε συνεχώς ανθρώπους που μέχρι χθες τοποθετούνταν σε άλλους πολιτικούς χώρους. Δεν είναι δεδομένο ότι αυτός ο κόσμος δεν θα παρασυρθεί από ένα νέο κάλεσμα της σοσιαλδημοκρατίας για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Η δική μας παρέμβαση και επίμονη δουλειά πριν και κατά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ βοήθησε πολλούς να δουν πόσο κάλπικο είναι το αφήγημα της προοδευτικής διακυβέρνησης στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Η αντοχή του ΚΚΕ στην πίεση για συμμετοχή σε αστική κυβέρνηση, η σύγκρουση των μελών και οπαδών με τις αυταπάτες που γεννούσε η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων δυνάμεων, με τη βοήθεια και οπορτουνιστικών κομμάτων, έφεραν αποτελέσματα, ενώ επιβεβαιώθηκε αυτό που είχε προβλέψει το Κόμμα: Οτι θα υπάρξει απογοήτευση σε κόσμο που συμμετείχε σε αγώνες. Καταφέραμε να δυναμώσουμε τις γραμμές μας, να βγούμε από πολλές απόψεις πιο δυνατοί από σκληρές πολιτικές και ιδεολογικές μάχες. Τώρα είναι η ώρα να ριχτούμε πιο αποφασιστικά στη μάχη για βάθεμα των πολιτικών δεσμών με τον κόσμο που μας εμπιστεύεται, να ανοιχτούμε πιο δυναμικά σε περισσότερους, να δυναμώσουμε ιδεολογικά όλοι, για να αντιμετωπίσουμε νέους «σωτήρες» και νέες εκδοχές της αστικής διακυβέρνησης.

Για να ενισχυθεί η αντικαπιταλιστική γραμμή, οι κομμουνιστές μπορούν να διαφωτίσουν πλατιά τον λαό στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στους πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους, και να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός μορφωτικού ρεύματος που θα αμφισβητεί την κυρίαρχη ιδεολογία. Αναδεικνύοντας τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα, μπορούν να δείξουν τι μπορεί να πετύχει η ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα. Η δική μας γνώση, η μαχητική δράση, η αυταπάρνηση, είναι το παράδειγμα του κομμουνιστή, του ανθρώπου που διακατέχεται από τα κομμουνιστικά ιδανικά και παλεύει για να ζήσουν όλοι σε έναν νέο κόσμο, απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα.

Η αντικαπιταλιστική πάλη είναι σύνθετη υπόθεση και χρειάζεται θυσίες. Δεν αρκεί μόνο η ιδεολογική προετοιμασία. Χρειάζεται συμμετοχή σε μικρές και μεγάλες μάχες, απόκτηση πείρας, αντοχής, θάρρους και σταθερής πίστης στη νίκη της εργατικής τάξης. Μέσα στη φωτιά κάθε μάχης δυναμώνουμε για να συνεχίσουμε. Για παράδειγμα, η μεγάλη απεργία της 28ης Φλεβάρη είναι διδακτική, γιατί δείχνει πώς χιλιάδες κόσμου - παρά τις απόπειρες να υπονομευτούν η ίδια η απεργία και το περιεχόμενό της - εμπιστεύτηκαν τα σωματεία τους, τον οργανωμένο αγώνα, υιοθέτησαν το βασικό σύνθημα που αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της ζωής του, «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Επιπλέον, φάνηκαν οι μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν να αλλάζουν οι συνειδήσεις, ο προσανατολισμός της ταξικής πάλης όταν οι κομμουνιστές μπαίνουν μπροστά, διαφωτίζουν, οργανώνουν, καθοδηγούν τους αγώνες, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και του λαού.

Επομένως είναι μεγάλη η ευθύνη του ΚΚΕ για την οργάνωση και την καθοδήγηση των αγώνων του σήμερα και του αύριο, μέχρι την τελική νίκη! Γι' αυτές τις μάχες οι Θέσεις του 22ου Συνεδρίου αποτελούν σπουδαίο όπλο.

Σωστά οι Θέσεις του Συνεδρίου καταπιάνονται με τις ΚΟΒ. Η θετική και η αρνητική πείρα που αποτυπώνονται στις Θέσεις πρέπει να αξιοποιηθούν ώστε οι ΚΟΒ να μπορούν από καλύτερες θέσεις να επιτελούν τον βασικό τους σκοπό. Να δρουν ως κύτταρο επαναστατικής πρωτοπορίας στον χώρο ευθύνης τους. Ο ρόλος τους είναι κρίσιμος, καθώς είναι αυτές που αποτελούν τον βασικό συνδετικό κρίκο του Κόμματος με την εργατική τάξη.

Θα ήθελα να σταθώ κυρίως σε δύο ζητήματα.

1. Σχετικά με πλευρές ιδεολογικής διαπάλης στην παρέμβαση των ΚΟΒ

Οι καιροί που διανύουμε απαιτούν μεγαλύτερη ικανότητα ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ στις εξελίξεις, θεωρώ ότι είναι εμφανές πως η διαπάλη είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Ενώ ως Κόμμα μπορεί να έχουμε κατακτήσει να απαντάμε εύστοχα στη διαπάλη με επιχειρηματολογία, στην αποδόμηση της αστικής ιδεολογίας και στην ανάδειξη της ανωτερότητας του σοσιαλισμού, στα μέλη του Κόμματος και στα όργανα υπάρχουν σημαντικές ανομοιομορφίες, κάτι το οποίο εκφράζεται και στην παρέμβασή μας.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η όξυνση των ανταγωνισμών και της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, οι πόλεμοι και οι οικονομικές κρίσεις δεν οδηγούν αυτόματα στη ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου. Ισα - ίσα που ο κόσμος γίνεται όλο και πιο ευάλωτος σε μηχανισμούς ενσωμάτωσης. Η εξαγωγή συμπερασμάτων και η διαμόρφωση κριτηρίου στην εργατική τάξη είναι ένα καθήκον που πέφτει αποκλειστικά στις πλάτες μας.

Βασικές πλευρές που πιστεύω ότι μπορούμε να βελτιώσουμε:

• Ανάδειξη του χαρακτήρα του πολέμου και της στάσης μας απέναντι σε αυτόν. Να προβληματιστούμε σχετικά με το αν και πόσο βαθαίνουμε τη συζήτηση γύρω από αυτές τις πλευρές, ή κατά πόσο πέφτουμε στην παγίδα μιας γενικόλογης καταδίκης του πολέμου, της καταστροφής που προκαλεί, των θανάτων των λαών κ.λπ., που πολύ εύκολα οδηγεί σε μια πασιφιστική λογική και αντίληψη. Πόσο αναδεικνύουμε στην παρέμβασή μας τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα, όχι σαν κλισέ ατάκα αλλά αναδεικνύοντας τους σφοδρούς ανταγωνισμούς; Εξηγώντας πως ο καπιταλισμός ψάχνει διέξοδο επιβίωσης σε νέες αγορές; Πως είναι ανάγκη του η καταστροφή του κεφαλαίου για να μπορέσει να αναζωογονηθεί;
• Πώς απαντάμε σε μια γενικότερη αγανάκτηση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, που επικεντρώνεται στο «να φύγει ο Μητσοτάκης» και στο ότι «ο κόσμος φταίει που τον ψηφίζει». Πολλές φορές περιοριζόμαστε στο ότι «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν στο παρελθόν και τους έχουμε δοκιμάσει», χωρίς να καταπιανόμαστε με την ανάδειξη του ρόλου των κυβερνήσεων και του κρατικού μηχανισμού στο σύνολό του, με τον ιστορικό του ρόλο να υπηρετεί συγκεκριμένη τάξη, αυτή που έχει την εξουσία. Οτι τα προβλήματα, οι ελλείψεις κ.λπ. δεν εκφράζουν αναποτελεσματικότητα, αλλά αντιθέτως μεγάλη ικανότητα εξυπηρέτησης των συμφερόντων των αστών.
• Πώς απαντάμε σε μια γενικότερη αγανάκτηση απέναντι σε εγκληματικές πολιτικές και κοινωνικές αδικίες, όπως το έγκλημα στα Τέμπη ή τα σκάνδαλα που βγαίνουν στη δημοσιότητα. Είναι ζητήματα που επιδρούν στη συνείδηση ενός κόσμου και αξιοποιούνται μονοθεματικά για την ενσωμάτωση της αγανάκτησης. Κατά πόσο εμείς, ενώ πρωτοστατούμε σε αυτά και καταδικάζουμε τα γεγονότα, προσπαθούμε να αναδείξουμε την πιο βασική αδικία της σημερινής κοινωνίας, αυτή της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης; Το γεγονός ότι μια τάξη από παράσιτα κλέβουν ουσιαστικά τη δουλειά των ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου; Το ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι πως δεν χρειάζεται να παρανομήσουν γι' αυτόν τον σκοπό και όλα γίνονται με το γράμμα του νόμου;

2. Σχετικά με την ποιοτική αναβάθμιση του τρόπου δουλειάς των ΚΟΒ

Λένε οι Θέσεις στη σελίδα 44: «Μια από τις βασικές αιτίες για τις αδυναμίες και καθυστερήσεις πρέπει να την αναζητήσουμε στο γεγονός ότι ο μεγαλύτερος όγκος της δουλειάς είναι οργανωμένος "από τα πάνω". Είναι ευθύνη της ΚΕ και των υπόλοιπων καθοδηγητικών οργάνων να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στην ενίσχυση της δουλειάς, του σχεδιασμού, των δράσεων "από τα κάτω", από την ίδια την ΚΟΒ».

Στο πνεύμα αυτής της διατύπωσης, θεωρώ ότι πρέπει να συμβάλουμε ο καθένας ώστε να ενισχυθεί το πνεύμα συμβολής και πρωτοβουλίας με ουσιαστική συζήτηση στα όργανα, στις συνελεύσεις της ΚΟΒ και στις συνεργασίες. Χρειάζεται να αποκτήσουμε ενιαία αντίληψη στο ότι δεν είναι υπόθεση μόνο παραπάνω οργάνων τόσο ο καθορισμός του σχεδιασμού όσο και η υλοποίησή του. Οπως επίσης ότι ο σχεδιασμός «από τα κάτω» δεν περιορίζεται στον καθορισμό μιας εκδήλωσης σε ημερομηνία και μέχρι εκεί. Λες και η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί από μόνη της και ο κόσμος θα κινητοποιηθεί από μόνος του. Χρειάζεται επιμονή και σχέδιο, καθορισμό περιεχομένου και επιχειρηματολογίας, καλή προπαγάνδα και μαζική απεύθυνση.

Μια καλύτερη δουλειά για τον σχεδιασμό και την εξειδίκευση «από τα κάτω» σε καμία περίπτωση δεν υποτιμά τη συμβολή των παραπάνω καθοδηγητικών οργάνων. Ισα - ίσα που αυξάνει τις απαιτήσεις για καθοδήγηση με καλύτερη επεξεργασία και περιεχόμενο, μεγαλύτερη συμβολή σε εξειδικευμένα μέτωπα. Η παρέμβαση, για παράδειγμα, σε μέτωπα όπως το γονεϊκό κίνημα ή τα δημοτικά θέματα θα υστερεί σημαντικά αν δεν υπάρχει καθοδηγητική συμβολή «από τα πάνω» και το βάρος πέφτει αποκλειστικά στις ΚΟΒ.

Κλείνοντας, είναι γεγονός ότι ο αρνητικός συσχετισμός επιδρά. Οπως επιδρά στον περίγυρο του Κόμματος και στο σύνολο της εργατικής τάξης, έτσι επιδρά και στα μέλη και στελέχη του Κόμματος. Δεν σημαίνει απαραίτητα αποστράτευση, αλλά εκφράζεται με χαλαρότητα, μειωμένες απαιτήσεις, μικρότερη συμβολή, μειωμένη πειθαρχία. Θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια και να ξεφύγουμε από μια λογική ατομικότητας, να σκεφτούμε τον εαυτό μας ως τμήμα του Κόμματος συνολικά. Να αναρωτηθούμε τι απαιτήσεις έχουμε εμείς οι ίδιοι από το Κόμμα μας. Αν θα ήμασταν εντάξει να βλέπουμε το Κόμμα στο σύνολό του να χαλαρώνει, να υποχωρεί κάτω από την πίεση των συνθηκών, να διευρύνεται το χάσμα μεταξύ της επαναστατικής θεωρίας και της επαναστατικής πράξης, των λόγων και των έργων του. Να μειώνει την επιθετικότητά του και την πολεμική του στο σύστημα, την πρωτοβουλία του στο εργατικό κίνημα. Γιατί αν έχουμε την απαίτηση από το Κόμμα να δρα ως η επαναστατική πρωτοπορία της εργατικής τάξης και να μην υποχωρεί, οφείλουμε να έχουμε την ίδια απαίτηση και από τον εαυτό μας.

Συμφωνώ με τις Θέσεις του Συνεδρίου και εύχομαι κάθε επιτυχία στις διαδικασίες του.