Μόνο οργή προκαλεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να δικαιολογήσει και να συγκαλύψει όχι μόνο τα πραγματικά γεγονότα που οδήγησαν στον θάνατο 15 ανθρώπων ανοιχτά της Χίου, αλλά κυρίως τον ένοχο, που είναι η πολιτική της και η πολιτική της ΕΕ ενάντια σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Αυτή η πολιτική, που αντιμετωπίζει τους ξεριζωμένους σαν βάρος και απειλή αν δεν είναι χρήσιμοι στο κεφάλαιο και στα κέρδη του, εντείνει την καταστολή και διαμορφώνει σε όλη την Ευρώπη τις προϋποθέσεις για εγκλήματα όπως το προχτεσινό. Τη χρονιά που πέρασε εκατοντάδες πνίγηκαν στη Μεσόγειο και δίκαια χαρακτηρίζεται «θάλασσα νεκρών».

Και ενώ τα πτώματα από το έγκλημα της Χίου δεν έχουν ακόμα ταφεί, η κυβέρνηση εμφανίστηκε χτες στη Βουλή για να υπερασπιστεί με θράσος την άθλια πολιτική της, εκτοξεύοντας απειλές πως όποιος δεν είναι χρήσιμος στην οικονομία και δεν στέλνεται στη χώρα από τους επίσημους διεθνείς δουλεμπόρους δεν έχει θέση στην Ελλάδα και στην ΕΕ.

Είναι αδίστακτοι και χυδαίοι. Μαζί και τα κόμματα που υπερασπίζονται τον πυρήνα της πολιτικής της ΕΕ, και προπάντων την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στις επεμβάσεις. Γιατί κανείς δεν πρέπει να κλείνει τα μάτια στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των ξεριζωμένων προέρχεται από χώρες και περιοχές όπου η επέλαση των ιμπεριαλιστών, οι πόλεμοι και οι ανταγωνισμοί τους έχουν αφήσει βαθιά το στίγμα τους.

Για παράδειγμα, οι πρόσφυγες που το σκάφος τους βούλιαξε την Τρίτη και παρέσυρε πολλούς απ' αυτούς στον θάνατο ήταν από το Αφγανιστάν, χώρα που ισοπέδωσε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μαζί με τους πρόθυμους συμμάχους του και μετά από μια 20ετία κατοχής και λεηλασίας την επέστρεψε στους Ταλιμπάν, που από εχθροί έγιναν σύμμαχοι!

Σ' αυτήν την ...εκδημοκρατισμένη από τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς χώρα, πάνω από το 50% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και 22 εκατομμύρια άνθρωποι, σχεδόν ο μισός πληθυσμός, χρειάζονται άμεση ανθρωπιστική βοήθεια. 9 στις 10 οικογένειες αντιμετωπίζουν δυσκολίες να εξασφαλίσουν τροφή και η ανεργία καλπάζει, ειδικά στα αστικά κέντρα. Ο υποσιτισμός των παιδιών παραμένει σε επίπεδα έκτακτης ανάγκης. Τα λαϊκά δικαιώματα και οι ελευθερίες είναι άγνωστα στην πλειοψηφία.

Ολα αυτά είναι που σπρώχνουν τους ξεριζωμένους να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Να βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους, ακόμα και των αγέννητων. Να μπλέκουν στα δίχτυα των διακινητών και στα γρανάζια των ανταγωνισμών, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Και αν γλιτώσουν από τα θηρία που παραμονεύουν στη διαδρομή, πέφτουν πάνω στα αγρίμια που τους «υποδέχονται» με καταυλισμούς - φυλακές, άγρια εκμετάλλευση και απελάσεις.

Κυβέρνηση και ΕΕ από τη μια εντείνουν την πολιτική καταστολής σε βάρος προσφύγων και μεταναστών, και από την άλλη βγάζουν τα κομπιουτεράκια και υπολογίζουν το εργατικό δυναμικό που τους λείπει και το ψάχνουν στο εξωτερικό. Από τη μια κλιμακώνουν τις επεμβάσεις και τους πολέμους για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, και από την άλλη σηκώνουν τείχη απέναντι σ' αυτούς τους οποίους οδηγούν στην προσφυγιά.

Από τη μια παρουσιάζουν ως προτεραιότητα την «καταπολέμηση των δουλεμπόρων διακινητών» και από την άλλη κλείνουν διακρατικές συμφωνίες με τα δουλεμπορικά για φτηνό δυναμικό κατά παραγγελία, όπως κάνει το νομοσχέδιο που συζητιόταν χτες στη Βουλή. Καμία αντίφαση δεν υπάρχει! Είναι όλες όψεις του ίδιου νομίσματος, της πολιτικής του κεφαλαίου για τα κέρδη, που δεν διστάζει να θυσιάσει ακόμα και ανθρώπινες ζωές, είτε σε χώρους δουλειάς - κάτεργα είτε στα νερά του Αιγαίου.

Απέναντι σ' αυτήν την πολιτική, Ελληνες και μετανάστες εργάτες έχουν τον ίδιο αντίπαλο και κοινό συμφέρον να οργανώσουν ακόμα πιο μαζικά, ακόμα πιο αποφασιστικά τον αγώνα ενάντια στο άδικο και επικίνδυνο νομοθετικό πλαίσιο ΕΕ - κυβερνήσεων. Να δυναμώσει η αλληλεγγύη του λαού στα θύματα των πολέμων και της εκμετάλλευσης, κόντρα στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία, η πάλη για την ανατροπή του βάρβαρου συστήματος που γεννά φτώχεια, πόλεμο, ξεριζωμό.