Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ για το 22οΣυνέδριο.

Βασικό θέμα του Συνεδρίου είναι το ΚΟΜΜΑ και αυτό διαπερνά και φαίνεται σε όλο το κείμενο των θέσεων, δηλαδή το πώς θα βελτιωθεί και θα αντιστοιχηθεί η λειτουργία και η δράση μας με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Οι Θέσεις θέτουν έντονα, και σωστά, ότι απαιτείται καλύτερη ποιοτική οργάνωση και ανέβασμα της καθημερινής δουλειάς και δράσης των Κομματικών Οργανώσεων και αναδεικνύουν τρία βασικά σημεία: την κομματική λειτουργία, την καθοδήγηση και την οικοδόμηση, τα οποία αλληλοπλέκονται και αλληλοσυνδέονται μεταξύ τους. Μετρώντας βήματα σε κάθε ένα από αυτά, αυτό θα εκφράζεται και στη συνολική αναβάθμιση της δουλειάς μας.

Μέσα στις θέσεις αναφέρεται πως η ύπαρξη γερών Κομματικών Οργανώσεων εξασφαλίζει τη διαμόρφωση κομματικών μελών ικανών να διοχετεύσουν τις ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις του Κόμματος. Εχει μεγάλη σημασία εδώ να αναγνωρίσουμε ποιο είναι το κύριο, δηλαδή η ΚΟΒ, σαν ενιαίο σύνολο των κομματικών μελών που την απαρτίζουν, που μέσα από τη διαδικασία της εσωοργανωτικής συζήτησης, της ανταλλαγής απόψεων και γνωμών, της κομμουνιστικής κριτικής και αυτοκριτικής, της δράσης της, βγάζει συμπεράσματα, εμπλουτίζει και συμβάλλει στην εμβάθυνση και υλοποίηση των στόχων που θέτει κεντρικά το Κόμμα. Αρα η συνολική ενιαία κομματική λειτουργία είναι αυτή που βοηθά - που ανυψώνει τα μέλη, χωρίς βέβαια να παραβλέπουμε και την προσωπική συμβολή του κάθε κομματικού μέλους που είναι απαραίτητη για να μπορέσει να τροφοδοτήσει, να ενισχύσει τη δουλειά της ΚΟΒ ή του αντίστοιχου οργάνου. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται από τα καθοδηγητικά όργανα και τους Γραμματείς και τα Γραφεία των ΚΟΒ να γίνεται συγκεκριμένη, σχεδιασμένη και δημιουργική προετοιμασία. Χρειάζεται να παίρνουμε υπόψη μας τη σύνθεση της κάθε ΚΟΒ, το ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο του κάθε μέλους, ιδιαίτερα ζητήματα που μπορεί να υπάρχουν όσον αφορά τους χώρους ευθύνης κ.τ.λ. Δηλαδή αυτό που αναφέρεται και μέσα στις θέσεις, να μην κατεβάζουμε απλά κείμενα και θέματα αυτούσια χωρίς να έχει γίνει η κατάλληλη επεξεργασία. Βέβαια από την άλλη χρειάζεται και μεγάλη προσοχή, μπροστά στην παραπάνω δυσκολία, να μην περνάμε και στο άλλο άκρο, όπου φτωχαίνουμε τη συζήτηση στις ΚΟΒ, μένοντας μόνο στα τρέχοντα και σε αυτά που μας αφορούν άμεσα στον χώρο ευθύνης.

Τα παραπάνω εκφράζουν και αποτελούν πλευρές της ουσιαστικής καθοδηγητικής δουλειάς που πρέπει να κάνουμε. Να αναγνωρίσουμε πως στις πλευρές της καθοδηγητικής μας δουλειάς βγαίνουν και οι δικές μας αδυναμίες, είτε αυτό αφορά ένα ιδεολογικό - πολιτικό επίπεδο, χαμηλότερο των αναγκών και απαιτήσεων, είτε μια αδυναμία στην κατανόηση και στο βάθεμα διάφορων ζητημάτων, είτε από έναν ρουτινιάρικο - πεπατημένο τρόπο καθημερινής δουλειάς που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. Για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, χρειάζεται το κάθε στέλεχος να αφιερώσει προσωπικό χρόνο για μελέτη - εμβάθυνση των ζητημάτων καθώς και για καλή προετοιμασία των θεμάτων που θα κατέβουν προς τις ΚΟΒ και τα Γραφεία των ΚΟΒ. Αυτό προϋποθέτει βέβαια να μάθουμε να λειτουργούμε έτσι σε καθημερινή βάση, να μας γίνει δηλαδή απαραίτητη ρουτίνα η εξασφάλιση χρόνου καθημερινά για τη μελέτη του Κομματικού Τύπου, ντοκουμέντων, αποφάσεων, η εξασφάλιση χρόνου για σκέψη και επεξεργασία ζητημάτων.

Χρειάζεται να αφιερώνουμε περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τα κομματικά μέλη, με πολιτικές συνεργασίες, όπου θα συζητάμε ζητήματα τα οποία δεν μπορούν να αναλυθούν σε βάθος μέσα σε μια Γενική Συνέλευση της ΚΟΒ. Να λύνουμε απορίες, να συζητάμε προβληματισμούς και κενά που υπάρχουν, να καταλήγουμε σε ένα ακόμα πιο συγκεκριμένο σχέδιο με βάση τον σύντροφο, που θέλουμε να αποτελέσει το Κόμμα στον χώρο δουλειάς του και στον προσωπικό του περίγυρο. Ολα αυτά βέβαια παίρνοντας υπόψη ότι χρειάζεται πολύ καλός προγραμματισμός, άρα και χρόνος, με βάση τα άστατα ωράρια και τις προσωπικές υποχρεώσεις που έχει ο καθένας. Βέβαια αυτό δεν αποτελεί ζήτημα απλά προγραμματισμού, αλλά αφορά κυρίως το πώς η δουλειά αυτή μπαίνει σε πρώτη προτεραιότητα και δεν χάνεται μέσα στις τρέχοντες εξελίξεις και τις δυσκολίες της καθημερινότητας.

Είναι σημαντικό επίσης να κατανοηθεί ότι οι πλευρές της καθοδηγητικής δουλειάς δεν αφορούν μονάχα τα στελέχη, αλλά το σύνολο του κομματικού δυναμικού, ως καθοδηγητή μαζών στον χώρο δουλειάς του, στη συνοικία, στον περίγυρό του και γι' αυτό κάθε σύντροφος χρειάζεται να τα πάρει υπόψη για τον εαυτό του, για τη δράση του, για την ΚΟΒ του.

Η κατανόηση και βελτίωση των παραπάνω μπορεί να δώσει ώθηση στο να ξεπεραστεί η αδυναμία των ΚΟΒ να σχεδιάζουν και να παρεμβαίνουν αυτοτελώς, χωρίς να περιμένουν μόνο τις κεντρικές κατευθύνσεις από τα πάνω. Να μην χάνουμε το κύριο, την εκτίμηση της δράσης μας μετά από κάθε μάχη, αλλά κυρίως να μην χάνουμε τη στιγμή της μάχης τον σωστό προσανατολισμό, όπου πολλές φορές μένουμε στο μαζικό, και αυτό κυρίως με όρους προπαγάνδας, και χάνουμε την ειδική, συγκεκριμένη συζήτηση με τον κόσμο με βάση το Πρόγραμμά μας πάνω στα βασικά σημεία της επανάστασης, της συγκέντρωσης δυνάμεων για αυτή και τον σοσιαλισμό και την οικοδόμησή του.

Η πολύ σημαντική δουλειά που πραγματοποίησε το Κόμμα με την πανεξόρμηση των Θέσεων, τα στοιχεία της διακίνησης που δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες μαζικής και ταυτόχρονα συγκεκριμένης παρέμβασης χρειάζεται άμεσα να διαπεράσουν και να αποτυπωθούν στον σχεδιασμό και τη δράση της κάθε ΚΟΒ, μετρώντας πολύ περισσότερες οργανωμένες, συγκεκριμένες συσκέψεις και συζητήσεις με νέο κόσμο πάνω στο Πρόγραμμα του Κόμματος και τη διέξοδο που προτείνουμε.

Κλείνοντας, όπως μπαίνει ξεκάθαρα και στην εισαγωγή των Θέσεων, για να επιτύχουμε τον στόχο της πλήρους αντιστοίχισης όλου του Κόμματος με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, οφείλουμε να κάνουμε συστηματική δουλειά, να πείθουμε όλο και περισσότερους εργάτες και εργάτριες, χωρίς να λυπόμαστε θυσίες, χωρίς όρια στην προσφορά μας, οργανώνοντας μακροχρόνια, επίμονη προετοιμασία.

Βαδίζοντας προς το Συνέδριο το Κόμμα, η ΚΕ, μας καλεί να μη βάζουμε ταβάνι στην προσφορά και στις δυνατότητές μας, να μην περάσει η αντίληψη «τόσα μπορώ - τόσα προσφέρω», να μην υποκύπτουμε στις καθημερινές δυσκολίες, αλλά να δουλεύεται και να κατανοείται στο μυαλό μας η ιδέα πως ακόμα και η πιο «άχαρη», μικρή - καθημερινή δουλειά, αποτελεί επαναστατική δουλειά, γίνεται κρίσιμο λιθαράκι στον συνολικό αγώνα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, για να είμαστε πραγματικά «Κόμμα παντός καιρού», «Κόμμα έτοιμο για όλα».

Κάθε χρόνο τον Σεπτέμβρη σαν ανοίγουν τα σχολεία / Στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία / Κι αγοράζουν σχολικά βιβλία και τετράδια για τα παιδιά τους / Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους / Και την τελευταία δεκάρα, όλο παράπονο / Που η γνώση είναι τόσο ακριβή. / Και όμως μήτε που υποπτεύονται / Πόσο κακή είναι η γνώση / Που προορίζεται για τα παιδιά τους.

Μπ. Μπρεχτ

Συμφωνώ με το κείμενο των Θέσεων της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο που δόθηκαν στη δημοσιότητα. Θα ήθελα να σταθώ στα βασικά σημεία της αστικής στρατηγικής στην εκπαίδευση και σε ορισμένες πλευρές της δράσης μας σε αυτή.

Το προηγούμενο διάστημα προβάλλαμε το ζήτημα «Ποιο σχολείο - σε ποια κοινωνία» και το σχολείο που έχουμε ανάγκη σήμερα. Προβάλλαμε την πρόταση του ΚΚΕ για σχολείο των σύγχρονων μορφωτικών αναγκών, των δυνατοτήτων που προσφέρει η εποχή μας. Αποκαλύψαμε την ταξική ουσία του σχολείου της μόρφωσης και της αγωγής, το σχολείο εμπόρευμα, των ταξικών φραγμών, συγκρουστήκαμε με την αστική στρατηγική στον τομέα της Παιδείας.

Σε αυτή τη βάση συσπειρώσαμε εκπαιδευτικούς και γονείς που είχαν άλλες ιδεολογικές αφετηρίες. Ωστόσο παρά τις σωστές διαπιστώσεις πως υπάρχουν ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά ανόδου της δουλειάς μας, στη δοσμένη περίοδο ραγδαίων κοινωνικών αλλαγών απαιτείται ο πολλαπλασιασμός της παρέμβασής μας σε αυτό τον τομέα.

Οι γονείς και οι μαθητές ασφυκτιούν από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά στην εκπαίδευση, αλλά εξακολουθεί να επικρατεί η αυταπάτη ότι το σχολείο πρέπει να μείνει εκτός και υπεράνω κάθε πολιτικής, κομμάτων για να εξυπηρετεί τα γενικά συμφέροντα της κοινωνίας στο σύνολό της. Την ίδια ώρα η πολιτική και τα κόμματα της άρχουσας τάξης είναι εντός του σχολείου δημιουργώντας νομοταγείς πολίτες, εργαζόμενους - καταναλωτές, ιδανικούς υπηρέτες του συστήματος.

Η αστική χειραγώγηση των μαθητών είναι πολύμορφη και καθημερινή και επιδρά καθοριστικά στη διαμόρφωση της συνείδησής τους.

Αυτό συναντάται στο περιεχόμενο των βιβλίων και της σχολικής γνώσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μάθημα της Ιστορίας που ο σοσιαλισμός προβάλλεται ως ένα εγκληματικό σύστημα, χωρίς ελευθερία του ανθρώπου, ταυτίζεται με «τα τυραννικά καθεστώτα», με εκφράσεις όπως «ο φασισμός, ο εθνικοσοσιαλισμός, ο σταλινισμός». Μέσω διαφόρων προγραμμάτων - μηχανισμών ενσωμάτωσης και ΜΚΟ διδάσκονται οι αξίες του καπιταλιστικού συστήματος. Ως παραδείγματα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας που προωθεί δράσεις, οι οποίες έχουν σκοπό στο όνομα των τραγικών διώξεων που έχει δεχτεί ο εβραϊκός λαός και του αντισημιτισμού να δικαιώσουν τη σημερινή πολιτική του κράτους - δολοφόνου του Ισραήλ. `Η το πρόγραμμα «Μνήμες Κατοχής στην Ελλάδα», που χρηματοδοτείται από το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας και το Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» και στα πλαίσια αναθεώρησης της ιστορίας οι μαθητές καλούνται να αποσιωπήσουν τις φρικαλεότητες του παρελθόντος του καπιταλισμού για να οικοδομήσουν ένα κοινό μέλλον στα όρια των κοινών συμφερόντων των δύο αστικών τάξεων της Γερμανίας και της Ελλάδας.

Στους μηχανισμούς χειραγώγησης θα πρέπει να προστεθεί και η παρέμβαση της εκκλησίας στην εκπαίδευση, της οποίας οι δραστηριότητες παρουσιάζουν τελευταία ιδιαίτερη κινητικότητα. Η έκδηλη ιδεολογική παρέμβαση ασκείται με πολλούς τρόπους: τα αναλυτικά προγράμματα των θρησκευτικών, τον χρόνο που αφιερώνεται στα θρησκευτικά παρ' όλη τη δυνατότητα της απαλλαγής από τους μαθητές, τις θρησκευτικές τελετουργίες (προσευχή και εκκλησιασμός), τις επισκέψεις σε ναούς κατά τη διάρκεια μαθητικών εκδρομών.

Τελευταία αυτή η παρέμβαση διευρύνεται. Με πληθώρα ΜΚΟ που δρουν γύρω από την εκκλησία οργανώνονται «Νεανικές Συντροφιές», «δημιουργική απασχόληση και αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των παιδιών», που στην πράξη στοχεύουν στην κατήχηση. Μάλιστα με τη βούλα της κυβέρνησης και των δημοτικών αρχών παραχωρούνται για αυτές τις δραστηριότητες σχολικές αίθουσες και γυμναστήρια σε μόνιμη βάση. Το ίδιο συμβαίνει και με τα διάφορα σώματα προσκόπων.

Και καθώς το αστικό σχολείο λειτουργεί ως φορέας της απόκτησης γνώσης και της ενσωμάτωσης της νέας γενιάς στο εκμεταλλευτικό σύστημα, ο εκπαιδευτικός εξ αντικειμένου αποτελεί γρανάζι αυτής της λειτουργίας. Η εκμάθηση της διδακτέας ύλης προσαρμόζεται σε κανόνες της αγοράς και οι εκπαιδευτικοί μεταμορφώνονται σε άβουλους διεκπεραιωτές κυβερνητικών οδηγιών. Οποιες πρωτοβουλίες στο έργο τους καταπνίγονται, κάθε διαμαρτυρία διώκεται ως απειθαρχία.

Για αυτό άλλωστε υπάρχει και ασφυκτικός έλεγχος της εργασίας τους μέσα σε κλίμα αυταρχισμού, ψυχολογικής πίεσης, ταπείνωσης. Ταυτόχρονα με τη μετάθεση ευθυνών στις πλάτες τους για τις σοβαρές ελλείψεις στα σχολεία, την παρατηρούμενη εκτεταμένη και αυξητική βία καραδοκούν διάφορες ψηφιακές πλατφόρμες τιμωρίας μέσω και του «κοινωνικού αυτοματισμού».

Στοιχείο του ιδεολογικού μηχανισμού εκφοβισμού του αστικού κράτους αποτελεί και η λεγόμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Από την πρώτη στιγμή σωστά συνδέσαμε την αξιολόγηση με την κυβερνητική πολιτική που χρόνια τώρα αφήνει τα σχολεία χωρίς υποδομές, χωρίς εκπαιδευτικούς, με τις συγχωνεύσεις, τις υπεράριθμες τάξεις, την κατηγοριοποίηση, την υποβάθμιση των σχολείων. Ωστόσο, παρά τους μεγάλους αγώνες που δόθηκαν σε αυτόν τον τομέα και άγγιξαν πρωτίστως την πλειονότητα της σχολικής κοινότητας και γονείς του περίγυρού μας η κυβερνητική προπαγάνδα μέσω ενός ολόκληρου μηχανισμού για άχρηστους, τεμπέληδες, κηφήνες καθηγητές που πληρώνονται τζάμπα, υιοθετήθηκε σε έναν βαθμό από τον κόσμο.

Σε αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια λειτουργίας των σχολείων το μεγάλο στοίχημα των Κομματικών Οργανώσεων είναι το κέρδισμα της συνείδησης της νέας γενιάς μέσω της απόκτησης της γνώσης. Ειδικότερα σήμερα που με την αναθέρμανση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολεμικών συγκρούσεων και κάτω από την επίδραση των κομμουνιστικών ιδεών επιστρατεύτηκε και πάλι ο «κόκκινος τρόμος» με τις εβδομάδες διδασκαλίας αντικομμουνισμού και τις απαγορεύσεις των κομμουνιστικών κομμάτων και συμβόλων.

Το δικό μας όπλο στη μάχη κατά της νέας αντικομμουνιστικής εκστρατείας είναι η παρακαταθήκη που μας άφησαν για δράση οι παιδαγωγοί του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και της χώρας μας, όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Δημήτρης Γληνός, ο Γιώργος Κοτζιούλας, ο Νίκος Πλουμπίδης, η Ρόζα Ιμβριώτη, η Ελλη Αλεξίου, αλλά και χιλιάδες άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι εκπαιδευτικοί: «Κάτω λοιπόν τα ψέματα όλα. Είμαστε σύμφωνοι. Το σχολείο το θέλετε σεις όργανο της κυριαρχίας σας. Kαι μεις (οι σοσιαλιστές) αγωνιζόμαστε να σας το πάρουμε. Γιατί εμείς αγωνιζόμαστε για μια δικαιότερη και ανθρωπινότερη κοινωνία, λιγότερο υποκριτική, λιγότερο απάνθρωπη. Kι η δύναμη θα περάσει αργά ή γρήγορα στο μέρος της δικαιοσύνης» Δ. Γληνός.