Τετάρτη 30 Οχτώβρη 2013
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Ναι στις απολύσεις, αλλά με ... σχεδιασμό

Ναι στη διαθεσιμότητα, αλλά με «αξιολόγηση και σχεδιασμό», λέει στην ουσία η ΔΗΜΑΡ, με αφορμή τις επικείμενες διαθεσιμότητες που έχουν ανακοινωθεί για τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων. Ομως, η ΔΗΜΑΡ δε σταματάει εκεί. Επαναλαμβάνει τις θέσεις της υπέρ της κινητικότητας και καλεί τους εργαζόμενους στα πανεπιστήμια που απεργούν για 8η βδομάδα, να πάψουν να αγωνίζονται, διεκδικώντας το δίκιο τους και το δικαίωμά τους στη δουλειά και... να ανοίξουν τα πανεπιστήμια. Ολα αυτά τα θέτει υποκριτικά στο όνομα του «οφέλους των φοιτητών, των οικογενειών τους και του ίδιου του πανεπιστημίου», αποσιωπώντας ότι ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων είναι αγώνας για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των πανεπιστημίων και γι' αυτό συσπειρώνει στο πλευρό του χιλιάδες φοιτητές.

«Τερματίζουν» την ομηρία των εργαζομένων...

Στις 21 του Οκτώβρη συζητήθηκε στη Βουλή η Ερώτηση που κατέθεσε το ΚΚΕ με συγκεκριμένες προτάσεις για τη στήριξη των εργαζομένων στα «Sprider», των οποίων οι οικογένειες είναι εντελώς ξεκρέμαστες. Μετά την αναστολή της λειτουργίας της επιχείρησης, στην οποία προχώρησε ο ιδιοκτήτης επικαλούμενος «προβλήματα ρευστότητας», οι εργαζόμενοι βρέθηκαν στο δρόμο, χωρίς να πάρουν αποζημιώσεις και δεδουλευμένα που τους χρωστά, αλλά και χωρίς να μπορούν να πάρουν επίδομα ανεργίας επειδή δεν τους έγινε απόλυση. Το θέμα αυτό έθεσε έντονα ο βουλευτής του ΚΚΕ, σημειώνοντας: «Δεν μπορεί να κατατεθεί εδώ τροπολογία έτσι ώστε αυτοί που εγκαταλείπονται, που είναι όμηροι, να θεωρούνται ότι είναι με απόλυση άνεργοι και να επιδοτούνται;». Απαντώντας, ο υφυπουργός Εργασίας Βασ. Κεγκέρογλου είπε: «Αυτό το θέμα υπάρχει και πρέπει να το δούμε πέρα από τη συγκεκριμένη περίπτωση. Πρέπει να δούμε και θεσμικά με ποιο τρόπο εμείς θα μπορούμε να λύνουμε αυτό το θέμα στις περιπτώσεις στις οποίες οι επιχειρηματίες, η διοίκηση ή οι μέτοχοι εγκαταλείπουν μια επιχείρηση. Πρέπει να δούμε πώς το λύνουμε. Δεν μπορεί να το αφήνουμε αυτό το πρόβλημα ανέγγιχτο και να λέμε απλά εμείς ότι είναι όμηροι οι εργαζόμενοι και εσείς ότι είναι απλήρωτοι ή οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να παρέμβουμε και να κάνουμε μια ρύθμιση τέτοια που να λύνει το συγκεκριμένο θέμα σ' αυτές τις περιπτώσεις». Δεν πέρασαν τρεις μέρες και φάνηκε πώς η κυβέρνηση σκέφτεται να... «τερματίζει» την ομηρία των εργαζομένων.

Το ίδιο κυβερνητικό στέλεχος, ξανά από το βήμα της Βουλής, αναφέρθηκε, την περασμένη Πέμπτη 24 Οκτώβρη, στην ανάγκη να αλλάξει ο νόμος για τις απολύσεις επικαλούμενος μεταξύ άλλων και τους εργαζόμενους στα «Sprider». «Ο νόμος προβλέπει προστασία από τις ομαδικές απολύσεις όταν υπάρχει κανονική λειτουργία της οικονομίας και των επιχειρήσεων. Οταν η επιχείρηση σταματήσει να λειτουργεί δεν υπάρχει καμία προστασία και ο συγκεκριμένος νόμος κρατά τους εργαζόμενους σε ομηρία», σημείωσε. «Πρέπει να υπάρξει αντιμετώπιση στο θέμα αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε. Πρέπει να κάνουμε ρύθμιση», συμπλήρωσε.

... με τη στήριξη όσων τους θέλουν διαρκώς ομήρους

Βεβαίως, αν η κυβέρνηση αγωνιούσε τόσο για την επιβίωση των εργαζομένων στα «Sprider» (και όσων ακόμα βρίσκονται στην ίδια θέση) θα μπορούσε να κάνει δεκτή την πρόταση του ΚΚΕ και να καταθέσει νόμο που θα θεωρεί τους συγκεκριμένους εργαζόμενους (και άλλους που είναι στην ίδια θέση) ανέργους ώστε να παίρνουν το επίδομα του ΟΑΕΔ. Αντί γι' αυτό, όμως, σπεύδει να ικανοποιήσει ένα χρόνιο και πάγιο αίτημα των μεγαλοβιομηχάνων και συνολικά των μεγαλοεπιχειρηματιών, να μπορούν να απολύουν όποτε και όσους εργαζόμενους θέλουν, χωρίς κανένα εμπόδιο. Κι έχουν και το θράσος αυτό να το ονομάζουν στήριξη των ομήρων εργαζομένων...

Ομως, το πρόβλημα για τους εργαζόμενους δεν είναι να εξασφαλίσουν την «ταμπέλα» του ανέργου ή του απολυμένου. Το πρόβλημα γι' αυτούς είναι η εξαθλίωση στην οποία βυθίζονται οι οικογένειές τους επειδή τα εργοστάσια ανοιγοκλείνουν και λειτουργούν όπως και όποτε βολεύει μια χούφτα κεφαλαιοκράτες, επειδή τα εργατικά χέρια δεν αξιοποιούνται για να οργανωθεί η παραγωγή όπως απαιτεί η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, αλλά αυξομειώνονται ανάλογα με το πώς εξυπηρετούνται τα κέρδη του κεφαλαίου. Κατάσταση που όσο δεν αλλάζει ριζικά (με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και εργατική - λαϊκή εξουσία) θα συνεπάγεται τη διαρκή ομηρία των εργαζομένων και των οικογενειών τους σε μια ζωή γεμάτη στερήσεις και βάσανα.

Το παραμύθι της «συμμαχίας Χίτλερ - Στάλιν»

Η παραχάραξη της Ιστορίας, η «θεωρία των δύο άκρων» και το δηλητήριο του αντικομμουνισμού πάνε πάντα χέρι χέρι. Ετσι, ο Γ. Πρετεντέρης στα «ΝΕΑ» απαντά στο επιχείρημα ότι η ταύτιση κομμουνισμού - φασισμού είναι ανιστόρητη. Με τον τίτλο (σ.σ. ισχύει για τον ίδιο) «Ανιστόρητοι», στο χτεσινό του άρθρο παρουσιάζει τη γνωστή βρωμιά περί «συμμαχίας φασισμού - σοσιαλισμού», «Χίτλερ και Στάλιν». Για να στηρίξει τη διαστρέβλωση και τα περί «μοιρασιάς της Ανατολικής Ευρώπης» χρησιμοποιεί το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μόλοτοφ (υπογράφτηκε στις 23 Αυγούστου του 1939 από τους αντίστοιχους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χώρων), το οποίο εμφανίζει ως «συμμαχία της Γερμανίας και Σοβιετικής Ενωσης», ενώ ήταν σύμφωνο μη επίθεσης και τίποτε άλλο. Επρόκειτο, δηλαδή, για μια αναγκαία συνθήκη ώστε να μπορέσει η ΕΣΣΔ να προετοιμάσει την άμυνά της, στην, όπως όλα έδειχναν, προγραμματισμένη επίθεση εναντίον της.

Αυτό, που δεν λέει ο δήθεν ...αντικειμενικός αρθρογράφος είναι ότι παρά τις προσπάθειες της ΕΣΣΔ να συγκροτηθεί αντιναζιστικό μέτωπο, ΗΠΑ - Μεγάλη Βρετανία - Γαλλία ήταν αυτές που παρέδωσαν στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία το 1938 (Σύμφωνο Μονάχου) και την Πολωνία το 1939, κηρύσσοντας είτε κατ' επίφαση «ουδετερότητα» (ΗΠΑ), είτε έναν πόλεμο που δήθεν έκαναν στην περίπτωση επίθεσης της Γερμανίας στην Πολωνία. Αντίθετα, υπάρχουν ντοκουμέντα που δείχνουν ότι οι «δυτικές δημοκρατίες» ενίσχυαν τους ναζί και διαπραγματεύονταν μαζί τους το χτύπημα στην ΕΣΣΔ, που άλλωστε ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.

Ο εν λόγω αρθρογράφος κάνει αναφορά σε «διαμελισμό της Πολωνίας και κατοχή στις Βαλτικές χώρες από την Σοβιετική Ενωση» για να στηρίξει τη «συμμαχία των δύο άκρων», που, όπως λέει, «λειτούργησε μια χαρά για δύο χρόνια για να διαρραγεί στις 22 Ιούνη του 1941 όχι επειδή οι Σοβιετικοί στεναχωρήθηκαν που συμπορεύονταν με τους ναζιστές αλλά επειδή ο Χίτλερ επιτέθηκε απροσδόκητα στον σύμμαχό του»... Τι αποκρύπτει επίσης; Το γεγονός ότι με τη «συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ», στις 3 Μάρτη 1918, ανάμεσα στη νεαρή σοβιετική εξουσία που βγήκε από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανία, η Σοβιετική Ρωσία αναγκάστηκε να παραχωρήσει σημαντικά εδάφη στο γερμανικό ιμπεριαλισμό, όπως η Λιθουανία, τμήμα της Εσθονίας και της Λετονίας, καθώς και τη Δυτική Ουκρανία και τη Δυτική Λευκορωσία, δηλαδή περίπου ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Η Δυτική Ουκρανία και η Δυτική Λευκορωσία πέρασαν στην εξουσία της πολωνικής αστικής τάξης μετά την αποχώρηση των γερμανικών και των αυστροουγγρικών στρατευμάτων με τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Αποσιωπά και την εξέλιξη μετά τη συνθήκη, όπου τον Οκτώβρη οι λαοί των περιοχών αυτών ξεσηκώθηκαν, σχημάτισαν σοβιετικές κυβερνήσεις, που εκείνη την εποχή δεν άντεξαν μετά και από την ξένη επέμβαση της Αντάντ που τις ανέτρεψε. Ετσι, φτάνοντας στο Σεπτέμβρη του 1939, η Δυτική Ουκρανία και η Δυτική Λευκορωσία που ήταν αποσπασμένα τμήματα της Σοβιετικής Ρωσίας που κατείχαν οι Πολωνοί αστοί φάνηκε ότι θα έπεφταν στα νύχια της Γερμανίας, ο Κόκκινος Στρατός παρενέβη και απελευθέρωσε αυτά τα εδάφη. Στις 21 του Ιούνη 1940 άρχισε στην Εσθονία σοσιαλιστική επανάσταση και τον Ιούλη η σοβιετική εξουσία αποκαταστάθηκε. Ανάλογες εξελίξεις υπήρξαν και στις άλλες δύο Βαλτικές χώρες, στη Λετονία και στη Λιθουανία. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια που γκρεμίζει τα παραμύθια περί σοβιετικής κατοχής, περί «συμμαχίας Χίτλερ - Στάλιν».


Δημήτρης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Οι συκοφαντίες της «Αυτόνομης Παρέμβασης»

Η λάσπη και η συκοφαντία κατά του ΠΑΜΕ έχουν μπει για τα καλά στο οπλοστάσιο της «Αυτόνομης Παρέμβασης» (ΑΠ). Ετσι, για άλλη μια φορά, η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, διά στόματος του γραμματέα της Γ. Γαβρίλη σε εφημερίδα του Σαββάτου, εκτοξεύει και πάλι τη βρωμιά τους ότι το ΠΑΜΕ είναι ανάχωμα στους αγώνες και ότι συμπλέει με τις δυνάμεις της πλειοψηφίας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Και αφού επιτίθεται στο ΠΑΜΕ, η ΑΠ όψιμα ανακαλύπτει την ανάγκη για ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Το ποιος, με την πολιτική του γραμμή και τη δράση του, ήταν και είναι ανάχωμα στους αγώνες και κολαούζος της πλειοψηφίας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, το γνωρίζουν πολύ καλά οι εργαζόμενοι. Οταν εδώ και 15 χρόνια οι ταξικές δυνάμεις δημιουργούσαν το ΠΑΜΕ, το μαχητικό και ζωντανό αντίβαρο στο εργατικό κίνημα, απέναντι στις πλειοψηφίες, στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, στην πολιτική της υποταγής και του συμβιβασμού με το κεφάλαιο, τότε η παράταξη της ΑΠ κατηγορούσε το ΠΑΜΕ για «διάσπαση», γυαλίζοντας τα παπούτσια της πλειοψηφίας στους συνδικαλιστικούς θώκους. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, η ΑΠ μαζί με τους «συν- εταίρους» της στο συνδικαλιστικό κίνημα, την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ λυσσομανούσαν κατά των ταξικών δυνάμεων, ενώ την ίδια ώρα από κοινού προπαγάνδιζαν τις αρχές του «κοινωνικού εταιρισμού», στρογγυλοκάθονταν στα τραπέζια των «κοινωνικών διαλόγων» και εκθείαζαν τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της «ευρωπαϊκής σύγκλισης». Αυτοί που αφόπλισαν το κίνημα μπροστά στην επέλαση του ευρωπαϊκού και ντόπιου κεφαλαίου, σήμερα καμώνονται πως νοιάζονται για την ανασύνταξή του. Ομως και τότε και τώρα με τις θέσεις τους, με την προσήλωσή τους στην αντι-ΠΑΜΕ γραμμή, ακόμα και με τη συκοφαντία, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να επιβεβαιώνουν το ρόλο τους. Οι όψιμες και οβίδιες τάχα αντισυστημικές τους μεταμορφώσεις -ίδιον του οπορτουνισμού- δεν τους σώζουν.

Αυτοαποκαλύπτονται...

Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΔΟΕ) - και όχι μόνο εκεί - καταψήφισαν τη γενική απεργία στις 6 Νοέμβρη. Και αφού πιάστηκαν στα πράσα, κυκλοφόρησαν ανακοίνωση με την οποία προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Και με ποιον τρόπο; Μα φυσικά με αυτόν που ξέρουν καλύτερα. Με χυδαία και συκοφαντική επίθεση στο ΠΑΜΕ. Με την ανακοίνωσή τους συκοφαντούν, λοιπόν, οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ότι «οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του ΠΑΜΕ έγιναν μέρος του μηχανισμού του συστήματος...». Και ποιοι το λένε αυτό; Αυτοί που με τη γραμμή τους αντικειμενικά γίνονται μια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, που από κοινού με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ βάζουν το κίνημα να επιλέξει κόμμα στην κυβερνητική εναλλαγή και τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, αναθέτουν στο κίνημα ρόλο στην αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, με τα συνθήματα «να φύγει η κυβέρνηση» και στη θέση της να έρθει η «κυβέρνηση της Αριστεράς» (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ).

Συνεχίζοντας το βρώμικο πόλεμο συκοφαντούν το ΠΑΜΕ για «πλήρη ταύτισή του με τον υποταγμένο συνδικαλισμό των επίσημων ηγεσιών». Και ποιοι το λένε αυτό; Αυτοί που για χρόνια συμπορεύτηκαν με τη ΓΣΕΕ και μέχρι χτες στις συγκεντρώσεις της ήταν το μόνιμο ακροατήριό της. Στην ίδια ανακοίνωση απολογούνται και ταυτόχρονα αυτοαποκαλύπτονται. Να τι λένε για την 24ωρη γενική απεργία στις 6 Νοέμβρη: «Αποκλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων και όχι η ένταση και η κορύφωσή τους», «αγώνες διαμαρτυρίας που γίνονται για συμβολικούς και μόνο λόγους», «μπορεί να συγκινήσει σήμερα η παράδοση του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος της μιας 24ωρης απεργίας ανά δίμηνο ή τρίμηνο για λόγους πολιτικού συμβολισμού και συνδικαλιστικής νομιμοποίησης;».

Και ύστερα λένε ότι τους αδικούμε όταν λέμε ότι καταψήφισαν και υπονομεύουν την απεργία! Εμείς τι να πούμε; Αβυσσος η ψυχή των κολαούζων του ΣΥΡΙΖΑ...

Εχουν μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου

«Σαμαράς και Βενιζέλος συνυπέγραψαν χτες το δικό τους μνημόνιο, με μοναδική επιδίωξη να αποφύγουν όσο μπορούν περισσότερο τις εκλογές. Πρόκειται για άλλο ένα βήμα ομογενοποίησης των συγκυβερνώντων πολιτικών κομμάτων. Γρήγορα θα συνειδητοποιήσουν ότι, όσο αργότερα γίνουν οι εκλογές, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η λαϊκή καταδίκη τους. Ας κάνουν, λοιπόν, ένα... ψυχικό για τον εαυτό τους. Να φύγουν!». Αυτά έγραφε η «Αυγή της Κυριακής». Και ρωτάμε: Καλά η πρεμούρα τους να γίνουν κυβέρνηση. Αλλά τι τους πειράζει η ακόμη μεγαλύτερη καταδίκη της συγκυβέρνησης και των κομμάτων που τη συναπαρτίζουν; Φαίνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει για τα καλά στο ρόλο του παιχνιδιού του διπολισμού στο αστικό πολιτικό σύστημα. Και τον ενδιαφέρει μεν να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη», αλλά τον ενδιαφέρει να υπάρχει και ο άλλος πόλος για να λειτουργεί καλά το διπολικό αστικό πολιτικό σύστημα. Καλή λειτουργία σημαίνει δυνατότητα και ικανότητα χειραγώγησης του λαού στην πολιτική των αστών. Και μη μας πουν ότι τάχα νοιάζονται για την πιο γρήγορη σωτηρία του λαού, γιατί πασχίζουν να δώσουν καθημερινά εξετάσεις στους αστούς ότι είναι με τα νερά τους. Αλλωστε, αφορμή για τη συγκεκριμένη τοποθέτηση της «Αυγής» έδωσε η «πρώτη στην ιστορία του Ψυχικού κινητοποίηση κατοίκων», όπως λένε, «που αποδεικνύει πόσο αβάσταχτη είναι η υπερφορολόγηση των ακινήτων, ακόμη και των ιδιοκτητών που κατά τεκμήριο είναι εύποροι, ίσως και κάτι παραπάνω!». Να λοιπόν τι τους ένοιαξε. Η υπερφορολόγηση των πλουσίων. Μα καλά, αυτοί δεν είναι που έλεγαν ότι θα φορολογήσουν τους πλούσιους για να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία χρήμα για να κάνουν αναδιανομή υπέρ των φτωχών;

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
«Εθνική ομοψυχία» για ποιον;

Στην προπαγάνδα για «εθνική ομοψυχία» ενέταξαν τα αστικά Μέσα την επέτειο των 73 χρόνων από την είσοδο της Ελλάδας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επιχειρηματολογία τους έχει μια κλιμάκωση. Προηγήθηκαν τα εύσημα στη συγκυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφιση της τροπολογίας που αφορά στην αναστολή της χρηματοδότησης των κομμάτων και μετά στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ για την «προγραμματική» τους συμφωνία. Τώρα, με αφορμή το γιορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, φέρνουν στα μέτρα τους την πραγματικότητα εκείνης της εποχής και τη σημερινή, για να πουν ότι «οι κορυφαίοι της χώρας» πρέπει να δώσουν τα χέρια και να συμφωνήσουν «να απευθύνουν ένα σθεναρό όχι στην ξένη κατοχή», επειδή «μια τέτοια συμμαχία θα έδινε ανάσες στη δόλια πατρίδα», όπως γράφτηκε το περασμένο Σάββατο σε εβδομαδιαία εφημερίδα.

Κάνοντας ένα βήμα πιο πέρα, η ίδια εφημερίδα έγραφε ότι «η χώρα χρειάζεται επειγόντως (...) εθνικό σχέδιο που θα καταρτίσουν Ελληνες για την Ελλάδα. Και βεβαίως στη συνέχεια απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση και ευρεία συναίνεση για την εφαρμογή του». Σε ποιους απευθύνονται; Πρώτα πρώτα στο λαό. Στον οποίο λένε ότι για την κακοδαιμονία του και την παράταση της κρίσης ευθύνεται η «ασυνεννοησία» ανάμεσα στα κόμματα της διαχείρισης. Πολύ περισσότερο τώρα, που η αντιπαράθεση πάνω στο δίλημμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα. Του λένε ακόμα ότι η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει τη συμφωνία των κομμάτων πάνω σε ένα «εθνικό σχέδιο». Δηλαδή, εργαζόμενοι και εργοδότες, λαός και μονοπώλια έχουν κοινή, «εθνική» πορεία εξόδου από την κρίση και άρα κοινό συμφέρον από την (καπιταλιστική) «ανάπτυξη» που θα ακολουθήσει.

Από την άλλη, ασκούν πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ να συνδράμει την «εθνική ομοψυχία» για λογαριασμό της αστικής τάξης. Στην πραγματικότητα, παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες, αφού ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μιλήσει για «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας», για «εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας», για «διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής». Αυτές του τις διακηρύξεις τις έχει επαναλάβει πολλές φορές σε διάφορα φόρουμ καπιταλιστών και διεθνών ιμπεριαλιστικών κέντρων στα οποία κατά καιρούς πήρε μέρος. Οπως η κυβέρνηση, έτσι κι αυτός, δηλώνει ότι στόχος του είναι η καλύτερη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ και εξασφάλιση της καπιταλιστικής ανάπτυξης με αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης.

Σε καμιά περίοδο της Ιστορίας, ούτε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο λαός δεν βρέθηκε στο ίδιο μετερίζι με την αστική τάξη. Τα αστικά κόμματα, ανάλογα με τις μερίδες της πλουτοκρατίας που εκπροσωπούσαν, είτε τέθηκαν στην υπηρεσία του κατακτητή, είτε μετοίκησαν στη Μέση Ανατολή, περιμένοντας την έκβαση του πολέμου, που με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές έδινε ο λαός. Η ενότητα που σήμερα είναι αναγκαία αφορά το λαό και πρέπει να οικοδομηθεί στη βάση του ταξικού συμφέροντος για να είναι νικηφόρα. Ανάγκη των καιρών είναι η συγκρότηση της λαϊκής συμμαχίας, η οργανωμένη αντιπαράθεση με την αστική τάξη και τα κόμματά της, που κηρύσσουν την «κοινωνική συναίνεση», επειδή θέλουν ο λαός να συνεχίσει να σέρνει το κάρο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως σέρνει τώρα το κάρο για έξοδο των αστών από την κρίση.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org