Η πρόσφατη θανατηφόρα επίθεση 15χρονων ποδοσφαιριστών σε ρέφερι είναι το αποτέλεσμα των ....δηλητηριασμένων ψυχών που απαιτεί το σάπιο οικοδόμημα του σύγχρονου ποδοσφαίρου
Για απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν στις ακαδημίες της Ιντερ έκανε λόγο ο Σουηδός Μπένγκστον που σε ηλικία 17 ετών πέρασε εκεί 9 μήνες |
Πέρα, όμως, από το γεγονός της τραγωδίας, το συγκεκριμένο περιστατικό έχει και βαθύτερο νόημα, καθώς αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα για τις λογικές, τα ήθη και τα πρότυπα που επιβάλλει ο εμπορευματοποιημένος αθλητισμός ακόμα και στις μικρές ευαίσθητες ηλικίες. Το κυνήγι της επιτυχίας - και μόνο αυτής - ποτίζεται σαν αυτοσκοπός και γίνεται συνώνυμο της έννοιας αθλητισμός. Ο αντίπαλος είναι... εχθρός, τα λάθη απαγορεύονται και όταν γίνονται υπάρχει δόλος. Λογικές που όπως δείχνουν τα παραδείγματα σήμερα είναι ταυτόσημες με τη σάπια πραγματικότητα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου παγκοσμίως. Λέξεις όπως άμιλλα, υγιής συναγωνισμός, σεβασμός στον αντίπαλο, αποδοχή της ήττας είναι κάτι που δεν μαθαίνονται ποτέ. Δεν ενδιαφέρουν αυτούς που θέλουν να βγάλουν το κέρδος τους είτε από τους ίδιους τους παίκτες (βλ. μεταπώληση) είτε από τον ερχομό της επιτυχίας.
Στο σημείο όπου δέχτηκε την επίθεση ο άτυχος 41χρονος επόπτης κάποια λουλούδια θυμίζουν την τραγική κατάληξη του περιστατικού |
Και σε αυτήν τη σάπια πραγματικότητα, εντέχνως μπαίνουν με το «καλημέρα» της επαφής τους με το άθλημα παιδιά που ακόμα δεν έχουν κλείσει ούτε μια δεκαετία ζωής. Η διαμόρφωση της συγκεκριμένης προσωπικότητας βέβαια δε γίνεται τυχαία, καθώς μόνο έτσι θα μπορέσει να δημιουργηθεί το ...έδαφος για την καλύτερη μελλοντική εκμετάλλευσή τους από διάφορα κυκλώματα (μάνατζερς, χορηγούς πολυεθνικές, συλλόγους) με σκοπό το κέρδος τους. Οι νεαροί πρέπει να μετατραπούν σε καλούς και καλύτερους παίκτες και μόνο σε κάτι τέτοιο. Πάντα μέσα στα πλαίσια που επιβάλλουν οι κανόνες του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού.
Κανόνες που έχουν να κάνουν από τον τρόπο εκγύμνασης μέχρι τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας των συγκεκριμένων ατόμων. Μάλιστα, όσον αφορά τον πρώτο τομέα υπάρχουν αρκετά παραδείγματα παικτών, οι οποίοι στο μέλλον αντιμετώπισαν αρκετά σοβαρά προβλήματα τραυματισμών ή ακόμα και υγείας μόνο και μόνο γιατί κάποιοι είχαν στόχο να βγουν στην... παραγωγή μια ώρα νωρίτερα (φυσικά για λόγους κέρδους) και δε γυμνάστηκαν με τον προαπαιτούμενο φυσιολογικό τρόπο.
Το τι πραγματικά συμβαίνει στις λεγόμενες ποδοσφαιρικές ακαδημίες ήρθε στο φως της δημοσιότητας πρόσφατα με τις σοβαρότατες καταγγελίες του άλλοτε μέλους των ακαδημιών της Ιντερ, Σουηδού Μάρτιν Μπέγκτσον. Ο συγκεκριμένος κατέστρεψε την καριέρα του, κόβοντας τις φλέβες του. Αιτία τα όσα συγκλονιστικά υποστηρίζει ο Μπέγκτσον ότι συνέβαιναν στις ακαδημίες των «νερατζούρι» και τα οποία περιλάμβαναν από χρήση μαριχουάνας μέχρι απομόνωση από τον έξω κόσμο. Εχοντας μεταπηδήσει από την τοπική ΙΚ Στούρενχοφ στις ακαδημίες του Αγιαξ, κατέληξε στην Ιντερ που διέγνωσε έγκαιρα το ταλέντο του. Ωστόσο, στο Μιλάνο άντεξε τις συνθήκες που επικρατούσαν για μόλις εννιά μήνες. Νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική για να επιστρέψει εν συνεχεία στην πατρίδα του. Ο Σουηδός χαρακτήρισε τη σύντομη θητεία του στις ακαδημίες της Ιντερ ως...φυλακή!
Μια άλλη πληγή, και μάλιστα ιδιαίτερα σημαντική, είναι αυτή που αφορά τον τομέα της λεγόμενης ανεύρεση ταλέντων από τα διεθνή κυκλώματα μάνατζερς ή των ισχυρών συλλόγων. Ενας τομέας που πλέον έχει εξελιχθεί υπό την ανοχή (παρά τις δηλώσεις περί του αντιθέτου και το όψιμο ενδιαφέρον) των παραγόντων των οργανισμών ποδοσφαίρου (ΦΙΦΑ ΟΥΕΦΑ) σε πραγματική μάστιγα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που χαρακτηρίζουν το όλο εγχείρημα ως σύγχρονο σκλαβοπάζαρο χωρίς φυσικά να έχουν άδικο. Ειδικότερα, μάλιστα, όταν οι περιπτώσεις αφορούν νεαρά παιδιά που προέρχονται από χώρες της Αφρικής ή της Λατικής Αμερικής, οι συνθήκες θυμίζουν μεσαίωνα. Ντόπιοι επιτήδειοι που δηλώνουν μάνατζερς (χωρίς πολλές φορές επίσημη καν ιδιότητα γι' αυτό) σε συνεργασία με τα κυκλώματα μάνατζερς κυρίως της Ευρώπης πείθουν νεαρά παιδιά να ταξιδέψουν, προκειμένου να δοκιμάσουν την τύχη τους. Με λίγα χρήματα και μια ταξιδιωτική βίζα ο δρόμος για τον...παράδεισο στρώνεται με τις καλύτερες προθέσεις. Μόνο που τα πράγματα για όσους το επιχειρούν δεν έρχονται πάντα όπως το περιμένουν και κυρίως γι' αυτούς που θα αποτύχουν να περάσουν τις δοκιμές. Εγκαταλείπονται στην τύχη τους χωρίς χρήματα χωρίς δυνατότητα επιστροφής στην πατρίδα τους και σε πολλές περιπτώσεις περιστατικά έχουν δείξει ότι κάποιοι από αυτούς καταλήγουν στο δρόμο και στο περιθώριο.